Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 268

เมื่อฉาวซวนเปิดตา สายตาของเขาที่พล่าเบลอมาก เริ่มกลายเป็น

ชัดเจนขึ้นหลังจากชั่วขณะ

ใบหน้าของหมอผีและหัวหน้าเผ่าปรากฏเหนือใบหน้าเขา “อาซวน

เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” โอวถามเสียงอย่างเป็นห่วง

สําหรับฉาวซวน มันใช้พลังงานค่อนข้างมากเพียงแค่นั่งขึ้น หมอผี

ส่งนํ้าให้ฉาวซวนเพื่อดื่มซึ่งช่วยบรรเทาอาการปวดหัวของเขา

“ข้าไม่เป็นไร”ฉาวซวนตอบอย่างอ่อนแรง

“เจ้าดูไม่เหมือนว่าไม่เป็นไร”

โอวเทนํ้าใส่ถ้วยมากขึ้น ฉาวซวนรู้สึกว่าเขากําลังฟื้นตัวและบอก

กับโอวว่าเกิดอะไรขึ้นที่กระท่อม ไม่ได้พูดถึงความสามารถพิเศษ

ของเขา แต่เป็นสัญชาตญาณของเขา

โอวรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฉาวซวน

“นั่นคืออะไร?” โอวหยิบแผ่นไม้ที่บรรจุผงทองคําและกระบอกไม้

“ใช่ เกิดอะไรขึ้นกับใบไม้?”ฉาวซวนถาม

โอวและหมอผีหันไปมองกันแล้วก็ส่ายหัว “ข้าจะไปถามอีกครั้ง ไม่

สิ ข้าจะไปที่กระท่อมไม้ด้วยตัวเอง” โอวกล่าว

“ข้าจะไปดูด้วย” ฉาวซวนลุกขึ้นยืน

“ข้าก็จะไปด้วย” หมอผีกล่าว

อีกครั้งหนึ่ง ฉาวซวนกลับมาที่บ้านไม้ ฉาวซวนชี้ไปที่ที่เขาเคยถือ

ใบไม้มาก่อน

เฉพาะใบไม้ที่หายไป

“มีใครอื่นได้อยู่ที่นี่หรือ?” โอวถาม

กุยฮีส่ายหัว “ไม่ควรมีใคร เมื่อเร็ว ๆ นี้ ผู้คนรอบ ๆ ที่นี่ยุ่งกับพวก

โจรสองคน พวกเขาจะเข้ามาที่บ้านหลังนี้ได้อย่างไร? “

หมอผีเดินไปรอบ ๆ บ้าน จากนั้นก็อยู่ในสถานที่ที่ฉาวซวนหมด

สติ ก้มลงเหยียดแขนออกและปัดลงไปที่พื้น

“ซากใบไม้กระจัดกระจาย” หมอผีกล่าว

“กระจัดกระจาย? เมื่อข้าเอามันออกมา ใบไม้ดูสดและเขียว. “ฉาว

ซวนประหลาดใจ

แต่ถ้าหมอผีบอกว่าพวกมันกระจายไปแล้ว พวกมันก็เป็นเช่นนั้น

จริงๆ

หลังจากกลับไปที่บ้านหิน หมอผีบอกฉาวซวนให้อยู่ก่อน “เจ้ารู้

หรือไม่ว่าขณะที่เจ้าหมดสติ มือของเจ้าเคลื่อนไหว?” หมอผีเอ่ย

ถาม

“ข้าไม่รู้” ฉาวซวนส่ายหัว ในเวลานั้น ถ้าเขาถูกกระแทกจนหน้า

กลายเป็นหมู เขาก็ไม่สามารถรู้สึกได้ ไม่ต้องพูดถึงการขยับนิ้วมือ

ของเขา

“ เจ้ากําลังผูกเชือก” ดวงตาของหมอผีมีความหมาย “ ผูกเชือก?”

“ ใช่แล้ว” หมอผีเล่าให้ฉาวซวนฟังเกี่ยวกับประวัติความเป็นมา

ของการใช้ปมและภาษาปม สิ่งเหล่านี้ถูกกล่าวถึงในบันทึกลํ้าค่าที่

บรรพบุรุษทิ้งไว้ แม้ว่าหมอผีจะไม่ค่อยรู้อะไรมากนัก แต่ก็สามารถ

สรุปได้จากบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษรเหล่านั้น “ และใบไม้ที่เจ้า

ถืออยู่นั้นน่าจะเป็นใบไม้ชีวิตยืนยาว มันไม่เลวเลยสําหรับข่าวลือ

ว่ามีอายุยืนยาว” หมอผีกล่าวอีกครั้ง

“มีจริงๆ เช่นใบไม้ชีวิตยืนยาว?” ฉาวซวนสงสัย

“ นี่ไม่ใช่คํากล่าวเท็จ” หมอผีลูบผงทองคําที่ยังมีอยู่บนจานไม้ด้วย

มือของเขา และพูดกับฉาวซวน:“ นี่เป็นผงที่ทําจากต้นไม้ชีวิตยืน

ยาว

ฉาวซวนไม่ได้พูดอะไร หมอผีไม่สนใจว่าฉาวซวนจะเชื่อหรือไม่ก็

ตาม เพียงกล่าวว่า “เมื่อนานมาแล้ว เช่นใบไม้, กระดองเต่า และ

อื่นๆ นอกจากนี้ยังเป็นเครื่องมือที่บรรพบุรุษใช้ในการส่งต่อและพืช

มีค่าเช่นใบไม้ยืนยาวของต้นไม้ชีวิตยืนยาว มันเป็นผู้ส่งสารที่

บันทึกมรดกที่สําคัญ ฉาวซวนเจ้ารู้ไหมว่ามรดกของหมอผีครั้ง

หนึ่งภาษานั้นไม่มีข้อความ

แม้ตอนนี้รูปภาพตัวอักษรเป็นที่นิยม แต่ยังมีอีกหลายมรดกที่ไม่ได้

ใช้ข้อความตัวอักษร ตัวอย่างเช่นถ้าข้าต้องการถ่ายทอด

ความสามารถของกุยซีในอนาคต แม้ว่าจะบันทึกไว้ในข้อความ

การสืบทอดเช่นนั้นแม้ถูกบันทึกไว้ในข้อความจะถูกทําลาย แต่ก็มี

อยู่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อผู้รับดูดซับพวกมันจะไม่มีตัวอักษรให้

คนอื่นเห็นในโลก ตามธรรมชาติแล้วจะไม่มีบุคคลที่สองที่จะได้รับ

มรดกดังกล่าว “

“ท่านหมายความว่าใบไม้ชีวิตยืนยาวเป็นมรดกบันทึกของหมอผี

เป็นของข้าตอนนี้หรือ?” ฉาวซวนถาม “ใช่!”

“ระหว่างชนเผ่าต่าง ๆ เพราะสัญลักษณ์และเปลวไฟแห่งการสืบ

ทอดควรเป็นเช่นการแยกออกจากกัน แต่ทําไมข้าถึงไม่แยกออก”

ฉาวซวนเอ่ยออกมา

เขามองดูใบไม้และวางลง และเพื่อให้ภารกิจของผู้ส่งสารของเขา

สําเร็จ สิ่งที่ผู้คนบอกว่าใบไม้ชีวิตยืนยาวนั้นไม่เลวได้กระจัด

กระจายไปหมดแล้ว

หมอผีนั้นไม่สามารถตอบได้ เขาไม่รู้อะไรมากนัก ไม่สามารถให้

คําตอบ

“ดังนั้น ข้าได้รับมรดกข้อความของใบไม้นั้น? ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ข้าเห็นเพียงแค่สองมือที่ถือเชือกที่ผูกปมบางส่วน ซึ่งดูเหมือนจะ

เป็นปมที่ไม่สมบูรณ์ ” ฉาวซวนพูดถึงภาพที่เขาเห็นในจิตสํานึก

ของเขา เขาหวังว่าเขาได้คําแนะนําจากหมอผีที่นี้

หมอผีลูบเคราและสะดุดสองครั้ง และยังคงสงสัยว่ามันคืออะไร “วิธี

นี้ เจ้าไปหากุยซี และขอให้เธอสอนเจ้าเกี่ยวกับวิธีผูกเชือก

ปม ภาษาปมมีก่อนที่ตัวอักษรจะปรากฏขึ้น เพื่อส่งข้อความ จาก

หิน,แผ่นไม้อัด วิธีการรับมรดกสืบทอดได้เปลี่ยนวิธีเชือกปม

โบราณ ในความคิดของข้าลึกลับมาก ในสมัยโบราณ บางสิ่งเช่น

การทํานาย,การกระทําสิ่งต่าง ๆ ได้ใช้วิธีจากปม “หมอผีกล่าว

“ปมไม่กี่ปมสามารถเป็นตัวแทนของหลายสิ่งหลายอย่างหรือ?”

ฉาวซวนถาม แต่ประโยคที่เขาพึ่งพูดออกไปนั้น ทําให้เขาอยาก

ตบปากตัวเอง โง่! แน่นอนการเชื่อมโยงกับหมอผี มันไม่ได้เป็น

ทฤษฎีทั่วไป พวกเขาจะวาดไข่ แต่เจ้าก็ไม่สามารถคิดได้ว่ามันจะ

เป็นไข่จริงๆ

ตอนแรกคิดว่าตอนนี้มันโบราณมากแล้ว และเขาไม่ได้คาดหวังว่า

จะมีสิ่งที่โบราณมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ฉาวซวนสนใจเรื่องปม

เชือก เขาต้องการเข้าใจว่าใบไม้ต้องการสื่ออะไร จดหมายใบไม้

ชีวิตยืนยาวรวมถึงสิ่งที่ส่งผ่านลงมา มันมีค่าขนาดไหน?

วันรุ่งขึ้น ฉาวซวนไปบ้านยาของกุยซี

หมอผีได้บอกกับกุยซีเกี่ยวกับสถานการณ์ เมื่อฉาวซวนมาถึง กุย

ซีวางงานที่ทําลง และชี้ไปที่หนังสัตว์บางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะไม้

“นั่นคือสิ่งที่หมอผีมอบให้เจ้า”

ฉาวซวนแกะม้วนหนังสัตว์และดูมัน ด้านบนเป็นภาพของเชือกและ

ปมเงื่อนพร้อมกับคําอธิบายประกอบสําหรับข้อความปัจจุบัน หนัง

สัตว์ยังใหม่อยู่เพียงทําขึ้นมาไม่กี่ปีก่อน มันควรจะเป็นบันทึก

โบราณของบรรพบุรุษเขียนโดยบรรพบุรุษ กุยซีนําเชือกฝางมาใช้

“สิ่งเหล่านี้สร้างขึ้นก่อนฤดูหนาว เจ้าสามารถใช้สิ่งนี้เพื่อลอง สิ่งนี้

สะดวกมาก”

“ขอบคุณ เมื่อเจ้าสร้างเชือกฟาง เรียกหาข้า ข้าจะมาช่วย” ฉาว

ซวนดึงเชือกฟางออกมาแล้วมองดู เชือกฟางเหล่านี้เรียบไม่มีเสี้ยน

มากนักแต่ละอันมีความยาวเท่ากัน เกือบจะหนาเท่ากับนิ้วก้อยของ

เด็กทารกและความทนทานก็เหมาะสมเช่นกัน

กลับไปที่กุยซีดึงเชือกฝางออกมา จากนั้นเทียบแต่ละรูปในม้วน

หนังสัตว์ บอกฉาวซวนถึงวิธีผูกเชือกปม ปมชนิดใดที่แสดงถึง

ความหมายของมัน บางครั้งปมที่มีลักษณะคล้ายกันมาก แต่ก็

ความหมายแตกต่างกันมาก นี่อาจเป็นวิธีที่ใช้ปมในการส่งผ่าน

ข้อมูลที่ซ่อนอยู่ กลับไปที่ฉาวซวน ปมง่ายๆ เช่นเดียวกับรูปวาด

บนม้วนหนังสัตว์ เมื่อดูเสร็จหมดแล้ว ฉาวซวนสามารถใช้เชือก

เพื่อสร้างประโยคได้ เพราะมันไม่ยากความทรงจําของฉาวซวนก็

ดีเช่นกัน หลังจากเข้าใจทักษะบางอย่าง เขาจะปล่อยให้เธอไปทํา

กิจธุระของเธอ ยังมียารักษาอีกหลายตัวที่ต้องได้รับการเก็บในบ้าน

ยา เขาดูช้าๆ ทีละขั้นตอน ลองทําดูอีกครั้งทีละขั้นตอน

กุยซีมองไปที่ฉาวซวนเห็นทําได้ดี เธอกลับไปทํายาต่อ เต่าจระเข้ที่

ประตูขยับร่างกายหนักอึ้งเปลี่ยนสถานที่ปิดตาของมัน และยังคง

อาบแดดท่ามกลางแสงอาทิตย์

เวลาผ่านไปเล็กน้อย ม้วนหนังสัตว์ที่เหลือของฉาวซวนเริ่มลด

น้อยลง ในที่สุดเขาลองทําตามบันทึกทั้งหมดที่นี้ ฉาวซวนยัง

สามารถเข้าใจข้อสรุปง่ายๆ สําหรับสิ่งซับซ้อนกว่านี้ หมอผีไม่ได้

ให้มันมา มีไม่กี่บันทึกเกี่ยวกับเชือกปมที่ได้รับการสืบทอดจากเผ่า

หมอผีสามารถบอกเขาได้อย่างจํากัด ยังมีเชือกฟางจํานวนมากที่

กุยซีนํามาให้ ฉาวซวนคิดเกี่ยวกับมัน สังเกตุการผูกเงื่อนปม

ภายในใจของเขา ในไม่ช้าเขาก็เข้าสู่สภาวะนั้นอีกครั้ง มองดูมือ

ผูกเชือกปม

ครั้งที่แล้วเขาไม่เข้าใจอะไรเลย ช่วงเวลานี้ฉาวซวนมีพื้นฐานอยู่

บ้าง อย่างไรก็ตาม อย่างช้าๆ ฉาวซวนตระหนักว่าสิ่งนี้แตกต่าง

จากข้อสรุปที่เขาเพิ่งเรียนรู้ บางทีอาจเป็นการแสดงความหมายอื่น

อ้างอิงจากหมอผี วิธีการผูกเชือกปมในยุคก่อนใช้งานในทุกๆ ด้าน

อย่างหนึ่งไม่ทํางาน มีอะไรอื่นอีกไหม? ปมเชือกดวงชะตา ปม

เชือกภาษา, การกระทําและอื่นๆ เนื่องจากไม่เหมือนบันทึกปกติ

เยี่ยม มันอาจเป็นการทํานายหรือสิ่งอื่นใด

ฉาวซวนยังคงสังเกตการเคลื่อนไหวของมือต่อไป เมื่อเขาออกจาก

สภาวะนั้น เมื่อยก็ขยับคอของเขาอย่างอ่อนแรง และรู้สึกว่ามือของ

เขาไม่ถูกต้อง มองลงไปที่นิ้วมือของเขา ถูกมัดด้วยเชือกฟาง เขา

ไม่รู้จะต่อสู้ยังไงกับเชือกฟาง เคล็ดลับคือการผูกนิ้วทั้งสิบเข้า

ด้วยกัน ฉาวซวนต้องการคลายเชือกออก เขาไม่รู้จะเริ่มต้นจาก

ตรงไหน ดึงเชือกฟางออกจากมือทีละน้อย

เมื่อเชือกฟางที่อยู่ในมือถูกผูกไว้ทั้งหมดเชือกฟางจะถูกพันเป็นลูก

บอลและไม่สามารถแก้ไขได้ ฉาวซวนจะทําให้เชือกฟางเป็นปม

ขนาดใหญ่แล้วโยนลงไปที่ด้านข้างให้เต่างับ เต่าจระเข้ซึ่งกําลัง

อาบแดดอยู่ค่อยๆ เปิดตาของมันอย่างช้าๆ เห็นเชือกฟางมัดไว้

ข้างๆ เปิดปากของมัน เชือกเข้าไปในปาก เคี้ยวอย่างช้าๆ

ฉาวซวนคิดกับตัวเองอย่างช้าๆ ระลึกถึงการเคลื่อนไหวของมือที่

เขาเพิ่งเห็นและหยิบเชือกฟางเพื่อลงมือต่อ ล้มเหลว! ล้มเหลวอีก

ครั้ง! ล้มเหลวอีกครั้ง! เชือกฟางที่พันกันอย่างยุ่งเหยิงไม่สามารถ

คลายออกได้ โยนมันไปที่เต่าและงับ โดยไม่คํานึงถึงความเร็วของ

เชือกปมฉาวซวนเร็วแค่ไหน มันยังคงรักษาความเร็วเดิมเอาไว้

เคี้ยวอย่างช้าๆ ดังนั้น เมื่อฉาวซวนเริ่มเร็วขึ้น มีหญ้าที่พันกัน

วุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ ถัดจากเต่า

กุยซีมองไปที่ฉาวซวน เธอคิดว่า: ฉาวซวนไม่ฉลาดมากนัก เขาจะ

ผูกปมกับนิ้วได้อย่างไร?

เมื่อฉาวซวนใช้เชือกหญ้าถัดจากมือของเขา จนกระทั่งเหลือเพียง

สิบเส้น

เช็ดเหงื่อบนใบหน้าของเขา ฉาวซวนหายตัวไปจากบ้านยา มาต่อ

ในวันพรุ่งนี้ เขาไม่เชื่อว่าใบไม้ชีวิตยืนยาวเป็นผู้ส่งสารส่งมอบบาง

สิ่ง สามารถเป็นเพียงกลุ่มก้อนหญ้าพันกันเท่านั้น