Chronicles of Primordial Wars ตำนานของสงครามแรกเริ่ม - ตอนที่ 8 : ค าที่สวยงามที่สุดในโลก

ปลาที่ ฉาวซวน ดึงออกมาในครั้งนี้ ยิ่งมีขนาดใหญ่กว่าครั้งแรก

 

แต่ ฉาวซวนทุบมันด้วยก้อนหินนับตั้งแต่ที่เขาไม่ได้ขอความ

 

ช่วยเหลือจากนักรบ แม้ว่าปลาจะหมดสติ แต่มันไม่สามารถอยู่

 

รอดได้โดยปราศจากน้า

 

กับปลาที่แขวนอยู่บนต้นไม้ด้วยเชือกฟาง ฉาวซวนเอาปลาที่มี

 

ขนาดเล็กซึ่งถูกแทงและจากนั้นเขาได้พบกิ่งไม้แห้งเล็กน้อย

 

มองไปรอบ ๆ ฉาวซวน สังเกตเห็นว่านักรบทั้งสองที่ดูแลริมแม่น้า

 

กำลังมองมาอย่างอยากรู้อยากเช่นที่เขาโบกมือให้พวกเขา

 

ทั้งสองนักรบลังเล เพราะพวกเขาได้กลับมาแล้วยังตำแหน่งของ

 

พวกเขา แต่จากความอยากรู้บีบบังคับพวกเขากลับมาหา ฉาว

 

ซวน

 

 

 

“เจ้ากำลังทำอะไร อาซวน? เจ้าจะกินไหม? เจ้าต้องการความ

 

ช่วยเหลือจากเราหรือ? ” นักรบถาม จากที่รู้ชื่อ ฉาวซวน เมื่อเขา

 

แทงปลาให้ตาย

 

พวกเขากลัวและอยากรู้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิต เช่น ปลา แต่เนื่องจาก

 

ปลาตายแล้ว ทหารยามได้วางความกลัวของพวกเขาไว้เบื้องหลัง

 

และความอยากรู้อยากเห็นในรูปแบบใหม่ของเหยื่อเต็มขึ้นมาใน

 

หัวใจของพวกเขา

 

“ให้ข้าครั้งนี้ ตั้งแต่เจ้าได้ทำหน้าที่ฆ่าไปก่อนหน้านี้!” นักรบอีกคน

 

ได้ก้าวไปข้างหน้าและจับตัวปลาอย่างรวดเร็ว เขาใช้มีดหินของ

 

เขาผ่าเปิดออกและเอาอวัยวะภายในออก ในระหว่างนี้เขาได้

 

พูดคุยกับเพื่อนของเขา

 

“ว้าว? เป็นลำไส้หรือไม่? สั้นมาก … ”

 

 

 

“นี่คือกระเพาะอาหารหรือไม่”

 

“ไม่ใช่ กระเพาะ … นั่นคือกระเพราะ แน่นอน!”

 

“ระวัง … นั้นคืออะไร? อย่าผ่ามัน บางทีมันอาจเป็นพิษ … ”

 

“หัวใจของมันอยู่ที่ไหน ตัดเพิ่มเติม ย้ายมีดของเจ้า … อ่าาา เจ้า

 

ทำไม่ได้เรื่องเลย … เอามาให้ข้าจัดการเอง … เจ้าต้องให้มือของ

 

เจ้ามั่นคงเพื่อหลีกเลี่ยงเลือดที่ไหลออก … ”

 

นักรบกำลังคุยกันอย่างกระตือรือร้นและ ฉาวซวนที่ยืนอยู่ด้านข้าง

 

ตะลึงและอึ้ง

 

พวกเขาเป็นนักรบล่าสัตว์จริงๆ? พวกเขาทำเหมือนเป็น

 

ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชชวนให้ขนลุก!

 

 

 

ผู้คลั่งไคล้กายวิภาคศาสตร์สองคนที่มีความอยากรู้อยากเห็นมาก

 

เกินไป!

 

ไม่ว่าความประทับใจของพวกเขาจะเป็นอย่างไรในความคิดของ

 

ฉาวซวน หนึ่งต้องยอมรับว่าพวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกาย

 

วิภาคศาสตร์! แม้ว่ามันจะเป็นครั้งแรกของพวกเขาที่ผ่าเอาเครื่อง

 

ในปลาออกมา พวกเขาทำงานได้อย่างรวดเร็วและสะอาด ขณะที่

 

พวกเขากำลังตัดแยกชิ้นส่วน พวกเขาใช้เวลาบรรยายให้ฉาวซวน

 

ฟัง เกี่ยวกับรายละเอียดที่ควรทำและไม่ควรทำ เมื่อออกล่าสัตว์

 

และฆ่าสัตว์ในป่า ยกตัวอย่างเช่น สัตว์บางตัวอวัยวะภายในอาจ

 

เป็นพิษ ในขณะที่สัตว์บางตัวมีถุงพิษภายในร่างของมัน

 

นอกจากนี้ยังมีสัตว์บางชนิดที่อวัยวะภายในอร่อย แต่สำหรับ

 

สิ่งมีชีวิตที่ไม่คุ้นเคยคนปกติจะไม่กินอวัยวะภายในของพวกมัน

 

เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

 

 

 

เร็ว ๆ นี้ปลาถูกจัดการและตัดเปิดออก พร้อมกับนำอวัยวะภายใน

 

และเหงื่อกออก

 

“มีส่วนที่เหลือไม่มากที่กินได้ แต่โชคดีที่มันตัวใหญ่.” นักรบเอ่ย

 

บอก ในขณะที่เขาทำความสะอาดเลือดบนมีดของเขา

 

เพราะไม่มีใครอยากจะอยู่ใกล้กับน้าอีกครั้ง นักรบทั้งสองใช้ใบไม้

 

บางอย่างทำความสะอาดปลาและเช็ดคราบเลือด แล้วใช้ใบไม้

 

ห่อหุ้มซากอวัยวะภายในและฝังมันไว้ข้างต้นไม้ พวกเขาทำ

 

เช่นนั้นเป็นเพราะกลิ่นคาวอาจฟุ้งกระจายขึ้น ดึงดูดความสนใจ

 

อย่างไม่จำเป็น มันจะดีกับคนในเผ่า แต่ตอนนี้พวกเขาก็อยู่ใกล้

 

แม่น้า นอกจากนี้ สัตว์ที่มีปีก นี่อาจจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักที่มี

 

ความไวต่อเลือด พวกเขาจะต้องระมัดระวังและพวกเขาเตือนให้

 

ฉาวซวนทำเช่นเดียวกัน เขาอาจจะออกล่าด้วยตัวคนเดียวในครั้ง

 

ถัดไป

 

 

 

เครื่องมือติดไฟไม่ได้เป็นแบบดั้งเดิมอย่างที่ ฉาวซวน คิดมาก่อน

 

มันเป็นผงบางอย่าง นักรบทุกคนได้รับอนุญาตให้พกผงแป้งนี้

 

บางส่วน เมื่อจะทำการจุดไฟ จะนำช้อนหินออกมาและวางผง

 

บางอย่างลงภายในแล้วใช้สากหินบดอย่างเร็ว ในไม่ช้า ผงที่อยู่

 

ภายในก็จะกลายเป็นเปลวไฟ และเปลี่ยนจากช้อนหินเป็นคบไฟ

 

ขนาดเล็กเพื่อจุดชนวนฟางและกิ่งไม้

 

ฉาวซวน รู้สึกแปลกใจมากเมื่อเขาเห็นยี ที่ดูแลการส่งอาหาร

 

ให้กับถ้าเด็กกำพร้า, จุดไฟด้วยผงแป้ง เขาคิดว่าคนในเผ่าอาจจะ

 

สามารถเจาะไม้ที่จะทำให้เกิดเปลวไฟหรือใช้หินเหล็กไฟ แต่เขา

 

ไม่เคยคาดหวังให้พวกเขาใช้เครื่องมือที่สะดวกเช่นนี้ เด็กกำพร้า

 

ในถ้า ไม่มีผงไวไฟหมายความว่า พวกเขาเท่านั้นที่จะมีผงไวไฟ

 

เมื่อพวกเขากลายเป็นนักรบ และเริ่มต้นชีวิตของตัวเองอยู่ข้าง

 

นอก

 

 

 

บางครั้ง ฉาวซวนรู้สึกขัดแย้งแปลกๆเมื่อสังเกตเผ่า ราวกับว่า

 

ทักษะที่พวกเขาเข้าใจได้ไม่สอดคล้องกับระดับการพัฒนาของ

 

พวกเขา

 

แต่เป็นสิ่งหนึ่งที่น่าสงสัย ฉาวซวนหยุดคิดสำหรับตอนนี้

 

นักรบคนหนึ่งได้ลิ้มรสปลาย่างเพื่อให้แน่ใจว่ามันกินได้ และ

 

แม้กระทั่งรสชาติอร่อย คนสามคนและหมาป่าหนึ่งตัวร่วมกันกิน

 

ปลาทั้งตัว นักรบสองคนไม่อาจเต็มอิ่มด้วยอาหารเล็กน้อยเช่นนี้

 

และซีซาร์ก็ไม่สนใจโดยเฉพาะอาหารที่ปรุงสุกในตอนแรก เช่นที่

 

มันกินเล็กน้อยเท่านั้น ฉาวซวน เป็นเพียงคนเดียวที่มีมื้ออาหารที่

 

ดีจากเนื้อปลา

 

หลังจากที่เสร็จการกินอาหาร นักรบทั้งสองขอกระดูกปลาเก็บไว้

 

เป็นของที่ระลึก สัญชาตญาณของฉาวซวนบอกเขาว่า พวกเขา

 

 

 

กำลังวางแผนที่จะใช้กระดูกปลากลับไปยังทีมล่าสัตว์ของพวกเขา

 

เพื่ออวดมันกับนักรบคนอื่น ๆ

 

ต่อมาเมื่อนักรบทั้งสองกลับไปปฏิบัติหน้าที่เฝ้าระวังของพวกเขา

 

เช่นที่ฉาวซวนจูงซีซาร์กลับไปที่ถ้าเด็กกำพร้า หิ้วปลาตายตัวอื่น ๆ

 

ที่ร้อยบนเชือกฟาง

 

ท้องฟ้ามืดมากขึ้น และเด็กบางคนในถ้าเด็กกำพร้ากำลังหลับอยู่

 

ขณะที่เด็กคนอื่นกำลังจะนอนหลับ แต่มีไม่กี่คนกำลังรอการ

 

กลับมาของ ฉาวซวน

 

มีกองไฟภายในสว่างขึ้นโดย ยี ทุกๆบ่ายสำหรับเด็กที่จะอุ่นหรือ

 

ปรุงอาหารได้ มันเป็นการจุดไฟ และ กู่ ดูแลดับมันทุกคืนก่อนที่

 

เขาจะไปนอน ในอนาคต ฉาวซวน จะเป็นผู้ที่รับผิดชอบหน้าที่นี้

 

เช่นกัน

 

 

 

ยืนอยู่ที่ทางเข้า ฉาวซวนบอกซีซาร์ให้รออยู่ข้างนอกพร้อมกับปลา

 

ในขณะที่เขาสูดลมหายใจลึกและก้าวเข้าไปภายใน

 

เด็ก ๆ ที่ตื่นขึ้นนั้นค่อนข้างเป็นเด็กที่อยู่มานาน และพวกเขากำลัง

 

คิดถึงบางสิ่งรอบกองไฟ ในขณะที่ฉาวซวนเข้ามา สายตาทุกคู่

 

กำลังเคลื่อนตามรอยเท้าของเขา ฉาวซวน เห็นได้ชัดถึงความรู้สึก

 

เกลียดชังของพวกเขา เพราะเขาเข้ารับตำแหน่งที่พวกเขาโหยหา

 

หลังจากก้าวบันไดไม่กี่ขั้น เขาก็ปีนขึ้นไปบนก้อนหินยักษ์ที่มี

 

รูปร่างคล้ายเครื่องโม่หิน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทางเข้า เป็นสถานที่ที่

 

สูงที่สุดในถ้า และอาจจะมีมุมมองที่ชัดเจนทุกๆที่ภายในถ้าเมื่อ

 

ยืนอยู่บนนั้น นั่นคือที่ๆ กู่กระจายอาหาร

 

มีเด็กที่มีอายุมากกว่าไม่กี่คนเดินเข้ามาใกล้ ฉาวซวน มองที่พวก

 

เขาและปรบมือของเขา “ลุกขึ้น! ทุกคนลุกขึ้น ถ้าเจ้าไม่ได้นอน

 

หลับ! ”

 

 

 

นอกเหนือจากเสียงที่นอนหลับ ทุกคนในถ้าค่อยๆเดินมารอบ ๆ

 

ฉาวซวน เริ่มพูดเมื่อเห็นเด็กส่วนใหญ่อยู่ที่นี่แล้ว และเขาพูด

 

พร้อมกับที่เขาจ้องมองไปที่บรรดาเด็กที่มีอายุมากกว่าที่อยู่

 

ข้างหน้า “ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่เชื่อว่าข้าเป็นคนหนึ่งที่จะมาแทนที่ กู่

 

และเจ้าต้องการที่จะให้ข้าลงจากหน้าที่นี้ เพื่อให้เจ้าสามารถใช้

 

ตำแหน่งเดิมของ กู่! เจ้ารู้สึกดีใจที่จะได้ทำอย่างนั้น ใช่มั้ย? แต่!

 

เพียงแค่รู้ว่าลุงยีเป็นคนหนึ่งที่ทำให้ข้าอยู่ในตำแหน่ง! เจ้าก็

 

สามารถไปหาลุงยี หากเจ้ามีปัญหาใด ๆ ไม่พอใจ อยากร้องเรียน

 

หรือคับข้องใจต่อการตัดสินใจของเขา! การที่เจ้ากล่าวว่าเป็น

 

ความผิดของข้า มันไม่ได้ช่วยอะไรแม้แต่น้อย! ”

 

เด็กเหล่านี้ยืนอยู่ด้านหน้าและพวกเขากำลังคิดถึงความเป็นไปได้

 

ที่จะเข้าใกล้ยี ควรปรึกษาเรื่องนี้กับ ยี หรือไม่ ? หรือบางที ยี

 

อาจจะโกรธ? เขาจะหยุดส่งอาหารหรือไม่ ถ้าเขาโกรธ? เช่นนั้น

 

แล้วพวกเขาก็จะถูกทำให้หิวโหย โดยไม่มีอาหารหรือ? วิธีนี้ดู

 

 

 

เหมือนจะเป็นไปไม่ได้ เด็กที่มีอายุมากกว่ามีความคิดมากกว่าคน

 

ที่อายุน้อยกว่า

 

ซวนมองไปรอบ ๆ และพูดต่อ “เจ้าเคยสงสัยไหมว่าทำไมข้าได้รับ

 

ตำแหน่งของกู่หรือไม่?ข้าอายุน้อยกว่าและเตี้ยกว่าพวกเจ้า และ

 

ข้าไม่ได้เป็นผู้ที่แข็งแกร่งเท่าเจ้า ทำไมลุงยี สั่งให้ข้าเป็นผู้ดูแล

 

รับผิดชอบ ?! ”

 

“เพราะข้าดีกว่าเจ้า มีความสามารถมากกว่า!” ฉาวซวน กล่าว

 

อย่างหนักแน่น และเขาก็ไม่กระพริบตา เอนพิงอยู่ที่ด้านหน้าของ

 

ทุกคน ในความเป็นจริง ฉาวซวนจะสามารถเรียนรู้เกี่ยวกับจิตใจ

 

ของคนส่งอาหารได้อย่างไร? เขากำลังคิดถึงเกี่ยวกับการพูดคุย

 

ปรึกษาในเรื่องนี้กับยี วันพรุ่งนี้ ด้วยตัวเอง แต่ในขณะที่ สิ่งที่เขา

 

ต้องทำก็คือต้องผ่านคืนแรกนี้ไปด้วยความประหลาดใจและน่า

 

ตกใจเหล่านี้สักเล็กน้อย “ลูกหมาป่า” หรือคนอื่น ๆ ที่เขาจะต้อง

 

จ้องกลับตลอดเวลา ในกรณีที่พวกเขาจะรวมตัวร่วมมือกันเพื่อ

 

สร้างความวุ่นวายรอบๆกับเขา

 

 

 

ฉาวซวน ไม่คิดเกี่ยวกับวิธีที่นุ่มนวล แต่เหล่าสารเลวน้อยพวกนี้ ก็

 

ยากเกินไปที่จะรับมือ เจ้าไม่สามารถใช้เหตุผลกับพวกเขาได้ และ

 

ขึ้นอยู่กับการสังเกตของฉาวซวน การตัดสินใจของยีจะไม่สามารถ

 

เปลี่ยนแปลงได้ในระยะเวลาสั้น ๆ ดังนั้น ได้รับหน้าที่ให้

 

รับผิดชอบ ฉาวซวน จะต้องเป็นผู้รับผิดชอบในขณะนี้และอาจจะ

 

นานกว่านี้ ทิ้งให้ฉาวซวนไม่มีทางเลือกแต่เพื่อที่จะมีอำนาจ และ

 

จัดการปัญหาในครั้งนี้ และตลอดไป

 

เด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าโกรธกับคำพูดของ ฉาวซวน; บางคนถึงกับ

 

ยกคิ้วของพวกเขา แต่ก่อนที่พวกเขาจะพูด พวกเขาได้กลับมา

 

คำรามฉาวซวน “ทั้งหมดเพราะเจ้า หุบปากของเจ้าไปซะ!”

 

เมื่อเป็นเช่นนั้นฉาวซวนก็ตะโกนออกมา “ซีซาร์ !”

 

 

 

ซีซาร์รออยู่ข้างนอก และมันลากปลาในทันทีที่ได้ยินเสียงของ ฉาว

 

ซวน

 

ทุกสายตาจับจ้องอยู่ที่ซีซาร์จน ฉาวซวนหยิบปลาและยกมัน

 

ขึ้นมา จากนั้นพวกเขาก็ได้สังเกตเห็นว่ามีบางอย่าง

 

“ดูที่นี้? ข้าล่ามัน และนำมันกลับมาแล้ว! ”

 

ฉาวซวน แก้เชือกฟางเพื่อเผยให้เห็นลักษณะของปลา และเขาจับ

 

หางของมันยกขึ้นเพื่อให้เด็กๆเห็นในมุมที่ชัดขึ้น

 

ปลาหลายตัวไม่มีเปลือกตาและไม่สามารถกระพริบตาเช่นที่ตา

 

ของพวกมันยังคงเบิกกว้างแม้แต่ตอนที่พวกมันตาย

 

ภายใต้แสงไฟที่ไม่ได้สว่างสดใส ปลาตาสีแดงดูเหมือนจะ

 

ค่อนข้างแปลกประหลาดและมืดมัว ปากของมันเปิดและปิด

 

 

 

เหมือนที่ ฉาวซวน โบกมือของเขา เพื่อให้เด็กรอบข้างเห็นฟันคม

 

เล็ก ๆ จำนวนมากในปากของมัน สิ่งสกปรกบนเกล็ดของมันได้ถูก

 

ล้างออก,ดังนั้นปลาที่สะท้อนแสงคล้ายภูติผี,ซึ่งเพิ่มความหนาว

 

เย็นในค่าคืนนี้

 

เด็กที่ด้านหน้าอึ้งได้แต่ถอยหลังกลับ นาทีก่อนหน้านี้พวกเขา

 

กำลังจ้องมองที่ ฉาวซวน แต่ตอนนี้แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วย

 

ความหวาดกลัวหนักและระแวดระวัง ในขณะเดียวกัน มุมมอง

 

ของพวกเขาที่มีต่อ ฉาวซวน เปลี่ยนจากไม่เป็นมิตรไปอย่างสิ้นเชิง

 

เผ่าชื่นชมความแข็งแกร่ง นักรบที่ทรงพลังอาจได้รับความคาดหวัง

 

และการบูชาจากทุกชนเผ่า และเวลาส่วนใหญ่ ผู้คนชอบอะไรที่

 

ง่ายๆและทางออกที่ง่าย เมื่อต้องเผชิญกับปัญหา และวิธีการ

 

แก้ปัญหาคือความรุนแรง ยกเว้น ต่อสู้กับคนอื่นๆ มีวิธีที่ง่ายกว่า

 

ในการแข่งขัน; โดยการแสดงเกมของพวกเขา โดยปกติแล้ว เกมที่

 

ดีกว่าเป็นตัวแทนของนักรบที่แข็งแกร่ง (เกม คือเหยื่อที่ถูกล่า

 

 

 

เหมือนเราออกล่าสัตว์เป็นเกมอย่างหนึ่ง และแอดจะใช้คำว่าเกม

 

นะคะ)

 

สำหรับตอนนี้พวกเขาเป็นเพียงเด็กที่ไม่มีพลังสัญลักษณ์ นี่

 

หมายความว่าไม่มีนักรบที่สามารถล่าสัตว์ด้านนอกได้ ไม่ต้องเอ่ย

 

ถึงกับการนำเกมกลับมา เว้นแต่พวกเขาจะปล้นสิ่งของจากเด็กคน

 

อื่น ๆ การล่าสัตว์เช่นสัตว์ที่ดุร้ายนี้ เป็นไปไม่ได้สำหรับแต่ละคน

 

และพวกเขาทุกคน

 

มันเห็นได้ชัดว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแรงบึกบึน ดูฟันของมันสิ! ใคร

 

คนใดคนหนึ่งอาจถูกกัดอย่างแรงโดยฟันเหล่านั้น!

 

“เจ้าสามารถออกล่า? เจ้าสามารถนำเกมเช่นนี้กลับมา หรือสิ่ง

 

อื่นๆที่กินได้ ? เจ้าสามารถ?เจ้า? หรือเจ้า? มีใครบ้างที่สามารถ

 

ทำเช่นนี้ได้หรือไม่?! ”

 

 

 

เด็กๆชี้ไปที่ ฉาวซวน หดตัวลงอีกครั้งและส่ายหัวของพวกเขา

 

“เห็นได้ชัดว่าเจ้าไม่สามารถ! ดังนั้นกลืนทุกความไม่พอใจ และ

 

อารมณ์ของเจ้าลงเพราะว่าเจ้าไม่สามารถ! ”

 

หลังจากที่เจ้าชกต่อยกับคนที่มีไม้ เจ้าควรให้แครอท ดังนั้น ฉาว

 

ซวน จำเป็นที่จะต้องปลอบโยนพวกเขา ตั้งแต่ที่เขาได้บรรยาย

 

เรียบร้อยแล้ว

 

เขายกปลาอีกครั้ง

 

“นี่คือของขวัญที่ข้าเตรียมไว้สำหรับพวกเจ้าทุกคน ตั้งแต่วันแรกที่

 

ข้าเป็นผู้รับผิดชอบ!”

 

 

 

ฝูงชนเงียบสงบกับคำพูดของเขา มันต้องใช้เวลาสักครู่สำหรับ

 

เด็กๆที่จะถามด้วยเสียงสั่นเครือ ” ‘ของขวัญ’ หมายความว่า

 

อย่างไร”

 

เด็กที่อยู่เก่ากว่าเอ่ยถามอย่างต่อเนื่องว่า “ของกิน?”

 

ฉาวซวนตกใจแล้วกล่าวว่า ” … ใช่.” เหนื่อยชะมัด

 

อ๋อยยยย …

 

บรรยากาศในถ้าก็อบอุ่นขึ้น

 

ทุกอารมณ์เช่นความไม่พอใจ ความระมัดระวัง และความคับข้อง

 

ใจก็หายไปกับสายลม

 

 

 

ในมุมมองของพวกเขา “ของกิน” จะต้องเป็นคำที่สวยงามที่สุดใน

 

โลก