Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 100 : เจ้าต้องการที่จะเป็นหมอผีหรือไม่

มันไม่เพียงแต่วันนั้น ทุกวันหลังจากนั้น ฉาวซวนจะพบชุดบันทึก

 

ของหมอผีม้วนใหม่นอนอยู่บนโต๊ะหินที่มุมห้องเมื่อเขามาถึงบ้าน

 

ยา

 

เนื้อหาที่แตกต่างกันจากการคัดเลือกขั้นพื้นฐานและการจัดการ

 

พืชสมุนไพร วิธีการล่อและจับสัตว์มาทำเป็นยา; จากวิธีการ

 

ปฎิบัติเหล่าสัตว์,วิธีการจัดการกับพืช

 

จากข้อมูลทั้งหมดที่ถูกบันทึกลงบนม้วนหนังสัตว์ในชุดบันทึกของ

 

หมอผี ทุกครั้งเมื่อฉาวซวนอ่านพวกมัน เขาจะได้เห็นฉากจริง

 

สะท้อนให้เห็นในสายตาของเขา

 

เพราะภาพในชุดบันทึกของหมอผีใหม่ทั้งหมดเชื่อมต่อกันแทนที่

 

จะแยกกันอย่างแต่ก่อน ดังนั้นเมื่อเจ้าอ่านพวกมันร่วมกันเจ้าจะ

 

ได้เห็นฉากจริงที่เกิดขึ้นใหม่ออกมา บางครั้ง ฉาวซวนอาจจะรู้สึก

 

ว่าตัวเขาเองเคลื่อนไหว เขาสามารถเข้าถึงเนื้อหาของมันได้มาก

 

ขึ้นหรือสักเล็กน้อย,ให้ความรู้สึก,ความแข็งแรง,ฯลฯ …

 

ชุดบันทึกของหมอผีทุกม้วนมีค่ามาก เห็นได้ชัดว่าหมอผีรู้แล้วว่า

 

ฉาวซวนสามารถเข้าใจเนื้อหา ตั้งแต่เขานำชุดบันทึกใหม่ๆ

 

ออกมาทั้งหมดเหล่านั้นสำหรับให้ฉาวซวนอ่าน

 

หมอผี … อึ่ม เจ้าไม่สามารถเก็บความลับใด ๆ จากเขา

 

และ ปริมาณชุดบันทึกของหมอผีที่มากขึ้นเรื่อยๆ บนโต๊ะหินทำให้

 

ฉาวซวนมีความเข้าใจที่ชัดเจนต่อทัศนคติของหมอผี

 

วันหนึ่ง เมื่อฉาวซวนกำลังอ่านม้วนชุดบันทึกของหมอผีที่มุมห้อง

 

เขาได้ยินใครบางคนวิ่งตรงมาที่บ้านยาขณะที่ตะโกน“กุยซี! หมอ

 

ผีถามหาเจ้า! ทีมล่าสัตว์กลับมาแล้ว!”

 

มีบ้านขนาดเล็กที่บ้านยา ซึ่งหมอผีนำมาใช้เพื่อรักษาอาการ

 

บาดเจ็บของพวกเขา ทุกครั้งเมื่อทีมล่าสัตว์กลับมา พวกเขาจะส่ง

 

นักรบที่ได้รับบาดเจ็บตรงมาที่บ้านหลังเล็ก มันอยู่ใกล้เคียงกับ

 

บ้านยาจึงประหยัดเวลาส่งสมุนไพร หมอผีก็สามารถได้รับ

 

สมุนไพรจากบ้านยาเมื่อเขาต้องการ

 

กุยซีไม่ชักช้าลังเล เธอหยุดทุกสิ่งที่เธอกำลังทำและไปหาหมอผี

 

ทันที สำหรับฉาวซวน … เขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้อง

 

รักษา ทุกคนที่ไม่ได้รับอนุญาตไม่สามารถเข้าไป ในกรณีที่อาจจะ

 

เป็นการรบกวนการรักษา

 

ฉาวซวนรู้สึกเสียใจเล็กน้อย เขาต้องการดูว่าหมอผีรักษาอาการ

 

บาดเจ็บของนักรบอย่างไร แต่ทั้งหมดที่เขาทำได้ก็คือ นั่งอยู่ใน

 

บ้านยาและรอ ตั้งแต่เขาถูกกันจากการเข้าไปในห้องรักษา

 

กุยซีวิ่งกลับไปที่บ้านยาอย่างรวดเร็วหลังจากที่เธอออกไป และ

 

เธอคว้าสองสามชุดของสมุนไพรไป หลังจากครึ่งนาที เธอก็มาอีก

 

ครั้ง

 

“ต้นขมชาเจน, เจ็ดง่าม,ผลแพรพัส, ก้านเจาะใจ …”

 

กุยซีหยิบพืชสมุนไพรบางชนิดจากหม้อหินและกล่องไม้ขณะที่เธอ

 

กำลังพึมพำชื่อของสมุนไพร

 

เห็นว่าเธอทำท่าทางเร่งรีบ ฉาวซวนเดาว่าบางทีอาจมีนักรบที่

 

ได้รับบาดเจ็บมากขึ้นส่งตัวมาถึงห้องพักรักษาในครั้งนี้มากกว่าที่

 

พวกเขาคาดไว้ สมุนไพรที่ผสมแล้วได้หมดลง ดังนั้นกุยซีต้องทำ

 

พวกมันเพิ่ม ตั้งแต่ชุดยาที่เธอทำล่วงหน้าไม่เพียงพอ

 

กุยซีไม่จำเป็นต้องกะขนาดส่วนผสม เธอก็สามารถคว้าสมุนไพรไว้

 

ในกำมือ และเกือบจะไม่มีความแตกต่างในการเปลี่ยนแปลง

 

ปริมาณของยาจำนวนมากฉาวซวนได้ดูเธอทำทั้งวัน

 

ทักษะดังกล่าวไม่สามารถเกิดขึ้นได้ภายในระยะเวลาอันสั้น บางที

 

อาจจะเป็นหมอผีที่ได้ฝึกฝนกุยซีตั้งแต่วัยเด็กของเธอ

 

ผู้คนที่อาศัยอยู่ในชนเผ่าสันนิษฐานว่าชุดสมุนไพรถูกผสมด้วยตัว

 

หมอผีเอง ตอนนี้ดูเหมือนว่าค่อนข้างมากของพวกมันจะต้องทำ

 

จากกุยซี

 

“ต้องการความช่วยเหลือไหม ?” ฉาวซวนถาม

 

กุยซีอยากที่จะปฏิเสธในตอนแรก แต่ในความคิดที่สองเธอพยัก

 

หน้า แต่ เธอไม่ได้สั่งฉาวซวนให้จัดการสมุนไพรเหล่านั้น แต่เธอ

 

ขอให้เขาช่วยยกสิ่งเหล่านี้ให้เธอ

 

“เป็นยังไงบ้าง ? ขาดชุดสมุนไพร? นักรบได้รับบาดเจ็บจำนวน

 

มากในครั้งนี้ใช่ไหม” ฉาวซวนถาม

 

“มีเก้าคน.” กุยซีตอบ

 

แน่นอน มีเพียงนักรบที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจะถูกส่งกลับมาอันดับ

 

แรก นักรบเก้าคนที่ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง … อันที่จริง จำนวน

 

มันผิดปกติ แต่โชคดีที่ไม่มีใครถูกฆ่าตาย

 

“มีก้านเจาะใจไม่พอ ช่วยข้าหยิบกล่องที่มีก้านเจาะใจ.” กุยซี

 

กล่าวอย่างรีบร้อน

 

“ได้เลย”

 

ฉาวซวนได้จำที่ที่แตกต่างกันของสมุนไพรที่เก็บไว้ ดังนั้นเขาไม่

 

จำเป็นต้องให้กุยซีบอกเขา แต่ตรงไปหยิบกล่องไม้ขนาดใหญ่

 

ก้านเจาะใจเป็นพืชชนิดที่เกิดจากทุ่งหญ้า มันมีขนาดเพียงความ

 

กว้างของนิ้วเล็ก ๆ และมีเปลือกนอกบางๆ ภายในของมัน มี

 

เส้นด้ายบางๆ สีดำ เปลือกไม่สามารถนำมาใช้ได้ และภายในที่มี

 

ด้ายสีดำบางๆ ก็เป็นพิษเช่นกัน เมื่อต้องจัดการก้านเจาะใจ หนึ่ง

 

ต้องปอกเปลือกชั้นนอกและดึงด้ายภายในเช่นกัน

 

ถึงแม้ว่าจะรีบ กุยซีก็สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว

 

ว่องไว

 

แต่เธอก็ยังไม่เร็วพอ

 

ก้านเจาะใจเป็นเรื่องยากมากที่จะจัดการ และมันจะใช้เวลามาก

 

กับการจัดการมันสักชิ้น ฉาวซวนได้เห็นวิธีจัดการมันของเธอ เธอ

 

ต้องการอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงในการลงมือทำแต่ละก้าน เพราะ

 

อย่างนั้น กุยซีจึงมีเหงื่อปรากฎบนหน้าผากของเธอ เธอยังคงถือ

 

มีดไว้แน่น แต่เธอก็เร่งความเร็วขึ้น และงานที่ทำก็ไม่ได้สมบูรณ์

 

แบบตามปกติ อย่าลืมว่า เธอนั้นรีบร้อนที่จะช่วยชีวิตนักรบ ดังนั้น

 

เธอควรใช้วัตถุดิบมากขึ้นเพื่อแลกกับการประหยัดเวลาในการส่ง

 

สมุนไพรให้หมอผี

 

โดยปกติ ก้านเจาะใจถูกนำมาใช้ในการรักษาบาดแผลภายใน

 

รุนแรงที่นักรบหมดความสามารถในการรักษาตนเอง ซึ่ง

 

หมายความว่าอาการบาดเจ็บเหล่านี้ร้ายแรงอย่างยิ่ง พวกเขา

 

จำเป็นต้องรักษาทันทีหลังจากนักรบถูกส่งไปยังห้องรักษา ดังนั้น

 

ยาทั้งหมดและสมุนไพรที่จำเป็นจะต้องจัดเตรียมในเวลาไม่นาน

 

ล่าช้าขึ้นเพียงหนึ่งนาที นั้นก็หมายความว่าอันตรายที่เพิ่มมากขึ้น

 

เห็นว่ามีเพียงไม่กี่ก้านในกล่องไม้ ฉาวซวนหยิบมาก้านหนึ่ง เขา

 

จับที่ก้านเบา ๆ และเขาก็ขยับไปตามเกลียวจากล่างขึ้นบน

 

“เจ้าไม่ควรแตะ …” กุยซีกำลังเอ่ยปากบอกให้ฉาวซวนหยุดเมื่อ

 

เธอตระหนักถึงสิ่งที่ฉาวซวนกำลังทำที่ด้านข้างเธอ เพราะเขาเป็น

 

เพียงเด็กฝึกที่นี้ไม่นาน แต่เธอมองไปที่เขา และแล้วก็ตัดสินใจที่

 

จะกลืนคำพูดที่เธออยากจะบอกหลังจากที่ได้เห็นการกระทำนี้

 

เธอเห็นฉาวซวนจับและทำได้อย่างรวดเร็ว เขาจับก้านเจาะใจที่

 

ยาวครึ่งช่วงแขนด้วยมือข้างหนึ่งและมีดหินเล็ก ๆ ในมืออีกข้าง

 

หนึ่ง

 

มีดที่ถูกสร้างขึ้นโดยเฉพาะของฉาวซวนเกิดจากแกนหินเนื้อดี

 

แกนหินถูกส่งจากหมอผีเมื่อปีก่อน เมื่อฉาวซวนได้ทำผลงานที่

 

สำคัญในเผ่า มันไม่ได้มีขนาดใหญ่ สำหรับแกนหินเนื้อดี มันเป็น

 

เรื่องยากก็จะได้รับมัน หลังจากลงมือทำเครื่องมือหินขนาดเล็ก

 

ฉาวซวนเก็บแกนหินส่วนที่เหลือไว้ วันแรกของเขาในยาบ้าน เมื่อ

 

เขาเห็นกุยซีใช้มีดหินขนาดเล็กปอกเปลือกสมุนไพร เขาทำให้

 

ตัวเองอันหนึ่งที่คล้ายกันกับแกนหินที่เหลือ

 

แกนหินเนื้อดีไม่ง่ายที่จะลงมือทำ ดังนั้นมึนจึงใช้เวลาสองสามวัน

 

จึงจะเสร็จ อย่างไม่คาดคิดก็คือ มันได้ใช้งานในวันแรกที่ฉาวซวน

 

พกมันมาพร้อมกับเขา

 

มีดหินขนาดเล็กขยับขึ้นและลงไม่กี่ครั้ง และจากนั้นก็ดึงกลับมา

 

เช่นเดียวกับการปอกเปลือกกล้วย ฉาวซวนปอกเปลือกก้านเจาะ

 

ใจจากปลายด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่ง มันเป็นไปอย่างราบรื่น

 

มาก!

 

มันเป็นอะไรที่ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ เมื่อกุยซีพยายามอย่าง

 

หนักที่จะปอกเปลือกก้านเจาะใจ

 

กุยซีเพียงแค่จ้องมองไปที่เขาโดยลืมสิ่งที่เธอควรจะทำไปทันที

 

ดวงตาของเธอเปิดกว้างจ้องมองไปที่ฉาวซวนกับทุกการ

 

เคลื่อนไหวของเขา

 

เมื่อฉาวซวนปอกเปลือกชั้นที่อยู่ใกล้กับส่วนอื่น ๆ เขาก็ควรจะตัด

 

ส่วนเล็ก ๆ ใกล้จะจบ พร้อมกับเปลือก หากเขาทำมันในขณะที่กุย

 

ซีสาธิตให้ดู ในขณะที่ด้ายชั้นใน ปกติแล้วกุยซีจะกรีดลำต้น

 

ออกเป็นสองส่วนจากด้านล่างขึ้นด้านบน แล้วจากนั้นดึงด้าย

 

เหล่านั้นออกอย่างรอบคอบ

 

แต่ ฉาวซวนไม่ได้ทำสิ่งนั้น เมื่อเขาใกล้ที่จะเสร็จส่วนอื่น เขาบีบ

 

ส่วนปลายขณะที่บิดมันเบา ๆ หลังจากที่บิดอย่างแผ่วเบา ด้าย

 

บางๆ สีดำก็โผล่ออกมาพร้อมกับเปลือกที่ปอกออก

 

กุยซีตะลึง“……”

 

ตอนนี้เธอไม่รู้จะแสดงออกทางสีหน้าอย่างไรบนใบหน้าของเธอ

 

มันไม่เหมือนกับที่เธอได้พยายามทำในสิ่งเดียวกัน แต่แน่นอน

 

เพราะเธอได้พยายามมันมาก่อน เธอตระหนักดีว่ามันยากแค่ไหน

 

ที่จะดึงด้ายภายในสีดำออกมา แต่ เพียงตรงหน้าของเธอเอง เด็ก

 

ฝึกงานทำมันได้อย่างสมบูรณ์แบบราวกับว่าเขาได้รับการฝึกฝน

 

มันมาเป็นพัน ๆ ครั้ง ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างคล่องแคล่ว

 

เช่นเคย ปราศจากการลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาที!

 

ในความเป็นจริง ฉาวซวนไม่รู้เช่นกันว่าทำไมเขาถึงสามารถ

 

จัดการมันได้อย่างไม่มีที่ติในครั้งแรกของเขา

 

มันรู้สึกเหมือน … สัญชาตญาณ มันไม่ได้เป็นสัญชาตญาณของ

 

ตัวฉาวซวนเอง แต่เป็นสัญชาตญาณของเขาหลังจากที่ได้อ่านชุด

 

บันทึกของหมอผี มันก็ถูกย้ายจากชุดบันทึกของหมอผีมาที่ตัวเขา

 

เช่นเดียวกับจิตสำนึกของสัญชาติญาณ เมื่อเขาได้สัมผัสกับตัว

 

ก้าน มันเหมือนมีใครบางคนกระซิบที่หูของเขาเกี่ยวกับสิ่งที่ต้อง

 

ทำต่อไป และวิธีการที่เขาควรจะทำมัน

 

ทั้งหมดของการลงมือทำเป็นเหมือนสำเนาเกือบทั้งหมดของภาพ

 

ที่เขาอ่านบนม้วนหนังสัตว์เกี่ยวกับวิธีการที่จะจัดการกับก้านเจาะ

 

ใจ

 

ด้วยฉาวซวนที่เพิ่มขั้นตอนการทำงาน, ชุดสมุนไพรจึงเสร็จได้

 

อย่างรวดเร็ว กุยซีคว้าชุดสมุนไพรและวิ่งออกไป ทิ้งฉาวซวนและ

 

เต่าที่อยู่ในบ้านยามองกันไปมา [เขาเดิมพันเต่าหมดหน้าตักว่า

 

มันมีความคิดที่ต้องการกัดฉาวซวน.]

 

หลังจากนั้นประมาณสองชั่วโมง หมอผีมา เขาดูค่อนข้างเหนื่อย

 

ล้า กุยซีอยู่ข้างหลังจะมองจากข้างหลังไปที่นักรบได้รับบาดเจ็บ

 

และไม่ได้กลับมาพร้อมกับหมอผี

 

เมื่อหมอผีเข้ามา ฉาวซวนได้ให้อาหารเต่าด้วยขยะที่ทิ้งแล้ว

 

“ทางนั้นเป็นยังไงบ้างฮะ?” ฉาวซวนถามในขณะที่เขาถือถ้วยน้า

 

ให้หมอผี

 

หมอผีนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้และจิบน้า ชั่วขณะ เขาตอบกลับไปว่า“มัน

 

เป็นเรื่องที่ดี.”

 

นั่นหมายความว่าคนที่ได้รับบาดเจ็บไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่

 

อันตรายในขณะนี้ ฉาวซวนยังคงให้อาหารเต่าด้วยขยะ

 

หมอผีจ้องไปที่ฉาวซวนชั่วขณะ ก่อนหน้านี้ กุยซีเคยบอกเขา

 

เกี่ยวกับวิธีที่ฉาวซวนจัดการได้อย่างสมบูรณ์แบบของก้านเจาะใจ

 

เขาก็ไม่ได้แปลกใจ มองไปที่ม้วนหนังสัตว์บนโต๊ะเขียนหนังสือ

 

และโต๊ะหิน เขาเป็นสุขใจแต่เรียกฉาวซวนอย่างเคร่งขรึม“อา

 

ซวน.”

 

“ฮะ?”

 

“เจ้าต้องการที่จะเป็นหมอหรือไม่?”

 

“ไม่เลยฮะ”

 

หัวใจของหมอผีแตกสลายทันทีเป็นชิ้น ๆ เช่นที่เขากล่าวอย่างเด็ด

 

เดี่ยวด้วยคำว่า “ไม่ฮะ” …