Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 222 หาวิธีการตั้งครรภ์

เมื่อได้ยินว่าแม่นมทั้งสองคนถูกเรียกกลับพระราชวัง หัวใจ
ของฮูหยินผู้เฒ่าก็หนาวเหน็บอีกครั้ง

ยายจาวโบกมือไล่บ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ออกไป จากนั้นนางก็
ถามฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความกังวลกับเสนาบดีเฟิง “เราควรส่ง
จดหมายไปหาท่านใต้เท้าหรือไม่เจ้าค่ะ? เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น
เราต้องถามปรึกษาท่านใต้เท้า เราต้องบอกท่านใต้เท้า
เกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองหลวงด้วยเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ แล้วพยักหน้า “ไปเขียนจดหมาย จะ
มีคนแจ้งให้ทราบเอง แต่เรื่องที่บ้านไม่ต้องบอกเขา ข้าคิดไม่
ออกเลยจริง ๆ ” นางพูดขณะกำลังคิด หลังจากนั้นไม่นาน
นางก็พูดว่า “ไปดูสิพลาสเตอร์ยาและยารักษาโรคที่อาเองส่ง
มาให้สิ เหลืออยู่เท่าไหร่ ? ”

ยายจาวทำตามทันที เมื่อนางกลับมานางรายงานว่า “พลา
สเตอร์ยาเหลืออีก 10 แผ่น และยาเหลืออีก 5 เม็ดเจ้าค่ะ”

“เหลือแค่นี้หรือ?”

“เจ้าค่ะ”

“…ลืมมันไปเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ “ทั้งหมดที่เหลืออยู่
เราจะเก็บไว้ หลังจากนี้หากยาหมดแล้วให้นำหมอจากข้าง
นอกมารักษาข้า ในอนาคตถ้าเรือนตงเซิงส่งยามาให้อีก อย่า
รับไว้”

ยายจาวถอนหายใจและพยักหน้าเบา ๆ “ คิดดูแล้วน่า
เสียดาย หลังของท่านกำลังจะหายดี หากได้รับการรักษา
ต่อไปโดยคุณหนูรอง”

“ไม่มีอะไรน่าเสียดาย” สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าย่ำแย่ลง “มัน
เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของคฤหาสน์เฟิง ในช่วงหัวเลี้ยว
หัวต่อที่สำคัญนี้เราจะต้องไม่ทำผิดพลาดใด ๆ ”

“เจ้าค่ะ”

ต้องบอกว่าเฟิงหยูเองกำลังประสบปัญหาทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ามี
ความโศกเศร้าเป็นอย่างมาก แต่กลับทำให้เฟิงเฟินไดมี
ความสุขมาก

เมื่อแม่นมทั้งสองกลับไป เฟิงเฟินไดก็นอนหลับ นางนอน
ตั้งแต่เที่ยงวันถึงเที่ยงในวันถัดไป หลังจากตื่นนอน นางไม่
แปรงผมหรือล้างหน้า นางรีบวิ่งตรงไปที่ห้องของฮันชิและจับ
มือนาง “ท่านแม่ นี่เป็นโอกาสของท่าน ! ”

ฮันชิตกใจกับสิ่งที่นางพูดว่า “โอกาสอะไร?”

“โอกาสที่จะกลับมาอีกครั้ง ! ” เฟิงเฟินไดไม่สามารถปกปิด
ความสุขของนางได้เนื่องจากนางวิเคราะห์สถานการณ์แล้ว
“เฟิงหยูเองล้มลงและจะไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก เฟิงเฉิน
หยูนั้นก็ไม่มีอะไรดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปท่านพ่อได้แต่แต่งตั้ง
ให้ข้าเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิงได้เท่านั้น”

ฮันชิเตือนนางว่า “ยังมีคุณหนูสามและอนุอันชิอยู่”

“จะกลัวพวกนางทำไม?” ดวงตาของเฟิงเฟินไดเปล่งประกาย
“นางไม่มีความปรารถนาที่จะดิ้นรนเพื่อความโปรดปราน
แม้ว่านางจะทำนางก็ไม่สามารถเอาชนะท่านได้ เพียงแค่ให้
กำเนิดลูกและกังวลเกี่ยวกับการให้กำเนิดบุตรชาย ไม่ต้อง
กังวลเกี่ยวกับสิ่งอื่นใด คฤหาสน์เฟิงนี้ไม่ช้าก็เร็วจะเป็นของ
เรา”

เฟิงเฟินไดพ่นคำเหล่านี้จากนั้นก็วิ่งออกไปจากห้องเหมือน
สายลมเหลือเพียงฮันชิที่จะรู้สึกขมขื่น

ให้กำเนิดบุตรอย่างต่อเนื่องหรือ เด็กอยู่ที่ไหน

นางไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนเฟิงเฟินไดและนางก็ไม่ได้ไร้
เดียงสาเหมือนเฟิงเฟินได เด็กคนนั้นอายุเพียงเท่าใด ดังนั้น
จึงมีหลายสิ่งที่นางไม่เข้าใจ เฟิงเฟินไดรู้เพียงแต่ว่าการที่เฟิง
จินหยวนค้างคืนที่ห้องของฮันชินั้นจะทำให้นางตั้งครรภ์ได้
และเด็กคนนั้นจะเป็นเด็กผู้ชายอย่างแน่นอน จะเกิดอะไรขึ้น
ในโลกนี้ ?

“อาจู” นางถามบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างนาง “บอกข้าที ถ้าข้าแอบ
นำหมอเข้ามาในคฤหาสน์ จะมีปัญหาเกิดขึ้นหรือไม่?”

อาจูรู้สึกกลัวและส่ายหน้า “อย่าทำเช่นนั้นนะเจ้าค่ะ ! ทุก
วันนี้คฤหาสน์ก็มีเรื่องมากพออยู่แล้ว โดยเฉพาะเรื่องของ
คุณหนูรอง หากอนุฮันเชิญหมอมาเวลานี้ ทุกอย่างจะดีหาก
อนุฮันตั้งครรภ์ แต่ถ้า…”

ฮันชิตกใจมาก ถูกต้องมันจะดีถ้านางตั้งครรภ์ แต่ถ้านางไม่
ตั้งครรภ์ละก็ เฟิงเฟินไดจะไม่ทำให้นางกระอักเลือดเลยหรือ
?

“ถ้าเช่นนั้นข้าควรทำอย่างไรดี ? ” นางคิดไม่ออก นางยืนขึ้น
เดินไปรอบ ๆ ห้อง

สุดท้านอาจูคิดแนะนำขึ้นมา “นักแสดงยังคงอยู่ในคฤหาสน์
ใช่ไหมเจ้าค่ะ ? อนุฮันทำตามที่คุณหนูสี่ทำก่อนหน้านี้สิเจ้า
ค่ะ ให้นักแสดงออกไปหาหมอ บอกว่าต้องมีการตรวจ
นักแสดงคนหนึ่ง”

ตาของฮันชิสว่างขึ้น “นี่เป็นความคิดที่ดี ไปกันเถอะ”

อาจูรีบคว้าเสื้อคลุมตามหาฮันชิออกจากเรือน แต่เมื่อนาง
มาถึงที่เรือนรับแขก นางเห็นคนจากคณะนักแสดงกำลังเก็บ
ของ

นางตกใจและเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วเพื่อถามหัวหน้าคณะ
ที่หล่อเหลา “ท่านเยว่ ท่านกำลังทำอะไรอยู่ ? ”

นักแสดงที่หล่อเหลาที่ถูกเรียกว่าท่านเยว่กำลังห่อเสื้อผ้าการ
แสดงของเขา เมื่อเห็นว่าฮันชิมา เขาก็รีบไปบ่นว่า “ในที่สุด
อนุก็มา ถ้าเจ้ายังไม่มา พวกข้าก็ต้องออกไปแล้ว” ใครจะไปรู้
ว่าเป็นเพราะงานของเขาหรืออย่างอื่น แต่ดวงตาของท่าน
เยว่ก็พุ่งเข้าหาใบหน้าของฮันชิ

ฮันชิเคยชอบวิธีนี้มาก่อน หากอยู่ภายใต้สถานการณ์ปกตินาง
ก็จะหน้าแดงและรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาที่หัวใจ อย่างไรก็ตามวันนี้
แตกต่างกัน มีบางอย่างในใจของนาง ดังนั้นนางจะกังวล
เรื่องอื่นได้อย่างไร นางรีบมองดูอาจูและอาจูเข้าใจความ
ตั้งใจของนาง นางพูดกับคนที่อยู่ในห้อง “อนุมีบางอย่างที่จะ
พูดคุยกับหัวหน้าคณะของพวกเจ้า ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้”

คนจากคณะนักแสดงมองหน้าท่านเย่วและเห็นเขาพยักหน้า
พวกเขาจึงวางของแล้วออกจากห้อง อาจูออกไปอย่าง
รวดเร็วและปิดประตู ฮันชิพูดกับท่านเย่วว่า “เรื่องอื่นเอาไว้
ก่อน ตอนนี้ข้าจะมาขอความช่วยเหลือจากเจ้า”

“โอ้” เขาสะดุ้งตกใจ “ข้าสามารถช่วยอะไรอนุฮันได้ ? ”

ฮันชิก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วเอนตัวเข้าหาเขา ลด
เสียงของนางนางพูดว่า “เจ้าช่วยใช้ชื่อของคณะแสดงเพื่อ
เรียกหมอเข้ามาหาคฤหาสน์ให้ข้าได้หรือไม่ ? ”

“เรียกหมอหรือ” ท่านเยว่ตกใจครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว “ภายใต้
สถานการณ์ปกติมันจะเป็นไปได้ แต่ตอนนี้มันไม่สามารถทำ
ได้ วันนี้ท่านฮูหยินผู้เฒ่าให้บ่าวรับใช้มาบอกให้เราเก็บข้าว
ของออกคฤหาสน์วันนี้ ท่านได้จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว”

“อะไรนะ” ฮันชิขมวดคิ้ว คนที่นางเชิญถูกไล่โดยฮูหยินผู้เฒ่า
โดยที่ไม่บอกนาง ? แม้ว่านางจะเข้าใจว่านางเป็นอนุที่ต่ำกว่า
บ่าวรับใช้และไม่จำเป็นต้องให้ฮูหยินผู้เฒ่าบอกนางก่อนทำสิ่ง
นี้ นางรู้สึกว่านางเสียหน้า

“ความช่วยเหลือนี้ข้ากลัวว่าข้าจะไม่สามารถช่วยอนุฮันได้”
ท่านเย่วโอบกอดนางด้วยความเสียใจ อย่างไรก็ตามเขา
สอบถามเรื่องนี้ด้วยความกังวล “ท่านไม่สบายหรือ ? อากาศ
หนาวในฤดูหนาวอาจทำให้ท่านไม่สบาย ? ” พูดอย่างนี้เขา
ไปแล้วจับแขนเสื้อฮันชิแล้วส่ายหัว “เสื้อผ้าของท่านบางมาก
และที่นี่มันค่อนข้างไกลจากเรือนของท่าน ทำไมไม่ใส่ชุดที่
หนากว่านี้หน่อย ? ”

อาจูรู้สึกว่าท่านเยว่เกินขอบเขต ดังนั้นนางจึงจ้องมองเขา
อย่างไม่สุภาพ ในขณะที่ถอนสายตานางก็พบว่าฮันชิไม่
ตอบสนองต่อการกระทำของเขาในทางลบ ไม่เพียงแต่นางจะ
ไม่ตอบสนองเชิงลบแล้วดูเหมือนว่านางจะสนุกกับพวกเขา
ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงในขณะที่มองเขานางพูดเบา
ๆ ว่า “เจ้ารู้วิธีที่จะทำให้คนอื่นหลงใหล”

ใจของอาจูแน่นขึ้นขณะที่นางก้มศีรษะลง คำสาปแช่งที่นางมี
ต่อท่านเยว่นั้นถูกกลืนลงไป

“ผู้หญิงมีความหมายที่จะได้รับความรัก” ท่านเยว่เริ่มพูดอีก
ครั้ง
โชคดีที่ฮันชิยังมีความรู้สึกอ่อนไหวและรู้ว่านางต้องทำอะไร
ภายใต้สายตาของเขา นางพยายามทำใจให้หนักแน่นอย่าง
ยากลำบาก และถามว่า “เจ้าช่วยหาวิธีช่วยข้าได้หรือไม่ ?
ข้าต้องการหมอจริง ๆ ”

ท่านเยว่ไตร่ตรองเล็กน้อย และพูดว่า “ไม่ใช่ว่ามันไม่มีทาง
เกี่ยวกับเรื่องนี้ข้ามีเหตุผลที่จะต้องขนของอีกหลายอย่าง เรา
จะดูว่าคฤหาสน์เฟิงจะยินยอมให้นำคนมาช่วยยกสิ่งของ
ออกไปหรือไม่”

“นี่เป็นความคิดที่ดี ! ” ฮันชิเริ่มมีความสุขและเอื้อมมือไปที่
แขนเสื้อของนาง นางหยิบตั๋วแลกเงินออกมา “ข้าจะให้สิ่งนี้
ให้เจ้าเพื่อเชิญหมอ ที่เหลือสามารถใช้ดื่มชาได้”

ท่านเยว่ไม่ได้มองว่ามันเท่าไหร่ ในขณะที่เขารับมันไว้ จากนั้น
เขาก็ยกมือขึ้นและตบไหล่ของฮันชิเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกไป

เมื่อเห็นเขาออกไป อาจูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและ
เตือนฮั่นชิอย่างรวดเร็วว่า “อนุฮัน บ่าวรับใช้รู้สึกว่าท่านเยว่
ไม่ใช่คนซื่อสัตย์ อนุฮันควรหลีกเลี่ยงการพบเขาจะดีที่สุดนะ
เจ้าคะ”

ฮันชิมองอาจู “เจ้าจะเข้าใจอะไร? ตอนนี้นอกจากเขาใครจะ
ช่วยข้าได้บ้าง ? เขาจะออกจากคฤหาสน์ หลังจากจัดการ
เรื่องนี้เสร็จแล้วจะไม่มีใครได้รับการยอมรับ เจ้าเป็นห่วงเรื่อง
อะไร”

อาจูก็คิดเช่นนี้ด้วย ฮันชิอาศัยอยู่ในเรือน และท่านเยว่นั้นไม่
มีอะไรมากไปกว่านักแสดงข้างถนน หลังจากวันนี้พวกเขาจะ
ไม่พบกันอีก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวล

ดังนั้นนางไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม นางพยักหน้าและนั่งลง
กับฮันชิเพื่อรอข่าว

ท่านเยว่ก็กลับไปที่ห้องเพื่อรอพวกเขา ในระหว่างที่รอ พวก
เขาพูดคุยกันซักพักและพวกเขาก็ออกไป

ประมาณ 1 ชั่วยามต่อมา มีคนเข้ามา ฮันชิเห็นชายอายุ
ประมาณ 40 ปีเดินเข้ามาพร้อมกล่องไม้ เขามีท่าทางเหมือน
บัณฑิต ดังนั้นนางจึงรู้ว่านี่จะต้องเป็นหมอที่ลักลอบเข้ามาใน
คฤหาสน์ ดังนั้นนางจึงรีบมองท่านเยว่แล้วเดินผ่านหน้าเข้า
ไปในห้องด้านใน

ท่านเยว่กลับมา คนอื่นถูกไล่ออกไป มีเพียงหมอและอาจู
เท่านั้นที่เหลืออยู่ในห้อง แม้กระทั่งเขาก็ออกไปที่ลานเพื่อรอ

จากนั้นอาจูก็พาหมอไปที่เตียงภายในห้องด้านใน ฮันชิกล่าว
ว่า “วันนี้ข้าขอให้หมอเข้ามาในคฤหาสน์เพื่อตรวจการ
ตั้งครรภ์ของข้า”

หมอพยักหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง เขากล่าวอย่างใจ
เย็นและมั่นคงว่า “ข้าผู้ต่ำต้อยคนนี้ได้ฝึกฝนยามา 20 ปี
และเห็นหลายสิ่งมากมาย เมื่อได้รับเชิญเข้ามาในคฤหาสน์
เฟิงวันนี้ คนต่ำต้อยคนนี้รู้ว่าต้องมีผู้หญิงคนหนึ่งที่
จำเป็นต้องมีการตรวจสอบความลับ ท่านไม่ต้องกังวล แม้ว่า
สิ่งที่คนต่ำต้อยคนนี้พูดเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ของท่าน ข้า
สามารถรับรองได้ว่าหลังจากที่ข้าออกจากห้องนี้เรื่องนี้จะถูก
เก็บเป็นความลับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะไม่มีข่าวรั่วไหล
ออกไปขอรับ”

ฮันชิพอใจกับหมอคนนี้มาก และพยักหน้า “ตราบใดที่ท่าน
หมอสามารถทำสิ่งนี้ได้ ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า”

หมอก็พยักหน้าแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก หยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหม
ออกมา เขาวางไว้บนข้อมือของฮันชิ เมื่อเขาแสดงออกอย่าง
เคร่งขรึมเขาก็เริ่มรู้สึกชีพจรของนาง

ความกังวลของฮันชินั้นเกินขีดจำกัดสูงสุดแล้ว แม้ว่านางจะ
มีความเข้าใจที่ดีว่าเป็นสิ่งที่ค่อนข้างเป็นไปได้ที่นางไม่ได้
ตั้งครรภ์ แต่นางก็ยังมีความหวังเล็กน้อยในใจของนาง

โชคไม่ดีที่แพทย์จับชีพจรของนางครู่หนึ่งแล้วส่ายหัวของเขา
และบอกนางว่า “ท่านไม่ได้ตั้งครรภ์ขอรับ”

หัวใจของฮั่นชินั้นหนาวเหน็บทันที อาจูกำลังตื่นตระหนกอยู่
ข้าง ๆ และพูดกับหมอ “ลองตรวจอีกครั้ง”

หมอตรวจอีกครั้งแล้วส่ายหัว “ข้าเป็นหมอมา 20 ปีแล้ว ข้า
จะทำผิดพลาดเมื่อตรวจสอบการตั้งครรภ์ได้อย่างไร ไม่
ตั้งครรภ์ก็คือไม่ได้ตั้งครรภ์” คิดอีกเล็กน้อยเขาถามว่า
“รอบเดือนของท่านมาถึงเมื่อไหร่ขอรับ”

ฮันชิตอบว่า “วันที่ 6”

“วันที่ 6…” เขาไตร่ตรองสักพักหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ถ้าอย่าง
นั้นสองสามวันนี้จะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่จะตั้งครรภ์ ท่าน
ควรเตรียมบางอย่าง”

“ลืมมันไปเถอะ” ฮันชิโบกมือของนาง เฟิงจินหยวนออกจาก
เมืองหลวงไปแล้ว ดังนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแม้ว่ามันเป็น
วันที่ดีที่สุด “อาจูจ่ายค่าหมอ”

อาจูดึงเงิน 2 เหรียญออกมาจากแขนของนาง ในเวลา
เดียวกันนางแนะนำหมอ “หมอต้องจำคำสัญญาของเจ้าให้ดี
เมื่อเจ้าออกจากห้องนี้ เจ้าอย่าพูดเรื่องนี้กับคนอื่น”

หมอได้รับเงินแล้วพยักหน้า “ขอรับ” จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นแล้ว
คำนับฮันชิ เขาหันออกไป

ฮันชินั่งอยู่บนเตียงแล้วก็เศร้าหมองนิดหน่อย อาจูปลอบนาง
“อนุฮันอายุยังน้อยอยู่เจ้าค่ะ ในอนาคตยังมีโอกาสอีกมาก
เราสามารถให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ได้ ดังนั้นเมื่อท่านใต้เท้า
… ” นางพูดจนกระทั่งนางไม่สามารถทำต่อไปได้อีก นางใช้
เวลาทั้งวันอยู่ข้างฮันชิ นางรู้ว่าฮันชิไม่กลัวที่จะตั้งครรภ์ สิ่งที่
นางกลัวก็คือการที่คุณหนูสี่รู้และจะคลั่ง !

ฮันชินั่งกอดเข่าร้องไห้ นางได้ยินเสียงของใครบางคน
เคลื่อนไหวและนางคิดว่ามันคืออาจู อย่างไรก็ตามในเวลานี้
มือวางอยู่บนไหล่ของนางกะทันหัน และมีเสียงพูดใส่หูของ
นาง มันเป็นเสียงของชายคนหนึ่งที่พูดว่า “ถ้าอนุฮันต้องการ
มีลูก ข้าก็มีวิธีที่ดี”