Childhood Friend of the Zenith สหายวัยเยาว์ของข้าแข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า - ตอนที่ 56 มังกรดอกบ๊วย (5)

༺ มังกรดอกบ๊วย (5) ༻

นี่เป็นคืนแรกตั้งแต่เราเริ่มเดินทางร่วมกับทีมงานจากภูเขาฮัว

แน่นอนว่ามันเป็นการร่วมทางที่คาดไม่ถึง แต่โชคดีที่การเดินทางกับพวกเขาไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเรามากนัก เนื่องจากพวกเขาดูแลอาหารและที่พักของตัวเอง

อีกอย่างการเดินทางกับเราอาจเป็นผลเสียมากกว่าผลดีเพราะต้องเป็นไปตามจังหวะของเรา

นั่นคือราคาที่พวกเขาต้องจ่ายเพื่อรักษาสมบัติให้ปลอดภัย

พฤติกรรมของพวกเขาเป็นที่เข้าใจได้เมื่อพิจารณาถึงสมบัติล้ำค่าที่เรามีอยู่ในครอบครอง

เผ่าที่ไม่มีตนเองจะไม่รู้ แต่เผ่าในพันธมิตรสิบนิกายและสี่ตระกูลขุนนางอาจมีสมบัติเป็นของตนเองอย่างน้อยหนึ่งชิ้น

และสมบัติเหล่านี้ค่อนข้างใช้เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มของพวกเขา

และการสูญเสียสมบัติล้ำค่าในการพนันเป็นเพียง…

แม้แต่ผีเฒ่าก็ยังเลือกที่จะนิ่งเมื่อเผชิญกับสถานการณ์นี้ เมื่ออยู่ในสถานการณ์อื่น เขาก็มักจะเลือกที่จะจู้จี้ฉันทุกครั้งที่ฉันพูดถึงภูเขาฮัวในทางไม่ดี

｢อะแฮ่ม…｣

“…การวางเดิมพันกับไอเทมนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง การยอมรับไอเทมนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

ทำไมเขาถึงยอมรับรายการดังกล่าวในการเดิมพัน?

พูดตามตรง ฉันนึกภาพผู้อาวุโสคนที่สองยอมรับข้อเสนออย่างมีความสุขพร้อมกับยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขา

…เพราะเขา ฉันถึงได้มีวิญญาณต่ำต้อยนี้

｢กล้าดียังไงมาเรียกฉันว่าผีต่ำต้อย!?｣

“ยังไงก็ตาม คุณบอกว่ามีอะไรอยากจะถามผม”

ฉันใช้การฝึกเป็นข้ออ้างในการออกจากค่ายในตอนกลางคืน

ฉันยังสามารถวางกำแพงเสียงที่อ่อนแอได้เนื่องจาก Qi ของฉันเพิ่มขึ้น

หลังจากที่ฉันเตรียมการเสร็จแล้ว ภูติ-

เออ จะให้ฉันเรียกเขาว่าอะไรดีล่ะ?

｢คุณอาจเรียกฉันว่า Elder Divine Sword of Mount Hua ก็ได้｣

“ขอเรียกสั้นๆ ว่าพี่ชิน”

｢…คุณไม่ฟังจริงๆ เหรอ อย่างน้อยคุณก็เรียกผมว่า Shincheol ไม่ใช่ Elder Shin คนอะไรเรียกคนแบบนั้น｣

“งั้นฉันควรเรียกคุณว่าผีเฒ่าดีไหม”

｢เพียงโทรหาฉันตามที่คุณต้องการ…｣

ผู้อาวุโสชินถอนหายใจ

ไม่ว่าเขาจะเป็นวีรบุรุษในอดีตหรือ Divine Sword ไม่สำคัญสำหรับฉัน

ฉันแค่ต้องรู้ว่าเขาจะสร้างปัญหาให้ฉันหรือไม่

นั่นคือสิ่งที่สำคัญจริงๆ

ฉันรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องจัดการกับความคิดอื่นในหัวของฉัน ในขณะที่ฉันมีเพียงร่างกายเดียวที่ต้องทำงานด้วย และฉันก็ไม่อยากกังวลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่มันเข้ามาครอบงำร่างกายของฉันอย่างสมบูรณ์

ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะเป็นอิสระจากมันโดยสิ้นเชิง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายอย่างนั้น

ก่อนหน้านี้เขาสามารถควบคุม Qi ของฉันได้… นี่อาจเป็นอันตราย

ฉันจะจัดการกับสถานการณ์นี้ได้อย่างไร?

นี่เป็นเรื่องยุ่งยาก

ในขณะที่ฉันกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เอ็ลเดอร์ชินก็แทรกขึ้นมา

｢ดูเหมือนคุณมีเรื่องต้องคิดเยอะ｣

“ใช่ มันเป็นปัญหาหลังจากทั้งหมด”

ถ้าเขาสามารถอ่านใจฉันได้แม้เพียงเล็กน้อย เขาก็น่าจะรู้ว่าฉันกังวลอะไรอยู่

ไม่มีประโยชน์ที่จะซ่อนมัน

“ฉันจะทำอย่างไรให้คุณสามารถออกจากร่างกายของฉันได้”

｢คุณคิดว่าฉันจะอยู่กับคุณถ้าฉันรู้วิธี? ที่นี่มีเด็กมากมายจากภูเขาฮัวที่ฉันอยากจะรับช่วงต่อไป｣

พี่ชินยังพูดต่อ

｢อย่ากังวลกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ ฉันไม่สนใจร่างกายของคุณ｣

“แต่ไม่ใช่ว่าฉันจะเชื่อแบบนั้นได้”

｢คุณจะทำอย่างไรถ้าคุณไม่เชื่อ คุณมีวิธีอื่นอีกไหม｣

“…บางทีเราอาจจะพบมันถ้าเรามองหามัน”

｢มันไม่ง่ายอย่างนั้น ดูเหมือนคุณจะกังวลว่าฉันจะควบคุม Qi ของคุณได้อย่างไร แต่การซ่อน Qi ของคุณคือขีดจำกัดของฉัน ดังนั้นอย่ากังวลไปเลย｣

“…แล้วคุณทำให้ฉันเป็นลมได้อย่างไร”

ถ้า Elder Shin พูดตามตรง แล้วปฏิสัมพันธ์ที่ฉันมีกับ Sword Dragon ล่ะ?

มันเป็นความรู้สึกที่น่าสะอิดสะเอียน รู้สึกว่า Qi ของฉันเคลื่อนไหวไปทั่วร่างกายโดยที่ฉันควบคุมไม่ได้

เอ็ลเดอร์ชินตอบรับความคิดของฉันในขณะที่เขาตกตะลึงกับมัน

｢ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้น เจ้าสารเลวน้อย｣

“ฮะ?”

｢ไม่ว่าคุณจะเชื่อฉันหรือไม่ก็ตามที่คุณเลือก แต่ก่อนอื่น มันเป็นเรื่องแปลกที่คุณคาดหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยในขณะที่มีสิ่งนั้นอยู่｣

‘บรรจุ?’

“คุณหมายถึงอะไรโดยบรรจุ?”

ผู้อาวุโสชินตอบราวกับว่าเขาไม่คาดคิดคำถามของฉัน

｢…หึ นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเก็บงำอะไรไว้ในร่างกายตัวเอง｣

“ช่วยอธิบายก่อนได้ไหม-”

｢ฉันคิดว่าฉันตอบเพียงพอแล้ว ถึงตาฉันแล้ว ถูกต้องเท่านั้นที่จะมีการค้าที่ยุติธรรม｣

จุ๊…

ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ตั้งใจให้ฉันรู้ว่าฉันกำลัง ‘เก็บงำ’ อะไรไว้ภายในร่างกายของฉันเอง

เขาเป็นชายชราคนใด ไม่มีทางที่ชายคนนี้จะเป็นดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาฮัวที่มีชื่อเสียงระดับโลก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุคลิกของเขานั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากที่ทุกคนบอกว่าเขาเหมือนและกลับเป็นคนเจ้าระเบียบโดยสิ้นเชิง-

｢ฉันเดาว่าคุณคงไม่อยากได้ยินมัน｣

“…ฉันแค่ล้อเล่นกับคุณ ฉันคิดว่าคุณมีความคิดที่ยิ่งใหญ่และกว้างไกลซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกลุ่ม”

เพราะยังไงซะ… ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงใจแคบจัง?

｢…ฉันอ่านใจคุณได้นะรู้ไหม｣

“…แค่ถามในสิ่งที่อยากถามก็พอ”

ในที่สุดการสนทนาก็ไร้จุดหมายเป็นส่วนใหญ่ เราต้องไปให้ถึงจุดหมาย

｢ฉันอยากจะถามอะไรคุณหน่อย｣

“ใช่ ถามออกไปเลย”

｢คุณรู้หรือไม่ว่าเจ้าแห่ง Mount Hua คนปัจจุบันมาจากรุ่นใด｣

รุ่นของลอร์ดคนปัจจุบัน อืม… ลอร์ดคนปัจจุบันน่าจะเป็นดอกบ๊วยสวรรค์

เขาเป็นหนึ่งในผู้ใช้ดาบไม่กี่คนที่เทียบได้กับจักรพรรดิดาบ

แน่นอน สำหรับฉัน เขาเป็นแค่ผู้ชายที่ขายสมบัติของตระกูลหลังจากแพ้พนัน

อย่างไรก็ตาม หากจะตอบว่าดอกบ๊วยสวรรค์อยู่ในรุ่นใด

“ฉันไม่รู้.”

“…?”

“…ฉันหมายความว่าทำไมฉันถึงอยากรู้เกี่ยวกับลอร์ดของเผ่าอื่นนับประสาอะไรกับคนรุ่นหลัง? ฉันจะถามคนจาก Mount Hua ในภายหลัง”

｢คุณน้องชาย- ไม่ ไม่เป็นไร ฉันจะถามคุณอย่างอื่น｣

“ใช่.”

ผู้อาวุโสชินมีน้ำเสียงที่จริงจัง ไม่เหมือนก่อนหน้านี้มากในขณะที่เขาพูด

｢เกิดอะไรขึ้นกับ Blood King?｣

“ฮะ?”

ราชาโลหิต?

ฉันต้องหยุดที่คำถามของเอ็ลเดอร์ชิน

ราชาโลหิต? ฉันต้องคิดว่าเขาหมายถึงอะไรเมื่อเขาถามคำถามนั้น

“คุณหมายความว่าอย่างไร?”

｢ฉันหมายความตามที่ถามจริงๆ คุณไม่รู้จัก Blood King เหรอ｣

“แน่นอน ฉันรู้จักเขา ฉันเคยได้ยินเรื่องราวของภัยพิบัติโลหิตจนเลือดออกหู”

｢…โชคดีที่เรื่องราวนี้ดูเหมือนจะส่งต่อไปยังคนรุ่นใหม่ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันถาม ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ Blood King ในตอนจบ｣

“…ไม่แปลกกว่าที่คุณไม่รู้เหรอ? คุณคือดาบแห่งสวรรค์ ท้ายที่สุดแล้ว”

เขาเป็นฮีโร่ที่หยุดยั้ง Blood King และนำแสงสว่างมาสู่โลกในขณะที่ยังทำให้กลุ่มของเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

แต่เขากำลังถามเกี่ยวกับ Blood King ที่ตัวเขาเองพ่ายแพ้?

｢เพียงตอบคำถามของฉัน เกิดอะไรขึ้นกับ Blood King?｣

“ตามประวัติศาสตร์ ราชาโลหิตเสียชีวิต ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากพวกคุณที่หยุดเขาในที่สุด”

“‘พวกคุณ’?”

ฉันหมายถึงปรมาจารย์ทั้งห้าที่ต่อสู้ในสงคราม Blood Demon ซึ่งรวมถึง Divine Sword ด้วย

หลังจากที่ฉันระบุชื่อปรมาจารย์แล้ว เอ็ลเดอร์ชินก็ตอบกลับด้วยความโล่งใจ

｢…โชคดีที่ฉันอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย｣

“ณ จุดนี้ ฉันสงสัยมากกว่าที่คุณเป็น ทำไมคุณถามฉันนี้ คุณคือดาบแห่งสวรรค์แห่งภูเขาฮัวจริง ๆ หรือไม่”

｢ฉันคือดาบศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ชินชอล อย่างไรก็ตาม,”

ผู้เฒ่าชินชะงักไปเล็กน้อย

｢การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับ Blood King เป็นสิ่งที่ฉันจำไม่ได้…｣

“…คุณหมายถึงอะไร?”

เขาจำไม่ได้เหรอ?

｢ฉันบอกได้เลยว่าเวลาผ่านไปนานแล้ว ตัดสินจากชื่อชินฮยอน ฉันยังสามารถบอกได้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่หลังจากหยุด Blood King โดยการอ่านใจของคุณ｣

“ใช่…”

｢แต่หลังจากนั้น… ฉันจำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว｣

“คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมคุณถึงติดอยู่ในสมบัติ?”

｢คุณคิดว่าฉันจะต้องเจอเรื่องยุ่งยากทั้งหมดนี้กับคุณถ้าฉันรู้ว่าทำไม?｣

“อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้โง่เขลา-… อย่างน้อยคุณก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องยุ่งยาก”

ฉันไม่สามารถเรียกเขาว่าโง่ได้ ดังนั้นฉันจึงพูดในลักษณะที่ดีกว่านี้

จากคำพูดของผู้อาวุโสชิน ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน

นี่เป็นผลข้างเคียงของการที่เขาถูกขังอยู่ในสมบัติหรือไม่?

ทำไมฉันมักจะพบปัญหาทุกครั้งที่ฉันทำอะไร?

…เป็นกรรมหรือ?

ถ้าเป็นเรื่องของกรรม ฉันก็พูดอะไรมากไม่ได้

มันเป็นความผิดของฉันเองที่ดำเนินชีวิตในแบบที่ฉันทำในชีวิตที่แล้ว

ฉันรู้สึกเหมือนมีคนกระซิบคำเหล่านั้นที่หูของฉัน

｢ฉันจำไม่ได้…｣

“อย่างไรก็ตาม มันไม่เป็นไรหรอกตั้งแต่ Blood King ตายและ Mount Hua รักษาตำแหน่งของพวกเขาไว้?”

｢วิธีคิดง่ายๆ ของคุณคือเหตุผลที่ทำให้คุณขาดอะไรไป แต่ตอนนี้ฉันอิจฉาจัง｣

“ทำไมพูดเหมือนเป็นคนฉลาด”

｢…รู้แล้ว｣

“ตอนนี้ถึงตาคุณแล้วที่จะตอบคำถามของฉัน”

“เกี่ยวกับอะไร?”

“สิ่งที่ฉันบรรจุอยู่ คุณหมายความว่าอย่างไร”

มันเป็นสิ่งที่ฉันกังวลตลอดเวลา

ฉันบรรจุอะไรอยู่

ชายชราหัวเราะเมื่อเขาพบว่าความกังวลใจของฉันสนุกสนาน

“คุณหัวเราะทำไม?”

｢อะไรจะเปลี่ยนไปถ้าคุณได้ยินจากฉันโดยที่คุณไม่เชื่อฉันตั้งแต่แรก?｣

“แต่ฟังก่อนดีกว่าไหม”

｢คุณช่างไร้ยางอายเสียจริง｣

“ไม่มีประโยชน์ที่จะซ่อนมัน เพราะคุณอ่านใจฉันได้แล้ว”

ฉันสบายใจขึ้นมากเมื่อไม่ต้องทำอะไร

พี่ชินพูดในขณะที่ฉันทำหน้าเหนื่อยๆ

｢ฉันไม่รู้ว่าคุณมีอะไรอยู่ในตัวคุณ｣

…อะไร?

เขากำลังพูดราวกับว่าเขารู้เรื่องก่อนหน้านี้ทั้งหมด?

เขาเป็นคนหลอกลวงจริงๆ—

｢โอ้ ฉันขอจบก่อน｣

“ใช่.”

｢ฉันรู้สึกประหลาดใจจริงๆ ที่คุณไม่สามารถรู้สึกได้ด้วยซ้ำ｣

“คุณหมายความว่าอย่างไร?”

｢คุณไม่รู้สึกอะไรจริง ๆ เมื่อคุณมีสิ่งบ้าบิ่นอยู่ในตัว?｣

บุ่มบ่าม? เขาหมายถึงวิชาเปลวเพลิงแห่งการทำลายล้าง?

ฉันไม่มีปัญหากับการที่เขาเรียกแบบนั้นเพราะมันเป็น Qi ที่มีกระแสลมรุนแรงมาก แต่ฟังดูเหมือน Elder Shin กำลังอธิบายถึงสัตว์ร้ายมากกว่าศิลปะการต่อสู้

｢มันไม่พอใจที่ฉันเข้าไปอยู่ในร่างกายของคุณ และมันพยายามทำตัวบ้าบิ่นของมันเอง ดังนั้นฉันจึงปล่อยให้มันหลับไป ขอบใจนะ ไอ้ตัวเล็ก｣

“…ทำให้มันหลับ?”

｢แม้แต่ตอนนี้ ถ้าฉันปล่อยสายจูง มันก็จะทำโดยประมาท ให้ฉันทดสอบดูไหม｣

ทันทีที่เอ็ลเดอร์ชินพูดจบ ฉันก็รู้สึกขยะแขยงแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึกก่อนหน้านี้

ความรู้สึกที่รู้สึกเหมือน Qi ที่มีหนามแหลมเคลื่อนไปทั่วร่างกายของฉันในขณะที่แทงทุกส่วน

“อ๊อฟ…!?”

ฉันไม่สามารถแม้แต่จะหายใจในขณะที่เข่าของฉันล้มลงกับพื้น

ในตอนที่ฉันกำลังจะหมดสติ

｢คุณเห็นตอนนี้หรือไม่｣

ความเจ็บปวดหายไปพร้อมกับคำพูดของผู้เฒ่าชิน

และในที่สุดฉันก็หายใจได้อีกครั้ง

“ฮึ่ม ฮึ่ม… นี่มัน… อะไรนะ?”

หัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้นกว่าเดิมมากเพราะความเจ็บปวดกะทันหัน

｢ดูเหมือนว่า Qi ที่คุณดูดซับจากสมบัติได้ปลุกสัตว์ร้ายที่คุณมีอยู่ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันบอกคุณว่าอย่ากินมากเกินไป｣

“บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ…”

แม้ว่าร่างกายของฉันจะไม่ชินกับความเจ็บปวด แต่ความจริงที่ว่ามันสามารถทำให้ฉันหมดสติได้ในไม่กี่วินาที

นี่เป็นปัญหาใหญ่

เป็นเพราะพลังชี่ของฉันเอง ความสามารถปีศาจของฉัน หรืออะไรที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง?

หรืออาจเป็นไปได้ว่าพี่ชินก็โกหกเช่นกัน

ฉันยังมีหนทางอีกยาวไกลที่จะไปถึงภูเขาฮัว และตอนนี้ฉันต้องจัดการกับเรื่องนี้

เมื่อมาถึงจุดนี้ ฉันเริ่มคิดว่าบางทีอาจเป็นความผิดของฉันเองที่เอาแต่สร้างปัญหาทุกครั้งที่ฉันพยายามทำบางสิ่ง

｢ฉันรู้สึกได้ถึงความสงสัยของคุณ และฉันรู้สึกประทับใจจริงๆ ที่คุณคิดแบบนั้นได้หลังจากมาถึงจุดนี้｣

“ได้โปรด หยุดอ่านใจฉันสักที”

｢คุณโทษตัวเองคนเดียวที่อ่านง่าย คุณควรรู้ได้แล้วในตอนนี้｣

ฉันกำจัดกำแพงเสียงที่ฉันเคยตั้งไว้ก่อนหน้านี้

ถ้าฉันอยู่ที่นี่ต่อไป คนคุ้มกันจะมาหาฉัน

｢การที่ฉันอยู่ในใจคุณไม่ได้แย่เลย และไม่ใช่ว่าฉันชอบอยู่ในตัวคุณ แต่ฉันทนอยู่กับมัน ดังนั้นหยุดบ่นและคิดว่าคุณจะแก้ไขสถานการณ์นี้ได้อย่างไร｣

“ยังไง?”

｢คุณบอกว่าคุณกำลังจะไป Mount Hua และเนื่องจากทั้งสมบัติและฉันมาจากที่นั่น บางทีคุณอาจพบคำตอบที่นั่น｣

ฉันสามารถหาคำตอบใน Mount Hua ได้หรือไม่?

ฉันหวังว่าฉันจะทำได้

…โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะฉันไม่ต้องการอยู่กับชายชราที่น่ารำคาญคนนี้อีกต่อไป

｢ไอ้สารเลว!｣

ฉันไม่สนใจเอ็ลเดอร์ชินและเริ่มเดินทางกลับแคมป์

ทั้งสัตว์ร้ายที่อยู่ในตัวฉันและชายชราที่สามารถทำให้สัตว์ร้ายนั้นหลับได้…

ทั้งสองสิ่งน่าสงสัย

…แต่สุดท้ายแล้ว ฉันไม่สามารถทำอะไรที่นี่เพื่อหาทางออกได้ ดังนั้นฉันจึงต้องไปที่ภูเขาฮัว