Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 117 : การรวมตัวของกลุ่มล่าสัตว์ทั้งห้า

“ผลึกเพลิง?” เจียงได้แต่ส่งเสียงสั่นเครือ เขาไม่สามารถสงบได้

 

ในตอนนี้

 

เมยค่อย ๆ วางฉาวซวนลงขณะที่เขาจ้องมองไปที่ผลึกสีแดงในมือ

 

เมยพยายามเอื้อมมือจับผลึก แต่คิดถึงบางสิ่ง เขาก็ลังเลเล็กน้อย

 

ฉาวซวนลดมือของเขาและพลิกมันเพื่อให้ผลึกร่วงลง

 

เมยรีบคว้ามันไว้ราวกับว่าเขากลัวว่ามันจะหล่นลงบนพื้น เขาถือ

 

ไว้ในมือราวกับว่ากำลังถืออะไรบางอย่างที่ล้าค่า เคร่งเครียด,

 

ตื่นเต้นและไม่อยากจะเชื่อ เขาจมอยู่ในส่วนผสมของอารมณ์ที่

 

แตกต่างกัน และแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถบอกได้ว่าตอนนี้เขา

 

รู้สึกอย่างไร

 

ด้วยผลึกในมือ เมยรู้สึกว่ามีกระแสความร้อนกระจายอยู่ใน

 

อากาศ อย่างไรก็ตาม กระแสลมอุ่น ๆ สามารถแผ่ขยายไปรอบ ๆ

 

ผลึกและไม่ขยายไปยังพื้นที่ขนาดใหญ่ราวกับว่ามันถูกคุมขัง

 

ผลึกทั้งหมดมีขนาดเท่าไข่นกกระทาที่มีรูปร่างไม่สม่าเสมอ มัน

 

ไม่ได้สะอาดบนพื้นผิว สำหรับเศษหินบางส่วนยังคงติดอยู่บนผิว

 

ของมัน แต่ ร่องรอยของแสงส่องลงบนผลึกสีแดงจากรอยแตกที่

 

เหลือ แสงไม่สว่างมากนัก แต่มันปกคลุมม่านเงาสีแดงเข้มที่

 

ล้อมรอบผลึกสีแดงขนาดใหญ่เท่าไข่นกกระทา

 

ข้างบน ใบไม้กำลังเต้นพริ้วไหวอยู่ในสายลม ซึ่งเป็นสาเหตุให้เงา

 

ของแสงเคลื่อนวูบไหวไปเรื่อย ๆ ดูเหมือนเงาสีแดงกำลัง

 

เคลื่อนไหวไปรอบๆ ผลึกสีแดงเหมือนเปลวไฟที่มีมนต์สะกด

 

“มันเป็นผลึกเพลิงจริงๆ ใช่ไหม?”

 

เจียงสั่นขณะที่เขาเข้าหาเมย เขาต้องการหยิบมันมาดูใกล้ ๆ แต่

 

เมยจับผลึกเอาไว้แน่น

 

เมื่อเห็นเมยเช่นนั้น เจียงก็เบิกตากว้าง เคราแก้มของเขากระตุก

 

สั่นไหว และเขาก็พูดว่า “เจ้า-จะ-ไม่-ให้-มัน-กับ-ข้า ?!” เขาพูด

 

อย่างช้าๆ เน้นทีละคำ

 

เจียงมองไปที่เมยและดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มต่อสู้ตอนนี้ถ้าเมยกัน

 

ไม่ให้เขาเห็นผลึก กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเมยก็กระตุกเช่นกัน

 

และเขาก็ไม่แน่ใจว่าควรจะแสดงออกไปแบบไหน

 

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันและกัน ก่อนที่เมยจะคลายนิ้วของเขา

 

ออกช้าๆ มันช้ากว่าที่ฉาวซวนคลายนิ้วราวกับว่ามันเคลื่อนไหว

 

อย่างช้าๆ ขณะที่เขาคลายนิ้วมือทั้งหมด เขาเน้นอีกครั้งว่า “มันถูก

 

พบโดยนักรบในกลุ่มของเรา!”

 

เจียงไม่สนใจเมย “มันถูกพบโดยนักรบในกลุ่มของเรา” และเอา

 

ผลึกสีแดงจากมือของเมยทันที

 

มันไม่ให้ความรู้สึกเหมือนหินปกติ แทนที่จะรู้สึกหนาวและแข็ง

 

เขารู้สึกว่ามีกระแสอบอุ่น

 

“ผลึกเพลิง … มันเป็นผลึกเพลิง!” เจียงลังเลที่จะให้มันกลับไปเมื่อ

 

เขาจับมันไว้ในมือ

 

ผลึกเพลิงเป็นหินที่มีค่ามากสำหรับผู้คนในเผ่า มันมีพลังที่นักรบ

 

ทุกคนต้องการ และสามารถช่วยเพิ่มพลังของนักรบ

 

มีวิธีพิเศษในการดูดซับผลึกเพลิง จำเป็นต้องใส่ลงในเปลวไฟของ

 

หลุมไฟ บางส่วนของพลังงานจะถูกดูดซึมจากหลุมไฟ ในขณะที่

 

ส่วนอื่น ๆ ของพลังงานจะถูกดูดซึมจากคนที่ยืนอยู่รอบๆ หลุมไฟ

 

เมื่อยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา มีใครบางคนในทีมล่าสัตว์ของกุยฮีค้นพบ

 

ผลึกเพลิงขนาดเล็กซึ่งใหญ่กว่าปลายเล็บนิดเดียว ในเวลานั้น

 

นักรบรุ่นเยาว์สิบกว่าคนกลายเป็นนักรบระดับกลางเพียงชั่ว

 

ข้ามคืน และลวดลายสัญลักษณ์ของนักรบระดับกลางบางก็

 

เติบโตขึ้นอย่างมาก ถึงแม้จะไม่ได้กลายเป็นนักรบระดับสูง

 

ลวดลายสัญลักษณ์ของพวกเขามีเหนือข้อศอกเล็กน้อย แต่

 

จากนั้นพวกมันก็มาถึงข้อมือ

 

เป็นเวลานานแล้ว หมอผีเคยกล่าวไว้ว่าใครก็ตามที่ค้นพบผลึก

 

เพลิง เขาจะมีสิทธิ์เข้าถึงในการใช้มัน ไม่ว่าคนนั้นจะมาจากยอด

 

เขาหรือบริเวณตีนเขา ไม่มีใครอื่นที่สามารถเข้ามาแทรกแซง

 

พร้อมกับใช้ประโยชน์ของมัน แต่ มีกฎที่ทุกคนต้องใช้เป็นกลุ่มล่า

 

สัตว์ทั้งหมด กลุ่มล่าสัตว์ใดก็ตามที่พบผลึกเพลิง พวกเขาสามารถ

 

นำครอบครัวของพวกเขาไปใช้ประโยชน์ได้เช่นกัน

 

นี่เป็นเรื่องที่ดึงดูดนักรบในเผ่า ไม่เพียงแต่เมยและเจียงเท่านั้น

 

“เจ้าเห็นมันพอหรือยัง? เอามันกลับมาได้ละ! มันถูกพบจากคนใน

 

กลุ่มของเรา! ”

 

เมยอยากจะเอามันกลับมา แต่เจียงไม่เต็มใจที่จะให้มันกลับไป

 

ฉาวซวนเห็นผู้นำกลุ่มล่าสัตว์ทั้งสองถกเถียงกันถึงชิ้นส่วนของหิน

 

เหมือนว่าไม่มีใครกำลังมองดู พวกเขาไม่กลัวที่จะดึงดูดค้างคาว

 

ยักษ์เหล่านั้นหรือสัตว์ที่ดุร้ายหากพวกเขาทำเสียงดังมากเกินไป?

 

ขณะที่ทั้งสองกำลังคว้าผลึกไว้ เจียงบอกว่า “กลุ่มของเราเข้าร่วม

 

ภารกิจ พวกเจ้าไม่ใช่เพียงกลุ่มเดียวในที่เกิดเหตุ! อย่าคิดที่จะฮุบ

 

มันทั้งหมด! ”

 

เมื่อเห็นผู้นำทั้งสองกลุ่มทำพฤติกรรมแบบนั้น นักรบคนอื่น ๆทั้ง

 

สองกลุ่มก็ได้เข้าร่วมถกเถียง บางคนไม่รู้ว่าผลึกเพลิงคืออะไร แต่

 

เมื่อพวกเขาได้รับการบอกกล่าวจากเพื่อนในกลุ่ม ก็เริ่มที่จะจ้อง

 

มองไปที่มือข้างที่คลายออกของเจียงด้วยความปรารถนาและแวว

 

ตาที่เป็นประกาย

 

นักรบในเผ่ามีการแสวงหาพลังอย่างต่อเนื่อง และพวกเขาก็เต็มใจ

 

ที่จะเผชิญหน้ากับความเสี่ยงหรือวิกฤตต่างๆ เพื่อรับพลังและ

 

ความแข็งแกร่ง

 

ทั้งสองฝ่ายหยุดนิ่งอยู่ชั่วครู่ และทันใดนั้น ก็มีคนถามฉาวซวนว่า

 

“เจ้าพบผลึกเพลิง ที่ไหน?อาซวน?”

 

คำถามนี้ ผู้นำกลุ่มทั้งสองก็หยุดและมองฉาวซวน

 

“ในหลุมยักษ์ไง” ฉาวซวนบอก

 

เมยยอมแพ้ที่จะต่อสู้กับเจียงเพราะเขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เจียง

 

จะเอามันไปเป็นของตัวเอง หมอผีจะไม่ยอมเช่นนั้น

 

“ก่อนที่เจ้าจะออกมา มันเป็นผลึกเพลิงที่เจ้าขุดขึ้นมา?” เมยถาม

 

“ใช่ ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ใต้เท้าและรู้สึกดี ต่อมาเมื่อเราถอย

 

กลับ ข้ารู้สึกไม่เต็มใจที่จะพลาดมัน ดังนั้นข้าจึงเริ่มขุด ฉาวซวน

 

กล่าวว่า “ข้าขอโทษ แต่ข้าจะฉลาดมากขึ้นในครั้งต่อไป”

 

“ไม่,ไม่,ไม่. ข้าจะหุนหันพลันแล่นมากถ้าข้าเป็นเจ้า! ” เจียงบอก

 

ถ้าเขารู้ว่าผลึกเพลิงอยู่ใต้ฝ่าเท้า บางทีเขาอาจจะเริ่มขุดทันที

 

อย่างไรก็ตาม ทุกคนไม่สามารถรู้สึกถึงผลึกเพลิงได้ อย่าลืมว่า อา

 

ซวนได้เรียนรู้มาจากหมอผี ทุกคนเชื่อว่าหมอผีเป็นเหตุผลที่ฉาว

 

ซวนสามารถหาผลึกเพลิงได้ ผู้คนมักจะเชื่อสิ่งที่เกี่ยวข้องกับหมอ

 

ผีโดยไม่ตั้งคำถามใด ๆ

 

ตอนนี้ ชาได้แต่คิดว่าทำไมอาซวนไม่ได้อยู่ในกลุ่มของเขา?

 

แต่พอเร็ว ๆ นี้ ผู้คนก็ตระหนักถึงสิ่งอื่น ๆ

 

เจียงกำลังหายใจหนัก ๆ แต่เขาพยายามจะลดเสียงของเขาและ

 

ถามฉาวซวนว่า “เจ้ารู้สึกถึงการมีอยู่ของผลึกเพลิงอื่นๆ หรือไม่

 

เมื่อเรากลับไปในหลุมยักษ์?”

 

“ใช่?” ฉาวซวนมองในแง่ดี

 

เมื่อพวกเขาวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด ฉาวซวนรู้สึกถึงพวกมัน แต่เขา

 

ไม่มีเวลาขุด

 

ในตอนท้ายประโยคของฉาวซวน มันก็เงียบมากในสภาพแวดล้อม

 

จากนั้น ก็จะได้ยินเสียงหายใจหนัก ๆ

 

มีผลึกเพลิง…

 

มีมากกว่าหนึ่งชิ้นของผลึกเพลิง …

 

และพวกมันมีขนาดใหญ่มาก …

 

“หัวหน้า!”

 

“กลับไปหาผลึกเพลิงอีกครั้ง!”

 

“ใช่ ไปกันเลย!”

 

นักรบในกลุ่มเจียงทั้งหมดก็อารมณ์พุ่งสูงขึ้นและพวกเขาต้องการ

 

ที่จะวิ่งกลับทันที

 

“เดี๋ยวก่อนนะ!” รอก่อน! คิดเกี่ยวกับมันก่อน! ”

 

เจียงเริ่มก้าวไปรอบ ๆ คิดเกี่ยวกับสิ่งที่ถูกต้องคืออะไร แม้แต่ตอน

 

ที่เขากำลังเดินอยู่ เขาก็ไม่ได้คลายกำปั้นออก

 

ฉาวซวนสังเกตเห็นว่าผู้คนในเผ่าดูเหมือนจะชอบเดินไปรอบ ๆ

 

เมื่อรู้สึกตื่นเต้น

 

ทุกครั้งที่เขาเห็นพวกเขาเดินไปมา ฉาวซวนจะคิดถึงสุนัขที่เขา

 

เลี้ยงในชีวิตก่อนของเขา ทุกครั้งก่อนที่มันจะเซ่อซ่า มันจะเดินไป

 

รอบๆ

 

“ถ้าข้ารู้ว่าที่นั้นมีผลึกเพลิงอยู่ในหลุม ข้ายอมตายเพื่อนำผลึก

 

เพลิงกลับไป แม้ว่าข้าจะต้องต่อสู้กับตัวเหล่านั้น” เจียงบอกว่า

 

“แต่ตอนนี้เรากลับมาแล้ว เราต้องคิดเรื่องของมันอย่างรอบคอบ”

 

“แน่นอน เราควรเตรียมตัวให้ถูกต้อง ไม่มีทางที่จะรีบเร่งได้ ” เมย

 

พูดดูดี แต่น้าเสียงของเขาก็เร่ง’รีบ พวกเขาทั้งหมดกำลังคิด

 

เกี่ยวกับผลึกเพลิง

 

“กลับไปก่อน!” เจียงกล่าว

 

“ตกลง! ไปกันเลย!” กลุ่มนักรบกำลังจะถือดาบหินและหอกยาว

 

“พวกเจ้ากำลังไปที่ไหนกัน?! ข้าหมายความว่าเราควรจะ

 

ย้อนกลับไปที่ถ้าแห่งแรกก่อน เจียงตะโกนขณะที่เคราของเขาสั่น

 

ความตื่นเต้นของผู้คนลดลง

 

เมื่อพวกเขาจำทนกลับมาที่ถ้าในสถานที่แรก เมยในที่สุดก็ได้รับ

 

ผลึกเพลิงจากเจียง เขาบอกฉาวซวนว่าเขาจะเก็บมันไว้ให้ ฉาว

 

ซวนไม่ได้คิดมากอะไรเลย เพราะเมยไม่มีความตั้งใจที่จะเก็บไว้

 

สำหรับตัวเอง นอกจากนี้ ประโยชน์ของผลึกเพลิงจะเป็น

 

ประโยชน์สำหรับทั้งกลุ่ม ไม่มีใครถูกทิ้งไว้

 

เมย,เจียงและนักรบที่มีประสบการณ์บางคนกำลังประชุมหารือ

 

เกี่ยวกับผลึกเพลิง ตั้งแต่ฉาวซวนเป็นคนที่พบมัน พวกเขานำฉาว

 

ซวนเข้าสู่การสนทนา

 

หลังจากประชุมในตอนกลางคืน ผู้นำกลุ่มทั้งสองคนนี้ก็หารือกัน

 

พวกเขาตัดสินใจที่จะเรียกกลุ่มล่าสัตว์อีก 3 กลุ่มเข้าร่วม

 

เมื่อฉาวซวนกล่าวว่ามีผลึกเพลิงอยู่ในหลุมยักษ์ เขาคิดว่าเขาควร

 

จะทำอย่างไรถ้าเจียงและ เมยต้องการที่จะกลับไปต่อสู้ด้วยตัวเอง

 

เขาจะหยุดพวกเขาจากการกลับไปและปฏิเสธที่จะช่วย พวกเขามี

 

คนน้อยเกินไปซึ่งหมายความว่าพวกเขาไม่แข็งแรงพอที่จะกลับไป

 

เอาสมบัติเหล่านั้น

 

หลังจากที่สงบลง ทุกคนต่างตระหนักดีว่ากลุ่มล่าสัตว์ทั้งสองกลุ่ม

 

สามารถพ่ายแพ้ให้กับค้างคาวยักษ์จำนวนมากได้ นับประสาอะไร

 

ที่มีนักรบที่ได้รับบาดเจ็บในหมู่พวกเขา ทุกคนไม่ได้อยู่ในอารมณ์

 

ที่ดีนัก

 

เมยและเจียงหยิบม้วนหนังสัตว์ และเขียนประโยคสักสองสาม

 

ประโยคที่พวกเขาต้องการจะถ่ายทอดให้กับกลุ่มล่าสัตว์ทั้งสาม

 

กลุ่มในฐานะผู้นำกลุ่มล่าสัตว์ มันจะขึ้นอยู่กับพวกเขาว่าพวกเขา

 

ต้องการที่จะมาหรือไม่ แต่ พวกเขาจะรีบเร่งในอึดใจเดียวตราบ

 

เท่าที่พวกเขาไม่ได้โง่

 

“ตอนนี้กลุ่มอื่น ๆ ควรจะอยู่ใกล้สถานที่แรก พวกเขาไม่น่าเดิน

 

ทางไกลเกินไปเราสามารถพบพวกเขาทันถ้าเรารีบไป ”

 

เมยและเจียงส่งนักรบไม่กี่คนไปส่งจดหมายให้กับกลุ่มล่าสัตว์ทั้ง

 

สามกลุ่ม

 

ในถ้า นักรบที่ได้รับบาดเจ็บได้จดจ่ออยู่กับการพักฟื้น ในขณะที่

 

คนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บจะต้องล่าค้างคาวทั้งกลางวันและกลางคืน

 

ตลอดเวลา เมื่อพวกเขาพบค้างคาว พวกเขาฆ่ามัน!

 

ในอดีต พวกเขาพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า แต่ตอนนี้

 

เนื่องจากพวกเขารู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับผลึกเพลิง พวกเขามีทัศนคติ

 

ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ทุกวัน มันก็เหมือนพวกเขาได้รับสาร

 

กระตุ้น และจะออกไปพร้อมกับดาบหินและหอกยาวเมื่อใดก็

 

ตามที่พวกเขามีโอกาส

 

ผู้นำกลุ่มอื่นทั้งสามคนได้ตอบสนองอย่างรวดเร็วหลังจากได้รับ

 

ม้วนหนังสัตว์ กลุ่มที่เร็วที่สุดมาถึงวันที่สอง และที่ช้าที่สุดมาถึงใน

 

วันที่สามช่วงเช้าพร้อมกับนักรบในกลุ่มล่าสัตว์ของพวกเขา

 

พวกเขาไม่สามารถจบเส้นทางการล่าสัตว์ของพวกเขาได้ในขณะนี้

 

แต่ไม่มีผู้ใดในกลุ่มไม่เห็นด้วยกับสิ่งนี้ แม้แต่บรรพบุรุษก็จะคลาน

 

ออกมาจากหลุมศพเพื่อส่งเสียงว่า ‘ใช่’ ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้ นักรบ

 

ทุกคนมาที่นี่ด้วยความสมัครใจ และทุกคนก็ร้อนรนอยากจะมาดั่ง

 

สายฟ้าฟาด เพราะกลัวว่าการมาสาย หมายถึง ไม่สามารถตัด

 

ส่วนแบ่งออกจากเค้กก้อนนี้ได้

 

กลุ่มล่าสัตว์ทั้งหมด 5 กลุ่ม และผู้นำทั้งห้าคนได้ร่วมกันตัดสินใจ

 

ว่าคราวนี้ พวกเขาจะมุ่งเป้าหมายไปที่หลุมยักษ์ แต่ก่อนหน้านั้น

 

พวกเขาต้องคิดวิธีการจัดการที่ดี

 

ในขณะที่กลุ่มผู้นำทั้ง 5 คน มีวิธีการจัดการที่เหมาะสม สมาชิก

 

ของกลุ่มล่าสัตว์ทั้งหมด ห้ากลุ่มก็พร้อมที่จะออกไปต่อสู้ทุกวัน

 

ก่อนหน้านี้ เมื่อพวกเขาได้ยินเกี่ยวกับทัศนียภาพที่ผิดปกติ พวก

 

เขาก็กังวล,วิตกและกลัว แต่ตอนนี้ ไม่มีความรู้สึกเหล่านั้นที่เคยมี

 

อยู่ นักรบทุกคนมีเครื่องมือหินที่แหลมคมมากขึ้น และพวกเขา

 

กำลังคิดเกี่ยวกับการฆ่าค้างคาวมากขึ้นทุกวัน

 

คนที่ถูกกัดจากค้างคาวจะพักอยู่ในถ้า ระหว่างที่เขานอนหลับ เขา

 

จะลุกขึ้นยืน พิงตัวไปที่กำแพงและพูดพึมพำว่า “ปล่อยข้าไป …

 

ข้าทำได้ … ข้าสามารถสับหัวของพวกมันได้!”

 

เพื่อนในกลุ่มล่าสัตว์ของเขายิ้มให้คนอื่น ๆ ในถ้าอย่างน่าสังเวช

 

และลากเขากลับมา “เอาล่ะ เอาหละ เจ้าสามารถสับหัวของพวก

 

มันได้” จากนั้น ด้วยการชกอย่างแรง เขาก็ทำให้เพื่อนล้มสลบไป

 

และลากเขาไปที่มุมหนึ่งเพื่อให้หลับต่อไป [อืม ช่างอ่อนโยนและ

 

เอาใจใส่ยิ่ง 555 และแอดไม่แน่ใจว่านั่นคือการเยาะเย้ยหรือไม่]

 

หลังจากที่เขานั่งลงข้างๆ เพื่อน เขาก็หันไปหาทุกคนที่กำลังจ้อง

 

มองเขา เขากล่าวด้วยท่าทางบริสุทธิ์ไร้เดียงสา “หัวหน้าของเรา

 

บอกว่าเราไม่มีสมุนไพรมากพอ คนนี้โดนกัดจำเป็นที่จะต้องนอน

 

หลับตลอดคืน เพื่อฟื้นฟูพลังหลังจากที่กินสมุนไพร การนอนจะ

 

ช่วยให้เขาฟื้นตัว ”

 

นักรบจากกลุ่มล่าสัตว์ทั้งห้า ได้อยู่ร่วมกันในถ้าแห่งแรก มันไม่

 

ค่อยแออัด แต่ไม่มีใครคิดที่จะใส่ใจ ตอนนี้ ทุกคนเต็มไปด้วย

 

ความหวังในใจ พวกเขาหวังว่าทุกคนจะก้าวหน้าได้เร็วขึ้น

 

ในขณะที่เมยและผู้นำกลุ่มคนอื่น ๆ ต่างฝันถึงการกลายเป็น

 

นักรบระดับสูง โดยปกติ ทรัพยากรที่พวกเขามีอยู่ค่อนข้างจำกัด

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับคนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในเขตตีนเขา

 

พวกเขามีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่กว่าสำหรับตัวเองและ

 

ครอบครัวของพวกเขา

 

สำหรับกลุ่มล่วงหน้า …

 

เยี่ยม กลุ่มล่วงหน้าได้ไปไกลเกินกว่าที่จะตามเจอ …