Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 320

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูกูนั้นเรียกฉาวซวน และไปที่คอกสัตว์ร้าย เพื่อทํา

ให้เป็นสัตว์ร้ายตัวอื่นๆ เป็นทาส

หลังจากพักผ่อนมาทั้งคืน ซูกูอดใจรอไม่ไหวที่จะทําให้แมงป่อง

กลายเป็นทาส เขาจะไม่ไปที่เมืองสัตว์ร้ายสักสองวัน และใจของเขาก็

คันยุบยิบ อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่แมงป่องประสบความสําเร็จในการ

กดขี่ในวันนี้ เขาจะสามารถพาพวกมันไปต่อสู้ในเมืองสัตว์ร้ายในวัน

พรุ่งนี้

ในคอกสัตว์ร้ายมันยังคงเหมือนเดิมเมื่อวาน ไม่มีอะไรผิดปกติ เขารู้

ว่าซูกูกําลังจะปราบสัตว์ร้ายให้เป็นทาสในวันนี้ และทาสที่ดูแลสัตว์

ร้ายกําลังรออยู่ที่นั่น

ฉาวซวนมองไปรอบ ๆ และตั้งแต่เขามาที่นี้ เขาไม่เคยเห็นราชาผลัด

ใบอีกเลย ดูเหมือนว่าที่อยู่ของราชาทุกเมืองเป็นความลับอยู่เสมอ

และเขาก็เข้ามาในเมืองสัตว์ร้ายหลายครั้ง เขาเห็นเจ้าของทาสเล็ก ๆ

ในเมืองเท่านั้น แต่เขาไม่เคยเห็นราชาเลย บางทีเขาต้องรอจนถึง

วันที่โคลอสเซียมในเมืองสัตว์ร้ายเปิด เท่านั้นที่จะเห็นความหมายที่

แท้จริงของราชา

การเคลื่อนไหวของคอกสัตว์ร้ายดึงความสนใจของฉาวซวน กลับไป

ที่นั่น ทาสได้เข้าร่วมกองกําลังเพื่อจับแมงป่อง โดยเฉพาะทาสของซู

กูซึ่งได้แสดงความแข็งแกร่งของพวกเขา แม้ว่ากําลังของพวกเขาจะ

มีจํากัด แต่ทัศนคติของพวกเขานั้นดีมาก เพียงเพื่อให้ซูกูนั้นรู้สึกดี

เพื่อปลดล็อกร่างกายของพวกเขาโดยเร็วที่สุด

เมื่อแมงป่องถูกควบคุมและถูกมัด ซูกูก็เริ่มลงมือทําให้เป็นทาส

คราวนี้การทําให้เป็นทาสนานกว่าเมื่อวานเล็กน้อย แม้ว่าแมงป่องจะ

ถูกจัดการแล้ว แต่หลังจากการลงมือของซูกูเสร็จสิ้น ดูเหมือนว่าจะ

เหนื่อยล้าและมีเหงื่อไหลอาบ

ทาสที่อยู่ด้านหลังรีบหยิบผ้าที่ชุบนํ้าออกมาและเช็ดเหงื่อของซูกู

ทาสคนอื่น ๆ ก็ทําหน้าที่ดูแล พวกเขาดูแลนายทาสหนุ่ม เห็นที่ตรงนี้

ไม่มีม้านั่ง มีทาสคนหนึ่งที่ยังหมอบอยู่บนพื้น และให้ซูกูนั่งลง

ที่ด้านหลัง

พักซักครู่ ซูกูก็ดีขึ้นมาก ลุกขึ้นยืน และไปดูแมงป่องอย่างใกล้ชิด

ไม่เหมือนกับสัตว์ร้ายกิ้งก่าเมื่อวานนี้ อารมณ์ของแมงป่องนี้แย่กว่า

มาก เมื่อซูกูเข้าใกล้ หางของแมงป่องก็ถูกยกขึ้นอีกครั้ง และมันก็ยัง

เผชิญหน้ากับซูกู แม้ว่ามันจะไม่ได้แทงออกไป แต่ก็ยังมีภัยคุกคาม

อยู่

ฉาวซวนรู้สึกแปลกๆ และถามว่า: “เจ้าไม่ได้ทําให้เป็นทาสเรียบร้อย

แล้วหรือ? ทําไมมันถึงต่อต้านเช่นนี้? “

ซูกูไม่โกรธเพราะพฤติกรรมของแมงป่อง แต่ดวงตาของเขาแสดง

อย่างมีความสุข เมื่อเขาได้ยินคําถามของฉาวซวน เขาพูดว่า: “สัตว์

ร้ายที่แข็งแกร่งกว่านั้น ก็ยิ่งยากที่จะเชื่อฟัง มันเป็นเช่นนี้เพราะข้าใช้

พลังอื่นเมื่อทําการกดข่ม ไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของตัวข้าเอง”

“ความแตกต่างคืออะไร?” ฉาวซวนสงสัย

“ตามธรรมชาตินั่น คนที่ถูกกดข่มโดยสมัครใจหลังจากพ่ายแพ้ และ

การบังคับให้เป็นทาสด้วยความช่วยเหลือของเหล่าทาส นั้นแตกต่าง

กันอย่างแน่นอน สัตว์พาหนะพ่อของข้าเป็นทาสหลังจากพ่ายแพ้

เท่านั้น ดังนั้นแม้ว่าสัตว์ร้ายตัวใหญ่จะแข็งแรง มันก็ฟังคําพูดของพ่อ

ข้ามาก ” ซูกูชี้ไปที่แม่งป่องที่อยู่ตรงหน้าเขา และพูดว่า : “และ

เหมือนมันที่เป็นเช่นนี้ หลังจากการกดขี่ที่ประสบความสําเร็จ จะมี

อารมณ์ที่ดื้อรั้น แต่มันก็ไม่สําคัญ ตราบใดที่เจ้าสามารถควบคุมมัน

ได้ ทําให้มันเชื่อฟัง มันจะดีจนกระทั่งการต่อสู้ของสัตว์ร้าย “

ซูกูกล่าวด้วยความมั่นใจ: “หลังจากรอให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น และ

สามารถทําให้สยบด้วยความแข็งแกร่ง!”

แม้ว่าแมงป่องยังมีอารมณ์ที่ดื้อรั้น แต่ก็ดีกว่าเมื่อวาน มันดีกว่ามาก

มันแสดงออกให้เห็นถึงความหวาดกลัวต่อซูกู โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ

มือของซูกูที่ฝ่ามือปรากฎเปลวไฟสีฟ้า หวาดกลัวมากขึ้น เพียงแต่

……

ยังไม่สามารถเปรียบเทียบกับพฤติกรรมที่เห็นฉาวซวนเมื่อวานนี้

ซูกูเดินไปรอบ ๆ แมงป่อง และแหย่ทดสอบ เขารู้สึกว่าถ้ามันต่อสู้กับ

ตัวอื่นๆ โอกาสที่แมงป่องจะได้รับชัยชนะนั้นมีมากกว่ากิ่งก่าตัวเมื่อ

วานนี้

เนื่องจากแมงป่องนี้ถูกตั้งความหวังไว้สูง ซูกูยังให้ความสําคัญกับ

การปรับปรุงพันธุ์อีกด้วย เมื่อเขาพยายามทดสอบแมงป่อง ทาสที่

ดูแลสัตว์ร้ายตัวนี้ถูกเรียกมาถาม

ทาสทั้งหมดอยู่รอบ ๆ ตัวซูกู บ้างเพื่อปกป้องซูกูเพื่อป้องกันไม่ให้แมง

ป่องโจมตีทันที และบางคนถูกซูกูเรียกไปเพื่อถามถึงปัญหา

ฉาวซวนไม่ได้อยู่ด้วย แต่เขาอยู่ด้านในคอกสัตว์เขาพบลูกบอลมูล

ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าแมลงขนาดเล็กตัวอื่น ๆ ในเวลาเดียวกัน มีสิ่งอื่น

ๆ บนลูกบอลมูลสัตว์

ฉาวซวนมองอย่างใกล้ชิด และพบว่าลูกบอลมูลถูกห่อด้วยแมลงบาง

ชนิด เช่นเดียวกับลูกบอลที่ห่อด้วยมดทรายเมื่อวานนี้ อย่างไรก็ตาม

ข้อผิดพลาดในลูกบอลไม่ใช่มดทราย แต่เป็นแมลงอีกชนิดหนึ่งที่

อาศัยอยู่ใต้ดิน

เมื่อมองไปรอบ ๆ เพื่อค้นหา ฉาวซวนในที่สุดก็เห็นใต้กิ่งก้านเล็ก ๆ

มองเห็นสีนํ้าเงินเล็กน้อย

ดี ยังรู้ที่จะซ่อนตัว ที่ถูกคือ มันซ่อนตัวเอง มันชัดเจนเกินไปที่จะทิ้ง

ลูกบอลมูลไว้ โชคดีที่ทาสที่ดูแลสัตว์ร้ายนั้นไม่สนใจลูกบอลมูล

เหล่านี้

ที่พูดมาเช่นนี้ ลูกบอลมูลที่ห่อด้วยแมลงเหล่านี้ เป็นสิ่งทําขึ้นจากตัว

ด้วงจริงๆ คือ ด้วงเปลี่ยนเป็นกินแมลงเมื่อไร?

อาจรับรู้ถึงแนวสายตาของฉาวซวน ด้วงย้ายไปด้านข้าง

“ฉาวซวน เจ้ากําลังทําอะไรอยู่ที่นั่น?” ซูกูถาม เขาไม่ได้อยู่ใกล้กับ

อีกด้านหนึ่ง มันสกปรกเกินไป

“ไม่มีอะไร”. ฉาวซวนล่าถอยออกไป และเขาไม่ต้องการที่จะอยู่ใน

บริเวณใกล้เคียงกับกองของเสียของสัตว์ร้ายเป็นเวลานานๆ

หรือจะเป็น

“ใช่แล้ว สามวันต่อมาคือวันที่โคลอสเซียมเปิดอยู่ เจ้าสามารถ

ติดตามข้าไปได้เมื่อเจ้าไปถึงที่นั่น”ซูกูและฉาวซวนพูดบางสิ่ง

บางอย่างที่น่าสนใจในเวลานั้น

ฉาวซวนบันทึกเอาไว้ ต้องการอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยเจ้าของทาส

และทาสอยู่พักหนึ่ง ต้องระมัดระวัง

หลังจากกลับไปที่บ้าน ฉาวซวนบอกกับเลนและถัวถึงสิ่งที่พวกเขา

พูดกับซูกู

ในวันที่สอง ซูกูตื่นแต่เช้าตรู่ เขากําลังจะออกไปกับสัตว์ร้ายกิ่งก่าใน

วันนี้ และส่งคนของเขาไปตามฉาวซวนให้ไปด้วยกัน แต่ฉาวซวน

ไม่ได้วางแผนที่จะออกไปวันนี้ เขาต้องการฝึกฝนการปลดล็อคใน

บ้าน แม้ว่าเขาจะได้เห็นซูกูปลดล็อคทาส แต่การใช้งานจริงยังไม่

แน่ใจ การทดลองที่มากขึ้นจากคําพูดของซูกู ทําให้ไม่มีโอกาส

ฝึกฝน เมืองสัตว์ร้ายนั้นส่วนใหญ่เป็นเจ้าของทาส และจะถูก

สังเกตเห็น

อย่างไรก็ตาม ฉาวซวนไม่ได้ออกไป เลนและถัวมีความสนใจมาก อยู่

ในบ้านเป็นเวลาสองวันและไม่สามารถเดินไปรอบ ๆ ได้ ไม่สามารถ

ออกไปข้างนอก พวกเขายังรู้สึกคันเท้า เมื่อพวกเขาได้ยินว่าซูกู

ออกไปข้างนอก ดูสัตว์ร้ายนั้นเป็นเรื่องรอง แค่อยากออกไปเดิน

รอบๆ และเรียนรู้สัตว์ร้ายมากขึ้น ในเมืองสัตว์ร้ายนั้นมีสัตว์ร้าย

มากมายที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน พวกเขาสามารถสังเกตได้มาก

ขึ้น และให้พวกเขารู้มากขึ้นเกี่ยวกับสัตว์เหล่านั้น

หลังจากที่คนอื่นออกไป ฉาวซวนฟังการเคลื่อนไหวรอบ ๆ ตัวเขา

พิจารณาว่าไม่มีใคร ปิดประตูใหดี นึกถึงความผันผวนของพลังและ

กฎที่ซูกูได้สร้างขึ้นเมื่อเขาปลดล็อคทาส และเริ่มเลียนแบบ

แต่ทว่า การเลียนแบบของฉาวซวนวันนี้ไม่ราบรื่น และมีข้อผิดพลาด

อยู่เสมอในส่วนใดส่วนหนึ่ง

หลังจากล้มเหลวซํ้าแล้วซํ้าอีก ก็เหนื่อย นั่งพักเหนื่อย ฉาวซวนนั่ง

บนเก้าอี้ รู้สึกไม่สบายใจตลอดเวลา จริงๆ

เพราะเขาไม่สามารถใจเย็น เขาจึงทําผิดพลาด

ในตอนบ่าย ทาสคนหนึ่งที่ติดตามซูกูมาหาฉาวซวนที่นี่ และถามฉาว

ซวนว่าเลนและถัวกลับมาหรือไม่

” ไม่เห็นพวกเขา เกิดอะไรขึ้น?” ฉาวซวนรีบถาม

“ ความขัดแย้งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ และรอสถานการ์ณสงบลง

จ้าวนายน้อยก็ไม่สามารถพบพวกเขา ด้วยเหตุนี้จ้าวนายน้อยจึงมี

อารมณ์” ทาสคนนั้นกล่าวอย่างไม่พอใจ

ได้ยินเช่นนี้ ฉาวซวนไม่สามารถสนใจเรื่องอื่นได้ พกมีดของเขาไป

พร้อมกับทาสคนนั้นเดินทางไปที่เมืองสัตว์ร้าย