ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 861 จับกุมน ำกลับ

เสนำบดีสวีซินถอยหลังอย่ำงเงียบๆ ปิดประตูห้อง แล้วเปิดเข้ำมำ
ใหม่อีกครั้ง
เห็นลู่หยำงยังนั่งอยู่บนบัลลังก์ฮ่องเต้ ยืนยันว่ำตำไม่ได้ฝำดไป
“ลู่หยำง ที่แท้เป็นเจ้ำนี่เอง!”
ข้ำตรวจสอบองค์ชำยองค์หญิงทุกพระองค์จนหมดแล้วไม่พบ
ร่องรอย แม้แต่บ้ำนของขันทีหลี่ก็ไม่ได้ละเว้น ที่แท้เป็นเจ้ำหนุ่มเจ้ำ
ท ำไปนี่เอง!
ช่ำงน่ำอับอำยที่ก่อนหน้ำนี้ข้ำยังสงสัยว่ำเป็นฝีมือขององค์ชำย
ใหญ่ ฝ่ำบำทตรัสไว้ถูกต้องจริงๆ ว่ำไม่ใช่ฝีมือขององค์ชำยใหญ่
เจ้ำหนุ่มนี่กินอิ่มแล้วหำเรื่องไปขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้มำท ำไมกัน?
เสียงตะโกนของสวีซินดึงเซียนอมตะที่ก ำลังสนทนำอยู่ในพื้นที่
จิตวิญญำณกลับสู่ควำมเป็นจริง
เซียนอมตะต้องกำรจะตำมหำเอ้ำหลิงทั้งสำมคน แต่กลับพบว่ำ
ทั้งสำมได้แปลงร่ำงเป็นภำพแบนรำบติดอยู่บนก ำแพงเพื่อซ่อนตัวไป
เสียแล้ว ตอนนี้ในที่เกิดเหตุเหลือเพียงนำงกับฮ่องเต้เท่ำนั้น
“เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น?”

เหล่ำขุนนำงกรมอำญำที่มำร่วมชื่นชมลู่หยำงพร้อมกับสวีซิน
ได้ยินเสียงตะโกนของผู้บังคับบัญชำตัวเอง ต่ำงพำกันเอี้ยวคอมอง
ด้วยควำมอยำกรู้อยำกเห็น
“โอ้โฮ โจรเฒ่ำปู้อวี่มีศิษย์ที่มีควำมสำมำรถจริงๆ ถึงกับขโมย
บัลลังก์ฮ่องเต้มำได้ แม้แต่โจรเฒ่ำปู้อวี่เองก็ไม่มีควำมกล้ำขนำดนี้”
“ศิษย์เหนือครู วรรณกรรมโบรำณไม่ได้หลอกเรำจริงๆ”
“ท่ำนสวีคงคำดกำรณ์ไว้แล้วว่ำเป็นฝีมือของลู่หยำง ถึงได้แอบ
อ้ำงว่ำมำมอบรำงวัล แต่ที่แท้ก็เพื่อมำจับกุมลู่หยำงนี่เอง!”
“อย่ำลืมว่ำ ท่ำนสวีเคยเป็นยอดนักสืบอันดับหนึ่งของเมืองหลวง
มำก่อน”
“ดำบเก่ำยังคมกริบอยู่จริงๆ”
ในชั่วขณะนั้น เสียงสรรเสริญดังขึ้นจำกทุกทิศ บำงคนประหลำด
ใจที่ผู้ร้ำยเป็นลู่หยำง บำงคนชื่นชมสวีซินที่มีปัญญำล ้ำเลิศ
“ลู่หยำง เจ้ำยังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?”
เซียนอมตะเป็นคนรักษำน ้ำใจ ไม่ได้เปิดเผยเรื่องของแม่ทัพใหญ่
ทั้งสำมคน เพื่อรักษำก ำลังส ำคัญไว้ให้กับรำชวงศ์ต้ำโด่ว นำงลุกขึ้น
จำกบัลลังก์ฮ่องเต้ ประกำศอย่ำงองอำจ “ผู้ใดท ำผู้นั้นรับ เรื่องครั้งนี้
ข้ำกับเสนำบดีเซี่ยสองคนเป็นผู้ท ำ”
ฮ่องเต้: “……”

อย่ำงน้อยเจ้ำก็บอกว่ำข้ำเป็นคนรับใช้ที่บังเอิญผ่ำนมำสิ?
“เสนำบดีเซี่ยหรือ?”
สวีซินหันหน้ำไปมองฮ่องเต้
พูดถึงคนชื่อเซี่ยเทียนผู้นี้ ตอนที่ลู่หยำงกล่ำวโทษองค์ชำยสี่ เขำ
ก็อยู่ในที่เกิดเหตุเป็นพยำน ตอนที่ลู่หยำงชักจูงให้สือเล่ยและคนอื่นๆ
ยอมจ ำนน เขำก็อยู่ข้ำงกำย ตอนขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้ก็มีส่วนร่วม
ด้วย เขำกับลู่หยำงมีควำมสัมพันธ์อะไรกันแน่?
“ใช่แล้ว เซี่ยเทียนเป็นเสนำบดีเซี่ยของรำชวงศ์ต้ำโด่วของเรำ!”
“รำชวงศ์ต้ำโด่วหรือ?” สวีซินหันไปมองเซียนอมตะ
เซียนอมตะตบหน้ำอกของตัวเอง “เป็นรำชวงศ์ที่ข้ำก่อตั้งขึ้น”
สวีซินอดสงสัยในใจไม่ได้ เขำแค่ตั้งใจจะถำมสองสำมประโยค
เท่ำนั้น ท ำไมยิ่งถำมเรื่องกลับยิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ?
“……จับตัวทั้งสองคนไว้”
รำชวงศ์ต้ำโด่วเพิ่งเริ่มต้นสร้ำงอำณำจักร ก็ถูกกรมอำญำล้อม
จับเสียแล้ว เสนำบดีกรมอำญำลงมือเอง จับกุมฮ่องเต้ต้ำโด่วองค์แรก
และเสนำบดีเซี่ยคนแรกของรำชวงศ์
ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติที่แอบอยู่ได้ครุ่นคิด หน้ำที่ของเขำคือ
ปกป้องฮ่องเต้ ถ้ำฮ่องเต้ถูกกรมอำญำจับกุม นับว่ำฮ่องเต้ตกอยู่ใน
อันตรำยหรือไม่?

หลังจำกกรมอำญำน ำตัวฮ่องเต้ต้ำโด่วองค์แรกและเสนำบดีเซี่ย
คนแรกไปแล้ว แม่ทัพใหญ่ทั้งสำมคนจึงกลับคืนสู่ร่ำงเดิม
“พวกเรำจะท ำอย่ำงไรดี?” จิ่นไฉเหวยเพิ่งเคยเจอกับ
สถำนกำรณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่ำควรจัดกำรอย่ำงไรดี
“ง่ำยมำก ให้ศิษย์พี่ลู่หยำงเข้ำร่วมทะเลตงไห่ของเรำ พวกเรำมี
สิทธิ์ทำงกำรทูต” เอ้ำหลิงคิดไว้แล้วว่ำเซียนอมตะอำจถูกจับได้ ตั้งแต่
ตอนที่เซียนอมตะเสนอให้ไปขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้ จึงอยำกใช้โอกำสนี้
ชักชวนให้ลู่หยำงเปลี่ยนสังกัดมำอยู่ทะเลตงไห่ของพวกเขำ
เจียงเหลียนอี๋มองเอ้ำหลิงด้วยสำยตำดูแคลน “ทะเลตงไห่ของ
พวกเจ้ำยังไม่มีประเทศด้วยซ ้ำ จะมีสิทธิ์ทำงกำรทูตได้อย่ำงไร ศิษย์พี่
ลู่หยำงควรเข้ำร่วมประเทศปีศำจของพวกเรำต่ำงหำก!”
เจียงเหลียนอี๋คิดเหมือนกับเอ้ำหลิง ทั้งคู่ต่ำงต้องกำรดึงลู่หยำ
งมำอยู่ในกลุ่มของตัวเอง เพื่อจะได้ใกล้ชิดกับเซียนอมตะ
“ศิษย์พี่ลู่หยำงเป็นของข้ำ!”
“เป็นของข้ำ!”
“ของข้ำ!”
เอ้ำหลิงกับเจียงเหลียนอี๋แย่งชิงตัวลู่หยำง จิ่นไฉเหวยมองไปทำง
คนพูดไปมำ ไม่นำนก็ปวดหัว
……

พระรำชวัง
หลังจำกจับกุมผู้ร้ำยได้แล้ว สวีซินรีบไปรำยงำนสถำนกำรณ์ที่
พระรำชวัง
“ท่ำนสวีมำด้วยธุระอันใด?” เจียงชุนไม่คิดว่ำห่ำงกันเพียงครึ่งวัน
ท่ำนสวีจะกลับมำเร็วเช่นนี้
สวีซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่ำควรจะกล่ำวถึงเรื่องนี้อย่ำงไร เขำ
คิดตลอดทำงที่มำก็ยังไม่รู้ว่ำควรเริ่มต้นอย่ำงไร
“ทูลฝ่ำบำท พบตัวผู้ที่ขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้แล้ว”
ดวงตำของเจียงชุนเป็นประกำย ท่ำนสวีสมกับเป็นนักสืบชั้น
เยี่ยม สืบหำควำมจริงได้รวดเร็วเช่นนี้
“แต่เบื้องหลังยังมีกำรก่อกบฏด้วย”
“ก่อกบฏหรือ? เป็นโอรสองค์ไหนของเรำ?”
เจียงชุนคิดในใจว่ำ องค์ชำยสี่และองค์ชำยห้ำถูกลู่หยำงส่งตัว
เข้ำมำแล้ว ถ้ำลู่หยำงต้องกำรใช้วิธีนี้เพื่อให้เขำขึ้นครองรำชย์ ก็
เหลือแค่องค์ชำยรองเท่ำนั้น
“เป็นองค์ชำยรองหรือ?”
“เป็นลู่หยำง”
“?”

เจียงชุนงุนงงอย่ำงหำได้ยำก ต่อมำจึงเข้ำใจเรื่องรำว เข้ำใจแล้ว
ครำวนี้ลู่หยำงเป็นผู้รำยงำนอีกแล้วสินะ
แต่ค ำพูดต่อมำของสวีซินกลับพลิกควำมเข้ำใจของเขำอีกครั้ง
“จำกกำรสืบสวนของข้ำพระบำท ผู้ที่ขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้คือลู่หยำง
เขำขโมยบัลลังก์ฮ่องเต้ไปเพื่อสร้ำงรำชวงศ์ต้ำโด่ว นั่นหมำยควำมว่ำ
เขำมีใจคิดกบฏ นอกจำกลู่หยำงแล้ว ยังมีสมุนอีกคนหนึ่งถูกจับกุม
พร้อมกัน”
“ลู่หยำง? ก่อกบฏ?”
เจียงชุนต้องใช้ควำมพยำยำมอย่ำงมำกในกำรเชื่อมโยงสองค ำที่
ไม่เกี่ยวข้องกันเหล่ำนี้เข้ำด้วยกัน
ลู่หยำงก่อกบฏงั้นเหรอ? อย่ำงนั้นส ำนักเวิ่นเต๋ำก็ต้องกำรครอง
ใต้หล้ำแล้วสินะ?
“ฝ่ำบำท ควรจะจัดกำรอย่ำงไรดีพ่ะย่ะค่ะ?” สวีซินถำม เขำอยู่ใน
กรมอำญำมำสองพันปี แต่เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก จึงไม่รู้
จะจัดกำรอย่ำงไร ได้แต่ขอค ำแนะน ำจำกผู้บังคับบัญชำ
เขำพบว่ำกำรโยนปัญหำให้ผู้บังคับบัญชำเป็นวิธีที่ดีมำก ต่อไป
จะใช้บ่อยๆ
เจียงชุนก็ล ำบำกใจเช่นกัน ไม่แน่ใจว่ำควรจัดกำรอย่ำงไร

ช่ำงเถอะ ในเมื่อเบื้องบนมอบบัลลังก์ให้ข้ำดูแลชั่วครำว ข้ำก็ไม่
อำจท ำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
เจียงชุนตบโต๊ะอย่ำงแรง ปล่อยบำรมีควำมเป็นฮ่องเต้ออกมำ
“แม้แต่ฮ่องเต้ท ำผิดก็ต้องรับโทษเช่นเดียวกับสำมัญชน แม้จะเป็นคน
ของส ำนักเวิ่นเต๋ำก็ไม่ได้รับกำรยกเว้น เรำจะสอบสวนลู่หยำงด้วย
ตัวเอง!”
“ไปน ำตัวลู่หยำงมำที่ต้ำหมิงเตี้ยน!”
“พ่ะย่ะค่ะ!” สวีซินร้องเสียงดัง คิดในใจว่ำไม่ดีแล้ว ดูเหมือนฝ่ำ
บำทจะเอำจริงครำวนี้ ลู่หยำงคงจะเครำะห์ร้ำยแล้ว
“รอก่อน” เจียงชุนเรียกสวีซินไว้ สวีซินคิดว่ำฝ่ำบำทอำจจะ
เปลี่ยนใจ ต้องกำรปล่อยลู่หยำงไป
“น ำบัลลังก์ฮ่องเต้มำที่ต้ำหมิงเตี้ยนด้วย”
“เพื่อเป็นหลักฐำนหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“เพื่อเป็นที่นั่ง”
……
ไม่นำนนัก ลู่หยำงและสมุนเซี่ยเทียนก็ถูกน ำตัวมำที่หน้ำต้ำหมิง
เตี้ยน เพื่อให้เจียงชุนสอบสวนด้วยตัวเอง

เนื่องจำกลู่หยำงมีฐำนะพิเศษ เรื่องนี้จึงไม่ได้ประกำศออกไป
อย่ำงกว้ำงขวำง นอกจำกกรมอำญำแล้ว ไม่มีใครรู้ว่ำบัลลังก์ฮ่องเต้
ได้พบแล้ว และไม่มีใครรู้ว่ำเป็นฝีมือของลู่หยำง
เจียงชุนสวมฉลองพระองค์ สวมมงกุฎมีเครื่องประดับห้อย เดิน
อย่ำงสง่ำงำม สำยตำเฉียบคม แฝงไว้ด้วยอ ำนำจของมังกรและเสือ
เขำนั่งบนบัลลังก์ ปกครองใต้หล้ำ บุคลิกแตกต่ำงจำกเซียนอมตะที่
สวมฉลองพระองค์โดยสิ้นเชิง
องครักษ์ในวังยืนเรียงแถวเป็นสองแนวในต้ำหมิงเตี้ยน ถือ
เครื่องประดับวัตถุวิเศษ แสดงควำมสง่ำงำมของฮ่องเต้
“ท่ำนสวี คนมำถึงแล้วหรือยัง?”
“อยู่หน้ำพระที่นั่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“น ำตัวขึ้นมำ”
หลังจำกที่เจียงชุนพูดจบ ขันทีหลี่ก็ประกำศ “ฝ่ำบำทมีรับสั่ง น ำ
ตัวผู้ร้ำยขึ้นมำ!”
เสียงของขันทีหลี่ก้องกังวำนไปทั่วต้ำหมิงเตี้ยน
ไม่นำน องครักษ์ในวังสี่นำยก็น ำตัวสองคนขึ้นมำ แสงอำทิตย์
ยำมเช้ำส่องลงมำบนร่ำงของทั้งสองคน ท ำให้เงำของพวกเขำยืดยำว
ออกไป

เจียงชุนมองย้อนแสงจึงไม่เห็นใบหน้ำของทั้งสองคนชัดเจน เขำ
รู้จักลู่หยำงเป็นอย่ำงดี แม้จะหันหลังให้แสงก็ยังสำมำรถบอกได้จำก
รูปร่ำงว่ำเป็นลู่หยำง
แต่ปัญหำคือท ำไมอีกร่ำงหนึ่งดูคุ้นตำนัก?
ในที่สุด ลู่หยำงทั้งสองคนก็เดินพ้นแสงอำทิตย์ เจียงชุนจึงเห็น
ใบหน้ำของทั้งสองคนชัดเจน
“ทูลฝ่ำบำท ลู่หยำงและสมุนเซี่ยเทียนอยู่ที่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” สวีซิ
นรำยงำน
เจียงชุน: “……”
พ่อ ท่ำนแอบออกนอกวังในครำบคนธรรมดำ แล้วท ำไมมำถูก
ข้ำจับได้กัน?