ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 875 เมิ่งจวินจื่อคนเดียวก็พอ

“เด็กอวี้อย่าพูดมั่ว อะไรกันที่บอกว่าข้าเล่าเรื่องที่ลู่น้อยไม่ควรรู้
ให้ฟัง แท้จริงแล้วก็เป็นเพราะลู่น้อยมีความคิดว่องไว นึกถึงเรื่อง
เหล่านี้ได้เอง!” เซียนอมตะแน่นอนว่าไม่อาจยอมรับว่านางเอาแต่
พูดคุยความรู้ที่มีเพียงเซียนเท่านั้นที่ควรรู้กับลู่หยางในยามว่าง
นางไม่ได้เล่า ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ลู่หยางรู้ได้เอง
ลู่หยาง: “……”
เซียนน้อยท่านคิดว่าข้าสามารถรู้ได้เองถึงพลังของผลการ
บำเพ็ญ หรือรู้ได้เองถึงคุณสมบัติพิเศษของเซียนหรือ?
อวี้จือเดินออกมาจากใต้ต้นไม้เก่า กระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์
เปล่งประกายจนแสบตาภายใต้แสงอาทิตย์
“ศิษย์น้อง ดูเหมือนเจ้าจะมีชีวิตที่ดีในเมืองหลวง”
ตอนที่หม่านกู่มาถึงเมืองหลวง อวี้จือที่แอบซ่อนตัวอยู่ก็มาถึง
เมืองหลวงเช่นกัน ในช่วงเวลาที่รอให้กวานซานไห่ติดกับ นางได้สืบ
ข่าวเกี่ยวกับการกระทำของลู่หยางในเมืองหลวงไปด้วย
ไม่คิดว่าในเวลาเพียงสามเดือนสั้นๆ ลู่หยางจะมีชีวิตที่น่าตื่นเต้น
เช่นนี้ ต่อสู้กับอัจฉริยะแห่งเมืองหลวง แต่งกลอนในเทศกาลหยวน
เซียว รายงานองค์ชายสี่ว่าก่อกบฏ พบกับเอ้าหลิงทั้งสามสาว โน้ม

น้าวให้ผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์ชายห้ามอบตัว ให้ฮ่องเต้เป็นอัคร
เสนาบดี ลอบเข้าวังหลวงขโมยราชบัลลังก์… แม้แต่อัจฉริยะทั่วไปก็
ยังทำเพียงหนึ่งในเรื่องเหล่านี้ได้ยากยิ่งนัก แต่ศิษย์น้องกลับทำได้
ทั้งหมด
อวี้จือชำเลืองมองเอ้าหลิงทั้งสามสาวที่กำลังต่อสู้อยู่ที่มุมเมือง
หลวง รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก นางไม่คิดว่าเอ้าหลิงและเจียง
เหลียนอี๋จะอยู่ที่นี่ด้วย ยิ่งไม่คิดว่าสวรรค์ยุคโบราณจะมีกึ่งเซียน
เพิ่มขึ้นอีกคน
“ศิษย์พี่ใหญ่ใส่ร้ายข้าแล้ว เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเซียนน้อยใช้ร่าง
ของข้าทำทั้งนั้น!” ลู่หยางรีบแก้ตัว เพื่ออนาคตของตัวเอง หาก
เห็นสมควรขายฮ่องเต้เพื่อแลกความมั่งคั่งรุ่งเรืองก็ต้องขายฮ่องเต้
เพื่อแลกความมั่งคั่งรุ่งเรือง ไม่อาจมีความเมตตาอย่างสตรีได้!
“ศิษย์พี่ใหญ่รู้จักข้าดี ข้าปกติทำตัวเงียบๆ ไม่ทำเรื่องพวกนี้”
“เซียนน้อยใช้อำนาจผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักดูแลเพียงข้าคน
เดียว เรียกร้องร่างกายของข้า ข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไม่มีกำลัง
ต้านทาน ขอศิษย์พี่ใหญ่พิจารณาด้วย!”
เซียนอมตะเชิดคอ “ข้าใช้อำนาจผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักแล้ว
เป็นไง นี่เป็นสิ่งที่เด็กอวี้สัญญากับข้าตั้งแต่แรก”
“งั้นเซียนผู้เฒ่าจะยังคงเป็นผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักต่อไป
หรือไม่?”

อวี้จือจำได้ว่านางเคยสัญญาให้เซียนอมตะเป็นผู้รักษาการแทน
เจ้าสำนักหนึ่งปี ตอนนี้ยังเหลืออีกหลายเดือน
“เล่นพอแล้ว ไม่เอาแล้ว”
เซียนอมตะสนุกมากในช่วงสองสามวันนี้ ยังไม่มีความคิดที่จะ
เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักต่อไป
ลู่หยางรีบประจบประแจง “แต่โบราณมา ผู้ถืออำนาจล้วนติดใจ
ในอำนาจ เซียนน้อยไม่หวั่นไหวต่ออำนาจ ยินดีละทิ้งในขณะที่อยู่
จุดสูงสุด เพื่อเปิดทางให้คนรุ่นหลัง ช่างยากยิ่ง นี่เป็นโชคดีของ
สำนักเวิ่นเต๋า และยังเป็นโชคดีของใต้หล้าอีกด้วย!”
ได้ยินคำชมจากใจของขุนนางผู้ซื่อสัตย์ เซียนอมตะหัวเราะฮีๆ
ไม่หยุด
“งั้นอายุขัยของฮ่องเต้ก็เป็นท่านเมิ่งจวินจื่อยืมไปจริงๆ สินะ?”
“ใช่ อายุขัยของฮ่องเต้ไม่มีปัญหาตั้งแต่แรก”
“เมิ่งจวินจื่อและเจียงผิงอันสองคนสังเกตเห็นกวานซานไห่หมาย
ตาพลังแผ่นดิน ต้องการฟื้นฟูแคว้นต้าอวี๋มานานแล้ว เพียงแต่กวาน
ซานไห่ระมัดระวังในการกระทำ ไม่ลงมือง่ายๆ”
“การที่มีเซียนคอยจับตาดูพลังแผ่นดินอยู่ตลอดไม่ใช่เรื่องดี
จำเป็นต้องระวังตลอดเวลา เสียเวลาเสียแรง ด้วยเหตุนี้ทั้งสองคนจึง
ร่วมกันวางแผนเหตุการณ์ครั้งนี้”

“พลังแผ่นดินถูกฝากไว้กับฮ่องเต้แต่ละพระองค์ เมื่อฮ่องเต้
พระองค์นี้สิ้นพระชนม์ พลังแผ่นดินก็จะถูกฝากไว้กับฮ่องเต้พระองค์
ถัดไป กวานซานไห่แม้จะสามารถส่งเจียงผิงอันออกไปได้ ก็ไม่กล้า
ลงมือกับฮ่องเต้ที่มีพลังแผ่นดิน ฮ่องเต้ที่มีพลังแผ่นดินสามารถถ่วง
เวลาจนกว่าเจียงผิงอันจะกลับมาได้”
“ดังนั้นทั้งสองคนจึงยืมอายุขัยของฮ่องเต้ก่อน ให้ฮ่องเต้แกล้งทำ
เป็นว่าอายุขัยใกล้หมด ในขณะเดียวกันก็ให้องค์ชายใหญ่ปฏิเสธ
การสืบราชบัลลังก์ ด้วยวิธีนี้ หลังจากฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ พลัง
แผ่นดินจะหลุดจากพันธนาการ กวานซานไห่จึงจะลงมือ เหมือนกับ
วันนี้”
ลู่หยางครุ่นคิด “ก็คือการกระทำต่างๆ ขององค์ชายใหญ่ก่อน
หน้านี้ล้วนเป็นการแสดง แท้จริงแล้วเขาต้องการสืบราชบัลลังก์?”
“ไม่ มีเพียงข้อนี้เท่านั้นที่ไม่ใช่การแสดง”
“……”
“แผนเดิมคือฮ่องเต้จะแกล้งตายในอีกสองสามปีข้างหน้า แต่เมื่อ
เจ้าและศิษย์น้องเมิ่งไปเมืองหลวงพร้อมกัน ทำให้ข้าเปลี่ยนความคิด
นี้ แนะนำให้ทั้งสองคนเร่งแผนการ”
ภายใต้สายตางุนงงของลู่หยาง อวี้จืออธิบายอย่างใจเย็น
“ข้าบอกพวกเขาว่า พิจารณาถึงโชคของศิษย์น้อง หากมีเจ้าอยู่
ในเมืองหลวง โอกาสที่กวานซานไห่จะลงมือจะมีมากขึ้น”

ลู่หยางรู้สึกว่าศิษย์พี่ใหญ่เข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวเขา การกำจัด
องค์ชายสี่และองค์ชายห้า ทำให้กวานซานไห่แน่ใจว่าร่างกายของ
ฮ่องเต้มีปัญหาจริงๆ ล้วนเป็นเรื่องที่เซียนน้อยทำ
“งั้นศิษย์พี่ใหญ่น่าจะบอกข้าล่วงหน้า เพื่อให้ข้าเตรียมใจไว้”
ลู่หยางมองศิษย์พี่ใหญ่อย่างเอือมระอา เขาเป็นคนรักษา
ความลับเสมอ แม้จะรู้ความจริงเกี่ยวกับฮ่องเต้ก็จะไม่พูดออกไป
อวี้จือถอนหายใจ “ศิษย์น้องเจ้าย่อมไม่เปิดเผยความลับ ข้าเพียง
กังวลว่าหากเจ้ารู้ความจริง อาจจะดึงดูดเซียนมากเกินไป และจะยาก
ต่อการจัดการ”
“……”
“งั้นศิษย์พี่ใหญ่มาที่นี่จะออกมือด้วยหรือไม่?”
อวี้จือเงยหน้ามองเซียนทั้งสองที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดบน
ท้องฟ้า “ดูจากสถานการณ์การต่อสู้ตอนนี้ เมิ่งจวินจื่อคนเดียวก็พอ”
……
เมิ่งจวินจื่อและกวานซานไห่ไม่เพียงควบคุมผลของการบำเพ็ญ
แต่ยังสามารถใช้รูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าหลายชนิด
พร้อมกัน รูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าในมือกึ่งเซียนกับใน
มือเซียนแสดงพลังแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ไม่สามารถเปรียบเทียบ
กันได้เลย

ทั้งสองคนเปลี่ยนตำแหน่งไม่หยุด ต่างมีได้มีเสีย กวานซานไห่มี
รูปแบบของผลของการบำเพ็ญยืนยาวเป็นเค้าและรูปแบบของผลของ
การบำเพ็ญฟื้นฟูเป็นเค้า บาดแผลที่ได้รับสามารถฟื้นฟูได้อย่าง
รวดเร็ว
ในทางกลับกัน เมิ่งจวินจื่อดูเหมือนจะไม่มีวิธีฟื้นฟูบาดแผล มี
บาดแผลเต็มตัว ที่หน้าอกยังมีบาดแผลลึก ลึกจนเห็นกระดูก
กวานซานไห่มองเมิ่งจวินจื่อที่บาดเจ็บ หัวเราะเย็นชา “ข้ากวาน
คิดว่าเจ้าคนรุ่นหลังจะมีวิธีการอะไร ดูเหมือนก็แค่นี้ หากไม่เป็นเพราะ
กังวลว่าเจ้าจะแย่งวัตถุเซียนของข้ากวาน ข้ากวานคงใช้วัตถุเซียน
สังหารเจ้าไปนานแล้ว!”
กวานซานไห่สามารถใช้รูปแบบของผลของการบำเพ็ญความ
ฝันเป็นเค้า สร้างวัตถุเซียนหลายชิ้นในความฝัน แล้วทำให้วัตถุเซียน
เหล่านั้นกลายเป็นจริง จากนั้นใช้รูปแบบของผลของการบำเพ็ญการ
แลกเปลี่ยนเป็นเค้า แลกเปลี่ยนวัตถุเซียนเหล่านี้ให้กลายเป็นวัตถุ
เซียนที่ต้องการ!
เพียงแต่หากดูจากวิธีการต่อสู้ของเมิ่งจวินจื่อ ใครมาต่อสู้กับเขา
วัตถุวิเศษของคนนั้นก็จะถูกเมิ่งจวินจื่อยืมไป เท่ากับเป็นการช่วย
ศัตรู เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ
เมิ่งจวินจื่อไม่สนใจบาดแผลทั่วร่าง เขายิ้มอย่างไม่ใส่ใจ และ
กระตุ้นผลของการบำเพ็ญการยืม

“ข้าเห็นว่าร่างกายของสหายกวานแข็งแรงดี ขาดการตกแต่ง
เล็กน้อย ไม่ค่อยสวยงาม ไม่สู้ให้ข้ายืมบาดแผลทั้งหมดนี้ให้ท่านดี
หรือ?”
สีหน้าของกวานซานไห่เปลี่ยนไป ก่อนที่เขาจะทันตอบสนอง ก็
รู้สึกว่าร่างกายทั้งหมดถูกโจมตีพร้อมกัน ที่หน้าอกมีบาดแผลลึก ลึก
จนเห็นกระดูก!
ในทางกลับกัน เมิ่งจวินจื่อไม่มีบาดแผลเลย
เมิ่งจวินจื่อมองกวานซานไห่ที่เต็มไปด้วยบาดแผล เผยรอยยิ้ม
พอใจ
“ตอนนี้สหายกวานดูสวยงามกว่าเดิมมาก”
“สหายกวาน เรามาต่อสู้กันต่อไหม?”
“เมิ่งจวินจื่อ!” กวานซานไห่คำรามอย่างโกรธเกรี้ยว ใช้รูปแบบ
ของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าสองอย่างรักษาบาดแผล
แต่บาดแผลเหล่านี้แต่เดิมเป็นแผลที่เขาทำเอง ลงมือหนักมาก
บัดนี้เกิดขึ้นพร้อมกันบนร่างของตน ไม่สามารถรักษาได้ในชั่ว
พริบตา!
เว้นแต่เขาจะมีผลของการบำเพ็ญยืนยาวหรือผลของการ
บำเพ็ญฟื้นฟู

“ตะโกนเสียงดังทำไม ทำให้บาดแผลแย่ลงไปอีกไม่ดีนะ” เมิ่งจวิ
นจื่อยังคงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ และใช้ผลของการบำเพ็ญการยืมอีกครั้ง
“ข้าขอยืมพลังจากอดีตและอนาคต”
เมื่อจบคำ ร่างสองร่างข้ามเวลา มาจากอดีตและอนาคต ยืนเคียง
ข้างเมิ่งจวินจื่อร่วมกันต่อสู้