1 วินาที 1 ซอมบี้! : สร้างหายนะระดับล้างโลก! - บทที่ 97 เลือกเอา! มีฉันไม่มีเขา!

บทที่ 97 เลือกเอา! มีฉันไม่มีเขา!

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา

หลิวหยวนและพรรคพวกก็มาถึงยอดเขา การปรากฏตัวของพวกเขา ดึงดูดความสนใจจากทีมอื่น ๆ ทันที

แม้ว่าทีมเหล่านี้จะขึ้นมาถึงยอดเขาก่อน แต่พวกเขาไม่ได้ฆ่ามอนสเตอร์ขึ้นมาแบบนี้

กลยุทธ์ของทีมเหล่านี้ รวมถึงทีมอื่น ๆ ที่กำลังขึ้นมา ล้วนคล้ายคลึงกัน

ไม่ใช้วัตถุอัญเชิญล่อปีศาจเถาวัลย์ระหว่างทาง ก็ใช้ไอเทมอื่น ๆ ล่อปีศาจเถาวัลย์ที่อยู่ไกลออกไป และใช้สกิลควบคุมจำกัดปีศาจเถาวัลย์ที่อยู่ใกล้ ๆ เพื่อขึ้นมาถึงยอดเขา

ไม่มีใครเหมือนหลิวหยวน ที่ฆ่ามาตั้งแต่เชิงเขาจนถึงยอดเขา

วิธีการขึ้นเขามาแบบนี้ เหมือนกับเป็นหงส์กลางฝูงไก่ ยากที่จะไม่ดึงดูดความสนใจจากคนอื่น

เมื่อรู้สึกถึงสายตาของคนอื่น จูหมิงเจี๋ยและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองดูดีมีสง่าราศี จึงยืดอกโดยไม่รู้ตัว

มีเพียงหลิงเซียวเท่านั้นที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ความรู้สึกเหนือกว่าที่เพิ่งได้มาจากซอมบี้ตัวประกอบ หายวับไปกับตาอีกครั้ง ท่ามกลางสายตา เซอร์ไพรส์ของคนเหล่านี้

เขาอดไม่ได้ที่จะเบะปาก พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“ฮึ่ม! มีความสามารถขนาดนี้ ทำไมถึงมัวหลบอยู่ข้างหลังตลอด ถ้าใช้ตั้งแต่แรก พวกเราก็ขึ้นเขามาได้ตั้งนานแล้ว จะได้มีเวลาพักผ่อนมากขึ้น…”

“หุบปาก!”

คราวนี้ ก่อนที่หลิงเซียวจะพูดจบ ก็ถูกจูหมิงเจี๋ยตวาด

เธอหันกลับมามองหลิงเซียวเหมือนมองคนโง่

หลิงเซียวจ้องเล่นงานหลิวหยวนครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งล้วนเป็นเขาที่หาเรื่อง ใคร ๆ ก็รู้ว่าใครมีปัญหา

ก่อนหน้านี้ หลิวหยวนไม่ได้ช่วยอะไรเลย คอยเดินตามหลังทีมตลอด หลิงเซียวจะยั่วโมโหยังไงก็ช่าง

แต่ครั้งนี้ ที่พวกเขาสามารถขึ้นมาถึงยอดเขาได้ในเวลาอันสั้น แถมยังฆ่ามอนสเตอร์ขึ้นมาตลอดทาง ต้องขอบคุณหลิวหยวน

ตอนนี้หลิงเซียวยังกล้ายั่วโมโหแบบไม่มีเหตุผล จูหมิงเจี๋ยไม่มีทางทนได้ แม้แต่เหมียวอวี้กับต้วนเกาก็ส่งสายตาไม่พอใจไปให้ ส่วนเหยาหลิงเอ๋อร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

กลับเป็นหลิวหยวนเจ้าของเรื่อง ที่ดูสงบที่สุด เขาไม่ได้สนใจตัวตลกกระโดดโลดเต้นตัวนี้ในทันที

แต่รับวัสดุที่ซอมบี้ตัวประกอบเก็บมาอย่างใจเย็น แล้วเก็บเข้ากระเป๋า

จนกระทั่งเก็บวัสดุทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เขาถึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองหลิงเซียวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ฉันจะยอมเป็นครั้งสุดท้าย”

หลิวหยวนไม่ได้พูดอะไรแรง ๆ ถ้าหลิงเซียวยังกล้าหาเรื่องอีก เขาจะใช้การกระทำบอกตัวตลกตัวนี้เอง ว่าการกระทำแบบนี้จะส่งผลยังไง

ไม่มีกฎข้อไหนบอกว่า ห้ามออกจากทีมหลังจากจัดปาร์ตี้แล้ว!

“ฮึ่ม!”

เมื่อเห็นว่าจูหมิงเจี๋ยและคนอื่น ๆ เข้าข้างหลิวหยวนหมด หลิงเซียวก็ได้แต่ส่งเสียง “ฮึ่ม” อย่างเย็นชา ไม่กล้าพูดอะไรอีก นั่งพักอยู่กับที่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ในเวลาเดียวกัน

ในตำแหน่งที่ใกล้กับต้นไม้ใหญ่ที่สุด มีผู้ครอบครองอาชีพชาวซากุระที่สวมชุดกิโมโนนั่งอยู่กลุ่มหนึ่ง

พวกเขามองซอมบี้พิษแวบหนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ชายคนหนึ่งที่สวมชุดคาริงินุ(ขุนนางญี่ปุ่นในสมัยโบราณ) ที่เป็นหัวหน้า มองไปที่ทีมอื่น ๆ ที่ขึ้นมาถึงยอดเขารอบ ๆ ต้นไม้ใหญ่ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คนเยอะไปหน่อย…”

จากนั้น เขาก็หยิบยันต์ออกมา 2 แผ่น โยนไปทางซ้ายและขวา

ยันต์ทั้งสองระเบิดกลางอากาศ เผยให้เห็นเงาขนาดใหญ่ 2 เงาบนท้องฟ้า

เงาหนึ่งมีลักษณะคล้ายกับยูกิอนนะ(ผีสาวหิมะในเรื่องเล่าญี่ปุ่น) ปล่อยแสงสีขาวลงมา ตกลงบนตัวปีศาจเถาวัลย์ที่อยู่บริเวณเนินเขา ช่วยปลดปล่อยพวกมันจากสกิลควบคุม

ส่วนอีกเงาหนึ่งเป็นสุนัขสีแดงขนาดใหญ่ ใช้สกิลยั่วยุ ล่อให้ปีศาจเถาวัลย์รอบ ๆ บุกโจมตีทีมผู้ครอบครองอาชีพที่อยู่ด้านล่าง

เห็นได้ชัดว่า เขากำลังใช้มอนสเตอร์เป็นเครื่องมือฆ่าคน ไม่อยากให้ผู้ครอบครองอาชีพเหล่านี้ขึ้นมาถึงยอดเขา

“องเมียวจิขี้โกง! ถ้าแน่จริงก็ลงมาสู้กับฉันตัวต่อตัวสิวะ!”

“บัดซบ! ปีศาจเถาวัลย์เยอะเกินไป กว่าพวกเราจะเคลียร์มอนสเตอร์พวกนี้หมด คงไม่ทันแล้ว”

“องเมียวจิเป็นถึงอาชีพลับแท้ๆ ยังใช้วิธีสกปรกแบบนี้อีก!”

“น่าโมโหชะมัด! ถ้ามีใครฆ่าปีศาจเถาวัลย์พวกนี้ได้หมดก็ดีสิ”

“ฆ่าให้หมด? พูดเล่นอะไรกัน พวกเราไม่ใช่อาชีพขั้นสองเลเวล 40 ซะหน่อย จะไปฆ่าปีศาจเถาวัลย์เยอะขนาดนี้ได้ยังไง?”

“เลิกพูดพล่ามได้แล้ว! สู้ตายกันเถอะ! อย่าให้พวกซากุระมันได้ใจ!”

“เฮ้อ ฆ่าไม่หมดหรอก เอาตัวรอดก่อนดีกว่า ฉันไปล่ะ…”

…

การโจมตีของปีศาจเถาวัลย์ไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่ด้วยจำนวนที่มากขนาดนี้ ก็สามารถคุกคามชีวิตผู้ครอบครองอาชีพเลเวล 20-30 ได้

โดยเฉพาะอาชีพสายสนับสนุนและจอมเวทย์ ถ้าอัศวินไม่ใช้ 《ปกป้องรอบทิศ》 ตลอดเวลา พลาดไปนิดเดียวก็อาจบาดเจ็บสาหัสได้

แต่ 《ปกป้องรอบทิศ》 ก็มีระยะเวลาและคูลดาวน์ จะใช้ตลอดเวลาได้ยังไง?

เพื่อเอาชีวิตรอด ผู้สื่อสารกับธรรมชาติและจอมเวทย์หลายคนจึงเลือกใช้ยันต์เคลื่อนย้ายออกไป ยอมแพ้การทดสอบในครั้งนี้

สำหรับการตัดสินใจของผู้สื่อสารกับธรรมชาติและจอมเวทย์เหล่านี้ สมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมแม้จะรู้สึกจนใจ แต่ก็ไม่ได้ห้าม เพราะมันเป็นเรื่องความเป็นความตาย พวกเขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร

ตอนนี้ สิ่งที่พวกเขาทำได้ ก็คืองัดความสามารถที่แท้จริงออกมา พยายามอย่างหนักเพื่อขึ้นไปบนยอดเขา

หวังว่าหลังจากขึ้นไปถึงยอดเขาแล้ว จะเจอจอมเวทย์และผู้สื่อสารกับธรรมชาติที่พลัดหลงกับทีม

ความวุ่นวายบริเวณเนินเขาดึงดูดความสนใจจากทีมอื่น ๆ ที่อยู่บนยอดเขา จูหมิงเจี๋ยมองลงไป เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยมากมาย

มหาวิทยาลัยเฉินเซี่ยส่งทีมมาทั้งหมด 5 ทีม มี 2 ทีมที่ขึ้นมาถึงยอดเขาก่อนจูหมิงเจี๋ย

ส่วนอีก 2 ทีมอยู่ที่บริเวณเนินเขา ตอนนี้อยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย

จูหมิงเจี๋ยลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็เดินมาหาหลิวหยวน ชี้ไปที่ 2 ทีมที่อยู่เชิงเขา ขอร้องว่า

“น้องหลิวหยวน ซอมบี้ของนายยังปล่อยหมอกพิษได้อีกไหม? ช่วย 2 ทีมนั้นหน่อยได้ไหม?”

“หมอกพิษของซอมบี้พิษเป็นสกิล AoE ฉันสามารถทำได้แค่ช่วยเคลียร์ปีศาจเถาวัลย์ที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาได้ ส่วนมอนสเตอร์รอบ ๆ ตัวพวกเขา ฉันช่วยไม่ได้”

“แค่นี้ก็พอแล้ว!”

“งั้นเธอไปบอกพวกเขานะ”

หลิวหยวนไม่ได้ปฏิเสธ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคู่แข่งกัน แต่ก็เป็นเพื่อนนักเรียนจากมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ย การช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ก็ไม่เสียหายอะไร

แน่นอนว่า ถ้าสุดท้ายแล้วหลิวหยวนไม่ได้หัวใจโสมเลย เขาก็จะใช้วิธีพิเศษบางอย่าง เขาไม่ใช่คนหัวโบราณ

เมื่อซอมบี้พิษปล่อยหมอกพิษออกมา 2 ทีมจากวิทยาลัยก็รู้สึกกดดันน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ในที่สุดก็ขึ้นมาถึงยอดเขาได้อย่างปลอดภัย

“ขอบคุณมาก!”

หลังจากที่พวกเขาขึ้นมาถึงยอดเขา ก็พากันมาหาหลิวหยวน โค้งคำนับอย่างจริงจัง เพื่อขอบคุณหลิวหยวนที่ช่วยเหลือ

“เรื่องเล็กน้อย…”

หลิวหยวนยังพูดไม่จบ ร่างกายของเขาก็เปล่งแสงสีขาวออกมา เลเวลเพิ่มขึ้นเป็น 19

“แบบนี้ บางทีฉันอาจจะเลเวลอัพถึง 20 ก่อนการทดสอบจะสิ้นสุด พอกลับไปก็รับภารกิจเลื่อนขั้นได้เลย”

“ไม่รู้ว่าคำสาปของราชาปีศาจเพลิงอัคคีจะทำให้ฉันตะลึง ได้ขนาดไหน…”

เมื่อเห็นว่าหลิวหยวนไม่พูดอะไรต่อ 2 ทีมนั้นก็ไม่ได้อยู่ต่อ หลังจากทักทายจูหมิงเจี๋ยแล้ว ก็แยกย้ายกันไปหาที่พักผ่อน

ส่วนหลิงเซียว พวกเขาไม่แม้แต่จะชายตามอง

ประมาณ 20 นาทีต่อมา ความวุ่นวายที่บริเวณเนินเขาก็ยุติลง

คนเหล่านั้นไม่ใช้ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้ายออกไป เลือกที่จะล้มเลิกการทดสอบ ก็ต้องใช้พลังมากมาย ฝ่าฟันขึ้นมาถึงยอดเขา

แต่ทีมที่ฝืนขึ้นมาถึงยอดเขา สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก ไม่ขาดผู้สื่อสารกับธรรมชาติ ก็ขาดจอมเวทย์

เพื่อที่จะเคลียร์ดันเจี้ยนให้สำเร็จ พวกเขาจึงต้องหาสมาชิกใหม่ ณ ที่นั้น

การกระทำขององเมียวจิ ทำให้ผู้สื่อสารกับธรรมชาติและจอมเวทย์กลายเป็นที่ต้องการอย่างมาก

“หัวหน้า ฉันจะไปเข้าทีมอื่น”

ทันใดนั้น หลิงเซียวก็พูดขึ้น

“ทำไม?”

สีหน้าของจูหมิงเจี๋ยเปลี่ยนไป เธอไม่คิดว่าหลิงเซียวจะพูดแบบนี้ออกมาในเวลาแบบนี้ เหมียวอวี้และคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าแปลกใจ

“ไม่เขาก็ฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง มีฉันไม่มีเขา!”

หลิงเซียวชี้ไปที่หลิวหยวน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

ความสามารถในการเคลียร์มอนสเตอร์ของซอมบี้พิษนั้นรุนแรงมากจริง แต่เป้าหมายสูงสุดของการทดสอบครั้งนี้ คือการสังหารบอสของดันเจี้ยน

ถ้าไม่มีเขา จอมเวทย์เพลิงที่โจมตีระยะไกล เพียงแค่จูหมิงเจี๋ยและคนอื่น ๆ ไม่มีทางฆ่าบอสได้อย่างแน่นอน

ทีมนี้จะไม่มีคนเคลียร์มอนสเตอร์ก็ได้ แต่ขาดคนฆ่าบอสไม่ได้

เดิมทีเขาวางแผนจะทำแบบนี้อยู่แล้ว ตอนนี้องเมียวจิยังมาช่วยอีกแรง เขานี่มั่นใจมากว่าทีมของจูหมิงเจี๋ยต้องเลือกเขา…