ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 936 สำนักวังเซียนต้องการแม่น้ำแฝดหรือไม่?

บทที่ 936 สำนักวังเซียนต้องการแม่น้ำแฝดหรือไม่?

ลู่หยางได้รับความนิยมอย่างมากในสำนักวังเซียนเยว่กุย ในขณะที่หลานถิงพาลู่หยางเที่ยวชมวังเซียน ศิษย์หญิงของวังเซียนก็กำลังเที่ยวชมลู่หยางเช่นกัน บ่อยครั้งที่ไปถึงสถานที่ใด ก็จะมีศิษย์หญิงของวังเซียนมากมายมาล้อมรอบ ซักถามนั่นนี่ ทำให้ลู่หยางรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตหายากชนิดหนึ่ง แน่นอนว่าในสำนักวังเซียนเยว่กุย ผู้บำเพ็ญชายถือเป็นสิ่งมีชีวิตหายากจริงๆ

“พอแล้ว อย่าลืมว่าตอนนี้เป็นเวลาบำเพ็ญ อย่าเสียสมาธิไปกับเรื่องนี้” น้ำเสียงมั่นคงดังขึ้น ทำให้กลุ่มศิษย์หญิงของวังเซียนที่กำลังจอแจเงียบลงทันที ต่างกลับไปยังที่เดิมและบำเพ็ญอย่างว่านอนสอนง่าย

ผู้บำเพ็ญหญิงคนหนึ่งที่มีสีหน้าเย็นชาเดินเข้ามา นิ้วกลางของนางสวมแหวนสีดำวงหนึ่ง

“ศิษย์พี่จิงหง” หลานถิงคำนับ ลู่หยางก็ทำตามอย่างเป็นธรรมชาติ “คารวะศิษย์พี่จิงหง”

ศิษย์พี่จิงหงตอบคำนับแล้วกล่าวว่า “คงเป็นศิษย์น้องลู่หยางที่เลื่องลือกระมัง”

“ศิษย์น้องหลานถิง หากเจ้าพาศิษย์น้องลู่หยางเที่ยวชมวังเซียนของพวกเรา ควรเก็บเสียงเงียบกว่านี้ ศิษย์น้องทั้งหลายยังมีใจบำเพ็ญไม่แน่วแน่ เมื่อเห็นศิษย์น้องลู่หยางเป็นชายหนุ่มรูปงาม ย่อมเกิดความตื่นเต้น ทำให้การบำเพ็ญวันนี้เสียเปล่า”

“เจ้าค่ะ”

ศิษย์พี่จิงหงเป็นศิษย์หญิงของวังเซียนอีกคนที่ไม่มีความสนใจในตัวลู่หยาง เมื่อทั้งสองออกจากสายตาของศิษย์พี่จิงหง ลู่หยางจึงถามเบาๆ “ศิษย์พี่จิงหงผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยต้อนรับข้า?”

หลานถิงหัวเราะคิกคัก “ศิษย์พี่อย่าคิดว่าศิษย์พี่จิงหงไร้ความรู้สึกเลย นางเป็นเช่นนี้กับทุกคน”

“นางเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสที่สาม เชี่ยวชาญวิชาหลอมวัตถุวิเศษ เข้าสำนักก่อนข้า มีวิทยายุทธ์ขั้นแปลงร่างเซียนขั้นกลาง แม้พรสวรรค์ในการบำเพ็ญไม่ได้สูงสุด แต่ทำงานรอบคอบ มีความมั่นคง ได้รับความชื่นชอบจากผู้อาวุโสหลายท่าน”

ลู่หยางพยักหน้า เขาคิดว่าตัวเองทำอะไรผิดจนทำให้ศิษย์พี่ผู้นี้ไม่ชอบ แต่ถ้าไม่ใช่ก็ดีแล้ว

ในอีกด้านหนึ่ง ศิษย์พี่จิงหงตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณใกล้เคียง ลูบแหวนเบาๆ แบ่งความคิดส่วนหนึ่งเข้าไปในพื้นที่ภายในแหวน

“อาจารย์ เพียงเท่านี้พอแล้วหรือ?”

เสียงที่ทั้งชราและสง่างามดังก้องในพื้นที่ภายในแหวน “เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว”

“ข้ารู้สึกว่าคนที่ชื่อลู่หยางผู้นี้ไม่ธรรมดา น่าจะมีความลับยิ่งใหญ่ เจ้าควรระวังและรักษาระยะห่างจากเขา อย่าให้มีการพัวพันมากนัก จนเกิดสายใยโชคชะตา ข้ากังวลว่าหากพัวพันกับเขามากเกินไป เขาอาจสัมผัสถึงตัวตนของข้า ทำให้ข้าต้องออกจากที่ซ่อนก่อนกำหนด นำมาซึ่งความปั่นป่วนหมื่นยุค”

“ขอรับ”

“ที่นี่คือหอคัมภีร์ ศิษย์พี่จะเข้าไปเดินดูสักหน่อยไหม?” หลานถิงพาลู่หยางมาถึงอาคารไม้ที่เกือบจะถูกหิมะปกคลุมทั้งหลัง ดูเหมือนว่าอาจถล่มลงมาได้ทุกเมื่อเพราะน้ำหนักของหิมะ นี่คือหอคัมภีร์ที่ตั้งตระหง่านมาหนึ่งแสนปีโดยไม่เคยพังทลาย ย่อมไม่มีทางถูกทำลายด้วยหิมะธรรมดา

“เข้าไปดูหน่อย”

ตราบใดที่ไม่ได้ให้เขาเขียนวิชายุทธ์ ลู่หยางชอบที่จะเดินเที่ยวในสถานที่เช่นหอคัมภีร์ หอคัมภีร์ของวังเซียนมีรูปแบบคล้ายคลึงกับของสำนักเวิ่นเต่า ความแตกต่างอยู่ที่หนังสือที่เก็บรวบรวมไว้ หนังสือที่เก็บไว้ในหอคัมภีร์ของวังเซียนส่วนใหญ่เป็นวิชายุทธ์สำหรับผู้บำเพ็ญหญิง มีวิชายุทธ์สำหรับผู้บำเพ็ญชายน้อยมาก แม้จะมี ก็มักเกี่ยวข้องกับการรวบรวมพลังหยินสูงสุด

“นี่คืออะไร ‘เคราะห์เซียนน้อย’?” ลู่หยางหยิบคัมภีร์โบราณเล่มหนึ่งขึ้นมาอย่างสบายตา เปิดอ่านสองหน้า สีหน้าแปลกๆ เนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยเรียบร้อยนัก แล้วทำไมถึงวางไว้อย่างเปิดเผยในหอคัมภีร์?

แม้แต่ ‘หนังสือต้องห้ามเปลี่ยนร่างมังกรหงส์’ ของสำนักเวิ่นเต่า พวกเขายังเก็บซ่อนอย่างมิดชิด และดูจากสภาพหนังสือเล่มนี้ ดูเหมือนจะมีคนพลิกอ่านไม่น้อย

เซียนอมตะใช้จิตตรวจดู ใบหน้าแดงเรื่อด้วยความอับอายทันที พูดอึกอักจนพูดไม่ออก สุดท้ายจึงได้แต่เอ่ยด้วยความโกรธ “ลามก!”

ใบหน้าของหลานถิงแดงเล็กน้อย กระแอมสองสามครั้งเพื่อบรรเทาความอึดอัด “นี่เป็นคัมภีร์โบราณที่ปรมาจารย์จุยเยวี่ยนนำกลับมาเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน เรื่องราวข้างในมีคุณค่าน่าศึกษาอย่างยิ่ง วางไว้ในหอคัมภีร์เพื่อให้ผู้มาภายหลังได้เห็นเรื่องราวในหนังสือและเกิดความระแวดระวัง ไม่ให้เกิดขึ้นกับตัวเอง”

นอกจาก ‘เคราะห์เซียนน้อย’ ลู่หยางยังสังเกตเห็นชื่อประหลาดแปลกประหลาดอีกมากมาย รู้สึกว่าเนื้อหาน่าจะคล้ายคลึงกับ ‘เคราะห์เซียนน้อย’ ยังมีช่องว่างอีกมากที่ควรจะมีหนังสือวาง คงถูกศิษย์หญิงของวังเซียนยืมไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไร การกระทำต่างๆ ของปรมาจารย์จุยเยวี่ยนล้วนช่วยให้ศิษย์หญิงของวังเซียนเพิ่มความระแวดระวัง รักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้ ลู่หยางยังไม่เคยได้ยินว่ามีศิษย์หญิงของวังเซียนคนใดลงจากเขาแล้วไปคบหากับชายหนุ่มแปลกหน้า

“ที่นี่มีคัมภีร์โบราณยุคโบราณมากมายนะ” ลู่หยางยิ้มพลางกล่าว เขาคุ้นเคยกับคัมภีร์โบราณยุคโบราณมากที่สุด มากกว่าวิชากระบี่เสียอีก

“แต่ก่อนวังเซียนไม่มีคัมภีร์โบราณมากมายเช่นนี้ เพิ่งจะมีความต้องการเมื่อไม่นานมานี้ วังเซียนจึงไปซื้อมาจากหอตำรามากมาย”

“มีความต้องการ?”

“ใช่ ศิษย์พี่คงทราบเรื่องแม่น้ำแม่ลูกที่เซียนอิงเทียนสร้างขึ้นในยุคโบราณใช่ไหม?”

ลู่หยางแสดงสีหน้าประหลาด ข้าควรจะบอกว่ารู้หรือไม่รู้ดี

“มีศิษย์หญิงของวังเซียนบางคนไม่ชอบเรื่องความรัก แต่ต้องการมีบุตร แต่ก่อนไม่มีทางเลือก แต่เมื่อรู้ถึงตัวตนของแม่น้ำแม่ลูก จึงเริ่มหาวิธีต่างๆ ในการค้นหาแม่น้ำแม่ลูก การค้นหาร่องรอยจากคัมภีร์โบราณก็เป็นหนึ่งในวิธีการ”

“มีผลลัพธ์แล้วหรือไม่?” ลู่หยางถามแทนเซียนอมตะ

หลานถิงส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ไร้ประโยชน์”

“ศิษย์พี่รอบรู้เรื่องยุคโบราณ พอจะรู้หรือไม่ว่าแม่น้ำแม่ลูกอาจอยู่ที่ใด?”

“ไม่รู้” ลู่หยางนึกขึ้นได้ทันที แม้เขาจะไม่รู้ว่าแม่น้ำแม่ลูกอยู่ที่ใด แต่เขารู้ว่าแม่น้ำแฝดอยู่ที่ใด ก็คือบนยอดเขาเทียนนั่นเอง

‘เอ้ ที่แท้พวกนางต้องการแม่น้ำแฝดหรือ งั้นก็ขนมาให้พวกนางเลยดีกว่า’ เซียนอมตะพูดอย่างใจกว้าง ถึงอย่างไร วางไว้บนยอดเขาเทียนก็ไม่มีคนดื่ม ไม่สู้มอบให้วังเซียนที่มีความต้องการ

ลู่หยางครุ่นคิดอย่างจริงจัง ดูเหมือนจะสามารถมอบแม่น้ำแฝดให้แก่วังเซียนได้จริงๆ และก็ไม่ได้เปิดเผยเรื่องใดที่ไม่ควรเปิดเผย “ความจริงแล้ว แม้ข้าจะไม่รู้ว่าแม่น้ำแม่ลูกอยู่ที่ใด แต่ข้ารู้ตำแหน่งของแม่น้ำแฝด”

“แม่น้ำแฝด?” หลานถิงไม่เคยได้ยินเรื่องแม่น้ำแฝดมาก่อน

ลู่หยางครุ่นคิด ที่มาของแม่น้ำแฝดอธิบายได้ยาก “แม่น้ำแฝด เหมือนกับแม่น้ำแม่ลูก ล้วนถูกสร้างโดยเซียนอิงเทียน ความแตกต่างอยู่ที่สตรีที่ดื่มน้ำจากแม่น้ำแม่ลูกจะให้กำเนิดบุตรเพียงคนเดียว แต่หากดื่มน้ำจากแม่น้ำแฝดจะสามารถให้กำเนิดบุตรแฝดได้”

“บัวคู่แฝดอันหาได้ยากยิ่งนั้น ก็เป็นผลิตผลของแม่น้ำแฝด”

หลานถิงไม่คิดว่าจะมีสิ่งวิเศษเช่นแม่น้ำแฝด พลังของเซียนช่างลึกลับน่าพิศวงจริงๆ แต่ทำไมเซียนอิงเทียนถึงได้สร้างแม่น้ำแฝด? “แล้วแม่น้ำแฝดนี้อยู่ที่…?”

“เพิ่งพบในดินแดนลับยุคโบราณแห่งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้อยู่ที่สำนักเวิ่นเต่าของพวกเรา หากวังเซียนของพวกเจ้ามีความต้องการ ข้าสามารถขอน้ำจากสำนักมาให้ได้”

หลานถิงดีใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่คิดว่าจะมีโชคดีที่ไม่คาดคิด หากวังเซียนมีน้ำจากแม่น้ำแฝด ไม่รู้ว่าจะมีศิษย์พี่และผู้อาวุโสมากมายเพียงใดที่จะมีบุตร

“ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณศิษย์พี่ล่วงหน้า ข้าขอรายงานเรื่องนี้ต่ออาจารย์ได้หรือไม่?” เรื่องแม่น้ำแฝดเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง หลานถิงไม่กล้ารับผิดชอบเรื่องใหญ่เช่นนี้

“แน่นอน”

หลัวหงเซียทราบว่ามีสิ่งวิเศษอย่างแม่น้ำแฝด ก็ดีใจมาก วังเซียนของพวกนางต้องการสิ่งเช่นนี้มากที่สุด แม้แต่สายตาที่มองลู่หยางก็เปลี่ยนไป ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็รู้สึกถูกชะตา “ลู่หยาง หากศิษย์หญิงของวังเซียนพวกเราสามารถตั้งครรภ์ได้ เจ้าก็จะเป็นผู้มีบุญคุณอันยิ่งใหญ่!”

ลู่หยาง: “…” คำพูดนี้ฟังดูแปลกๆ นะ