Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 65 : ผู้อาวุโส

ฉาวซวนเพียงแค่นำซีซาร์กลับไปที่กระท่อมของเขาหลังจากที่มีกิน

 

อาหารค่าที่บ้านชายชราเค่อ

 

แม้ว่าเขาจะออกจากบ้านมานานกว่ายี่สิบวัน เห็นได้ชัดว่ามีคน

 

ช่วยเก็บห้องของเขาให้สะอาด มีน้าสะอาดเติมเต็มในหม้อหิน มัน

 

ยังคงใสกระจ่าง ดังนั้นฉาวซวนคิดว่ามันจะต้องถูกเติมเข้ามาเมื่อ

 

เร็ว ๆ นี้ นอกจากนี้ หนังสัตว์บนเตียงได้รับการซักล้างและผึ่งแห้ง

 

เพราะมันไม่ได้มีตัวแมลงหรือกลิ่นอับในนั้น

 

เห็นได้ชัดว่า ชายชราเค่อสั่งให้ใครบางคนทำสิ่งเหล่านี้

 

ฉาวซวนขยับแขนของเขาเล็กน้อย หลังจากที่เขาจุดไฟในกองไฟ

 

มันเป็นเพียงแค่สามชั่วโมง และฉาวซวนรู้สึกว่ากระดูกของเขาฟื้น

 

ตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว อันที่จริง สมุนไพรเหล่านี้คุณภาพดี สำหรับ

 

ลวดลายสัญลักษณ์บนร่างกายของเขา … เขารู้ว่าเขามี

 

ความก้าวหน้ามากกว่าคนที่พลังตื่นขึ้นมาพร้อมๆกับเขา ใน

 

บรรดานักรบที่เพิ่งตื่นขึ้นมาจากพลังในปีนี้ เหมาเป็นอัจฉริยะที่

 

ได้รับการยอมรับต่อสาธารณชนในเผ่า และลวดลายสัญลักษณ์

 

บนแขนของเขาเท่านั้นที่กระจายออกไปประมาณครึ่งหนึ่งของ

 

ความยาวของนิ้วมือ

 

เมื่อพวกเขาถูกไล่ล่าไม่มีใครมีเวลาว่างหรือมีพลังเหลือพอที่จะ

 

สนใจกับลวดลายสัญลักษณ์ฉาวซวน แม้เขาจะสวมเสื้อแขนกุดที่

 

ทำจากหนังสัตว์ กลับกันทุกคนมุ่งเน้นความสนใจของพวกเขาไป

 

ที่เหยื่อ สำหรับใครที่เคลื่อนไหวโดยประมาทอาจทำให้เสียชีวิต

 

โดยเฉพาะในป่าที่เต็มไปด้วยอันตรายและความเสี่ยง นักรบทุก

 

คนระมัดระวังอย่างมาก นอกจากนี้ ตั้งแต่ฉาวซวนมี

 

ความสามารถในการใช้พลังสัญลักษณ์ของเขา ลวดลาย

 

สัญลักษณ์ของเขาจะหายไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่เหยื่อถูกตาม

 

ล่า ก่อนที่ใครจะมีเวลาว่างพอที่จะมองไปรอบ ๆ จึงไม่มีใครได้

 

สังเกตเห็นความยาวที่น่าพิศวงของลวดลายสัญลักษณ์ของเขา

 

เพียงแต่ตอนนี้ ชายชราเค่อได้หักไม้เท้าของเขาจากอาการอึ้ง

 

ตะลึงงัน เขาไม่อาจเชื่อสายตาของเขาที่มองในรอบแรก แต่

 

หลังจากที่เขาลูบพวกมันและใช้สายตามองเข้าไปใกล้ๆ และใน

 

ที่สุดเขาก็ยืนยันว่าสิ่งที่เขาเห็นเป็นเรื่องจริง เป็นธรรมดาที่คนอื่น

 

จะตกตะลึงอย่างรุนแรง ถ้าเขาเห็น ยกตัวอย่างเช่นคีคี

 

ในความเป็นจริง ฉาวซวนได้สังเกตเห็นว่าคีคีเหลือบมองไปที่แขน

 

ของเขาหลังจากที่ชกครั้งแรก การโจมตีของเขาไม่ได้ร้ายแรงจริงๆ

 

และฉาวซวนรู้ว่ามันเป็นเพียงการทดสอบ แต่สิ่งที่ฉาวซวนไม่อาจรู้

 

ได้ว่า ทำไม คีคีและถัว ถึงทำแบบนั้น

 

นอนอยู่บนเตียง, ฉาวซวนในที่สุดเขาก็รู้สึกว่าเส้นประสาทที่ตึง

 

เครียดของเขาผ่อนคลายหลังจากผ่านการผจญภัยมาหลายวัน

 

ชีวิตภายในเผ่าปลอดภัยมากและสะดวกสบาย

 

ตื่นขึ้นมาเช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากนอนหลับสนิทเมื่อคืน ฉาวซวนยืด

 

ร่างกายของเขา น่าแปลกที่เขาพบว่าแขนของเขาได้รับการ

 

เยียวยาแล้ว ซึ่งเร็วกว่าประมาณการของชายชราเค่อที่บอกว่า

 

“ไม่กี่วัน” ในความเป็นจริง เขาอาจจะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว แม้จะ

 

ไม่มีสมุนไพรที่เขากินไปเมื่อวานนี้

 

ฉาวซวนทำซุปกับเนื้อตากแห้ง และผลไม้ป่า สำหรับซีซาร์และตัว

 

เขาเอง มันไม่อร่อย แต่เขาเคยชินกับมันแล้ว น้าซุปไม่มากนัก

 

ฉาวซวนเดินออกมาและซีซาร์ยังคงหิว

 

ดังนั้นเขาจึงตบหัวซีซาร์เบาๆและกล่าวว่า“เจ้าจะมีงานเลี้ยงของ

 

เจ้าอีกครั้งเมื้อเนื้อถูกส่งมา.”

 

ซีซาร์ทำปากจู๋ในขณะที่มันค่อย ๆ หาวและยืดออก

 

เห็นลักษณะที่งี่เง่าของซีซาร์ ฉาวซวนคิดอีกครั้งเกี่ยวกับการล่า

 

สัตว์ของฝูงหมาป่า เมื่อเขากำลังเดินทางไปยังสถานที่ที่สอง เมื่อ

 

เทียบกับหมาป่าในป่า ซีซาร์จริงๆไม่ได้มีลักษณะของหมาป่า และ

 

ถ้ามันยังคงประพฤติแบบนั้น บางทีมันอาจจะกลายเป็นสุนัขจริงๆ

 

ฉาวซวนก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นพรหรือการสาปแช่ง

 

ฉาวซวนอาบน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถังน้าและลากซีซาร์ออกไป

 

ด้านนอกและใช้แปรงฟันปลาขัดตัวทำความสะอาดมัน มันได้ผ่าน

 

ไปนานกว่ายี่สิบวัน และเจ้าสัตว์ตัวเล็กก็กลิ้งอยู่บนพื้นดินตลอด

 

ทั้งวัน บางทียีก็มีส่วนช่วยในเรื่องนี้เช่นเดียวกัน เช่นที่มีขนเป็น

 

หย่อมๆบนเส้นผมของเขา

 

ชายชราเค่อจะช่วยฉาวซวนทำความสะอาดบ้านของเขา แต่นั่นก็

 

ไม่ได้หมายความว่าเขาจะช่วยทำความสะอาดเจ้าซีซาร์ ใน

 

สายตาของชายชราเค่อ ซีซาร์ยังคงเป็นเหยื่อที่เหลืออยู่ ทำไมเจ้า

 

ต้องทำความสะอาดเหยื่อ?

 

เมื่อถัวและคีคีมาส่งเนื้อไปยังสถานที่ของฉาวซวน พวกเขาพบว่า

 

ฉาวซวนกำลังแปรงขนของซีซาร์ที่นอกตัวบ้าน

 

หมอผีได้จัดให้คนอื่นไปส่ง แต่ถัวและคีคีของานด้วยตัวเอง

 

“โอ๋? แขนของเจ้าดีขึ้นแล้ว ?!”

 

พวกเขาเฝ้าดูฉาวซวนทยอยแปรงขนของซีซาร์ ไม่มีร่องรอยของ

 

อาการบาดเจ็บใดๆ คีคีวางเนื้อลงและทันทีที่เขาต้องการที่จะ

 

ตรวจสอบแขนฉาวซวน แต่เขาก็ถูกหยุดโดยถัว

 

คีคีพยายามที่จะไปดู แต่ถัวกล่าวเบาๆว่า“ผู้นำทีม” เป็นเหตุให้คี

 

คีเงียบลงทันที เมื่อเขากลับมาเมื่อวานนี้ เขาถูกลากออกมาและ

 

ถูกชกจากหัวหน้าทีม ใบหน้าของเขายังคงบวมปูดในวันนี้

 

เมื่อถัวและคีคีแบกเนื้อเข้าไปภายใน ฉาวซวนขอบคุณพวกเขา

 

ด้วยรอยยิ้ม นอกจากนี้เขายังต้องการที่จะให้เนื้อบางส่วนแก่พวก

 

เขาเป็นของขวัญ แต่ได้รับการปฏิเสธอย่างสุภาพโดยถัว

 

ถัวสังเกตเห็นว่าถึงแม้ฉาวซวนจะไม่ได้สวมใบหน้าเฉยชาไร้

 

อารมณ์ เขาไม่มีความกระตือรือร้นเช่นกัน แต่ เขาไม่สามารถ

 

ตำหนิฉาวซวนได้จริงๆ อย่าลืมว่าคีคีพึ่งหักแขนของเขาไปเมื่อวาน

 

นี้เท่านั้น!

 

ถัวยิ้ม กระอักระอวนใจเล็กน้อย“ดี หมอผีกล่าวว่าเช้าตรู่ ในวัน

 

พรุ่งนี้ ทุกคนควรจะไปที่ยอดเขาแต่งตัวเรียบร้อยและสะอาด

 

เพื่อที่จะเข้าร่วมพิธีรำลึกถึงบรรพบุรุษ.”

 

แทนที่จะอยู่นานกว่านี้ ถัวลากคีคีออกไป เพราะเขากังวลว่าคีคี

 

อาจสร้างปัญหาอีกครั้ง

 

หลังจากฉาวซวนแปรงขนของซีซาร์เสร็จ เขาเข้าไปข้างใน

 

ตรวจสอบอาหารที่ส่งมา

 

เนื้อสัตว์ทั้งหมดถูกจัดสรรอย่างถูกต้องโดยใครบางคน แม้แต่

 

หนามพายุทมิฬที่ถูกถลกหนังและสับโดยนักรบที่มีทักษะ

 

บางอย่าง

 

หนามพายุทมิฬมีผิวหนังสองชั้น ชั้นแรกเป็นเกล็ดแข็งและอีกชั้น

 

เป็นหนังที่หนามาก สองชั้นถูกแยกออกจากกันและถูกจัดสรรเป็น

 

พิเศษ ดังนั้นจึงไม่มีคราบเลือดและพวกมันก็สะอาด

 

ซีซาร์กำลังยืนอยู่ห่างจากชิ้นเนื้อของหนามพายุทมิฬประมาณ

 

สองเมตร, อยากรู้อยากเห็นและกลัวในเวลาเดียวกัน แต่มันก็

 

น้าลายไหลเพราะเนื้อสัตว์ ดังนั้นมันจึงคำรามและเลียลิ้นของมัน

 

ไปรอบ ๆปาก

 

ฉาวซวนหั่นชิ้นเนื้อส่วนที่เล็กที่สุดของเนื้อหนามพายุทมิฬ

 

หลังจากคิดชั่วขณะ เขาหั่นเนื้ออีกครั้งและโยนส่วนที่เล็กที่สุดไปที่

 

ซีซาร์ เหยื่อระดับสูงมีพลังงานมาก และฉาวซวนไม่รู้ว่าซีซาร์จะใช้

 

เวลานานแค่ไหนในการย่อย

 

มองไปที่กองอาหาร, ฉาวซวนคำนวณหาปริมาณเกลือที่เขา

 

สามารถค้าขายกับเผ่าได้

 

เพื่อร่วมพิธีรำลึกถึงบรรพบุรุษในเวลาต่อมา ทุกคนในเผ่า

 

กลายเป็นค่อนข้างยุ่ง พวกเขานำสิ่งต่างๆออกมาที่พวกเขารู้สึกพึง

 

พอใจอย่างมาก เนื่องจากพิธีรำลึกสามารถเทียบได้กับเทศกาล

 

หิมะ ทีมล่าสัตว์อื่น ๆ ซึ่งควรที่จะตั้งทีมทันทีต้องล่าช้าออกไปไม่กี่

 

วัน และจะเริ่มต้นภารกิจล่าสัตว์หลังจากที่จบพิธีรำลึก

 

ฉาวซวนถามช่างตัดเสื้อเพื่อจะได้ตัดเสื้อแจ็คเก็ตให้เขาที่ทำมา

 

จากหนังของหนามพายุทมิฬ มันเป็นเหมือนเสื้อเกราะและ

 

ถึงแม้ว่ามันจะดูโง่เง่า แต่มันเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเขาที่จะสร้าง

 

ความประทับใจที่ดี มันเป็นวิธีที่ตรงที่สุดสำหรับใครที่จะแสดง

 

ความสามารถของเขาในเผ่า และฉาวซวนต้องปฏิบัติตาม

 

ประเพณีของสถานที่

 

แน่นอน ฉาวซวนไม่ลืมที่จะส่งเกล็ดหนังและเนื้อบางส่วนให้เหมา

 

อย่าลืมสิ เขาก็มีส่วนร่วมในการล่าหนามพายุทมิฬ

 

เพียงห้าสิบวันหลังจากพิธีเทศกาลหิมะเท่านั้น ยังมีพิธีอื่น ๆ อีก

 

มากมายภายในเผ่า

 

มันไม่ได้มีความซับซ้อนเท่าช่วงเทศกาลหิมะ ในเรื่องกฎเกณฑ์

 

และขั้นตอน และไม่มีใครต้องออกมาเต้น

 

ฉาวซวนถูกจัดให้ยืนตรงตำแหน่งที่อยู่ใกล้หลุมไฟ เป็นดาวที่

 

แท้จริงในการหาบรรพบุรุษ เขามีคุณสมบัติพอที่จะมีตำแหน่ง

 

และไม่มีใครในเผ่าคัดค้านการตัดสินใจ

 

ด้วยเหตุนี้ มีเพียงร่างกายเล็กผอมในหมู่ผู้คนที่กำลังยืนอยู่ใกล้

 

หลุมไฟ และมันเป็นฉาวซวน

 

เวลานี้ฉาวซวนไม่กล้าที่จะยอมให้จิตใจของเขาล่องลอยไป

 

กลับกัน เขาให้ความสนใจตามคนอื่น ๆ ในเรื่องนี้ กับพิธีรำลึก

 

บรรพบุรุษของพวกเขา เขากระซิบในใจ: เรียนบรรพบุรุษที่เคารพ

 

โปรดให้พรกับเราในภารกิจการล่าสัตว์ที่จะมา! โปรดปกป้องเรา

 

จากอุปสรรคปัญหาเหล่านั้น!

 

บรรพบุรุษทั้งสี่ถูกเผาในหลุมไฟ แต่เดิมเปลวไฟในหลุมไฟไม่ทำ

 

อันตรายใคร แต่ตอนนี้มันได้ลุกโชนขึ้นเปลวไฟได้ห่อหุ้มร่างกายที่

 

แห้งเหี่ยวแข็งเกร็งจนมิด ไม่นาน ร่างทั้งสี่ค่อยๆหายไป และไม่มี

 

ควันหรือสิ่งสกปรกเกิดขึ้น เมื่อเปลวไฟกลับสู่ขนาดปกติ หลุมไฟ

 

กลับสู่สภาวะปกติ ไม่มีขี้เถ้าของคนตาย ไม่มีอะไรเหลืออยู่ที่นั่น

 

ทุกคนที่ล่วงลับไปในชนเผ่าจะถูกเผาเช่นนั้น แต่ทุกคนไม่ได้มี

 

เกียรติพอที่จะมีพิธีดังกล่าวในระหว่างการเผาศพ ไม่ต้องเอ่ยถึง

 

ว่าพิธีรำลึกนี้ไม่ได้ถึงเศษเสี้ยวหนึ่งของงานเทศกาลหิมะ

 

ฉาวซวนสังเกตเห็นว่าเครื่องประดับกระดูกได้หายไป เห็นได้ชัดว่า

 

มันจะถูกเก็บรักษาไว้โดยหมอผี มันเป็นเรื่องที่เหมาะสม, การเผา

 

ไหม้สมบัติดูจะไม่ฉลาด

 

หลังจากที่ทำความเคารพอย่างสุดจิตสุดใจและสวดภาวนาอ้อน

 

วอน ฉาวซวนถูกเรียกตัวโดยหมอผีหลังจากจบพิธี

 

เขาถามฉาวซวนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในถ้า และมันก็มีรายละเอียด

 

มากขึ้นกว่าการซักถามอื่น ๆ นอกจากนี้ หมอผีก็ให้ความสนใจ

 

เป็นพิเศษกับความรู้สึกที่ว่าฉาวซวนได้กลับมาอยู่ในถ้าที่เรียกว่า

 

“การนำทางของสัญลักษณ์”

 

ฉาวซวนได้อธิบายสิ่งต่างๆไว้อย่างถูกต้อง แต่เขายังแกล้งทำเป็น

 

ใบ้เมื่อมันเป็นสิ่งที่จำเป็น

 

ในที่สุดเขาก็กลับบ้านหลังจากที่ถูกถามประมาณหนึ่งชั่วโมง

 

เมื่อฉาวซวนจากไป, หมอผีนำกล่องขนาดเล็กที่ทำจากหยก เขา

 

เปิดอย่างระมัดระวังและมีเครื่องประดับกระดูกสามชิ้นที่คล้ายกัน

 

นอนอยู่ภายใน ฉาวซวนจะประหลาดใจอย่างมากถ้าเขาอยู่ที่นี่

 

มันกลับกลายเป็นว่ามีพวกมันเพิ่มมากขึ้น แต่ลูกปัดเม็ดเล็กตรง

 

กลางของเครื่องประดับกระดูกไม่มันวาวอีกต่อไป กลับกัน มัน

 

อ่อนจาง

 

ข้างกล่องหยกมีม้วนหนังสัตว์ มันไม่ได้ดูโบราณ แต่ในความเป็น

 

จริง มันมีอายุมากว่าพันปี

 

หมอผีคลี่ม้วนและภายในมีภาพที่เรียบง่ายบางอย่างมีลักษณะ

 

ของเครื่องประดับกระดูก

 

“ในที่สุด ทั้งหมดก็ถูกค้นพบ.” หมอผีถอนหายใจ

 

ถ้ามีคนอื่นในห้องพัก, เขาหรือเธอคงค่อนข้างที่จะสับสน

 

เครื่องประดับกระดูกทั้งหมดหกชิ้นถูกดึงออกมาจากม้วนหนังสัตว์

 

แต่มีเพียงสามของพวกมันในกล่องเท่านั้น ทำไมหมอบอกว่า

 

“ทั้งหมดก็ถูกค้นพบ”?

 

คิดเกี่ยวกับการตอบคำถามฉาวซวน, หมอผีมีรอยยิ้มบนใบหน้าที่

 

เศร้าสร้อยของเขา เขารู้ว่าฉาวซวนไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด แต่

 

นั่นไม่เป็นไร

 

“พลังของเปลวไฟจะนำทางเจ้าไปในทิศทางที่ถูกต้อง

 

เช่นเดียวกับในสมัยโบราณ เมื่อบรรพบุรุษของเราใช้ไฟเพื่อส่อง

 

แสงสว่างในยามค่าคืน.” หมอผีกล่าวเช่นนั้น แต่ในความเป็นจริง

 

มีน้อยคนนักที่สามารถทำเช่นนั้นได้ แม้ว่าพวกเขาจะมีความรู้สึก

 

แต่มันเป็นเพียงความรู้สึกที่เลือนราง และเกือบจะไม่มีใครในพวก

 

เขามีภาพหรือแนวคิดที่ชัดเจนเหมือนฉาวซวน ไม่มีใครสามารถ

 

พึ่งพาคำแนะนำที่ไม่ชัดเจนเดินออกจากถ้า มันเหมือนกับว่าทั้ง

 

สามบรรพบุรุษมีความรู้สึก และพวกเขาก็พบผู้อาวุโสในที่สุด แต่

 

พวกเขาไม่สามารถออกไปจากถ้า

 

ระลึกถึงพฤติกรรมที่ผิดปกติของฉาวซวนเมื่อเขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

 

จากพลัง หมอผีคิดว่าการตื่นขึ้นของเขาเป็นเหมือนการกระตุ้น

 

ภายใต้การสนับสนุนของเปลวไฟที่สมบูรณ์ …

 

ความแตกต่างระหว่างเปลวไฟที่สมบูรณ์และเปลวไฟที่ไม่

 

สมบูรณ์?

 

หมอผีจ้องไปที่เครื่องประดับกระดูกที่ด้านหน้าของเขา เขาเอื้อม

 

มือออกไปด้วยมือที่เหี่ยวย่นของเขาและสัมผัสลูกปัดอ่อนจางตรง

 

กลางของเครื่องประดับเล็กน้อย จากนั้น เขาม้วนหนังสัตว์กลับไป

 

และปิดฝากล่อง ก่อนที่จะวางมันกลับไปที่เดิม

 

สองขั้นตอนก่อนหน้านี้ หมอผีจ้องมองไปที่กล่องอย่างเงียบ ๆ

 

และทำความเคารพอย่างจริงจัง

 

ผู้อาวุโส มันเป็นฉายาที่ได้ยินในชนเผ่ามานานนับพันปี เขาสงสัย

 

ว่าเมื่อไหร่ที่ใครบางคนจะได้รับการขนานนามด้วยฉายานั้นอีก

 

ครั้ง