Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 248 : ภัยคุกคามใต้ดิน

เมื่อฉาวซวนออกจากทุ่งหญ้าพร้อมกับคนอื่น ๆ ไปยังสถานที่ของ

เผ่าเฟิง ชายชราฮีไปที่ชายแดนของเผ่าเฟิงเพื่อรอคอยผู้ที่มาจาก

อีกด้านหนึ่งของทุ่งหญ้าทุกวัน

ตามนัดหมาย พวกเขาจะออกเดินทางจากชายแดน แต่หนึ่ง,สอง

… ห้าวันได้ผ่านไป แต่ชายชราฮีก็ยังไม่เห็นพวกเขา

ในวันที่สิบ ชายชราฮีถามภรรยาและหลานชายของเขาไม่ให้อยู่ที่

นั่นเพื่อรอคอยกับเขา เขาจะบอกข่าวให้เร็วที่สุดเท่าที่เขาเห็นพวก

เขา ไม่แข็งแรงเช่นเขา ภรรยาของเขาแก่และไม่ได้เป็นสมาชิกคน

หนึ่งของเผ่าเขาเพลิง อาหน่าย, หลานอายุสองขวบปีของเขา ถูก

ขอร้องให้ไปช่วยคนอื่น ๆ ตอนฝูงแกะเพื่อที่เขาจะได้รับอาหารเป็น

รางวัล อย่าลืม ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาต้องรออีกนานเท่าไรก่อนที่

พวกเขาจะจากที่นี่ไป

เขาเข้าใจว่าทุ่งหญ้ามีขนาดใหญ่และมันจะใช้เวลาพอสมควรใน

การเดินทางจากที่นี่ ในตอนแรก เขารออย่างสงบ ในวันที่สิบห้า

เขาเริ่มกังวล เขากังวลว่าเขาถูกลืมไปหรือพวกเขาไม่อยากพา

พวกเขาไปเพราะกลัวว่าจะทําให้เกิดปัญหากับพวกเขา

ชายชราฮีได้แต่กังวล

ผู้หลงทางในทุ่งหญ้าถูกแบ่งออกเป็นหลายกลุ่มและไม่ใช่ทุกกลุ่ม

ไล่ตามไปเส้นทางเดียวกัน คนที่ชายชราได้ติดต่อด้วยตัดสินใจที่

จะใช้เส้นทางนั้น แต่เขาไม่ได้มาที่นี่ในช่วงสิบห้าวันที่ผ่านมา เขา

หลีกเลี่ยงพวกเขาโดยเจตนาหรือเขาเกิดปัญหา?

 

ถ้าชายคนนี้หลีกเลี่ยงพวกเขาอย่างจงใจ ชายชราฮีจะไปเพียง

ครอบครัวของเขา เขารู้ว่าพวกเขาอาจประสบปัญหาในการ

เดินทางครั้งนี้ แต่เขายินดีที่จะรับความเสี่ยง เขายังคงเชื่อว่าชาย

คนนั้นมีปัญหาแทนที่จะหลีกเลี่ยงพวกเขา …ได้มีการกล่าวกันว่ามี

สงครามเกิดขึ้นบนภูเขา หากผู้หลงทางมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ พวก

เขาอาจประสบปัญหา เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ยิ่งกังวลมากขึ้น

เท่านั้น ตราบเท่าที่คนหลงทางมีส่วนร่วมในสงคราม พวกเขาจะถูก

ฆ่าตาย หวังว่าพวกเขาจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับสงคราม

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นคนสงบนิ่ง แต่ทันใดนั้นเขาก็

กลายเป็นคนใจร้อน ชายชราฮียังคงไปที่นั่นพร้อมกับอาหารทุก

เช้าและรอจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน

ในขณะที่เขากําลังรออยู่บนภูเขา หลานชายวัย 10 ปีของเขาช่วย

กั๋วเอ๋อร์ต้อนฝูงแกะของเขา ข้างๆ เขา อีกห้าฝูงแกะฝูงอื่นๆ มันใช้

เพียงสามคนก็เพียงพอ ก่อนหน้านี้ เพียงหนึ่งครอบครัวก็สามารถ

จับตาดูฝูงสัตว์ได้ แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้แกะ,วัวหรือม้าบางตัวได้

หายไป สัตว์ที่หายไปส่วนใหญ่ยังอายุน้อย

นักรบของทีมลาดตระเวนยังคงออกตรวจดูทั้งกลางวันและ

กลางคืน แต่บางครั้งสัตว์เลี้ยงจากครอบครัวนี้หรือคนอื่นๆ ได้

หายไป นี้กินเวลานานกว่าสิบวัน

มีคนบอกว่าเขาเห็นกลุ่มหมาป่าที่อยู่ใกล้ ๆ บางทีอาจมีหมาป่าเจ้า

เล่ห์ที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว สงครามเกิดขึ้นระหว่างเผ่าบน

ภูเขา ดังนั้น สัตว์ที่อาศัยอยู่ที่นั่นออกมาและแม้แต่ปีนขึ้นไปบน

 

ภูเขาเพื่อมาที่นี่หลีกหนีสงคราม นักรบจํานวนมากเข้าร่วมทีม

ลาดตระเวนและคอยจับตาร่องรอยของหมาป่า

เมื่อเร็ว ๆ นี้ กั๋วเอ๋อร์รู้สึกท้อแท้ เพราะลูกวัวของเขาหายไป เขา

วางแผนว่าเมื่อลูกวัวโตขึ้น มันอาจจะแข่งกับสหายของเขาที่อาศัย

อยู่ข้างๆ อย่างไม่คาดฝัน เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันก่อน เขาพบว่า

มันหายไปเมื่อเขาไปถึงคอกวัว เขาไม่ต้องการอยู่กับสหายของเขา

ในช่วงสองวันที่ผ่านมาเพราะลูกวัวหายตัวไป ลูกวัวที่เขาเลี้ยงดู

และกินหญ้าที่ดีที่สุดเพียงแต่ว่าได้หายตัวไป

“อาหน่าย เจ้าคิดว่าหมาป่าขโมยลูกวัวไปเมื่อไหร่?” กั๋วเอ๋อร์รู้สึก

เบื่อและถาม

“ไม่รู้สิ. เขาหยุดชะงักและพูดว่า “ข้าไม่คิดว่ามันถูกคว้าไปจาก

หมาป่า”

กั๋วเอ๋อร์สัญญากับฉาวซวนเพื่อดูแลชายชราและครอบครัวของเขา

ดังนั้นในช่วงสองปีที่ผ่านมาเขาเป็นสหายกับอาหน่าย แม้ว่าเขาจะ

ไม่ยอมให้เขาเข้าร่วมกลุ่มสหายของเขา แต่เขาไม่เคย

อาย บางครั้งเมื่ออาหน่ายถูกรังแก เขาแม้แต่ยื่นมือเข้าช่วย ดังนั้น

พวกเขาพูดคุยกันมากขึ้น

“ข้าคิดอย่างนั้น มันอาจถูกคว้าจากสุนัขจิ้งจอกหรือนกอินทรี สัตว์

หลายชนิดบนทุ่งหญ้ามีแนวโน้มที่จะคว้าไป … “ กั๋วเอ๋อร์ดูกระหาย

เลือดขณะพูด เขาหยิบมีดกระดูกและพูดว่า “ถ้าข้ารู้ว่ามันขโมย

ข้าจะฆ่ามัน”

กล่าวอย่างข่มขู่ กั๋วเอ๋อร์พบว่าไม่มีใครตอบสนอง เขาหันศีรษะและ

พบว่าอาหน่ายไม่ได้ฟังเขา แต่เขามองไปรอบ ๆ

 

“เฮ้ เจ้าได้ยินข้าไหม?” กั๋วเอ๋อร์กล่าวอย่างโกรธๆ

อาหน่ายไม่ตอบและถามว่า “เจ้าได้ยินเสียงหรือไม่?”

“เสียงอะไร?” กั๋วเอ๋อร์คิดว่าเขากําลังแก้ตัว

“ใช่…” อาหน่ายคิดเกี่ยวกับมัน แต่เขาไม่สามารถอธิบายเสียงนี้

ได้ ไม่สนใจการเรียกร้องความสนใจของกั๋วเอ๋อร์ เขาลุกขึ้นและ

มองไปที่ฝูงแกะกินหญ้าที่อยู่ไม่ไกลจากเขา

ถึงแม้อาหน่ายจะไม่สนใจเขา กั๋วเอ๋อร์ก็พูดต่อ

“ว่ากันว่าเจ้าจะจากไป เมื่อไหร่? เจ้าจะไปที่ไหน? เจ้าจะพบกับฉาว

ซวนหรือไม่? ถ้าเจ้าเจอ ช่วยขอให้เขาทําไม้แกะสลักจ่าฝูงหมาป่า

สําหรับข้า ข้าจะแลกเปลี่ยนแกะหรือวัวสําหรับมัน ไม้แกะสลักอัน

เก่าของข้าถูกพ่อข้านําไป และเขาไม่ให้ข้าสัมผัสมัน. “ กั๋วเอ๋อร์ก

ล่าว เขาไม่สนใจว่าเขาจะตอบสนองหรือไม่

“กั๋วเอ๋อร์!” อาหน่ายตะโกนอย่างฉับพลัน

“ว่าไง?”

“แกะหายไปแล้ว!” อาหน่ายกล่าวอย่างวิตกกังวล

ได้ยินแบบนี้ กั๋วเอ๋อร์กระโดดขึ้นทันทีและมองไปที่ฝูงแกะในขณะที่

ยืนอยู่ข้างเก้าอี้ไม้ยาว เขานับแกะ ครอบครัวของพวกเขาไม่มีแกะ

มากมาย และแกะที่หายไปส่วนใหญ่เป็นลูกแกะ

“ทั้งหมดอยู่ที่นี่ เจ้านับผิด ไม่มีหายไป “ กั๋วเอ๋อร์กล่าวหลังจากนับ

อย่างมั่นใจ

 

กัวเอ่อกําลังจะหัวเราะไปที่อาหน่าย แต่อาหน่ายบอกว่า “ไม่ใช่ลูก

แกะ แกะตัวใหญ่! ข้านับมันหลายครั้ง ตัวหนึ่งหายไป! “

“เป็นไปไม่ได้!” กั๋วเอ๋อร์ไม่เชื่อและนับอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะซุกซน

แต่เขาก็สามารถนับจํานวนสัตว์ที่ครอบครัวของเขาเลี้ยงดูได้ เขา

แม้แต่รู้ว่ามีกี่ตัวถูกคว้าไปและกี่ตัวที่เกิดออกมาใหม่

หลังจากนับจํานวนแล้ว เขาพบว่ามีหายไปจริงๆ

ผู้คนอื่น ๆ สี่คนในสถานที่ต่าง ๆ จับตามองฝูงสัตว์ ถึงแม้ว่าพวก

เขาไม่ได้จับตาดูฝูงวัวและมองไปรอบ ๆ พวกเขาก็ต้องตรวจสอบ

ให้แน่ใจว่าลูกแกะไม่ได้ถูกขโมยไป กั๋วเอ๋อร์รีบถามสี่คนนั้น แต่ไม่

มีใครเห็นแกะที่ถูกขโมยไปจากฝูง

พวกเขาทั้งหมดอยู่ที่นี่และไม่มีใครเห็นหมาป่าหรือหมาจิ้งจอก มัน

ถูกขโมยจากนกอินทรี?

เงยหน้าขึ้นมองไปบนฟ้า เขาไม่เห็นนก แม้ว่านกอินทรีจะจับแกะ

แต่ก็ต้องทําให้เกิดเสียงดัง แต่พวกเขาไม่ได้ยินเสียงใด ๆ รวมทั้งกั๋ว

เอ๋อร์

“เฮ้ กั๋วเอ๋อร์,เจ้ากําลังมองหาอะไร?” เด็กหญิงวัยเดียวกับกั๋วเอ๋อร์

มาที่นี่ เธออาศัยอยู่ข้างๆ เขา

“ไม่ใช่ธุระอะไรของเจ้า!” กั๋วเอ๋อร์กังวลและพูดด้วยความโกรธ

เด็กผู้หญิงชื่อตู๋ย๋ารู้อารมณ์ของเขาและไม่ถามเขาอีกต่อไป เธอ

ถามอาหน่ายที่อยู่ใกล้กับเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้

 

ตู๋ย๋าทิ้งความประทับใจไว้ให้กับอาหน่าย และเขาก็บอกกับเธอว่า

เกิดอะไรขึ้น

เมื่อได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้น ตู๋ย๋าไม่อยากให้กั๋วเอ๋อร์ไปแข่งม้ากับเธอ

อีกต่อไป หนึ่งในแกะของครอบครัวเธอถูกขโมยไปเมื่อวานนี้

เช่นกัน มันไม่ใช่เรื่องเล็กหรือใหญ่

“เจ้ากําลังจะทําอะไร?” ตู๋ย๋าถาม

“กั๋วเอ๋อร์ บอกให้พ่อของเจ้ารู้ ถ้าแม่ของเจ้าอยู่ที่บ้านบอกเธอ อา

หน่ายเตือนเขา

“ไม่ ข้าจะไปหามันก่อน” กั๋วเอ๋อร์ไม่ต้องการไปหาพ่อที่กําลัง

ลาดตระเวน หรือปลุกแม่ของเขา แม่ของเขาตั้งครรภ์และเธอ

ต้องการพักผ่อน นอกจากนี้เขาหวังที่จะหาเบาะแสก่อนที่จะบอก

พวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ข้าจะไปกับเจ้า!” ตู๋ย๋าโบกสะบัดแส้และพับแขนเสื้อขึ้นเพื่อตาม

เขาไป

อาหน่ายมองไปรอบ ๆ บอกชายผู้เฝ้าแกะที่อยู่ใกล้เขามากที่สุด

และวิ่งตามหลังตู๋ย๋า

คนเฝ้าแกะไม่สนใจ เพราะเด็ก ๆ ของเผ่าเหล่านั้นมักจะออกไป

เที่ยว นอกจากนี้ ยังเป็นสมาชิกของทีมลาดตระเวนชายแดน พวก

เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของพวกเขา

ในขณะที่อาหน่ายและกั๋วเอ๋อร์กําลังมองหาแกะที่หายไป ยืนอยู่บน

เนินเขาเตี้ย ในที่สุดเขาก็เห็นกลุ่มคน คนที่เป็นผู้นํากลุ่มคือคนที่

เข้ามาติดต่อกับเขา

 

ชายชราฮีรีบไปกับพวกเขาด้วยความปีติยินดี แต่สังเกตเห็น

สมาชิกในกลุ่มที่เหนื่อยล้าและได้รับบาดเจ็บ สองคนในกลุ่มได้รับ

บาดเจ็บสาหัส และพวกเขาอาจจะหายใจครั้งสุดท้ายของพวกเขา

เร็ว ๆ นี้

พวกเขามีส่วนร่วมในสงครามบนภูเขา แต่โชคดีที่พวกเขารอดและ

มาถึงที่นี่

ขอบคุณสงครามระหว่างเผ่าบนภูเขา สามคนในกลุ่มนี้ได้เสียชีวิต

จากทีมทั้งหมดสามสิบสองคน หากผู้บาดเจ็บสองคนเสียชีวิต

เช่นกัน ห้าคนทั้งหมดจะจบชีวิตลง

กลุ่มคนหลงทางเหล่านี้เดินทางไปตามชายแดนของเผ่า ตราบ

เท่าที่นักรบลาดตระเวนไม่ได้กระหายเลือด มักไม่มีอะไร

เกิดขึ้น ชายชราฮีต้องการที่จะนําคนอื่น ๆ กลับไปที่บ้านของเขา

แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่คนของเผ่าเฟิงป้องกันไม่ให้คนที่น่าสงสัย

เข้ามาในเผ่า ดังนั้นชายชราฮีจึงรีบวิ่งกลับบ้านและนํายาสมุนไพร

ไปให้นักรบที่ได้รับบาดเจ็บ

“ข้านําอาหารมาด้วย กินมันซะ.” ชายชราฮีนําขาแกะครึ่งส่วนให้

พวกเขา มันไม่เพียงพอสําหรับพวกเขา แต่พวกเขาสามารถย่าง

มันและกินสักเล็กน้อย

ขณะที่พวกเขากําลังพูดถึงสถานการณ์ของกลุ่มเหล่านี้ ทีม

ลาดตระเวนของเผ่าเผิงก็วิ่งเข้ามาหาพวกเขาบนหลังม้า พ่อ

ของกั๋วเอ๋อร์นํากลุ่มจากด้านหน้า

“ชายชราฮี เจ้าเห็นกั๋วเอ๋อร์ไหม?” เขาถามด้วยความกังวลและ

เหงื่อไหล

 

“ไม่ เกิดอะไรขึ้น?” ชายชราฮีเดาว่าบางอย่างไม่ดีเกิดขึ้นและเสียง

ของเขาก็สั่น

“แกะหายไป และกั๋วเอ๋อร์ไม่ได้บอกเรา เขาได้ไปหาอาหน่าย

และตู๋ย๋า! แต่จนถึงขณะนี้ พวกเขายังไม่ได้กลับมา “

ชายชราฮีช็อคมากเกินไปจนยืนนิ่ง อาหน่ายเป็นหลานเพียงคน

เดียวในครอบครัวของเขา และถ้าเขา …

“ไปหาเขา … ไป … หา …เขา … ข้า …” ชายชราฮีพูดด้วยริม

ฝีปากที่สั่นสะท้าน

ผู้คนของทีมลาดตระเวนมองไปที่ผู้หลงทาง เกือบสามสิบคน

ตรงหน้าพวกเขาและถามว่า “เจ้ามาจากบนภูเขาหรือ? เจ้าเห็น

อะไรแปลก ๆ ที่นั่น เช่นกลุ่มหมาป่าหรือสัตว์อื่น ๆ “

“มีหมาป่า,สุนัขจิ้งจอก และ … “ ชายคนนั้นกําลังพูดเมื่อทันใดนั้น

เขาก็คิดถึงบางอย่าง ใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นถึงความกลัวของ

เขา เขาเสริมว่า “และแมลงขนาดใหญ่บางตัว ว่ากันว่าพวกมัน

กําลังนอนหลับอยู่ใกล้ภูเขา แต่ถูกปลุกให้ตื่นจากสงคราม จากนั้น

แล้วพวกมันก็ออกมาและกินคนเป็นจํานวนมาก คนในกลุ่มของเรา

ถูกลากลงไปในพื้น ข้าไม่รู้ว่าแมลงตัวใหญ่มาที่นี่หรือไม่ “

“แมลง? หนอนหิน? “ เขาถาม.

“พวกมันไม่ใช่หนอนหิน พวกมันแบนราบพร้อมกับเขี้ยวที่แหลม

คมและขนาดยาวหลายฟุต พวกมันอยู่ในรูเคลื่อนผ่านดิน ใช้เวลา

ส่วนใหญ่ขุด … “กําลังจะพูด ชายคนนั้นร้องออกมา เมื่อพวกเขา

ได้เห็นสหายของพวกเขาถูกลากอยู่ใต้พื้นดิน พวกเขาก็รีบขุด

 

พวกเขาออกมา แต่พวกเขาเพียงขุดดินออก แมลงเข้ารูรวดเร็ว

มาก

แมลงเคลื่อนผ่านรูใต้พื้นดินและปิดรู?

คนของทีมลาดตระเวนตะลึง พวกเขาแต่ละคนมองอย่างงุนงง

สัตว์ที่หายไปของเผ่าอาจถูกขโมยจากแมลงใต้พื้นดินแทนที่จะเป็น

หมาป่าหรือสัตว์บนท้องฟ้า!