ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 889 ที่มาของหวงโต้วโต้วสีเทา

“เจ้าคือลู่หยางใช่หรือไม่?” เซียนอิงเทียนถามอย่างสงบ
“ผู้อาวุโสเซียนอิงเทียนณุ็จักข้าด้วยหรือ?” ลู่หยางรู้สึกเป็น
เกียรติอย่างยิ่ง เขายังไม่ได้แนะนำตัวเลย
“ข้าเฝ้ามองเจ้าอยู่บนท้องฟ้าตลอดเวลาที่เจ้าเปลี่ยนชื่อหลอก
สายฟ้าพิบัติ”
“……”
“ช่างไม่น่าเชื่อที่เจ้าเรียนรู้วิธีกลับคืนชะตาฟ้าตั้งแต่ขั้นทารกแรก
กำเนิด คนรุ่นหลังช่างน่าเกรงขามจริงๆ”
ลู่หยางไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ว่าควรไหลตามที่เซียนอิงเทียน
พูดต่อไป หรือควรแก้ไขคำพูดของเซียนอิงเทียน บอกว่าตนเอง
เรียนรู้แค่วิธีเปลี่ยนชื่อกลับคืนฟ้าเท่านั้น
โชคดีที่มีเซียนอมตะช่วยกู้สถานการณ์
เซียนอมตะถาม: “แล้วหลังจากที่ข้าสิ้นไป มีอะไรเกิดขึ้นต่อ
หรือไม่?”
ความนึกคิดของเซียนอิงเทียนนี้ยังคงอยู่ตั้งแต่ยุคโบราณจนถึง
ปัจจุบัน ความรู้เกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นควรจะมากกว่าเอ้าหลิงและ
เจียงเหลียนอี๋

“หลังจากที่พวกเราทั้งสี่รู้ว่าเจ้าจะสิ้นในอนาคต ก็ได้ใช้วิธีต่างๆ
เพื่อป้องกัน เช่น เซียนแห่งกาลเวลามักใช้ผลของการบำเพ็ญ
กาลเวลาเพื่อดูสถานการณ์ในอนาคต หรืออย่างที่ร่างหลักของข้า
แยกข้าออกมา ซ่อนข้าไว้ในสายฟ้าพิบัติ เพื่อสังเกตการณ์ความ
เคลื่อนไหวของเจ้า ส่วนเฉียนหลินและจิ่วชง พวกเขาค้นหา ‘เซียน
คนที่หก'”
“ก่อนวันที่เจ้าจะเกิดเรื่องเพียงหนึ่งวัน เซียนแห่งกาลเวลาก็ยัง
เฝ้าดูอนาคตของเจ้า แต่สิ่งที่เขาเห็นคืออนาคตที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“และในวันที่เจ้าเกิดเรื่อง ข้าเห็นเจ้าเดินเข้าไปในถ ้าพัก หลังจาก
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม พลังของเจ้าก็แกว่งไกวอย่างรุนแรง แล้ว
จู่ๆ ก็หายวับไป ทั้งร่างกาย วิญญาณ และผลของการบำเพ็ญ ทุก
อย่างหายไปหมด แม้แต่คนทั้งหลายก็ลืมตัวตนของเจ้า”
เซียนอมตะขมวดคิ้ว นางไม่จำเหตุการณ์ช่วงนั้นได้เลย ดู
เหมือนว่าสภาพของนางตอนนั้นแย่จริงๆ
“ร่างหลักของข้า รวมถึงเซียนแห่งกาลเวลาและอีกสองคน
ตระหนักถึงความผิดปกติของเจ้า ทุกคนรีบไปที่ดาวเหนืออย่างเร่งรีบ
และปิดล้อมที่นั่น”
“และไม่นาน ก็พบเซียนที่ไม่รู้จักคนหนึ่งที่มุมหนึ่งของดาวเหนือ”

“ไม่มีใครรู้ว่าเซียนคนนั้นลงมือในถ ้าพักของเจ้าได้อย่างไร ทำ
ให้เจ้าตายโดยไม่มีเสียง ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ใดๆ และไม่มีใครรู้ว่า
เซียนคนนั้นหลบหนีไปใต้จมูกของข้าได้อย่างไร”
“การต่อสู้ระหว่างเซียนครั้งใหญ่ก็เริ่มขึ้นทันที ความแข็งแกร่ง
ของเซียนคนนั้นเกินความคาดหมายของพวกเรา สามารถต่อสู้กับ
พวกเราทั้งสี่คนโดยไม่เสียเปรียบ”
“ไม่สิ ควรพูดว่า ต้องมีพลังระดับนี้เท่านั้น จึงจะสามารถฆ่าเจ้า
ได้”
“เซียนคนนั้นไม่ได้สู้กับพวกเรายาวนาน ระหว่างการต่อสู้
พยายามหนีตลอด และเขาก็หนีไปได้จริงๆ”
“เพื่อป้องกันไม่ให้เซียนคนนั้นหนี พวกเราทั้งสี่ได้หลอมรวม
ดวงดาวให้เป็นแผ่นดินใหญ่ ตั้งตราผนึกสี่เซียนไว้ที่ด้านล่างของ
แผ่นดิน มีเพียงตอนที่เจ้าเซียนอมตะฟื้นคืนชีพ รวมกับพลังของพวก
เราทั้งสี่คน จึงจะสามารถทำลายตราผนึกนั้นได้”
นี่เป็นการบังคับให้เซียนคนนั้นต้องฟื้นคืนชีพเซียนอมตะ
อย่างที่คาดไว้ เซียนคนนั้นไม่ยอมตกหลุมพราง ยอมถูกขังใน
โลกกล่อง แต่ไม่ยอมฟื้นคืนชีพเซียนอมตะ
“พวกเราคาดเดาไว้แล้วว่าเซียนคนนั้นจะไม่ยอมฟื้นคืนชีพเจ้า
ดังนั้นพวกเราจึงเลือกวิธีดั้งเดิม — พลังแห่งศรัทธา”

“เจ้ายังจำวิชาบูรพาที่พวกเราแต่งขึ้นมาหรือไม่? นั่นคือการ
ทดลองวิจัยเกี่ยวกับพลังแห่งศรัทธา”
“แม้เจ้าจะไม่ค่อยสนใจเรื่องของวิชาบูรพา แต่ชิงเหอกลับใส่ใจ
มาก เพราะในวิชาบูรพานั้นล้วนเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเจ้า”
“ชิงเหอศึกษาพลังแห่งศรัทธาอย่างทะลุปรุโปร่ง แม้แต่พวกเราทั้ง
สี่คนยังสู้ไม่ได้”
“ตามความเห็นของชิงเหอ พลังแห่งศรัทธาสามารถรวมร่างกาย
ได้ นั่นก็คือร่างของเจ้าเซียนอมตะ”
“เพื่อรวบรวมพลังแห่งศรัทธา ร่างหลักของข้าและเซียนแห่ง
กาลเวลากับอีกสอง ได้สถาปนาราชวงศ์ซินฮั่ว”
“หลังจากสถาปนาราชวงศ์ซินฮั่วหนึ่งหมื่นปี ตระกูลซือฮ่วงก็
กำเนิดอัจฉริยะ ใช้ผลของการบำเพ็ญมองเห็นความจริงเป็นรากฐาน
บรรลุเป็นเซียน มีชื่อเซียนว่า ‘จั่วซือ’ ผู้คนเรียกขานว่า ‘เซียนจั่ว
ซือ'”
“ผลของการบำเพ็ญมองเห็นความจริงมีความสามารถมองทะลุ
อดีต ปัจจุบัน อนาคต ทั่วทั้งสวรรค์ ร่างหลักของข้าให้เขาไปมอง
กระบวนการก่อเหตุ แต่เขากลับไม่เห็นอะไรเลย”
“เอ้าน้อยเล่าให้ข้าฟังแล้ว”

“เซียนอมตะเจ้าพบเอ้าหลิงแล้วหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายแล้ว นาง
คงเล่าเรื่อง ‘สวรรค์’ และ ‘ยมโลก’ ให้เจ้าฟังแล้วกระมัง?”
“ก็คือใช้ความศรัทธาในสวรรค์สร้างร่างกายของข้า ใช้ระบบ
ความศรัทธาในยมโลกเรียกผลของการบำเพ็ญอมตะ หรือใช้ระบบ
ความศรัทธาในยมโลกเพื่อรวมผลของการบำเพ็ญวัฏสงสาร ใช้พลัง
ของผลของการบำเพ็ญวัฏสงสารพลิกคืนความเป็นความตาย เพื่อ
ฟื้นคืนชีพเจ้า”
“เดี๋ยวก่อน เจ้าหมายความว่า ระบบยมโลกสามารถรวมผลของ
การบำเพ็ญวัฏสงสารได้?” เซียนอมตะขัดจังหวะคำพูดของเซียนอิง
เทียน ตอนนั้นเอ้าหลิงไม่ได้เล่าเรื่องนี้เลย
“เอ้าหลิงไม่ได้เล่าให้พวกเจ้าฟังหรือ? โอ้ ใช่แล้ว นางเข้าสู่การ
หลับใหลตอนที่ราชวงศ์ซินฮั่วก่อตั้งได้สองหมื่นปี ตอนนั้นยมโลกยัง
สร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ แนวคิดเรื่องผลของการบำเพ็ญวัฏสงสารยังไม่
ปรากฎ นางไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ”
“อย่างไรก็ตาม ยมโลกสุดท้ายก็ไม่ได้รวมผลของการบำเพ็ญ
วัฏสงสาร สิ่งที่รวมได้คือรูปแบบของผลของการบำเพ็ญวัฏสงสาร
เป็นเค้า”
เซียนอิงเทียนส่ายหน้าถอนหายใจ เสียใจแทนร่างหลักที่
ตัดสินใจสร้างยมโลก: “และรูปแบบของผลของการบำเพ็ญวัฏสงสาร
เป็นเค้านี้ก็เกิดปัญหาใหญ่”

“ไม่สามารถฟื้นคืนชีพผู้ตายหรือ?” เซียนอมตะถามอย่างอยากรู้
เซียนอิงเทียนยังคงส่ายหน้า แสดงสีหน้าเสียใจ: “รูปแบบของผล
ของการบำเพ็ญวัฏสงสารเป็นเค้าสามารถฟื้นคืนชีพผู้ตายได้จริง
และฟื้นคืนชีพเจ้าได้จริงๆ”
“แต่ฟื้นคืนชีพไม่ใช่เจ้าในช่วงที่เป็นเซียน แต่เป็นเจ้าในช่วงที่
เป็นกึ่งเซียน”
ดวงตาของลู่หยางค่อยๆ หดเล็กลง ดูเหมือนจะเดาได้แล้วว่าหวง
โต้วโต้วสีเทามาจากไหน
เซียนอมตะมีช่วงเวลากึ่งเซียนสองช่วง ช่วงหนึ่งคือช่วงรูปแบบ
ของผลของการบำเพ็ญล่มสลายเป็นเค้า อีกช่วงหนึ่งคือช่วงรูปแบบ
ของผลของการบำเพ็ญอมตะเป็นเค้า
“พวกเจ้าฟื้นคืนชีพหวงโต้วโต้วสีเทาหรือ?!”
เซียนอิงเทียนมองลู่หยางอย่างงุนงง: “หวงโต้วโต้วสีเทาคือใคร?”
“ไม่มีอะไร ผู้อาวุโสเซียนอิงเทียนโปรดเล่าต่อ”
“เจ้าไม่เคยใช้รูปแบบของผลของการบำเพ็ญล่มสลายเป็นเค้า
บรรลุกึ่งเซียนหรือ ต่อมาเซียนแห่งกาลเวลาแนะนำเจ้า บอกว่าหาก
เจ้าบรรลุเซียนด้วยวิธีนี้ ก็ยังไม่ใช่ที่สุด ควรกลับสู่ความเรียบง่าย ใช้
วิถีธรรมชาติบรรลุเซียน”

“เจ้าตัดขาดตนเองหนึ่งครั้ง แยกตัวเองที่มีรูปแบบของผลของ
การบำเพ็ญล่มสลายเป็นเค้าออกมาสังหาร จากนั้นเจ้ากลับสู่ขั้นข้าม
พิบัติ รวมรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าใหม่”
“ยมโลกฟื้นคืนชีพ ก็คือเซียนอมตะเจ้าที่เคยสังหารในอดีต ผู้มี
รูปแบบของผลของการบำเพ็ญล่มสลายเป็นเค้า!”
ลู่หยางพอจะเข้าใจแล้วว่าหวงโต้วโต้วสีเทามาจากไหน และรู้สึก
งุนงงในบางจุด ยกมือขึ้นอย่างระมัดระวัง: “ข้าขอถามอีกคำถามได้
หรือไม่?”
“เชิญถาม”
เซียนอิงเทียนมีท่าทีเป็นมิตรต่อผู้บำเพ็ญตัวเล็กๆ ที่ฟื้นคืนชีพ
เซียนอมตะ
“เซียนน้อยที่มีรูปแบบของผลของการบำเพ็ญล่มสลายเป็นเค้า ก็
คือเจ้าแห่งสวรรค์ของราชวงศ์ซินฮั่วใช่หรือไม่?” ลู่หยางยืนยันก่อน
ว่าทั้งสองคนเป็นคนเดียวกัน
“ใช่”
“คนผู้นี้พวกเราเคยพบที่ทะเลตงไห่ จะพูดว่าบุคลิกของนาง
อย่างไรดี… แตกต่างจากเซียนน้อยในตอนนี้มาก เย็นชา พวกท่าน
ฟื้นคืนชีพแล้วเกิดอะไรผิดพลาดหรือ?”

จากการพบกันสั้นๆ ที่ทะเลตงไห่ หวงโต้วโต้วสีเทาคนนั้นทำ
อะไรอย่างเด็ดขาด สงบนิ่ง เย็นชาไร้ความปรานี แตกต่างจากเซียน
อมตะในตอนนี้โดยสิ้นเชิง
เซียนอิงเทียนไม่เข้าใจความหมายของลู่หยาง
“เย็นชาไม่ใช่เรื่องปกติหรือ?”
“นางมีบุคลิกแบบนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร”
“หา?”