Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 126 : ความเกลียดชัง

วันรุ่งขึ้น กลุ่มล่าสัตว์เห็นฝูงของหมาป่าในบริเวณที่ไล่ต้อนกวาง

 

ยักษ์ตัวนั้นอย่างปราดเปรียว

 

เมื่อวานนี้ พวกเขายืนอยู่ไม่ไกลแต่พวกเขาไม่สามารถมองเห็น

 

หมาป่าเหล่านี้ได้อย่างชัดเจน ดังนั้นวันนี้จึงทำการสังเกตพวกมัน

 

อย่างระมัดระวัง

 

หมาป่าเหล่านี้ไม่ได้ดูแตกต่างจากฝูงที่อาศัยอยู่ที่นี่มาก่อน แต่

 

ขนาดของมันใหญ่กว่าและสีขนของมันแตกต่างกัน พวกมันมี

 

รูปแบบโครงสร้างและจุดสีเข้มบางอย่างใกล้กับด้านหลัง

 

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้าป่า ฉาวซวนได้เห็นหมาป่าขนหลากหลายสี

 

ต่างๆ ตามที่เมยและคนอื่น ๆ บอก มีฝูงพิเศษอยู่บ้าง รูปแบบเป็น

 

สัญลักษณ์ของฝูง ดังนั้นหมาป่าที่มีรูปแบบแตกต่างกันอาจเป็น

 

คนนอก

 

ฉาวซวนไม่เคยเห็นหมาป่า แต่เมยและคนอื่น ๆ อาจได้เห็นพวก

 

มัน

 

ทำไมข้ารู้สึกคุ้นเคยหมาป่าฝูงนี้? นักรบกล่าว

 

“ข้ายังคิดเช่นกันว่าข้าได้เห็นรูปแบบนี้แล้ว”

 

“เราเจอพวกมันเมื่อเราล้อมรอบหมีถ้าตามเส้นทางการล่าสัตว์ของ

 

เรา” เมยนึกและกล่าว

 

ในเวลานั้น เมยและคนอื่น ๆ ได้พบกับหมีถ้าขนาดใหญ่ที่มี

 

บาดแผล ซึ่งเป็นไปได้ว่าอาจเกิดจากการต่อสู้กับสัตว์ป่าที่ดุร้าย

 

อีกตัวหนึ่ง ดังนั้นพวกเขาจึงมีโอกาสที่จะล้อมและฆ่ามัน

 

แต่ แม้ว่าหมีถ้าได้รับบาดเจ็บ แต่ก็เป็นการยากที่จะเอาชนะได้

 

กลุ่มล่าสัตว์ไล่ล่าเป็นเวลานาน จนเกือบจะเลยไปจากเส้นทางล่า

 

สัตว์ก่อนที่พวกเขาจะฆ่ามันได้ ในเวลานั้น มีการต่อสู้ระหว่างฝูง

 

หมาป่าทั้งสอง ฝูงที่สังหารอีกฝูงหนึ่ง และมันเป็นการสังหารหมู่ที่

 

โหดเหี้ยม หมาป่าที่พ่ายแพ้ไม่ได้ถูกกัดจนตายพวกมันหลายตัว

 

ถูกกัดกระชากเป็นชิ้น ๆ เลือดของผู้แพ้ปกคลุมทั่วพื้นดิน

 

หลังจากที่ฆ่าหมีแล้ว เมยและสมาชิกในกลุ่มรีบออกไปจากที่นั่น

 

ในขณะเดียวกัน การสังหารหมู่ครั้งนี้สิ้นสุดลงและมีหมาป่าตัว

 

น้อยอยู่ที่นั่น ลากหมาป่าตายไปตามพื้นดิน เมื่อกลุ่มล่าสัตว์มาถึง

 

ที่นั่น พวกเขาก็เห็นเต็มไปทั่วเรียบร้อยหมดแล้ว ในหมู่พวกมันเขา

 

บางคนได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นพวกเขาจึงหลีกเลี่ยงการเข้าไปขัดแย้ง

 

กับฝูงล่าสัตว์และมุ่งหน้านำสมาชิกออกไป

 

แลงกาอยู่ที่นั่นด้วยและจับซีซาร์ ซึ่งยังเป็นลูกหมาป่าในเวลานั้น

 

ซีซ่าร์เป็นเพียงตัวเดียวที่รอดชีวิจจากการถูกสังหารหมู่หมาป่า ซึ่ง

 

อาจเป็นเพราะมันทิ้งถ้าของมันเพื่อความสนุกสนานในการกลิ้งลง

 

มาจากที่สูงชันไม่ไกลจากถ้า หมาป่าเฝ้าถ้าอาจพบหมาป่าฝูงอื่น

 

ๆ และระมัดระวังตัวกับพวกมันมากจนไม่สนใจซีซาร์

 

เมื่อเมยและคนอื่น ๆ มาถึงที่นั่น พวกเขาพบว่าซีซาร์นอนอยู่ใต้หิน

 

หลังจากที่ตื่นขึ้นมาจากอาการบาดเจ็บ มันยังคงหอนอยู่ ได้ยิน

 

เสียงหอน แลงกาก็พบมัน มันถูกขวางด้วยก้อนหินและล้อมรอบ

 

ด้วยพุ่มไม้สูง ถ้ามันเงียบอยู่ใต้เนินเขาสูงชัน ไม่มีใครจะ

 

สังเกตเห็นมันได้เลย โชคดีที่ไม่มีหมาป่าฝูงที่ได้รับชัยชนะได้กลิ่น

 

ของลูกหมาป่าที่ขอบเชิงเขาสูงชัน

 

“ข้าจำได้ว่าเมื่อซีซ่าร์ถูกพบ มันยังคงตัวเล็ก” แลงกายกมือขึ้นเพื่อ

 

แสดงให้เห็นว่าเขามันเล็กและพูดว่า “มันตั้งใจจะกัดข้าด้วยฟัน

 

น้านมของมัน”

 

ขณะที่พวกเขานึกขึ้นได้ แลงกาและคนอื่น ๆ ก็อดที่จะหัวเราะ

 

ไม่ได้ เพราะซีซาร์มีขนาดเล็กอยู่แล้ว แต่ไม่นานพวกเขาก็

 

กลายเป็นจริงจัง เห็นได้ชัดว่าทุกคนได้เห็นการสังหารหมู่ร่วมกับ

 

เมยและแลงกาและรู้สึกอึดอัดใจ

 

พวกเขาไม่ได้รู้สึกซาบซึ้ง เนื่องจากในฐานะนักรบที่ได้ออกล่าสัตว์

 

ในป่าเป็นเวลาหลายปี พวกเขาได้เห็นการต่อสู้ระหว่างฝูงสัตว์

 

หลายชนิดเช่นนี้ นอกจากนี้ ผู้ที่ไม่ได้ฆ่าสัตว์หรือสัตว์ดุร้ายเป็น

 

นักรบล่าสัตว์? คนที่มีความเมตตาสามารถอยู่รอดได้หรือ? นั่น

 

เป็นไปไม่ได้

 

เหตุผลที่ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดก็คือความคิดที่ว่าฝูงหมาป่า

 

โหดร้ายมากแค่ไหน การสังหารหมู่ครั้งนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นการ

 

ฆาตกรรมที่โหดร้าย

 

“ถ้าเจ้าไม่ฆ่าพวกมันทั้งหมด ก็อย่าอย่าไปยุ่งกับพวกมันเหล่านั้น

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าทั้งสอง” กล่าวในขณะที่เขามองไปที่สมาชิก

 

ใหม่

 

พวกเขาพยักหน้าพร้อม ๆ กัน

 

ปีนี้ ยังคงมีสมาชิกใหม่ในกลุ่มล่าสัตว์ สมาชิกใหม่เหล่านี้สามารถ

 

ดึงดูดสัตว์ป่าและสัตว์ที่ดุร้ายในป่าที่ตั้งใจจะโจมตีคนที่อ่อนแอได้

 

อย่างง่ายดาย

 

พวกเขาต้องผ่านสิ่งที่ฉาวซวนเคยประสบมา

 

“อาซวน คอยเฝ้าดูซีซาร์” เมยกระซิบไปที่ฉาวซวน

 

“เข้าใจฮะ” ฉาวซวนคิดอย่างนั้นเช่นกัน

 

จากนั้นในระหว่างภารกิจล่าสัตว์ฉาวซวนได้ให้ความสนใจกับซี

 

ซาร์บ่อยครั้ง ความจริงที่ว่าซีซาร์ปฏิบัติตนตามปกติทำให้เขา

 

มั่นใจ

 

หลังจากการล่าสัตว์สัตว์ปีกขนาดยักษ์แล้ว มีเพียงไม่กี่คนในกลุ่ม

 

ที่ต่อสู้กับเกมขณะที่แลงกากำลังตรวจสอบกับดัก เขาถามฉาว

 

ซวนเพื่อซ่อมแซม เพราะกับดักมีบทบาทสำคัญที่ไม่อาจปฏิเสธได้

 

เมื่อมองหาซีซาร์ที่อยู่ไม่ไกล ฉาวซวนมาช่วยแลงกาซ่อมแซมกับ

 

ดัก

 

“แลงกา เมื่อท่านได้ซีซาร์มา มันเห็นฝูงหมาป่าที่น่าสงสารของมัน

 

ไหม?” ฉาวซวนถาม

 

แลงกานึกอย่างระมัดระวังและกล่าวว่า “ใช่ มันเห็น ข้าอุ้มมัน

 

ขึ้นมาจากเนินเขาและวางมันลงบนพื้น มันดมไปรอบๆ ขณะที่มัน

 

กำลังหอน มันพยายามที่จะกัดหมาป่าที่ตายแล้วที่มีรูปแบบต่าง

 

ออกไป 2 ตัว แต่น่าเศร้าไม่สามารถกัดผิวหนังหมาป่าด้วยฟัน

 

น้านม [เศร้ามากและน่ารักมาก ๆ !]

 

เพื่อที่จะสังหารหมู่ฝูงอื่น ฝูงที่ชนะก็ประสบความสูญเสียเช่นกัน

 

หมาป่าทั้งสองฝูงต่างก็สูญเสีย แต่มันก็ไม่ใช่ความสูญเสียที่

 

มากมายเพราะฝ่ายที่พ่ายแพ้ถูกกวาดออกไปหมดแล้ว

 

“หมาป่าเหล่านั้นมีจุดแข็งมากและเมื่อเทียบกับสัตว์อื่น ๆ พวกมัน

 

มีพลังกัดที่รุนแรงกว่าและมีสัญชาตญาณที่โหดเหี้ยม พวกมันมัก

 

ฆ่าหมาป่าตัวอื่น ๆ และทำร้ายสัตว์อื่น ๆ ” เมื่อเห็นฉาวซวนขุ่น

 

เคือง แลงกาหัวเราะและพูดว่า “เจ้าเป็นห่วงว่าซีซาร์จะแก้แค้นใช่

 

ไหม? ณ ตอนนั้น มันเป็นแค่ลูกหมาป่าตัวเล็ก ๆ มันเป็นไปไม่ได้.”

 

ขณะที่พูด แลงกาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ซีซาร์ที่นอนอยู่ไม่ไกล เมื่อ

 

เห็นมันมองมาที่พวกเขา แลงกาก้มศีรษะเพื่อจัดการแก้ไขกับดัก

 

ทุกครั้งที่เขาซ่อมกับดักกับฉาวซวน ซีซาร์มักจะจับตาดูพวกเขา

 

นอนอยู่ไม่ไกล

 

“ข้าไม่คิดว่าเจ้ายังคงเลี้ยงมันไว้ ข้าตั้งใจจะทำมันเป็นอาหาร

 

ให้กับเจ้า” ความคิดที่ว่าซีซาร์ได้รับการปรุงสุกเป็นที่น่าขบขันของ

 

แลงกา และเขารู้สึกผสมปนเปมั่วไปหมด

 

ฉาวซวนกำลังฟังขณะที่แลงกากำลังพูดถึงประสบการณ์ของเขา

 

ในเวลานั้น เมื่อเสียงตะโกนดังออกมา

 

“ระวัง!”

 

“เฮ้ย นั้น!”

 

“ฝูงหมาป่า!”

 

ฉาวซวนรีบลุกขึ้นและมองไปรอบ ๆ

 

ซีซาร์ที่นอนหมอบได้หายไป

 

เมยให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของหมาป่าเหล่านั้นอย่างตึง

 

เครียด พวกมันตั้งใจที่จะล้อมพวกเขา แต่ในไม่ช้าเมยพบซีซาร์วิ่ง

 

ออกมา แทนที่จะเผชิญหน้าปะทะกับพวกมัน ซีซาร์กัดหมาป่าที่

 

ล้อมรอบกลุ่มและวิ่งออกไปทันที

 

เมยรู้สึกว่าพวกหมาป่ากำลังวางแผนที่จะทำร้ายพวกเขา แต่การ

 

โจมตีไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ซีซาร์ เมื่อเห็นซีซาร์ หมาป่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

 

แต่การตอบสนองต่อคำสั่งของจ่าาฝูง พวกมันเปลี่ยนเป้าหมายไป

 

ไล่ล่าซีซาร์

 

เมื่อพวกเขากำลังไล่ล่า ซีซาร์มักจะช่วยดึงดูดความสนใจจาก

 

เหยื่อตามที่วางแผนไว้ แต่เหยื่อไม่ได้เป็นภัยคุกคามเช่นหมาป่า

 

ทำไมซีซาร์จึงรีบวิ่งออกไป?

 

“อาซวน บอกซีซาร์ให้กลับมา … “เมยมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นฉาว

 

ซวน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้าและพูดว่า “อาซวนอยู่ที่

 

ไหน??”

 

กระโดดออกจากพุ่มไม้สูง แลงกาหายใจออกและพูดว่า “ข้าไม่

 

สามารถไล่ตามกับเขาได้”

 

เมื่อเขาเห็นฉาวซวนออกไป เขาติดตามฉาวซวนไปอย่างไม่รีรอ

 

เพื่อที่จะหยุดเขา ไม่คาดฝัน เขาถูกทิ้งไว้ข้างหลังและไม่มี

 

ทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับมา

 

“เขา … วิ่งเร็วเกินไป!” แลงกากล่าว เขาไม่เคยคิดว่าเขาซึ่งเป็น

 

นักรบระดับกลาง และมีความเร็วที่เร็วที่สุดในกลุ่มนี้จะถูกทิ้งไว้

 

ข้างหลังอย่างไม่คาดคิดในเวลาอันสั้นนี้!

 

เมยได้แต่สูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นเขาก็มองไปที่นักรบหนุ่มน้อย

 

คนหนึ่งและพูดว่า “เจ้ากลับไปที่ถ้าแรกก่อน! เฉียว พาพวกเขาไป!

 

”

 

เมยนำนักรบไม่กี่คนเข้าไปในป่าและเดินไปตามทางทิศที่แลงกาชี้

 

ไป

 

ในเวลาเดียวกัน,ฉาวซวนไล่ตามหมาป่าจากร่องรอยบนพื้นดิน

 

ซีซาร์อาจพบหมาป่าก่อนเมยและเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็ว บาง

 

ทีมันอาจจะรออยู่ หรือไม่ก็รีบพุ่งตัวออกไปอย่างเฉียบขาด

 

เนื่องจากความล่าช้า ฉาวซวนไม่สามารถมองเห็นหมาป่าและ

 

ค้นหาพวกมันได้จากรอยร่องรอยตามพื้นดิน

 

พวกเขาไม่รู้หรอกว่าหมาป่าเหล่านี้สามารถวิ่งได้ด้วยความเร็วสูง

 

เช่นนี้

 

ฉาวซวนกังวลเรื่องซีซาร์ เพราะถ้ามันต่อสู้กับหมาป่า มีโอกาส

 

น้อยมากที่จะเอาชนะและหลบหนีได้ทัน

 

แลงกากล่าวว่าซีซาร์ไม่รับรู้ถึงความบาดหมางเมื่อยังเล็ก แต่ฉาว

 

ซวนเชื่อว่าซีซาร์ยังจำได้ เช่นที่ซีซาร์จำได้มากเท่าไหร่นั้น ฉาวซวน

 

ไม่รู้

 

ขณะไล่ตาม ฉาวซวนมองไปทางฝูงหมาป่าและคิดถึงบางสิ่ง

 

บางอย่าง

 

ระหว่างสถานที่แรกและที่สอง มีพื้นที่ห่างไกลใกล้ภูเขา ที่ซึ่งสัตว์ที่

 

ดุร้ายไม่ค่อยปรากฏตัว แลงกาและฉาวซวนได้ตั้งกับดักไว้ที่นั่น

 

ในระหว่างการล่าสัตว์ พวกเขาอาจพบปัญหาบางอย่าง ดังนั้น

 

พวกเขาตั้งค่ากับดักบางอย่างในพื้นที่ห่างไกลเพื่อจัดการกับ

 

สถานการณ์ดังกล่าว ถ้าพวกเขาพบกับสัตว์ร้ายและสัตว์อื่น ๆ ที่

 

ยากลำบากในการจัดการ สมาชิกของกลุ่มล่าสัตว์จะไปยังบริเวณ

 

ตั้งกับดัก ที่ซึ่งดักเหล่านั้นทำหน้าที่เป็นอุปสรรคต่อสัตว์ร้าย ดังนั้น

 

พวกเขาจึงมีเวลามากพอที่จะหลบหนีได้

 

เป็นแลงกาที่ติดตั้งกับดักเหล่านั้น ในเวลาต่อมาฉาวซวนและแลง

 

กาได้ศึกษาร่วมกันเพื่อซ่อมแซมและปรับปรุงพวกมันมากมาย กับ

 

ดักเหล่านั้นสามารถทำให้บาดเจ็บและฆ่าเหล่าสัตว์ป่าที่ดุร้าย

 

ทุกครั้งที่พวกเขามาล่าสัตว์ พวกเขาต้องตรวจสอบบริเวณกับดัก

 

เหล่านี้ ในวันแรกของภารกิจล่าสัตว์ พวกเขามาตรวจสอบพวกมัน

 

และซีซาร์ได้เฝ้าดูพวกเขา

 

สัตว์หลายตัวอยู่ห่างจากสถานที่ที่หมาป่ามักจะปรากฏขึ้น และ

 

สัตว์ที่ดุร้ายบางตัวกลัวที่จะกลายเป็นปัญหาและหลีกเลี่ยงการ

 

เผชิญหน้ากับหมาป่า นี้ยังอำนวยความสะดวกแก่ฉาวซวนเช่นกัน

 

ในการไล่จับกับหมาป่า

 

เสียงกรีดร้องอาจมาจากบริเวณที่วางกับดัก

 

ฉาวซวนเร่งตัวเองขึ้นอีกครั้ง

 

เมื่อฉาวซวนมาถึงที่นี่ เขาเห็นหลุมหนาม หมาป่ากำลังนอนอยู่ที่

 

นั่น

 

หนามไม่ได้เจาะลึก แต่ยากกว่าที่มันจะหลุดออกไป หนามใหญ่

 

เข้าไปในร่างกายของมัน เลือดไหลออกมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อหนาม

 

แทงเข้าลึกขึ้น มันก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ เพราะหนามถูกป้ายด้วยน้า

 

สมุนไพรที่มีฤทธิ์ทำให้หมดความรู้สึก ถ้าไม่มีใครเอาหนามออก

 

ใช้เวลาไม่นานสำหรับมันที่จะตาย ฉาวซวนไม่สนใจเรื่องนี้และ

 

เพียงแค่เดินต่อไป

 

ไม่ไกลจากหลุม หมาป่ากำลังลอยอยู่ในอากาศด้วยเชือกผูกรอบ

 

คอของมัน ยากที่มันจะพยายามให้หลุดออก เชือกที่เริ่มรัดแน่น

 

มากขึ้น เชือกชนิดนี้มีความแข็งแรงมากเพราะมีการแช่เป็นพิเศษ

 

ในเลือดสัตว์และแก่นสมุนไพรเป็นพิเศษ หมาป่าที่แขวนอยู่

 

พยายามที่จะกัดเชือก แต่ล้มเหลวอีกครั้งและอีกครั้งเมื่อฉาวซวน

 

เห็นมัน คอของมันก็เปลี่ยนรูปเล็กน้อย

 

เมื่อฉาวซวนผ่านไป เขาตัดมันด้วยมีดของเขา ดังที่มันไม่แม้แต่จะ

 

ตะเกียกตะกายอีกต่อไป

 

หมาป่าตายหรือกำลังดิ้นรนจะเห็นได้ในหลุม,เชือก,ตาข่ายและ

 

ใกล้เสามีด หมาป่าเหล่านี้มีจุดแต้มใกล้ส่วนหลังของมัน

 

ระหว่างทางเขาไล่ตามหมาป่า ฉาวซวนได้จัดการกับหมาป่าที่

 

กำลังดิ้นรนด้วยกระบี่ของเขา ถ้าเขาไม่มีเวลาเชือดมัน ไม่เขา

 

ก็เชวี้ยงเข็มหรือลูกดอกเพื่อฆ่าพวกมัน ถ้าพวกมันไม่ได้ถูกฆ่าตาย

 

นั้นอาจจะเป็นความทุกข์ทรมานที่มากเกินไป