ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 24 ต่อแถวซื้อข้าว

มีข้อความใหม่ถูกส่งเข้ามาในกลุ่มชุมชน

[ผู้จัดการซูแห่งเหมยหม่านซูเปอร์มาร์เก็ต] : วันนี้จะมีข้าวราคา พิเศษจากรัฐมาถึงเวลาหนึ่งทุ่ม ราคาชั่งละ 9 หยวน จำกัดการซื้อ 2 ชั่งต่อคน สินค้ามีจำนวนจำกัด กรุณาต่อแถวเพื่อซื้อนะครับ

[ขอให้คุณเดินทางปลอดภัย] : เยี่ยมไปเลย! นานแค่ไหนแล้วที่

ฉันไม่เห็นราคาสินค้าเริ่มต้นด้วยเลขหลักเดียว ราคานี้ไม่ต่างจาก แจกฟรีเลยไม่ใช่หรือไง? ฉันรักรัฐบาลจีนที่สุด!

[ผกาบานมั่งคั่ง] : ฉันคงต้องรีบไปต่อแถวรอแล้วละ ที่บ้านไม่มี ข้าวสารแล้ว

[บุปผาขาวดอกน้อย] : ในที่สุดการเป็นคนติดบ้านก็กลายเป็น เรื่องดี ก่อนหน้านี้ฉันซื้อข้าวสารมาเก็บไว้ 10 ถุง และยังกินได้อีก นาน อากาศข้างนอกร้อนขนาดนี้ ฉันคงไม่ออกไปซื้อเพิ่มแล้ว

[คนแก่ใกล้ตาย] : คนข้างบน แบ่งมาให้ฉันหน่อยสิ เดี๋ยวฉันจะ ให้มันฝรั่งเป็นการแลกเปลี่ยน

[บุปผาขาวดอกน้อย] : ฉันเกลียดการกินมันฝรั่งมากที่สุด ดังนั้น ขอปฏิเสธค่ะ

[เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ] : ทุกคนครับ ผมมีเรื่องอยากจะเสนอครับ ตอนนี้ราคาสินค้าต่าง ๆ สูงขึ้นมาก หลายคนแทบไม่มีเงินซื้อข้าวกิน

งั้นเราลองใช้ระบบแลกเปลี่ยนสินค้ากันดูไหมครับ คือทุกคนเอาของ ที่ไม่ค่อยได้ใช้มาแลกเปลี่ยนกับของที่เราต้องการ ตราบใดที่ทั้งสอง ฝ่ายตกลง ก็ถือเป็นอันเสร็จสมบูรณ์ ทุกคนคิดว่ายังไงครับ?

เซียวหมิงเยวี่ยกำลังอ่านข้อความในกลุ่ม แม้เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ คนนี้จะชอบแสร้งทำตัวเป็นคนดี แต่คำแนะนำที่เขาพูดถึงก็ไม่เลวเลย

หลังจากเจ้าอ้วนน้อยจูเก่อเสนอเรื่องนี้ หลายคนก็เห็นด้วยทันที

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : ฟังดูเข้าท่า!

[ร้อนแทบตาย] : ฉันคิดว่าไม่เลวเลย มันจะช่วยเราแก้ปัญหาได้ แน่นอน!

[การนอนคือชีวิต] : ที่บ้านฉันมีอินทผลัมแห้งถุงใหญ่ และอยาก แลกเป็นผักสด มีใครสนใจไหม?

[วอนสายลมพัดตดฉันออกไป] : คุณข้างบน ภรรยาของผมเพิ่ง คลอดลูก และจำเป็นต้องกินอินทผาลัมเพื่อบำรุงร่างกาย ผมมีแคร์ รอต 2 หัวที่บ้าน พอจะแลกเปลี่ยนได้ไหมครับ?

[การนอนคือชีวิต] : ได้ค่ะ แลกเปลี่ยนในศาลาริมทะเลสาบเทียม นะคะ

ทะเลสาบเทียมในชุมชนได้เหือดแห้งไปนานแล้ว จนปัจจุบัน กลายเป็นเพียงหลุมขนาดใหญ่

[นักบิดสิ้นหวัง] : ผมขายรถมือสอง มีใครสนใจรถมือสองหรือ เปล่า เอาข้าวสาร 30 ชั่งมาแลกกับรถได้เลย

[เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ] : ผมมีเห็ดหูหนูแห้งสองกล่อง อยากจะแลก เป็นเนื้อครับ

[ช่างตีเหล็กเอาแต่ใจ] : ผมเป็นช่างตีเหล็ก มีใครอยากได้ของที่

ทำจากเหล็กบ้างไหม ขอแค่แลกเปลี่ยนเป็นอาหารอะไรก็ได้

…

หลายคนทำข้อตกลงในแชตกลุ่ม เซียวหมิงเยวี่ยไม่ได้สนใจคน อื่น ๆ มีเพียงช่างตีเหล็กเอาแต่ใจที่ดึงดูดความสนใจของเธอ

[จันทร์กระจ่างกลางใจ] : @ช่างตีเหล็กเอาแต่ใจ แชตส่วนตัวค่ะ

เธอต้องการขุดกับดักรอบ ๆ วิลล่า และปูกับดักหนามไว้ด้านล่าง หากใครพลัดตกลงไป พวกเขาจะถูกหนามทิ่มแทงร่างกายจนไม่มี โอกาสให้หลบหนี

นอกจากนี้ยังวางตาข่ายลวดหนามไว้เหนือประตู ซึ่งสามารถดัก จับได้หลายคนในคราวเดียว

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพี่หยางคราวที่แล้ว เซียวหมิง เยวี่ยครุ่นคิดถึงวิธีปรับปรุงการป้องกันของวิลล่า และในที่สุดเธอก็ เห็นโอกาสนั้นแล้ว

หลังจากที่เซียวหมิงเยวี่บอกคำขอของเธอ ช่างตีเหล็กเอาแต่ใจ ก็ตอบว่าเขาสามารถทำได้ เธอจึงเดินออกไปด้านนอกวิลล่าเพื่อวัด ขนาดพื้นที่ทันที จากนั้นสั่งทำกับดักหนามแหลม 6 อัน และตาข่าย ลวดหนามอีก 2 อัน

เซียวหมิงเยวี่ยสัญญาว่าจะมอบมันเทศ 100 ชั่งและฟักทอง 50 ชั่งเป็นการแลกเปลี่ยน เธอยังจ่ายมัดจำล่วงหน้าด้วยมันเทศ 20 ชั่ง ให้เขาด้วย

ช่างตีเหล็กเอาแต่ใจไม่เคยเจอคนใจกว้างขนาดนี้มาก่อน เขาจึง ตอบตกลงรับทันทีและสัญญาว่าจะทำงานให้เสร็จภายในหนึ่งเดือน เขายังมีกับดักสัตว์เหลืออยู่อีกกว่า 20 ชิ้น จึงได้มอบพวกมันเป็น ของขวัญให้แก่เซียวหมิง

เยวี่ย

ระหว่างทานอาหารเย็น แม่เซียวบอกว่าเราต้องประหยัดน ้าใน บ้านให้มากที่สุด และยืนกรานที่จะใช้กระบะทรายแมว เพื่อไม่ต้อง สิ้นเปลืองน ้าจากการกดชักโครก

เซียวหมิงเยวี่ยเพียงแทะตีนไก่เงียบ ๆ หญิงสาวแอบเติมน ้าลงถัง เก็บน ้าหลายครั้ง ทำให้แม่เซียวคิดว่าเธอประสบความสำเร็จในการ ประหยัดน ้า

ในตู้เย็นมีน ้าผลไม้รวมอยู่ตลอดเวลา เครื่องคั้นน ้าผลไม้ในมิติ ใกล้จะพังแล้ว เนื่องจากเพื่อที่จะค้นคว้ารสชาติใหม่ ๆ เซียวหมิงเยวี่ย

ใส่แคร์รอตและลิ้นจี่ลงไปคั้นพร้อมกัน แต่สุดท้ายรสชาติก็ไม่ได้เรื่อง เธอจึงนำไปให้วัวกินเพื่อเสริมวิตามิน ยังไงซะพวกมันก็ไม่รังเกียจ อาหารพวกนี้อยู่แล้ว

ทักษะการแสดงของเซียวหมิงเยวี่ยยอดเยี่ยมขึ้นมาก เธอจะแอบ นำกล่องน ้าผลไม้รวมออกมาจากห้องเก็บของมาเติมใส่กล่องในตู้ซึ่ง ยังไม่หมด ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็น

เมื่อแม่เซียวเสนอว่าแต่ละคนสามารถอาบน ้าได้ทุก ๆ ห้าวัน เท่านั้น เซียวหมิงเยวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า

“แม่คะ บ้านเรายังมีน ้าแร่อีกตั้ง 50 ถัง ไม่เห็นต้องประหยัดขนาด นี้เลย”

ตอนที่กักตุนสิ่งของ เซียวหมิงเยวี่ยใช้ห้องแยกที่ชั้นล่างเพื่อเก็บ น ้าขวดบรรจุถังโดยเฉพาะ แต่ละถังมีปริมาตร 20 ลิตร นอกจากน ้า ดื่มบรรจุถังขนาดใหญ่แล้ว ยังมีน ้าดื่มบรรจุขวดอีกเป็นจำนวนมาก ซึ่งกองซ้อนกันเป็นชั้น ๆ อยู่เต็มห้อง

ก่อนหน้านี้ตอนที่รัฐบาลประกาศตัดน ้าประปาและต้องใช้ รถบรรทุกน ้าแจกจ่ายประชาชน เซียวหมิงเยวี่ยพาครอบครัวไปดูห้อง แยกเล็ก ๆ แห่งนั้น เมื่อเปิดประตูเข้าไป พ่อและแม่เซียวตกใจจน กรามค้าง พวกเขานึกว่ามันเป็นห้องว่างมาโดยตลอด แต่ใครจะ คาดคิดว่ามันเต็มไปด้วยน ้าขวด

ความจริงแล้วสำหรับปัจจุบัน การมีน ้าให้อาบเดือนละครั้งก็ถือว่า โชคดีมากแล้ว ยังมีอีกหลายคนที่ไม่เคยได้อาบน ้าอีกเลย แต่เซียวห มิงเยวี่ยเองก็ต้องทนทุกข์ทรมานจากการเล่นละครตบตาคนในบ้าน ใครขอให้เธอมีเงื่อนไขพิเศษให้สามารถใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้

อย่าลืมว่าในพื้นที่มิติไม่ได้มีเพียงบ่อน ้าเท่านั้น แต่ยังมีลำธารอีก ด้วย เรียกได้ว่าเธอไม่มีวันขาดแคลนทรัพยากรน ้าเลย!

“ก็นั่นมันน ้าดื่ม จะให้เอามาอาบน ้าได้ยังไง ลูกฟุ่มเฟือยเกินไป แล้วนะ” แม่เซียวอธิบายพลางบ่น

“แต่น ้าที่รับมาจากรถบรรทุกมีกลิ่นเหม็นอับ และควรใช้รดน ้าผัก เท่านั้น หนูไม่อยากใช้น ้านั้นอาบนี่คะ” เซียวหมิงเยวี่ยต้องหาข้ออ้าง อีกครั้ง

“ลูกคุณหนูเสียจริง ๆ ก็ได้ ยังไงก็ต้องขอบคุณลูกที่เรามีน ้าดื่ม จนถึงตอนนี้ ลูกอยากใช้น ้าอันไหนล้างตัวก็แล้วแต่ลูกแล้วกัน ตกลง ไหม?” แม่เซียวพูดอย่างเหลืออด

เซียวหมิงเยวี่ยโยนกระดูกไก่ลงในจานและเลียปลายนิ้วด้วย ความเสียดาย ฝีมือทำอาหารของคุณยายอร่อยเทียบกับฝีมือเชฟห้า ดาวในภัตตาคารเลย

“ตกลงค่ะ ทำไมจะไม่ตกลงล่ะคะ”

หญิงสาวแอบยิ้ม นี่แม่เซียวคิดว่าเธอจะใช้น ้าในบ้านจนหมดด้วย การอาบน ้าจริง ๆ เหรอ?

“ใกล้หนึ่งทุ่มแล้ว ยายออกไปต่อแถวซื้อข้าวดีกว่า!” คุณยายลุก ขึ้นยืน

“คุณยายคะ หนูจะไปด้วย” เซียวหมิงเยวี่ยเช็ดปากให้สะอาด

“ไปกันแค่สองยายหลานน่าเป็นห่วงเกินไป งั้นผมไปด้วย” พ่อ เซียวพูดขึ้น

เมื่อถึงเวลา 6.50 น. คนทั้งสามก็ออกไปข้างนอก ทันทีที่เปิด ประตู คลื่นความร้อนที่แผดเผาก็ลอยกระทบใบหน้าพวกเขา จนทำ ให้เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกเหมือนได้เข้าไปในห้องซาวน่า

ก่อนมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต พวกเขาเห็นแถวที่ยาวเหยียดบริเวณ ทางเข้าจากระยะไกล จากนั้นก็เดินไปเข้าคิวต่อท้ายแถว

“ทำไมถึงยังไม่เริ่มขายอีกนะ คนเข้าคิวกันยาวเหยียดจนไม่เห็น ปลายแถว กว่าจะถึงคิวเรา พวกเขาจะยังมีข้าวเหลืออยู่หรือเปล่า?” คุณยายบ่นออกมา

เซียวหมิงเยวี่ยกระหายน ้ามาก เธอจึงหยิบน ้า 3 ขวดออกจาก กระเป๋า จากนั้นยื่นให้พ่อเซียวและคุณยาย

ผู้คนรอบข้างมองดูครอบครัวนี้ด้วยสายตาอิจฉา คนทั้งสามไม่มี กลิ่นตัว เสื้อผ้าขาวสะอาด ทั้งยังมีน ้าแร่พกติดตามมาด้วยถึง 3 ขวด

ตอนนี้มีการแจกจ่ายน ้าแค่วันละ 2 ชั่วโมง น ้าไหลเบาเหมือน เส้นด้าย น ้าที่ได้รับทุกวันเพียงพอสำหรับดื่มและปรุงอาหารเท่านั้น

คนส่วนใหญ่ไม่ได้อาบน ้ามาหลายวัน ร่างกายเหนียวเหนอะและมี กลิ่นตัวคละคลุ้ง

สิ่งสำคัญที่สุดคือน ้าประปายังคงมีดินโคลน ซึ่งจำเป็นต้องต้ม ก่อนดื่ม ไม่เช่นนั้นจะฝืนกลืนลงคอได้ยาก

บริษัทน ้าแร่ปิดตัวไปนานแล้ว ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่มีน ้าขวดขาย แล้วเช่นกัน แล้วทำไมครอบครัวนี้ถึงยังมีน ้าแร่ให้ดื่มอยู่อีก?

เซียวหมิงเยวี่ยสังเกตสายตาของคนรอบข้าง หลังจากดื่มจนดับ ความกระหายน ้าแล้ว เธอรีบเก็บขวดลงในกระเป๋าทันที

เธอเกือบลืมไปว่าน ้าแร่บรรจุขวดได้กลายเป็นสินค้าหายากมา นานแล้ว

“พวกคุณซื้อน ้าแร่มาจากไหน ขายให้ฉันสัก 2 ขวดได้ไหม?” ผู้หญิงคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

คนอื่น ๆ ต่างมองมาด้วยสายตาคาดหวังเช่นกัน

“นี่ไม่ใช่น ้าแร่ค่ะ มันเป็นแค่น ้าประปาต้มใส่ขวดเพื่อที่จะพกพา ได้สะดวก” เซียวหมิงเยวี่ยอธิบายด้วยรอยยิ้ม

“อ๋อ งี้นี้เอง” คนรอบข้างต่างก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

พ่อเซียวแอบยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวเป็นการชื่นชม ในปัจจุบันคุณ ไม่สามารถเปิดเผยความมั่งคั่งของตัวเองได้ ไม่เช่นนั้นจะประสบ ปัญหาใหญ่หากตกเป็นเป้าหมายของสาธารณชน!

จงใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาท

หลังจากเข้าคิวเป็นเวลานาน ในที่สุดก็ถึงคิวของครอบครัวเซียว

“ข้าวเหลือเพียง 1 ชั่งเท่านั้น” พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตกล่าว