ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 836 ยืมแล้วไม่คืน

เมื่อเซียนอมตะออกค ำสั่ง ทำรกอมตะไม่กล้ำดื้อ
ทำรกอมตะสร้ำงคมกระบี่ยำวร้อยจั้ง กวำดผ่ำนฝูงชน พัดกระแส
ลมกระบี่ ใบไม้ส่งเสียงซู่ซ่ำไม่หยุด ท ำให้ผู้คนหวำดหวั่น
“ทำรกแรกก ำเนิดยังสำมำรถใช้คมกระบี่ที่น่ำกลัวเช่นนี้ได้ด้วย
หรือ?” ทุกคนเห็นคมกระบี่นี้แล้ว ตกตะลึงในวิทยำยุทธ์วิถีกระบี่ของลู่
หยำง รีบควบคุมทำรกแรกก ำเนิดของตนเอง
ทุกคนต่ำงพร้อมใจกันเลือกให้ทำรกแรกก ำเนิดของตนหลบ
หลีกกำรโจมตี
แตกต่ำงจำกทำรกอมตะ ผู้บ ำเพ็ญขั้นทำรกแรกก ำเนิดทั่วไปไม่
สำมำรถต่อสู้โดยอัตโนมัติได้ ต้องใช้สมำธิส่วนหนึ่งในกำรควบคุม
นี่เปิดโอกำสให้เซียนอมตะฉวยจังหวะ
เซียนอมตะถือโอกำสในขณะที่ทุกคนก ำลังควบคุมทำรกแรก
ก ำเนิดของตน ลงมืออย่ำงดุดัน หำกนำงเป็นหมำป่ำที่หิวโหย เหล่ำ
คุณชำยและลูกขุนนำงเหล่ำนี้ก็คือลูกแกะ หมำป่ำเข้ำฝูงแกะ เจอใคร
ตีคนนั้น
“ดูหมัดนี้!”

วิชำก ำปั้นเซียนดูอ่อนนุ่ม แต่แท้จริงแล้วแปรเปลี่ยนได้
หลำกหลำย มีพลังมหำศำล
“ที่แท้ทำรกอมตะก็ใช้แบบนี้จริงๆ เมื่อก่อนข้ำเดำไม่ผิดนี่” เซียน
อมตะพึมพ ำเบำๆ
“เซียนกล่ำวอันใดหรือ?” ลู่หยำงไม่ได้ยินชัดว่ำเซียนอมตะพูด
อะไร
“อ๋อ ไม่มีอะไร ข้ำแค่บอกว่ำเจ้ำต้องรีบฝึกฝน เอำชนะทำรก
อมตะของเจ้ำให้เร็วที่สุด”
“……แบบนี้ยังไม่ถือว่ำเอำชนะทำรกอมตะหรือ?” ลู่หยำงจ ำได้ว่ำ
เซียนอมตะเคยบอกว่ำ นำงคือทำรกแรกก ำเนิดที่สองของเขำ
เมื่อทำรกแรกก ำเนิดที่สองเอำชนะทำรกแรกก ำเนิดที่หนึ่งได้ นั่น
ไม่ถือว่ำตัวเขำก็เอำชนะทำรกแรกก ำเนิดที่หนึ่งด้วยหรือ?
“นับแบบนั้นไม่ได้” เซียนอมตะใช้ตรรกะที่ชัดเจนซึ่งไม่ค่อย
เกิดขึ้นบ่อยนัก อธิบำยเหตุผลให้ลู่หยำง
“เจ้ำดูสิ เซียนช่วยเจ้ำเอำชนะทำรกอมตะ ทำรกอมตะก็ฟังค ำสั่ง
ของข้ำ ไม่ใช่ค ำสั่งของเจ้ำ”
“และเจ้ำก็ต้องฟังค ำสั่งของเซียน ดังนั้นเจ้ำกับทำรกอมตะจึงมี
ควำมสัมพันธ์แบบคู่ขนำน ไม่มีใครสั่งใครได้”

ลู่หยำงเข้ำใจแล้ว หำกเขำต้องกำรควบคุมทำรกอมตะ มีสอง
ทำงเลือก ทำงหนึ่งคือท ำให้เซียนอมตะฟังค ำสั่งของตน อีกทำงคือ
เอำชนะทำรกอมตะด้วยตัวเอง
เมื่อเปรียบเทียบกัน วิธีที่สองมีโอกำสเป็นไปได้มำกกว่ำ
ในควำมเป็นจริง ทุกคนรับมือไม่ทัน วิธีกำรโจมตีของทำรกอมตะ
รุนแรงเกินไป หำกต้องกำรให้ทำรกแรกก ำเนิดของตนไม่บำดเจ็บ
ต้องมีสมำธิในกำรควบคุมทำรกแรกก ำเนิดของตนเอง
แต่เมื่อพวกเขำตั้งสมำธิจัดกำรกับทำรกอมตะ ก็ไม่มีใครไปดูแล
เซียนอมตะ
“ครึ่งหนึ่งจัดกำรกับทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำง อีกครึ่งหนึ่ง
จัดกำรกับลู่หยำง!” หนึ่งในนั้นตะโกน หำกต้องกำรเอำชนะ
สถำนกำรณ์ ต้องสำมัคคีกัน เชื่อฟังค ำสั่ง
เขำชื่อหลินจงเหริน บุตรชำยของเสนำบดีกรมอำญำ แม้จะไม่
เก่งเท่ำจงอี้และคนอื่นๆ แต่ในหมู่คนรุ่นเดียวกันในเมืองหลวง ก็นับว่ำ
โดดเด่นทีเดียว
ตอนนี้จงอี้ ลั่วอู่ซวง ซุนฉวนเซียน พ่ำยแพ้ไปตำมล ำดับ อัน
หนำนเอ่อร์นั่งอยู่ข้ำงเมิ่งจิ่งอวี้ตลอด ไม่มีท่ำทีจะเข้ำร่วมกำรต่อสู้ จึง
ต้องมีคนออกมำควบคุมสถำนกำรณ์
หลินจงเหรินออกมำสั่งกำรทุกคน ทุกคนพอจะยอมรับได้

“เดี๋ยวก่อน ทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำงอยู่ที่ไหน!”
ทุกคนตกตะลึงเมื่อพบว่ำทำรกอมตะหำยไปต่อหน้ำต่อตำ
ทันใดนั้น หลินจงเหรินรำวกับถูกอะไรบำงอย่ำงชน กระเด็น
ออกไป ติดอยู่บนต้นไม้โบรำณ
“เป็นทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำง ทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำง
ล่องหน!” มีคนปฏิกิริยำไว เดำได้ว่ำทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำงท ำ
อะไร
ทำรกอมตะสำมำรถใช้ท่ำไม้ตำยส่วนใหญ่ของลู่หยำง ลู่หยำง
เคยพยำยำมเรียนท่ำที่เรียกว่ำ “คำถำล่องหน” ในช่วงขั้นสร้ำงฐำน
ผลคือซ่อนเพียงร่ำงกำย ไม่ซ่อนเสื้อผ้ำ เนื่องจำกประโยชน์จ ำกัด ลู่
หยำงจึงแทบไม่ได้ใช้
แต่ทำรกอมตะแตกต่ำง มันไม่มีเสื้อผ้ำ จึงใช้ได้โดยไม่ต้องกังวล
หลินจงเหรินที่ต้องกำรออกมำควบคุมสถำนกำรณ์ถูกทำรก
อมตะซัดกระเด็น ทุกคนจึงวุ่นวำยอีกครั้ง บำงคนจัดกำรกับเซียน
อมตะ บำงคนค้นหำทำรกอมตะ ในระหว่ำงนี้ยังมีคนพยำยำมออกมำ
สั่งกำรทุกคน แต่ก็ถูกทำรกอมตะเอำชนะเช่นกัน
ในพื้นที่จิตวิญญำณ ลู่หยำงคิดว่ำ จับโจรต้องจับหัวหน้ำ ดู
เหมือนว่ำแม้ทำรกอมตะจะไม่มีสติปัญญำ แต่สำมำรถใช้
สัญชำตญำณท ำกำรตอบสนองที่สมเหตุสมผลที่สุดได้

ทำรกอมตะใช้ท่ำไม้ตำยอย่ำงไม่หวงแรง ขณะเดียวกันก็ใช้
“กลืนฟ้ำ” ดูดซับพลังวิเศษในป่ำลั่วเทียน คนอื่นดูดซับพลังวิเศษได้
ไม่เร็วเท่ำทำรกอมตะ ไม่นำนพลังวิเศษในป่ำลั่วเทียนก็หมดลง ทุก
คนใช้พลังวิเศษไปเท่ำไหร่ก็เหลือน้อยลงเท่ำนั้น ไม่สำมำรถเติมได้
อีก
หำกใครหยิบลิ่นซือออกมำดูดซับพลังวิเศษ ก็จะถูกทำรกอมตะ
แย่งชิง
เมิ่งจิ่งโจวที่ดูกำรต่อสู้อยู่ห่ำงๆ เห็นภำพนี้แล้วตบขำตัวเอง
“ทำรกแรกก ำเนิดของลู่เฒ่ำนี่แกะออกมำจำกแม่พิมพ์เดียวกับลู่เฒ่ำ
จริงๆ!”
ถำมตัวเองอย่ำงจริงใจ เรื่องเลวร้ำยแบบนี้เขำท ำไม่ลง
ทำรกอมตะและเซียนอมตะสร้ำงแรงกดดันทั้งทำงจิตใจและทำง
กำยภำพ แม้มีคนจะไม่สนใจทำรกอมตะ มุ่งควำมสนใจไปที่กำรท้ำ
ทำยเซียนอมตะก็ไร้ประโยชน์ เซียนอมตะเก่งเกินไป
เซียนอมตะก้ำวอย่ำงสง่ำผ่ำเผย มองดูโลกอย่ำงเหยียดหยำม
หมัดเดียวเอำคนล้มไปหนึ่งคน “ข้ำเคยบอกแล้วว่ำพวกเจ้ำไม่เก่งพอ”
“ฟ้ำดินก ำลังเผชิญภัยพิบัติครั้งใหญ่ ข้ำเกิดมำเพื่อรับมือกับภัย
พิบัตินี้ เป็นผู้ที่ได้รับกำรลิขิตจำกสวรรค์ พวกเจ้ำผู้ต ่ำต้อยจะเป็นคู่
ต่อสู้ของข้ำได้อย่ำงไร?”

“แต่เนื่องจำกพวกเจ้ำมีพรสวรรค์อยู่บ้ำง ก็พอจะมีคุณสมบัติเป็น
ขุนนำงในรำชวงศ์ต้ำโต่ว”
ทั้งคนที่ล้มลงบนพื้นและคนที่ก ำลังจะล้มลงบนพื้น เมื่อได้ยิน
ประโยคสุดท้ำย ต่ำงพร้อมใจกันชะงัก
รำชวงศ์ต้ำโต่วคืออะไรกัน ไม่เคยได้ยินเลย
“รำชวงศ์ต้ำโต่วคือรำชวงศ์ที่ข้ำก ำลังจะสถำปนำ เป็นรำชวงศ์ที่
ถูกต้องตำมท ำนอง พวกเจ้ำสำมำรถเรียกข้ำว่ำโต่วตี้”
ทุกคนเพิ่งเคยเห็นคนที่กล้ำพูดอย่ำงเปิดเผยว่ำตัวเองจะสถำปนำ
รำชวงศ์ใหม่เป็นครั้งแรก
นี่คือกำรไม่แยแสแคว้นต้ำเซี่ยเลย
ลู่หยำงคนนี้ช่ำงกล้ำหำญเกินไป ระดับควำมไร้กฎเกณฑ์นี้ยัง
เหนือกว่ำท่ำนเต๋ำปู้อวี่อีก!
ลู่หยำงมองเพดำนในพื้นที่จิตวิญญำณอย่ำงอ้อนวอน รู้สึกว่ำ
ชื่อเสียงของตนได้รับควำมเสียหำย
“ไม่มีใครต้องกำรเข้ำร่วมรำชวงศ์ของข้ำหรือ?” เซียนอมตะรู้สึก
ผิดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนจะมีเพียงผู้น ำสองที่ยินดีเข้ำร่วมรำชวงศ์ต้ำ
โต่ว
ช่ำงจงรักภักดีเสียจริง

ทุกคนไม่มีใจจะต่อสู้อีก ถูกเซียนอมตะตีจนขำดทัพพลำดแผน
พ่ำยแพ้อย่ำงยับเยิน
เซียนอมตะเรียกทำรกอมตะกลับคืน เท้ำสะเอว มองเหล่ำลูก
ตระกูลใหญ่ที่แตกฮือหนีอย่ำงภำคภูมิใจ ชี้นั่นชี้นี่ “ฮึๆ ต่อสู้กับเซียน
พวกเจ้ำยังห่ำงชั้นอีกไกล!”
ในพื้นที่จิตวิญญำณ ลู่หยำงมีสีหน้ำประจบเอำใจ เจรจำกับ
เซียนอมตะที่นั่งอยู่บนที่สูง
“ฝ่ำบำท ท่ำนเห็นว่ำ ต่อสู้ก็ต่อสู้เสร็จแล้ว ร่ำงกำยของข้ำ
พระองค์……”
ไม่คำดคิดว่ำเซียนอมตะจะแสดงสีหน้ำไม่อิ่มไม่เต็ม “เมืองหลวง
นี่ดูสนุกดีนะ ลู่หยำงน้อย เรำมำตกลงกันหน่อย ร่ำงกำยนี้ให้ข้ำเล่น
อีกสักพักได้ไหม?”
“หำ? นี่……ไม่ค่อยเหมำะสมนะ” ลู่หยำงลังเล หำกปล่อยให้เซียน
อมตะใช้ร่ำงกำยของตนอีก ชื่อเสียงของเขำจะแย่ถึงขั้นไหน?
เซียนอมตะเห็นว่ำลู่หยำงไม่ค่อยเต็มใจให้ยืมร่ำงกำย จึงเปลี่ยน
วิธี “เด็กอวี้เคยสัญญำกับข้ำว่ำจะให้เซียนเป็นเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำร
แทนหนึ่งปี ข้ำตัดสินใจจะใช้โอกำสนี้ ตอนนี้ข้ำขอออกค ำสั่งในฐำนะ
เจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทน ให้เจ้ำมอบร่ำงกำยให้ข้ำ”

หลังจำกกลับมำจำกทะเลตงไห่ อวี้จือเห็นว่ำเซียนอมตะมี
คุณูปกำรมหำศำล จึงให้เป็นเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทนหนึ่งปี ตอน
นั้นเซียนอมตะบอกว่ำจะเก็บไว้ใช้ภำยหลัง
ลู่หยำง: “……”
เซียนน้อยเก็บต ำแหน่งเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทนไว้เพื่อสั่งให้ข้ำ
ใช้ในอนำคตใช่ไหม?
“ข้ำน้อมรับบัญชำ”