ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 7 ซื้อเมล็ดพันธุ์และต้นกล้า

ก่อนมาเธอจงใจสวมผ้ากันเปื้อนเก่าจากซุปไก่สกัดต้าเฉียว มี กระเป๋าคาดเอวสีดำใบเล็ก เกล้าผมต ่าแบบสบาย ๆ สวมหมวก ชาวประมงที่พ่อเซียวมักใส่ไปตกปลา และสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า

เธอสวมเสื้อยืดสีขาวขมุกขมัวและสวมผ้าใบที่มีรูขาด บรรยากาศรอบตัวคล้ายกับกำลังตะโกนว่า ‘ฉันมีประสบการณ์ อย่า คิดจะมาหลอกกันซะให้ยาก’

เธอไม่มีทางเลือกอื่น เนื่องจากเถ้าแก่ในตลาดขายส่งค่อนข้าง ฉลาดแกมโกง พวกเขาจะพยายามเอาเปรียบเมื่อเห็นว่าเป็นลูกค้า ใหม่ เซียวหมิงเยวี่ยจึงต้องทำตัวเหมือนลูกค้าประจำ

เธอเดินไปรอบ ๆ อย่างสบายใจพร้อมสมุดบันทึกเล่มเล็กและ ปากกาในมือ

“เถ้าแก่ ที่ร้านมีเมล็ดพันธุ์ทุกชนิดเลยหรือเปล่า แล้วมีของพร้อม ขายไหม?”

เจ้าของร้านซึ่งเป็นหญิงวัยกลางคนกำลังแทะเมล็ดแตงโมขณะดู ละคร เธอรีบลุกขึ้นยืนและพูดด้วยรอยยิ้มหลังจ้องมองเซียวหมิงเยวี่ย

“มาซื้อของเหรอคะ? ดูคุณถามเข้าสิ ถ้าร้านฉันมีเมล็ดพันธุ์ไม่ ครบทุกชนิด

คุณก็คงหาซื้อจากร้านอื่นในตลาดไม่ได้แล้ว!”

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ดูเหมือนว่าชุดที่เธอ เตรียมมาจะได้ผล

“ครอบครัวฉันทำฟาร์มและต้องการเมล็ดพันธุ์จำนวนมาก แต่ ฉันต้องการแค่เมล็ดพันธุ์ดีที่มีอัตราการงอกสูง”

หญิงสาวหยิบเมล็ดสีน ้าตาลขึ้นมาสองถึงสามเมล็ด พลางแสร้ง ทำเป็นพิจารณาดูอย่างเชี่ยวชาญ

ดวงตาของเถ้าแก่เนี้ยเป็นประกายด้วยความเฉลียวฉลาด “ได้สิ ได้ แค่เห็นก็รู้ว่าคุณดูของเป็น ลองดูสิ เมล็ดพันธุ์ทุกเมล็ดในร้านเต่ง ตึง พวกมันล้วนได้รับการคัดสรรมาอย่างดี เป็นสินค้าระดับพรีเมียมที่

ตอบโจทย์ความต้องการของคุณลูกค้าอย่างแน่นอน”

เธอหยุดชั่วคราวแล้วพูดต่อว่า “เมล็ดพันธุ์เช่นผักเซี่ยงไฮ้ หัวไช เท้า ผักกวางตุ้ง โหยวมั่ยช่าย*[1] ผักโขม ผักกาดหอม มะเขือยาว และอื่น ๆ เมล็ดพันธุ์ผักทั่วไปเหล่านี้ขายดีที่สุด! ฟาร์มผักหลายแห่ง ก็มาซื้อเมล็ดพันธุ์จากร้านฉันนี่แหละ”

เซียวหมิงเยวี่ยตอบกลับอย่างไม่แยแส “งั้นเหรอคะ แล้วคุณขาย พวกมันยังไง?”

“ที่ร้านมีขายทั้งแบบถูกและแบบแพง ผักเซี่ยงไฮ้ ผักกวางตุ้ง และ ผักใบพวกนี้ซองละ 10 หยวน ภายในซองมีประมาณหมื่นเมล็ด ส่วน หัวผักกาดจะมีราคาแพงกว่า ห่อละ 110 หยวน น ้าหนักประมาณ 10 กรัม…”

“ถ้าคุณซื้อจำนวนมาก ฉันจะให้ราคาที่ถูกกว่านี้” เถ้าแก่เนี้ยพูด อีกครั้ง

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้า “ฉันอยากเมล็ดพันธุ์ทุกชนิด จะลองซื้อ ไปอย่างละ 30 ซองก่อน ถ้างอกดีฉันจะมาซื้อกับคุณอีก”

ดวงตาเถ้าแก่เนี้ยเป็นประกาย ท่าทีของเธอดูใส่ใจมากยิ่งขึ้น

“ทุกชนิดเลยเหรอ? ถ้างั้นฉันจะให้ส่วนลดคุณ 10% คุณมั่นใจ ในคุณภาพเมล็ดของร้านเราได้เลย พวกมันล้วนเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดี ที่สุด ดูเมล็ดพวกนี้สิ มันอวบอิ่มและไม่ลีบเลย อัตราการงอกยังสูง มากอีกด้วย!”

30 ซองไม่ใช่จำนวนที่น้อย โดยเฉพาะเมื่อต้องการชนิดละ 30 ซอง ในร้านแห่งนี้มีเมล็ดพันธุ์มากกว่าร้อยชนิด เถ้าแก่เนี้ยวัย กลางคนไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำสั่งซื้อขนาดใหญ่ตั้งแต่เช้า เธอมี ความสุขมากจนหุบยิ้มไม่ได้

แตงกวา ผักชี พริกหยวก มะเขือม่วง ถั่วฝักยาว ฟักทอง ต้นหอม มะระ กุยช่าย คื่นช่าย หัวไชเท้าสีขาว หัวไชเท้าสีเขียว โหยวมั่ยช่าย ผักเซี่ยงไฮ้ ผักบุ้งจีน ผักจี่ไฉ่*[2] ผักโขม ชิโคเรี่ยม*[3] ผักกวางตุ้ง…

เถ้าแก่เนี้ยหยิบถุงพลาสติกใบใหญ่ และรีบใส่ซองเมล็ดพันธุ์ อย่างรวดเร็ว

นอกจากนี้ยังมีผลไม้และแตงบางชนิด เช่น สตรอว์เบอร์รี แคน ตาลูป มะเขือเทศเชอร์รี แตงโม เมลอน และแตงหนาม เป็นต้น

เถ้าแก่เนี้ยกดปุ่มเครื่องคิดเลขเพื่อคำนวณอย่างรวดเร็ว

“ทั้งหมดเป็น 8,685 หยวน หลังจากหักส่วนลดแล้วเป็น 7,825 หยวน 5 เหมา ฉันคิดแค่ 7,800 หยวนแล้วกัน ในอนาคตก็แวะมาอีก บ่อย ๆ นะ!”

เซียวหมิงเยวี่ยจ่ายเงินด้วยความพึงพอใจ นอกจากนี้เถ้าแก่เนี้ย ยังใจดีแถมเมล็ดลิ้นจี่ 50 เมล็ดและเมล็ดทับทิม 30 เมล็ด ซึ่งเธอ รับมาด้วยความยินดี

เธอวางแผนที่จะใช้พื้นที่ 2 เอเคอร์ในดินแดนอุดมคติ ซึ่งมีขนาด ใหญ่มาก แต่ละเอเคอร์สามารถแบ่งออกเป็น 50 ส่วนเท่า ๆ กัน รวมกันเป็น 100 ส่วน โดยแต่ละส่วนเธอจะหว่านเมล็ดพืชผักต่าง ๆ

หากยังไม่เพียงพอ เธอสามารถเปิดพื้นที่ทุ่งหญ้าด้านข้างได้ แค่ ต้องใช้ความพยายามนิดหน่อยเท่านั้น

แต่การซื้อเมล็ดพันธุ์ผักอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ เธอต้องการ ซื้อต้นกล้าผลไม้ด้วย สำหรับไม้ผลอย่างแอปเปิลและลูกพีช การซื้อ เป็นต้นกล้านั้นดีกว่าซื้อเมล็ดมาเพาะเอง

หลังออกจากตลาดขายส่งเมล็ดพันธุ์ เซียวหมิงเยวี่ยขับรถตรง ไปยังตลาดขายกล้าไม้ทันที โชคดีที่ทั้งสองแห่งอยู่ไม่ไกลกัน และใช้ เวลาเดินทางเพียง 20 นาทีเท่านั้น

ที่นี่เป็นตลาดเพาะพันธุ์ต้นกล้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเผิงจิง มัน ไม่ได้มีเพียงต้นกล้าไม้ผล แต่ยังมีไม้ยืนต้น ดอกไม้ประดับ และอื่น ๆ อีกมากมาย ภายในตลาด

เนืองแน่นไปด้วยผู้คนพร้อมเสียงตะโกนของผู้ขายที่ดังไม่หยุด หย่อน

เซียวหมิงเยวี่ยเดินวนไปรอบ ๆ ตลาด จากนั้นจึงเลือกซื้อต้นกล้า ผลไม้จำนวนมากจากผู้ขายหลายราย

ต้นกล้าแอปเปิล ต้นกล้าลูกแพร์ ต้นกล้าพีช ต้นกล้าองุ่น ต้น กล้าเสาวรส ต้นกล้าเชอร์รี ต้นกล้าแก้วมังกร ต้นกล้าส้ม ต้นกล้า วอลนัต ต้นกล้าบลูเบอร์รี…

โดยพื้นฐานแล้ว เธอซื้อต้นกล้าไม้ผลทั้งหมดที่สามารถขายได้

เธอซื้อต้นกล้าพันธุ์ละ 3 ต้น เผื่อในสถานการณ์ที่ต้นกล้าหลัก ตาย รวมเป็นทั้งหมด 17,000 ต้น

ต้นกล้าผลไม้ไม่สามารถปลูกในพื้นที่ 2 เอเคอร์ดังกล่าวได้ เนื่องจากต้นผลไม้ต้องการพื้นที่ในการเจริญเติบโต ดังนั้นเซียวหมิง เยวี่ยวางแผนที่จะแบ่งทุ่งหญ้าด้านหลังเป็นสวนผลไม้ เพราะทุ่งหญ้า มีขนาดใหญ่มาก ทำให้เธอสามารถปลูกพืชผักผลไม้มากมายตามที่

ต้องการ

เซียวหมิงเยวี่ยขับรถไปยังสถานที่ลับตา และค่อย ๆ ขนสิ่งของไว้ ในพื้นที่มิติ แม้ว่าจะยุ่งตลอดทั้งช่วงเช้า แต่เธอก็มีความสุขมาก ด้วย

สิ่งต่าง ๆ ที่เตรียมการอย่างพร้อมเพรียง เธอจึงมีความมั่นใจในการ รับมือกับวันสิ้นโลกมากขึ้น

ขณะที่เธอกำลังวางแผนจะไปตลาดเกษตรกร ตัวแทน อสังหาริมทรัพย์ก็โทรเข้ามา

“คุณเซียวครับ ญาติของคุณปิดประตูไม่ยอมให้เข้าไปใน ห้องพัก และถึงขนาดถือมีดออกมาข่มขู่ ทำให้ลูกค้าที่ต้องการมาดู บ้านหวาดกลัวไปหมดแล้วครับ…”

ตัวแทนอสังหาริมทรัพย์บ่นกับเซียวหมิงเยวี่ยว่า เขาไม่เคยเจอ ครอบครัวที่ไร้เหตุผลขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ คุณแจ้งความเรื่องนี้ได้เลย หน้าประตู ห้องพักมีกล้องวงจรปิด ฉันจะให้ความร่วมมือในการเป็นพยานอย่าง เต็มที่”

ตอนที่อะพาร์ตเมนต์ได้รับการปรับปรุงใหม่ พ่อเซียวได้ติดตั้ง กล้องวงจรปิดทั้งด้านในและด้านนอก อย่างไรก็ตามครอบครัวลุงได้ ถอดกล้องวงจรปิดภายในบ้านออกทั้งหมด แต่ด้านนอกตัวบ้านนั้นยัง อยู่ดี

“ได้ครับคุณเซียว ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงต้องการ ขายมัน” ตัวแทนอสังหาริมทรัพย์ตอบกลับด้วยเสียงที่ฟังดูสิ้นหวัง

เซียวหมิงเยวี่ยมอบซองแดงมูลค่า 500 หยวนเพื่อปลอบขวัญ เขา จากนั้นเธอเปิดแอปพลิเคชันตรวจสอบกล้องวงจรปิดบน

โทรศัพท์มือถือ ปรากฏร่างของคุณลุง ป้าสะใภ้ และลูกพี่ลูกน้องยืน ขวางประตูพร้อมก่นด่าสาปแช่ง

เวลานี้ลุงถือมีดปอกผลไม้ในมือ ขณะที่นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ ยืนฝั่งตรงข้ามพลางบอกให้อีกฝ่ายใจเย็นลงก่อน

“ใครหน้าไหนกล้าบุกเข้าไปในบ้านฉัน ฉันเอามันถึงตายแน่!”

“แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของคุณนะครับ ลูกค้าของผมคือคุณเซียวหมิง เยวี่ย และชื่อของเธอก็อยู่ในใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ด้วย คุณเซียว ติดต่อขอให้ผมขายบ้าน ผมแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น ขอให้คุณวาง มีดลงและคุยกันดี ๆ นะครับ” ตัวแทนอสังหาริมทรัพย์แนะนำ

หลังจากได้ฟังสิ่งที่ตัวแทนอสังหาริมทรัพย์พูด ครอบครัวของลุง ยิ่งมีท่าทีโกรธเคืองมากขึ้นกว่าเดิม

“นางเซียวหมิงเยวี่ยคิดจะทำลายครอบครัวเราหรือไง! ตอนแรก หล่อนทำให้หลานชายฉันตาย ตอนนี้ลี่ลี่ก็ขอหย่า เราอาศัยอยู่ใน บ้านหลังนี้มาโดยตลอด แล้วหล่อนจะขายมันแบบนี้ได้ยังไง!” ลูกพี่ลูกน้องชายตะโกนด้วยความโกรธ

“ถูกต้อง ครอบครัวน้องสามีไม่มีลูกชาย มีเพียงนางเด็กเซียวห มิงเยวี่ยไร้ประโยชน์ ทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวของพวกเขา จะต้องตกเป็นของลูกชายฉันเท่านั้น! นางเซียวหมิงเยวี่ยไม่รู้จะได้ แต่งงานออกเรือนเมื่อไหร่ ทำไมฉันถึงต้องยอมขายบ้านของลูกชาย ด้วย?” ป้าสะใภ้โพล่งถามตัวแทนอสังหาริมทรัพย์

ตัวแทนอสังหาริมทรัพย์พูดไม่ออก และหวังว่าตำรวจจะมาถึง โดยเร็ว

ใบหน้าของลุงหม่นหมองและดูน่ากลัว ข่าวร้ายต่อเนื่องเหล่านี้

ทำเอาเขาเกือบสติแตก มือข้างหนึ่งยังคงถูกพันด้วยผ้าก๊อซหนา ส่วนอีกข้างกำมีดปอกผลไม้แน่น

“นางเด็กเซียวหมิงเยวี่ยต ่าช้าต ่าทราม มันฆ่าหลานชายของฉัน ไม่พอ ตอนนี้ยังกล้ามาปล้นชิงบ้านของเราอีก! ฉันจะต้องฆ่านางเด็ก นี่ให้ได้!”

“วันนี้ผมจะพูดมันให้ชัดเจน ถ้าคุณกล้าช่วยนางเด็กสารเลวนั่น ขายบ้านของเรา ผมจะฆ่าคุณเหมือนกัน! ไม่เชื่อก็ลองดู!”

ฟันกรามของลุงสบกันแน่นพร้อมโบกมีดปอกผลไม้ไปมาน่า หวาดเสียว

[1]โหยวมั่ยช่าย เป็นผักใบเขียวสด ชาวจีนนิยมผัดหรือลวกกิน กับหม้อไฟ รสชาติกรอบ อร่อย ทานสดหรือปรุงสุกก็ได้

[2]ผักจี่ไฉ่ เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งทุกส่วนของต้นกินได้ทั้งหมด รสชาติคล้ายหัวผักกาดและกะหล ่าปลีผสมรวมกัน

[3]ชิโคเรี่ยม เป็นพันธุ์ไม้ดอกที่อยู่ในสกุล Cichorium ที่รู้จัก กันในชื่อ endive