Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 24 : เจ้าชื่ออะไร

ในตอนท้ายของพิธี ฉาวซวนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

 

ก่อนที่เขาจะตระหนักรู้, ลวดลายสัญลักษณ์ในร่างกายของเขาก็

 

เกือบเสร็จสมบูรณ์ เขาจ้องมองเปลวไฟที่อยู่ในหลุมไฟ เพราะเขา

 

รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่อยู่ในร่างกายของเขาเป็นเพราะ

 

พลังสัญลักษณ์ที่ตื่นขึ้นมา เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับมันอีกต่อไป

 

อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่เขายืนอยู่ข้างหลุมไฟ เขารู้สึกแปลก ๆ กับ

 

ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งของเปลวไฟที่อยู่ภายใน เขาไม่รู้ว่ามันเป็น

 

ความรู้สึกทั่วไปสำหรับเด็กทุกคนที่ได้รับการปลุกพลังสัญลักษณ์

 

ของพวกเขา ในขณะที่มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะถามหาใคร

 

บางคนในรายละเอียด ดังนั้นเขาจึงจ้องมองและศึกษาเปลวไฟ

 

ภายในหลุมไฟ

 

เมื่อถึงเวลาที่หมอผีประกาศจบพิธี ฉาวซวนถอนความสนใจของ

 

เขาออกจากหลุมไฟ เขากำลังวางแผนที่จะเล่นตลกกับ“คู่ปรับ

 

ตลอดกาล”ของเขา ซาย ผู้ที่กำลังยืนอยู่ข้างๆเขา มองไปที่ซายแต่

 

พบเพียงโครงกระดูกที่ยืนอยู่ข้างๆเขาเท่านั้น ฉาวซวนกลัวแทบ

 

ตาย เขาเกือบจะกระโดดเตะออกไป มองไปรอบ ๆ ทุกคนที่กำลัง

 

เดิน และนักรบที่เสร็จสิ้นการเต้นรำโบราณร่วมกับเด็กๆที่ยืนอยู่

 

รอบ ๆ หลุมไฟทุกคนกลายเป็นโครงกระดูกในสายตาของเขา เขา

 

ไม่สามารถที่จะรับรู้ได้ว่าใครเป็นใคร

 

ทุกคนที่กำลังพูดคุย กำลังเดิน และกำลังแกว่งแขนและขาของ

 

พวกเขา ทั้งหมดกลายเป็นโครงกระดูก

 

ฉาวซวนตกตะลึง

 

เขาไม่รู้ว่ามันเป็นเพียงแค่เขาหรือมันเป็นกรณีเดียวกันกับนักรบ

 

สัญลักษณ์ทั้งหมด กลับไปเมื่อเขาได้พูดคุยกับแลงกาและเมย มี

 

เพียงสิ่งเดียวที่เขารู้เกี่ยวกับพลังสัญลักษณ์ก็คือเมื่อพลังถูกปลุก

 

ให้ตื่นขึ้น ความแข็งแรงของร่างกาย และปฏิกิริยาการตอบสนอง

 

ของร่างกายจะดีขึ้นอย่างมาก แต่เขาไม่เคยถามว่าจะได้เห็นโครง

 

กระดูกหรือไม่ ใครจะคิดหละ ว่าจะมีเหตุการ์ณเช่นนั้นเกิดขึ้น?

 

แต่ตอนนี้ ซายและนักรบหนุ่มคนอื่น ๆ ไม่ได้พูดถึงโครงกระดูกเลย

 

นาทีก่อนหน้านี้พวกเขาได้พูดคุยเกี่ยวกับเนื้อสัตว์ตากแห้งที่ถูก

 

แขวนอยู่นอกห้องหินและพวกเขาก็ไม่ได้พูดถึงสิ่งที่เกี่ยวกับ

 

กระดูก

 

ดังนั้นมันดูเหมือนว่าเขาเป็นข้อยกเว้นเพียงคนเดียว

 

เขากำลังอยู่กับขั้นตอนการตื่นขึ้นของพลัง แต่หลังจากพลัง

 

สัญลักษณ์ของเขาถูกปลุกขึ้นมา มันไม่เหมือนกับคนอื่น ๆ จะทำ

 

อย่างไรหากเขาเป็นเพียงคนเดียวที่เห็นโครงกระดูกตั้งแต่ตอนนี้

 

เป็นต้นไป?

 

เขาจะฝันเห็นเพียงโครงกระดูก และคนที่อยู่ในความฝันของเขาก็

 

จะกลายเป็นโครงกระดูกเดินได้?

 

นี้มันประหลาดเกินไปแล้ว! เขารู้สึกกลัวแม้แค่คิดเกี่ยวกับมัน

 

ฉาวซวนเกาหัวของเขา เขามองไปที่แขนของเขามันก็ไม่มีเนื้อไม่มี

 

หนัง…

 

ห่าอะไรวะเนี่ย!

 

การตระหนักรู้ถึงซายก่อนหน้านี้ เป็นเพราะเขารู้สึกคุ้นเคยกับซาย

 

เพราะพวกเขาได้ต่อสู้กันหลายครั้งในอดีต นอกจากนี้ ฉาวซวนยัง

 

คุ้นเคยเสียงของเขาเช่นกัน ไอ้สารเลวตัวน้อยไม่เคยขี้อายเมื่อเขา

 

โอ้อวดเกี่ยวกับตัวเอง ตั้งแต่เริ่มต้นเขาอยู่ในความตื่นเต้นมาก

 

ตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมาประสบความสำเร็จในพลังสัญลักษณ์ของเขา

 

เขาเปล่งเสียงของเขาสูงและคมชัด ราวกับกลัวว่าคนอื่น ๆ อาจจะ

 

ไม่สามารถได้ยินเสียงของเขา ถ้ามันไม่ใช่ทั้งสองเหตุผล ฉาวซวน

 

อาจจะจำเขาไม่ได้เร็วเช่นนี้

 

นักรบที่นำพวกเขามาที่นี่ได้จากไปแล้ว ในขณะที่หมอผีและ

 

หัวหน้าเผ่ายังมาไม่ถึง ตอนนี้ภายในห้องหินมีเพียงเด็กเจ็ดสิบห้า

 

คนที่มีพลังสัญลักษณ์ของพวกเขาเพิ่งตื่นขึ้นมาในปีนี้ พร้อมกับไม่

 

มีการควบคุมดูแล เด็กเหล่านี้ปลดปล่อยตัวตนตามธรรมชาติของ

 

พวกเขาอย่างเต็มที พวกเขาเริ่มที่จะหัวเราะและพูดคุยในกลุ่มเล็ก

 

ๆ

 

ในสายตาของฉาวซวน พวกเขาทั้งหมดเป็นโครงกระดูก ปากของ

 

พวกเขาเปิดและปิด และแขนขาเคลื่อนไหวไปรอบ ๆ

 

ฉาวซวนไม่ได้เข้าร่วมกลุ่ม นับตั้งแต่ที่เขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

 

กับเขา เขาอยู่ในมุมๆหนึ่งและคิดเงียบ ๆ

 

เขาได้นำป้ายชื่อที่มีชื่อของเขาออกจากคอของเขา เขาจำได้ว่าไม่

 

มีเด็กยืนอยู่รอบๆ หลุมไฟที่สวมใส่มัน ดังนั้นเขาจึงผูกป้ายชื่อของ

 

เขาบนข้อมือของเขาและก้าวเข้าไปในห้อง

 

เขาไม่รู้สึกอึดอัดกับร่างกายของเขา และผมของเขาทั้งหมดยังคง

 

อยู่เหมือนเดิม แม้ว่าจะมีลูกบอลไฟอยู่บนศีรษะของเขาก่อนหน้า

 

นี้ ไม่เพียงแค่นี้ ฉาวซวนรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจอย่างมาก

 

เขารู้สึกมีพละกำลังอย่างมาก บางทีอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาตื่น

 

ขึ้นมาจากพลังสัญลักษณ์ของเขา ถ้าเขาสามารถมองเห็นสิ่งอื่นที่

 

ไม่ใช่โครงกระดูก เขาจะอยู่ในอารมณ์ที่ดีขึ้นมากกว่านี้

 

นับตั้งแต่ที่เขาไม่สามารถหาสาเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ฉาวซวน

 

มองไปรอบ ๆ ห้อง นอกเหนือจากโครงกระดูกที่มีมากกว่า70

 

โครง ไม่มีอะไรนอกจากหิน

 

โต๊ะหิน, ม้านั่งหิน และหินจำนวนมากที่มีขนาด และรูปทรง

 

แตกต่างกันบนโต๊ะหิน

 

ความเป็นจริง ในสายตาของฉาวซวนมันไม่ได้มีเพียงแค่สีเดียว แต่

 

ในสายตาของเขา เขาจะเห็นสีขาว, สีเทา และสีดำด้วยเฉดสีที่

 

แตกต่างกัน ยกตัวอย่างเช่น โครงกระดูกของเด็กเหล่านี้เป็นสีขาว

 

ในขณะที่ก้อนหินรูปทรงแตกต่างกันจากสีเทาอ่อนไปสีเทาเข้ม

 

เนื่องจากความกลัวและความเคารพต่อหมอผีและหัวหน้าเผ่า

 

นักรบตัวน้อยไม่ได้สัมผัสก้อนหินเหล่านั้นบนโต๊ะ แต่พวกเขา

 

สามารถที่จะมองดู ถัดไปที่โต๊ะหินยาว เด็กเหล่านั้นยืนอยู่ พวก

 

เขากำลังคุยกันเรื่องการจัดอันดับหิน

 

“หินก้อนนี้ดูแล้วเนื้อดีใช้ได้ แน่นอนว่ามันอาจจะกลายเป็นมีดหิน

 

คุณภาพดี.” เด็กๆพูดในขณะที่เขาชี้ไปที่หินบนโต๊ะ

 

“ถูกต้อง ข้าคิดว่ามันอยู่ใกล้ระดับปานกลาง.” เด็กอีกคนหนึ่งได้

 

มองเข้าไปใกล้แล้วพูดว่า ใครๆก็รู้ได้จากน้าเสียงของเขาว่าเขาไม่

 

ใส่ใจเรื่องหินมากนัก หินระดับกลางดูเหมือนจะไม่เป็นพิเศษ

 

สำหรับเขา แต่เมื่อเขาเห็นหินบ้างก้อนมีรูปร่างผิดปกติ เสียงของ

 

เขาค่อนข้างประหลาดใจ“หินก้อนนี้ดี! บางทีอาจจะอยู่ระดับกลาง

 

บนน่าเสียดายรูปร่างผิดปกติ และไม่สามารถทำให้เป็นมีด มัน

 

แทบจะไม่สามารถกลายเป็นหัวหอกขนาดกลางได้.”

 

ฉาวซวนมองไปที่พวกเขา และตระหนักว่าหินระดับกลางในการ

 

สนทนาของพวกเขาปรากฏอยู่ในสายตาของเขาเป็นสีเทา ในขณะ

 

ที่หินระดับกลางบนใกล้เคียงกับสีเทาเข้ม

 

เพื่อพิสูจน์ว่าทฤษฎีในใจของเขาถูกต้อง ฉาวซวนยืนอยู่ที่นั่นใน

 

ขณะที่เขาได้ฟังเด็กเหล่านั้นประเมินผลการจัดอันดับของหินบน

 

โต๊ะ บรรดาหินที่ด้อยค่า ที่เรียกว่าหินด้อยค่าดูเหมือนจะเป็นสีเทา

 

อ่อนในสายตาของฉาวซวน ในขณะที่หินระดับกลางเป็นสีเทาและ

 

หินที่มีคุณภาพดีขึ้นจะมีสีเข้มกว่า

 

ในอีกความหมายหนึ่งคือ หินที่มีคุณภาพสูง หินจะมีสีเข้มที่จะ

 

ปรากฏอยู่ในสายตาพิเศษนี้? ฉาวซวนคิดในใจ

 

ขณะที่การพูดคุยในห้องหิน ม่านถูกยกขึ้นและหมอผีเดินเข้ามา

 

พร้อมกับไม้เท้าในมือ หัวหน้าเผ่าโอวและนักรบสองคนก็เข้ามา

 

พร้อมๆกับหมอผีภายในห้อง นักรบคนหนึ่งเป็นผู้หญิง

 

เมื่อม่านถูกยกขึ้น ทันใดนั้นในห้องพักกลายเป็นความเงียบสงบ

 

คนที่แสดงออกถึงความรู้ของพวกเขานาทีที่ผ่านมา กลายเป็นเชื่อ

 

ฟังและพวกเขาหมอบกราบหมอผีอย่างเคารพ

 

ในขณะที่เขาอาศัยอยู่ใกล้เขตตีนเขา ฉาวซวนแทบไม่มีคนให้ทำ

 

ความเคารพ โดยปกติ คนในเผ่าจะทักทายหรือแสดงความเคารพ

 

เมื่อเห็นคนที่มีชื่อเสียงเท่านั้น แต่คนที่อาศัยอยู่ด้านล่างภูเขาโดย

 

พื้นฐานแล้วเป็นคนที่ไม่มีชื่อเสียง ดังนั้นเป็นธรรมดาที่ฉาวซวนจะ

 

ไม่เห็นใครทักทายหรือแสดงความเคารพคนอื่น

 

แต่ฉาวซวนรู้วิธีที่จะแสดงความเคารพที่เหมาะสมอยู่แล้ว

 

นอกเหนือจากการแสดงให้เด็กๆรู้วิธีการนับเลขและเขียนตัวอักษร

 

ผู้ที่ดูแลรับผิดชอบการเรียนการสอนในถ้าเด็กกำพร้าจะสอนวิธีให้

 

พวกเขาแสดงความเคารพ ในความเป็นจริงถ้าเจ้าอาศัยอยู่ในถ้า

 

เจ้าอาจไม่ทราบวิธีการนับหรือเขียน แต่เจ้าต้องเรียนรู้วิธีการ

 

แสดงความเคารพ เมื่อพบหมอผี ผู้ที่ไม่แสดงความเคารพจะถูก

 

พิจารณาว่าไม่มีความนับถือหมอผี และจะถูกรังเกียจและถูก

 

ปฏิเสธจากคนในเผ่า

 

หมอผีควบคุมหลุมไฟไว้จนกว่าเปลวไฟจะหดตัวลงสู่ขนาดเดิม

 

และจากนั้นเขาก็มาถึงห้องหินด้วยท่าทางเหนื่อยล้าเล็กน้อย

 

อาจเป็นเพราะเป็นผู้นำพิธีกรรมในคืนนี้ เขาจึงสูญเสียความ

 

แข็งแรงและพลังงานเป็นจำนวนมาก เช่นที่หมอผีได้รับการ

 

ช่วยเหลือในขณะที่เขาเดินเข้ามาภายใน หลังจากจบพิธีกรรมจาก

 

หลุมไฟ หมอผีเดินเข้ามาและดื่มน้าเพียงเท่านั้น เขาไม่มีข้อมูล

 

เพิ่มเติมเกี่ยวกับนักรบตัวน้อยที่พลังตื่นขึ้นมาในคืนนี้ และเขาไม่มี

 

โอกาสที่จะดูม้วนหนังสัตว์ที่มีข้อมูลทั้งหมดของพวกเขาในนั้น เขา

 

มาถึงห้องหินโดยตรงหลังจากที่เขาควบคุมลมหายใจ

 

หัวหน้าเผ่าโอวมาพร้อมกับหมอผี หลังจากกวาดสายตาไปรอบ ๆ

 

ห้องเขาจับตามองฉาวซวน รอยเผาไหม้สีแดงยังไม่จางหายไป

 

จากมือของเขา และเขาก็ไม่มีเวลาที่เหมาะสมในการพูดคุยกับ

 

หมอผี

 

นักรบย้ายม้าหินและวางไว้ตรงศูนย์กลางของห้อง ในขณะที่นักรบ

 

หญิงช่วยหมอผีไปยังตำแหน่งที่เขานั่งลง

 

หมอผีหอบหายใจ ในขณะที่เขามองไปที่นักรบตัวน้อยที่ตื่นขึ้นมา

 

ใหม่ในคืนนี้อย่างรักใคร่ชื่นชม รู้สึกยินดีเป็นพิเศษ ทุกปีเมื่อเขา

 

เห็นนักรบเพิ่งตื่นขึ้นมา เขาจะรู้สึกภาคภูมิใจที่ไม่อาจต้านทานได้

 

“ดี,ดีมาก! พวกเจ้าทุกคนเป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่แท้จริงของชน

 

เผ่าเขาเพลิงของเรา.” หมอผีพูดอย่างช้าๆ

 

ถูกยกย่องและได้รับการยอมรับโดยหมอผี เด็กทุกคนเขิน พวกเขา

 

ไม่สามารถรอที่จะตะโกนเพื่อแสดงอารมณ์และระบายความ

 

ตื่นเต้นของพวกเขา

 

มองไปรอบ ๆ หมอผีถามว่า“ใครคือเด็กที่เข้าร่วมกลุ่มคนสุดท้าย?

 

มาที่นี่ และให้ข้าได้เห็นเจ้า.”

 

บรรดาผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉาวซวน รีบก้าวไปอีกด้าน

 

นอกเหนือจากฉาวซวน เด็กทุกคนได้ใช้เวลาอยู่ในสถานที่ของ

 

หมอผี ดังนั้นพวกเขามีความประทับใจซึ่งกันและกัน ฉาวซวนเป็น

 

เพียงข้อยกเว้นที่พวกเขาไม่รู้

 

“อ้าา คือเจ้า มาใกล้ๆและให้ข้าได้มองเจ้า.” หมอผีมองไปที่ฉาว

 

ซวนและกล่าวว่า

 

ฉาวซวนก้าวไปข้างหน้า และยืนอยู่ตรงหน้าของหมอผี เขาอยากรู้

 

ว่าหมอผีชราคนนี้จะพูดอะไรบ้าง เขาจะพูดถึงซีซาร์ไหม? เขาจะ

 

รู้สึกผิดไหมกับการละเลยเขามาเกือบปี? เขาไม่รู้หรอกว่ามันยาก

 

แค่ไหนกับการเลี้ยงดูหมาป่า?

 

ฉาวซวนจ้องมองไปที่โครงกระดูกชราที่นั่งอยู่บนม้านั่งหินนั้น และ

 

หมอผีก็จ้องมองอย่างตั้งใจไปที่ฉาวซวนเช่นกัน เขาถามในทาง

 

เมตตาและปลื้มใจเช่นเดียวกัน“เจ้า เจ้าชื่ออะไร?”

 

ฉาวซวนนิ่งไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่า หมอผีชราผู้นี้ไม่รู้จักเขา…..