Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 310

เหนือทะเลทราย คณะเดินทางเมืองผลัดใบกําลังเดินไปหา

เป้าหมาย

คณะเดินทางที่มีมากกว่า 2,000 คน มีจํานวนมากกว่าทั้งเผ่าของ

เผ่าเขาเพลิง

 

รอบฝูงชนที่อยู่ตรงกลาง สัตว์ร้ายตัวใหญ่กําลังเดินก้าวไปข้างหน้า

ฉาวซวนสามารถได้ยินเสียงกรงเล็บขนาดใหญ่และทรายสีเหลือง

อย่างชัดเจน

 

นอกจากนี้ยังมีสัตว์ร้ายบางตัวที่อยู่รอบๆ ถูกเหล่าทาสจับไว้

บางครั้งเห็นสัตว์ร้ายที่อยู่ไม่ไกลออกไป หากมันยังคงทําให้เกิด

ปัญหา จากนั้นก็… (เชือดทิ้ง) แม้แต่ตัวที่ซูกูขี่อยู่ เป็นครั้งคราวซูกู

ก็ต้องปรามและเอาใจ ภายใต้เส้นทางตัดผ่าน สัตว์ร้ายในแถวนั้น

เงียบและสงบนิ่ง แต่มากที่สุดน่าจะเป็นอูฐของฉาวซวนที่กําลังขี่

อยู่ แค่ไม่รู้ว่ามันสงบนิ่ง หรือการรับรู้ช้า

 

ไม่มีความร้อนในอากาศ และยามเที่ยงวันยังมีความเย็นหลง

เหลืออยู่

 

นี่เป็นวันที่สิบแล้วที่พวกเขาออกจากเมืองผลัดใบ

 

 

ทาสที่เดินในคณะเดินทางได้ล้มลงด้วยเหตุผลหลายประการ โดย

ทั่ว ๆ ไป หากพวกเขาไม่สามารถลุกขึ้นได้เมื่อล้มลง ในกลุ่มของ

เจ้าของทาส มีกฎตายตัว ใครก็ตามที่ล้มลง ไม่สามารถตื่นขึ้นใน

เวลาอันสั้น ใช้เป็นอาหารเลี้ยงสัตว์ร้าย

 

เผ่าไม่เคยโหดร้ายเช่นนี้ แม้ว่าพวกฉาวซวนสามคนจะปรับตัวไม่

ทันในตอนแรก แต่วันเวลาที่ผ่านมาก็ค่อยๆ ลดน้อยลง พวกเขา

ยังคงมึนงง นี่คือกฎของโลกทาส นั่นแค่พวกเขาไม่รู้ ผู้ที่รู้ก่อนพวก

เขาจะเสียใจกับตัวเลือกเดิมก่อนที่จะปิดตาของพวกเขาหรือไม่

 

“มันกําลังจะมาอีกไม่นาน!” ซูกูกระซิบกับฉาวซวน

 

ม้วนกลิ้งบนเนินทราย อยู่บนสันทราย มองไปที่ทรายสีเหลือง ยังมี

พื้นที่สีขาวอีกมากมาย นั่นคือหิมะ

 

ลมที่พัดผ่านใบหน้ายังคงมาพร้อมกับละอองหิมะเย็น

 

“นี่ … หิมะกําลังจะตกที่นี่หรือ?!” เลนมองดูที่ด้านหน้าของเขาด้วย

ความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่ามันเป็นสถานที่เช่นนี้ ในฤดูกาล

 

เช่นนี้ แม้ว่าอุณหภูมิจะตํ่าแต่ไม่มีหิมะ ในความประทับใจของเขา

ทั้งหมด ทะเลทรายเป็นสถานที่ร้อนและแห้งในระหว่างวัน แต่ตอนนี้

ความประทับใจถูกโค่นล้ม

 

“แล้วเมืองล่ะ? แค่มองไปเจอแต่ทะเลทราย ” มองออกไปไกล ๆ

ยกเว้นทะเลทรายที่มีหิมะ ไม่เห็นมีอะไร

 

“เมืองสัตว์ร้ายยังคงอยู่ห่างจากที่นี่ แต่อยู่ในขอบเขตของเมืองสัตว์

ร้ายแล้ว”ซูกูบอกทั้งสามคนในสิ่งที่เขารู้

 

แม้ว่าบริเวณนี้จะเห็นหิมะจํานวนมาก แต่อากาศที่นี่ยังแห้ง อากาศ

เย็นเกินไปและแห้งเกินไปที่จะละลายหิมะบนพื้นดิน เพื่อให้หิมะ

ระเหยกลายเป็นนํ้าทันที

 

อย่างไรก็ตาม หิมะเป็นเพียงแหล่งนํ้าแห่งเดียวในทะเลทรายแห่งนี้

สัตว์เดินเท้าบางครั้งก็ก้มศีรษะและดับกระหาย พวกมันสามารถ

กลืนลงท้องและดื่มนํ้า แต่เจ้าไม่สามารถกินหิมะได้ การกินหิมะ

มากเกินไปที่นี่จะทําให้พวกเขาป่วยหรือตาย ดังนั้น ผู้คนและสัตว์

ในคณะเดินทางจะเดินไปพักหนึ่ง และพวกเขาจะตกปลาหิมะ

 

 

ในระยะทางที่ไกลออกไป เจ้าสามารถเห็นนกบินอยู่บนท้องฟ้า แต่

นกเหล่านี้ไม่ใช่นกป่า แต่เป็นนกจากเมืองอื่น ๆ อาจมองไปรอบ ๆ

ดูสถานการณ์ ดูว่าคณะเดินทางใดมาถึงแล้ว

 

ฉาวซวนได้ฟังเรื่องราวจากซูกูเกี่ยวกับทะเลทรายแห่งนี้ และเขาได้

ยินเสียงนกอินทรีบนท้องฟ้า

 

“มีคนกําลังมา” ฉาวซวนกล่าว

 

ซูกูเชื่อในการตัดสินของชาช่า โดยกล่าวว่า “มีคนกําลังมาที่นี้”

เป็นกลุ่มใหญ่อย่างแน่นอน

 

“เมืองไหน?” ซูกูสงสัย

 

วูฉีคิดเกี่ยวกับมัน ใบหน้าเปลี่ยนไป ใช้เวลาไม่กี่ก้าวไปอีกด้าน

หนึ่ง ทางกลุ่มที่มาด้านนั้น

 

“จ้าวนายน้อยสาม โปรดระวังตัว อาจจะเป็นคนของเมืองหินขาว” วู

ฉีกล่าว

 

 

เส้นทางเดินเท้าและจุดหมายปลายทางของเมืองหินขาวและเมือง

ผลัดใบไม่เหมือนกัน แต่ถ้าเจ้าเปรียบเทียบเส้นทางของทั้งสองฝั่ง

เจ้าจะพบทางแยก และในขณะนี้ พวกเขาอยู่ที่ทางสี่แยก

 

 

ถนนแคบจริงๆ

 

คณะเดินทางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจากเดิม ผู้คนใน

เมืองผลัดใบจะไม่หลีกเลี่ยงเพียงเพราะพบกับศัตรูเก่า ในกรณีนั้น

พวกเขาจะถูกพิจารณาว่าหวาดกลัว ใบหน้าของราชาจะเหลืออยู่ที่

ไหน?

 

เหนือสันเขาอีกฝั่ง มีเงาของคณะเดินทาง

 

“เจี้ยว”

 

เสียงสัตว์กรีดร้องเปล่งดังออกมาจากที่นั่น แม้ว่ามันจะอยู่ไกลมาก

เจ้าก็สามารถรู้สึกเหมือนผลกระทบจากการใช้ค้อนทุบ

 

 

“มันเป็นสัตว์ร้ายของราชาหินขาว” ซูกูกล่าว เขายังคงมีความ

ประทับใจในคํากล่าวนั้น

 

ร่างใหญ่ของสัตว์ร้ายที่ไม่แพ้ของราชาผลัดใบ ในที่สุดก็ปรากฏใน

สายตาของทุกคน คล้ายกับคณะเดินทางของเมืองผลัดใบ มีสัตว์

อื่นๆ อีกหลายขนาดที่แตกต่างกัน ตรงนั้น สัตว์พาหนะของราชา

บางตัวถูกควบคุมจากทาสเพื่อใช้ในเมืองสัตว์ร้าย บางส่วนเป็น

ของเจ้าของทาส

 

“อาซวน” ถัวและเลนมองไปที่ฉาวซวน

 

“รอดูก่อน”

 

ฉาวซวนรู้ว่าพวกเขาต้องการพูดอะไร และคนทรยศของเผ่าเขา

เพลิงน่าจะอยู่ในคณะเดินทาง

 

เส้นทางเดินของทั้งสองคณะเกือบจะเป็นรูปแบบตัว “x” และอีกฝ่าย

ดูเหมือนจะเร็วขึ้น และไม่อยากทําผิดพลาดทางด้านใดด้านหนึ่ง

 

 

เมื่อทั้งสองฝ่ายเข้าใกล้กันมากขึ้น สัตว์ร้ายทั้งสองฝ่ายกําลัง

เพลิดเพลินกับเลือดไก่(แรงกระตุ้นยั่วยุ) และไม่สนใจว่าจะมีทาสกี่

คนก็ตามที่ฉุดดึง แยกเขี้ยวและกรีดร้องเข้าหากัน และพวกมัน

ต้องการกัดกัน

 

อีกไม่นาน ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มเฝ้าระวังทําการป้องกัน ฉาวซวนเห็นว่า

ทาสของเมืองผลัดใบได้หยิบโล่หินโล่ไม้ขึ้นมา และนักธนูก็กําลัง

เตรียมพร้อม

 

นี่คือ … ทําอะไรบางอย่างก่อนที่จะเข้าเมือง?

 

ฉาวซวนแสดงความสนใจพร้อมกับเลนและถัว ทาสของเมืองผลัด

ใบจะปกป้องเจ้านายทาส แต่พวกเขาจะไม่สนใจพวกเขา

 

“เจี้ยว”

 

มันเป็นสัตว์ร้ายอีกตัว เพราะเวลานี้ใกล้เข้ามา ทําเสียงอึกทึก และ

แข็งแกร่งขึ้น

 

 

“เสียงกลืนนํ้าลาย”

 

ราชาผลัดใบที่ขี่สัตว์ร้ายอยู่ไม่ไกลนักจากด้านหลัง ดังนั้นเขายัง

ส่งกลับไปจากเสียงคําราม

 

วู้! วู้! วู้!

 

เกือบจะในเวลาเดียวกัน ในคณะของทั้งสองฝ่าย มีลูกธนูนับร้อย

ถูกยิงออกไป นอกจากนี้ยังมีการเติมหอกที่ส่งผลกระทบมากขึ้น

 

ทาสอาวุโสได้ปกป้องเจ้าของทาสที่ด้านข้าง และทาสของเจ้าของ

ทาสก็คว้าโอกาสที่จะแสดงความซื่อสัตย์ ยิ่งสถานการณ์ที่เป็น

อันตราย ยิ่งมีโอกาสมากขึ้น ทาสที่ถูกกดข่มจากซูกูนั่นอยู่ใน

กรณีของทาสเหล่านั้น พวกเขาไม่สามารถรอ พวกเขารีบออกมา

เพื่อปกป้องซูกู เมื่อพวกเขาเห็นว่ามีลูกธนูอยู่ที่ไหน พวกเขาจะไป

ที่นั่น เพราะกลัวว่าความวุ่นวายจะจบลง และไม่มีลูกธนูบนโล่ไม้

นั่นหมายความว่าเจ้าไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่

 

 

เพราะพวกมันทั้งหมดมุ่งไปที่เจ้าของทาส พวกฉาวซวนสามคนลุก

ขึ้นไปทันทีที่นั่งว่างเปล่า

 

ฉาวซวนด้วยมือหนึ่งอยู่บนหลังอูฐ ร่างกายยืมหลังอูฐกระโดดขึ้น

แล้วพลิกมืออีกข้างโบกมีดหินในมือ แล้วเลือกลูกธนูที่ยิงมา

 

มาอีกรอบหนึ่ง ฉาวซวนไม่ได้อยู่บนหลังอูฐต่อไป หลังจากลงมา

เขายังคงปิดกั้นลูกธนูที่ยิงมาเหล่านี้ออกไป เขาไม่ชอบใช้โล่ และ

เช่นเดียวกับสถานการณ์ของระดับของการโจมตีนี้ รู้สึกถึงการใช้

โล่เหมือนวางมือบนเท้าของเจ้า (เกะกะ) นี่คือนิสัยของชนเผ่าเขา

เพลิง

 

จับมีด ดวงตาของฉาวซวนเปล่งประกาย มีดหินที่โบกสะบัดอย่าง

แหลมคมดูเหมือนจะระเบิดเป็นแสงสีเทา และโอบล้อมรอบทุกสิ่ง

รอบตัวเขาทันที ไม่มีลูกธนูถูกยิงเข้ามา และถ้ามีคนที่ติดอยู่ในนั้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะถูกฆ่าด้วยมีดคมเหมือนพายุนองเลือด

 

อูฐที่อยู่ด้านหลังฉาวซวน ยังคงชูคอของมันไว้สูง และมองไปรอบ ๆ

อย่างใจเย็น เมื่อมันว่างมีอารมณ์ก้มคอลงพื้นพลิกหิมะ