Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 75 : ขนสีขาว

เหงื่อเย็นไหลลงมาจากหน้าผากของฉาวซวน

 

ถ้าเขาไม่เงยหน้าขึ้น ตาข้างหนึ่งของเขาจะถูกแทง?

 

ไม่สงสัยเลยว่า มันดูเหมือนจะเป็นขนสีขาวที่ไม่เป็นอันตราย แต่

 

พวกมันสามารถทะลุผ่านใบไม้หนาและเจาะเข้าไปในพื้นที่ที่ปิด

 

ล้อมได้ ถ้าใบไม้ไม่หนาและขนสีขาวแทงเข้ามาข้างใน ฉาวซวนจะ

 

ได้รับบาดเจ็บแน่นอน แม้ว่าเขาจะขยับศีรษะก็ตาม

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอาซัวและคนอื่น ๆ กล่าวว่ามันอันตรายมากใน

 

สถานที่แห่งนี้ และความประมาทก็หมายถึงความตายที่กำลังคลืบ

 

คลานเข้ามา

 

คิดถึงก่อนหน้านี้ เมื่อพวกเขากำลังล้อมต้นไม้ผลกระโดด ฉาว

 

ซวนตระหนักว่าถ้านักรบคนใดลังเลที่จะถอนตัว เขาทั้งหมดก็จะ

 

กลายเป็นเม่นขนขาว เพราะจะไม่มีโอกาสได้ให้เขามาในที่กำบัง

 

ได้ทันเวลา ไม่มีสิ่งใดเหมาะสมที่จะใช้เป็นที่กำบังได้ใกล้ ๆ กับ

 

ต้นไม้ผลกระโดด

 

ฉาวซวนได้กลิ่นเลือดอยู่ในอากาศ ซึ่งหมายความว่ามีนักรบบาง

 

คนได้รับบาดเจ็บ อย่างไรก็ตาม ไม่มีเสียงร้อง การหายใจของทุก

 

คนเป็นเรื่องปกติ ยกเว้นคนสองคนที่หายใจเร็วกว่าคนอื่น ๆ

 

หลังจากนั้นไม่นาน ทากล่าวว่า “เจ้าออกไปและตรวจดูสิ, อาซัว”

 

“ได้เลย”

 

อาซัวแหวกใบไม้ทั้งสองออกเป็นช่องว่างและตรวจสอบภายนอก

 

“เราสามารถออกไปได้เลยตอนนี้”

 

“เปิดออก!” ทาบอกคนอื่น ๆ เพื่อแหวกใบไม้ที่เชื่อมต่อกัน

 

แคร๊ก,แคร๊ก,แคร๊ก!

 

มีเสียงเหมือนแผ่นไม้แตกและการมองเห็นของพวกเขาก็สว่างขึ้น

 

จากแสงที่ส่องลงมา

 

ขนสีขาวที่เกือบทำร้ายดวงตาของฉาวซวนจนได้รับบาดเจ็บและ

 

ไม่ได้เป็นคนเดียวที่ถูกขนสีขาวเจาะผ่านใบไม้ มีอยู่ค่อนข้างมาก

 

มีบางคนเจาะลึก ในขณะที่คนอื่นไม่ลึก เลือดที่ฉาวซวนได้กลิ่นมา

 

จากมือของนักรบสองคน

 

เนื่องจากพวกเขาต้องดึงใบไม้ด้วยมือเปล่า มือของพวกเขาจึงเป็น

 

อันดับแรกที่ต้องแบกรับภาระหนัก เมื่อโชคไม่ดีพอ พวกเขาจะมี

 

เลือดออกเพราะถูกขนสีขาวแทง

 

นักรบห้าคนกำลังดึงใบไม้ ขณะที่สองคนได้รับบาดเจ็บ มันเป็น

 

สถานการณ์ที่ดีแล้ว

 

แต่ ขนสีขาวมีพิษอยู่ที่ปลายแหลมของมันและพิษจะทำให้เลือด

 

ไม่แข็งตัวเป็นเวลานาน แม้ว่าจะเป็นแผลเล็ก ๆ แต่นักรบยังไม่

 

สามารถฟื้นตัวและห้ามเลือดได้โดยอาศัยความสามารถในการ

 

รักษาของตัวเอง นักรบสองคนที่บาดเจ็บแขนของเขาเริ่มไม่มี

 

ความรู้สึก อย่างรวดเร็ว คนอื่น ๆ เทของเหลวสีเขียวอ่อนจาก

 

น้าเต้าไปที่บาดแผลของพวกเขา ต่อมา แผลเริ่มสมานเลือดกำลัง

 

หยุดไหล

 

“คนอื่นเป็นอย่างไรบ้าง?” ทาถาม

 

“เรามีสามคนได้รับบาดเจ็บ ใครมีน้าบ้าง? มานี่ที!” นักรบจาก

 

ต้นไม้ต้นอื่นตะโกนออกมา

 

“เรายังสบายดีที่นี่! มีเพียงคนเดียวที่ได้รับบาดเจ็บ! ”

 

พวกเขาทั้งหมดกำลังยุ่งอยู่กับอาการบาดเจ็บของนักรบ และฉาว

 

ซวนก็มีส่วนช่วยกับของเหลวในน้าเต้าของเขาเช่นกัน

 

เมื่อมองไปรอบ ๆ ฉาวซวนได้แต่หวาดกลัวอ้าปากค้าง

 

เต็มไปด้วยขนสีขาว บางแห่งมีขนเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่ในบาง

 

แห่งมีไม่มากนัก แต่ อาณาบริเวณที่ขนสีขาวโจมตีมีขนาดกว้าง

 

มาก สายเกินไปที่จะหลบหนีของเหล่าแมลงและนกบางชนิด ขนสี

 

ขาวสามารถเห็นได้ทั่วตามต้นไม้ยักษ์,พุ่มไม้และเถาวัลย์วัลย์

 

การโจมตีตามอำเภอใจดังกล่าวอาจถือได้ว่าเป็นภัยพิบัติร้ายแรง

 

เท่านั้น

 

มีสัตว์ขนาดยักษ์จำนวนมากอยู่ในป่า กับร่างขนาดยักษ์เท่ากับ

 

เป็นเป้าหมายขนาดใหญ่ ในสถานที่นี้ที่ปกครองโดยพืช สัตว์ยักษ์

 

มีข้อดีน้อยกว่า แม้แต่สัตว์ที่ดุร้ายเช่น หนามพายุทมิฬ พวกมันก็

 

อาจจะไม่มีความสามารถที่จะอยู่รอดได้ในที่แห่งนี้ ดังนั้น

 

นอกเหนือจากสัตว์ตัวน้อยหรือแมลง เช่น ฝูงแมลงปอยักษ์และขา

 

ตะกุย ที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม สัตว์อื่น ๆ จะ

 

หลีกหนีให้ห่างไกลจากอาณาจักรแห่งนี้ อย่าลืมสิ พลังโจมตีตาม

 

อำเภอใจมีขนาดใหญ่เกินไป และครั้งแรกที่ฉาวซวนเพิ่งมี

 

ประสบการณ์เป็นเพียงหนึ่งในรูปแบบการโจมตีเหล่านั้น

 

บนพื้นดิน มีนกลำตัวยาว 1 เมตร มีจะงอยปากใหญ่ มันถูกแทง

 

ด้วยขนสีขาวและการกระพือปีกของมันก็อ่อนแรงลง แต่ การ

 

กระพือปีกที่ทำได้ไม่ดีนักเพราะกล้ามเนื้อของมันอ่อนแรงและมัน

 

ก็ไม่สามารถควบคุมกรงเล็บของมันได้

 

โอ้!

 

เถาวัลย์สีเลือดพุ่งออกมาจากพุ่มไม้สูง และพันม้วนตัวนกก่อนที่

 

จะลากกลับไป นกต่อสู้อย่างดุเดือด แต่มันก็ไร้ประโยชน์

 

ท้ายที่สุด เถาวัลย์และนกทั้งสองหายไปในพุ่มไม้หนาและได้ยิน

 

เพียงเสียงกระพือปีกเท่านั้น

 

จากนั้นก็มีเสียง ‘พัฟ’ เล็กน้อย

 

จากนั้น ความเงียบก็เข้ามาครอบเงาอีกครั้ง

 

เมื่อพวกเขาเข้าไปในป่า ฉาวซวนก็ไม่เห็นซากของสิ่งมีชีวิตใด ๆ ดู

 

เหมือนว่าบางทีที่นี่อาจมี “ผู้ทำความสะอาด” อยู่ในป่าหลายแห่ง

 

ซึ่งสามารถลากสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว,พิการหรือบาดเจ็บเหล่านี้ แล้ว

 

นำลงไปแยกย่อยกลายเป็นสารอาหาร

 

“หยุดพักก่อน เราจะตามหาผลไม้กระโดดเหล่านั้นทีหลัง” ทาพูด

 

กับทุกคน

 

ขนสีขาวตกลงมาเป็นจำนวนมาก จากการโจมตีของมันได้ข่มขู่ขับ

 

ไล่สิ่งมีชีวิตมากที่สุด อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่เห็นฝูง

 

รุกรานเช่นขาตะกุยได้ในบริเวณนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมทา

 

บอกให้นักรบพักเป็นเวลาสั้นๆ

 

“เพียงปลายแหลมแค่เล็กน้อยของขนสีขาวที่เป็นพิษ.” ถัวอธิบาย

 

ขณะที่กำลังรักษาแผลบนฝ่ามือของนักรบ เขาดึงเอาขนสีขาวที่

 

แทงเข้าไปในมือของนักรบ และนำไปให้กับฉาวซวน

 

“ตอนนี้พวกมันไม่อันตรายหรอกตราบเท่าที่เจ้าไม่ได้สัมผัสกับ

 

ปลายแหลมที่เป็นพิษ” ถัวบอก

 

ฉาวซวนหยิบขนสีขาวยาวด้วยนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ของเขา

 

ขณะที่เขาสังเกตมันอย่างใกล้ชิด มันหนากว่าเส้นผมของผู้ชาย

 

เล็กน้อยและมีน้าหนักเบามาก ส่วนที่เป็นพิษอยู่ที่ปลายแหลม ที่

 

นั้นมีจุกเล็กจิ๋วอยู่ในปลายแหลมของหัวลูกศร พิษอยู่ในนั่น

 

เส้นขนสีขาวดูน้าหนักเบาและรู้สึกนุ่ม แต่ พวกมันสามารถเจาะ

 

ผ่านวัตถุหนาได้เหมือนเข็ม เห็นได้ชัดว่าพวกมันสามารถ

 

เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว เมื่อพวกมันลอยอยู่ในสายลม ก่อนที่

 

พวกมันจะเข้าสู่พื้นที่ที่ถูกปิดล้อมด้วยใบไม้ ฉาวซวนได้เห็น

 

บางอย่างเหมือนดอกแดนดิไลออน พวกมันเกิดขึ้นมาจากขนสี

 

ขาวเหล่านั้น

 

หลังจากประสบปัญหากับความเหนียวของเส้นขนสีขาว ฉาวซวน

 

ได้ดึงเอามีดหินมาตัดหัวนมพิษบนปลายแหลมของมัน แต่ เขา

 

พบว่าการตัดตามปกติไม่สามารถเอาจุกครอบยาพิษออกได้เลย

 

เขาต้องตัดต่อไปเรื่อย ๆ และด้วยการทำอย่างนั้น เขาสามารถ

 

ถอดฝาครอบยาพิษออกได้

 

อย่างคาดไม่ถึง เหมือนเส้นผมบางจึงยากที่จะตัด

 

“จิ … ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า!”

 

“มันกำลังจะฆ่าข้า เฮ้ เดี๋ยวก่อน ดูที่เด็กโง่นั้นสิ!”

 

“อาซวน เจ้าไม่สามารถเล่นกับทุกสิ่งทุกอย่างได้ เข้าใจหรือ

 

เปล่า? ข้าจะทำให้เจ้าชอบและหาเถาวัลย์ให้เจ้าถ้าเจ้าต้องการ

 

เล่นเชือก ”

 

“นักรบรุ่นใหม่มีแนวโน้มที่จะคิดอะไรง่าย ๆ และพวกเขาก็ถือว่า

 

ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องง่าย”

 

“เจ้ายังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจทุกๆสิ่ง.”

 

นักรบคนอื่น ๆ ที่กำลังพักเหนื่อยอยู่ใกล้ ๆ ได้แต่ระเบิดเสียง

 

หัวเราะออกมา พวกเขารู้สึกราวกับกำลังเฝ้าดูตลกที่น่าขบขัน เมื่อ

 

พวกเขาเฝ้าดูฉาวซวนตัดขนสีขาวด้วยมีดหินอย่างจริงจัง ดังนั้น

 

พวกเขาตัดสินใจที่จะบรรยายให้ฉาวซวนฟังด้วยน้าเสียงเหมือน

 

ผู้สูงอายุ

 

“อาซวน, เจ้าเห็นว่าขนสีขาวเหล่านั้นนุ่มและบาง ใช่มั้ย? แต่ใน

 

ความเป็นจริง พวกมันยากมากที่จะตัดและพวกมันทั้งหมดจะ

 

หายไปหลังจากผ่านไปสิบวัน. ” ถัวกล่าว

 

“ข้าเข้าใจ … ” ฉาวซวนไม่อับอายจากการถูกเย้ยหยันเลย

 

กลับกัน เขารู้สึกสนใจขนสีขาวมากขึ้นเรื่อยๆ

 

ตั้งแต่ตอนนี้ผู้นำทีมบอกให้พวกเขาหยุดพัก ฉาวซวนก็ไม่มีอะไร

 

อื่นต้องทำ เขาดึงเอาขนสีขาวบางส่วนที่เจาะลงไปบนพื้น และวาง

 

พวกมันไว้รวมกันกับปลายแหลมที่มีพิษทั้งหมดข้างหนึ่ง

 

“ทำอะไรอยู่เหรอ?” ยังคงต้องการที่จะเล่นกับมัน? ” คีคีอยากรู้

 

อยากเห็นมากเกินไป ดังนั้นเขาจึงมาถาม

 

ฉาวซวนไม่ได้ตอบทันที แต่เขาถามว่า “ข้าสามารถทำให้เกิดเปลว

 

ไฟได้หรือไม่?”

 

“ห้ามมีกองไฟ” คีคีส่ายหน้าหนัก “ต้นไม้และหญ้าที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่

 

ชอบไฟ เราจะไม่ทำให้เกิดไฟขึ้น แม้ในตอนที่เราไปค้างคืนที่นี่

 

มิฉะนั้นเราจะถูกโจมตีจากเหล่าต้นไม้ ”

 

“คบไฟหล่ะ?” ฉาวซวนถาม

 

“เพียงแค่เล็ก ๆเท่านั้น ” เมื่อเห็นว่าฉาวซวนกำลังจุดไฟเพียง

 

เล็กน้อย คีคีก็โล่งใจทันที

 

ทายืนอยู่ข้างๆ พวกเขา พร้อมกับม้วนหนังสัตว์อยู่ในมือ มันเป็น

 

เป้าหมายทั้งหมดที่พวกเขากำลังพยายามหาอยู่ เขาเงยหน้าขึ้น

 

มองไปทางฉาวซวนที่มีเสียงดัง แต่ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว ทาไม่

 

คาดคิดว่าฉาวซวนจะยังคงคิดถึงการเล่นกับเทคนิคจิ๊บจ๊อยเหล่านี้

 

หลังจากที่เขาดึงฉาวซวนเข้าสู่กองกำลังล่วงหน้า!

 

ใช่ ในมุมมองของทาทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับกับดักและ

 

บ่วงบาศถูกพิจารณาว่าเป็นเทคนิคจิ๊บจ๊อย สิ่งเหล่านี้ควรจะทำ

 

โดยผู้ที่อ่อนแอและคนพิการ เขาไม่ได้ชื่นชมในเรื่องแบบนี้ ใน

 

ความคิดของเขา นักรบชั้นสูงที่แท้จริงจะต่อสู้ด้วยความสามารถ

 

ของเขาเอง และการล่าสัตว์ที่แท้จริงหมายถึงการสังหารเหยื่อด้วย

 

กระบี่และหอก! นอกเหนือจากวิธีที่แท้จริงแล้ว คนที่ใช้เทคนิค

 

จิ๊บจ๊อยจะไม่กลายเป็นนักรบที่แท้จริง

 

เขารู้สึกไม่พอใจมากขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เห็นว่าคีคีกำลังช่วยฉาว

 

ซวนหากิ่งไม้สำหรับทำคบไฟ ทาทำเสียง’ฮึ’อย่างหนัก

 

เนื่องจากผู้นำทีมแสดงท่าทีเช่นนี้ คนอื่น ๆ ที่วางแผนจะตรวจสอบ

 

การกระทำของฉาวซวนทั้งหมดก็มีความคิดผุดขึ้นมา ผู้นำทีมคือผู้

 

ที่สามารถกำหนดชะตากรรมของพวกเขาในกลุ่มล่วงหน้า ทำไม

 

พวกเขาถึงทำอย่างไร้จุดหมายเพื่อทำให้ผู้นำทีมประสบปัญหา?

 

อาซวนเป็นเพียงเด็กโง่ที่ได้รับเชิญจากผู้นำทีม ตอนนี้เขายังคง

 

คิดถึงแต่จะเล่นอยู่หรือเปล่า? ทำไมต้องรำคาญ?

 

คีคีพบต้นไม้ตายแล้วใกล้ ๆ เขาตัดกิ่งไม้และจุดไฟ

 

ฉาวซวนใช้ไฟเพื่อเผาจุกเก็บยาพิษทั้งหมด

 

ขนสีขาวคล้าขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อถูกไฟเผาไหม้และมันหดตัวอย่าง

 

รวดเร็วเมื่อปลายม้วนขึ้น ฉาวซวนเผามากขึ้นจากจุดที่เป็นพิษ ใน

 

กรณีเช่นนี้

 

“ช่วยข้าเรื่องนี้ทีเถอะ”

 

ฉาวซวนส่งคบไฟไปให้คีคี แล้วหยิบเอามีดหินขนาดเล็ก เขาหยิบ

 

ขนสีขาวที่ถูกเผาไว้อีกฝั่งหนึ่งและใช้มีดหินขูดมัน

 

ปลายที่ถูกเผาม้วนขึ้นเป็นลูกบอล ถูกขูดออกไปจากขนสีขาว

 

ตั้งแต่ฉาวซวนใช้มีดไปตามแนวก้านขน ขณะเดียวกันมีเพียงขนสี

 

ขาวที่ไม่เป็นพิษเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในมือของเสฉวน