Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 240 เกิดเหตุที่ค่ายทหาร

เฟิงเฟินไดเอนกายลงบนรถม้าและหลับตาลงครุ่นคิดอะไร
มากมาย หลังจากนั้นครู่หนึ่งนางสั่งเป่ยเอ๋อ “เมื่อเรากลับไป
ที่คฤหาสน์ หาคนที่จะไปสืบข่าวตำหนักลี ข้าต้องรู้ทุกอย่าง
เกี่ยวกับตำหนักลี นอกจากนี้ยังไปตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้นกับ
ต่างหูแก้วผลึกสีขาวที่พี่ใหญ่มอบให้ข้า และผลักข้าเข้าสู่หลุม
ลึกที่รู้จักกันในชื่อตำหนักลี ดังนั้นเราต้องใช้โอกาสนี้เพื่อพลิก
วิกฤติให้เป็นโอกาส”

ฮันชิกลัวเล็กน้อย “เจ้าจะทำอะไรกันแน่”

ไม่รอให้เฟิงเฟินไดตอบ เป่ยเอ๋อไตร่ตรองเล็กน้อยจากนั้นก็
เริ่มปลอบฮันชิ “อนุฮัน คุณหนูสี่ทำเช่นนี้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร ? ” ฮันชิโกรธเป่ยเอ๋อ ด้วย
ความโกรธทำให้น้ำตาไหลพรากออกมาจากความเจ็บใจ

อย่างไรก็ตามเฟิงเฟินไดกลอกตา “ทำไมท่านรีบร้อนอย่างนี้
? ทำไมท่านไม่ฟังเป่ยเอ๋อพูดให้จบ ? ”
ฮันชิพูดด้วยความโกรธ “นางพูดอะไรดีได้บ้าง”

“อนุฮัน ! ” เป่ยเอ๋อรู้สึกผิด และกล่าวว่า “วิธีคิดที่คุณหนูสี่
พูดมานั้นถูกต้องจริง ๆ เจ้าค่ะ! เมื่อคิดเกี่ยวกับคฤหาสน์มัน
ไม่ได้มีฮูหยินใหญ่และอนุหรือเจ้าค่ะ? ไม่ต้องพูดถึงนี่เป็น
ตำหนักขององค์ชาย แม้แต่นายท่านของคฤหาสน์ก็ยังมีเจ้า
ค่ะ!”

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ฮันชิก็โกรธมากขึ้น แต่นางก็ไม่ได้ทำอะไร
นางทนและอนุญาตให้เป่ยเอ๋อพูดต่อไป

เป่ยเอ๋อกล่าวต่อว่า “องค์ชายลีเป็นเจ้าชาย ดังนั้นจึงเป็น
เรื่องปกติที่พระองค์จะมีผู้หญิงเพิ่มขึ้นอีกสองสามคน
ยิ่งกว่านั้นพวกเขาทั้งหมดก็ถูกพาเข้ามาก่อนที่พระองค์จะได้
พบกับคุณหนูสี่ ไม่จำเป็นที่เราจะต้องโกรธ สิ่งสำคัญคือต้อง
ไม่มองย้อนกลับไปในสิ่งที่องค์ชายลีเคยทำ เราต้องดูว่า
พระองค์จะทำอะไรเจ้าค่ะ ! ”

ฮันชิขมวดคิ้ว “ที่เจ้าพูดหมายความว่าอะไร?…”

“ตราบใดที่คุณหนูสี่สามารถมัดใจขององค์ชายลีได้ ไม่ใช่ว่า
นางสนมทุกคนต้องก้มหัวให้กับคุณหนูสี่หรอกหรือ ? สำหรับ
พราชายารองคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้เป็นที่โปรดปราน สามารถ
จัดการพวกนางได้ภายหลัง ตราบใดที่หัวใจองค์ชายลีอยู่กับ
คุณหนูสี่ อำนาจจะอยู่ในมือของคุณหนู”

ในที่สุดฮันชิก็เข้าใจ แต่นางยังคงขมวดคิ้วต่อไป “เจ้า
วางแผนที่จะมัดใจของผู้ชายแบบนี้ได้อย่างไร ? คุณหนูสี่อายุ
เท่าไหร่ ? มีความเป็นไปได้ว่าองค์ชายห้าจะเย็นชาก่อนที่เจ้า
จะแต่งงานเข้าตำหนัก”

“จากนั้นเราจะผูกติดกับองค์ชายลีตลอดเวลา ! คงเป็นการดี
ถ้าหากพระองค์ไม่เย็นชา” เป่ยเอ๋อมองที่เฟิงเฟินได และพูด
ว่า “หลังจากกลับไปที่คฤหาสน์ บ่าวรับใช้คนนี้จะส่งคนไปสืบ
เรื่องแก้วผลึกสีขาวทันที เราต้องคิดอย่างถี่ถ้วนและละเอียด
เพื่อจะได้จับองค์ชายห้า ตราบใดที่คุณหนูได้รับความโปรด
ปรานจากพระองค์ ไม่มีใครกล้าทำให้เราเดือดร้อนเจ้าค่ะ”

เฟิงเฟินไดยิ้มปากฉีกถึงหู “ถูกต้อง โอ้ เป่ยเอ๋อ มีเจ้าเป็น
บ่าวรับใช้ส่วนตัวนี้ดีจริง ๆ เจ้ามีความคิดคล้ายกันมากกับข้า
ตอนแรกข้าสงสัยว่าทำไมองค์ชายห้าถึงสนใจข้า แต่มัน
เกี่ยวกับต่างหูคู่นั้นจริง ๆ นี่ก็เป็นสิ่งที่ดี อย่างน้อยมันก็ทำให้
เราเริ่มต้นใหม่”

“นั่นก็ดีเช่นกัน” ฮันชิรู้สึกว่าเฟิงเฟินไดดูเหมือนจะโตขึ้น และ
แผนการของนางก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าจะมีบางอย่าง
เช่นนี้เกิดขึ้นนางก็ไม่รู้สึกท้อถอย นางสามารถวิเคราะห์
สถานการณ์และตัดสินใจได้ทันที ถ้านี่เป็นตัวนางเอง นางจะ
ทำไม่ได้แน่นอน “แต่ข้ายังคงกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับคุณหนู
ใหญ่ นางให้ต่างหูคู่นั้นเห็นได้ชัดว่ามีความตั้งใจที่จะทำร้าย
เจ้า เกิดอะไรขึ้นถ้านางวางแผนหลังจากที่เจ้ากลับไป ? ”

“ข้าจะวางแผนตอบโต้นาง และเราจะได้เห็นดีกันว่าใครชนะ
ใคร ! ” ภาพที่ดูเคร่งขรึมปรากฏขึ้นอีกครั้งในสายตาของเฟิง
เฟินได “เฟิงเฉินหยูไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าดอกไม้ที่ถูก
ทำลาย นางยังคงฝันที่จะเป็นฮองเฮาอีกหรือ ? เชอะ ! นาง
ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาของตัวเองบ้างเลย”

เป่ยเอ๋อแนะนำนางว่า “ดีแล้วที่คุณหนูสี่รู้ตัว แต่คำพูด
เหล่านี้ควรพูดอย่างระมัดระวัง นอกจากนี้คุณหนูใหญ่ไม่ได้
ถูกทิ้งจริง ๆ ท้ายที่สุดนางยังคงได้รับการสนับสนุนจาก
ตระกูลเฉิน ดังนั้นเราจะต้องไม่ยอมให้พวกเขามีแผนการลับ
อื่น ๆ ”

“ถูกต้อง” ฮันชิเตือนนาง “หลังจากปีใหม่เจ้าจะอายุ 11 ปี
นั่นจะหมายถึงอีก 4 ปีจนกว่าเจ้าจะแต่งงาน การล่าช้าเป็น
เวลานานหมายถึงปัญหา ดังนั้นเจ้าจะต้องคิดอย่างรอบคอบ
ก่อน”

“ข้าเป็นผู้ที่กลัวความล่าช้าจะนำไปสู่ปัญหางั้นหรือ ? ” เฟิง
เฟินไดยกมุมปากของนาง “ถึงแม้จะมีผู้หญิงหลายคนใน
ตำหนักลี แต่เมื่อข้ามองมันก็คงไม่มีผู้หญิงสูงศักดิ์มากมาย
ส่วนใหญ่ของพวกเขาพบโดยองค์ชายในหมู่สามัญชน เพียงดู
ความเย่อหยิ่งของนางสนมก่อนหน้านี้ ก็ทำให้เห็นได้ชัดว่า
พราชายารองในตำหนักน่าจะไม่มีจุดยืนใด ๆ โชคดีที่ข้าได้รับ
การหนุนหลังจากคฤหาสน์ของเสนาบดี แม้ว่าองค์ชายห้าจะ
ไม่ไว้หน้าพระภิกษุ แต่ยังคงต้องไว้หน้าพระพุทธรูป 1 คงไม่
เป็นการดีที่จะกลับคำพูดของตัวเอง”

“บ่าวรับใช้คนนี้จะไปตรวจสอบต้นกำเนิดของพราชายาเอก
องค์ชายลีในภายหลัง” เป่ยเอ๋อกล่าว “นี่ควรจะง่ายต่อการ
ตรวจสอบ เมื่อเข้าใจที่มาของพวกนางแล้ว เราสามารถ
จัดการได้เร็วขึ้น”

ขณะที่นางพูด เฟิงเฟินไดหันความสนใจไปหาฮันชิ

ฮันชิหดคอด้วยความกลัว นางกลัวการจ้องมองจากเฟิงเฟิน
ไดมากที่สุด ทุกครั้งที่นางแสดงภาพลักษณ์นี้มันก็เป็นการ
โหมโรงก่อนที่นางจะถูกตำหนิ

แน่นอนว่า “แม่รองต้องมีความเข้าใจเช่นกัน ลองคิดดูสิถ้า
ข้ากลายเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิง ไม่ว่า
สถานการณ์จะเกิดขึ้นกับองค์ชายห้า พระองค์จะยังคงต้อง
เผชิญหน้ากับคฤหาสน์ของเสนาบดีใช่หรือไม่ ? เมื่อเวลานั้น
มาถึงการแต่งงานเข้าตำหนักลี ใครจะยังคงกล้าที่จะใช้
อำนาจในทางที่ผิด ? ดังนั้น แม่รอง ไม่ว่าข้าจะโดดเด่น
หรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับบุตรในท้องของท่าน ! ”

มือของเฟิงเฟินไดแตะที่ท้องส่วนล่างของฮันชิอย่างอ่อนโยน
ทำให้ฮันชิเหงื่อซึมด้วยความกลัว
เพื่อปกป้องการหมั้นของนางกับองค์ชายห้า นางจึงคิดหลาย
วิธี อีกด้านหนึ่งรถม้าของเฟิงหยูเองกำลังวิ่งไปทางออกของ
เมือง หวงซวนนั่งข้างนาง นางสับสนและถามเฟิงหยูเองว่า
“ทำไมคุณหนูถึงช่วยคุณหนูสี่ ? ”

เฟิงหยูเองยิ้ม “เพราะข้าอยากทำตามแผนของคนนั้น
ยอมรับความผิดพลาดและปรับให้เข้ากับมัน”

“องค์ชายสาม ? ” หวงซวนยังไม่เข้าใจ “แต่ประโยชน์ในการ
ทำเช่นนี้คืออะไรเจ้าค่ะ ? ”

“มีประโยชน์มากมาย เพียงแค่รอดู พวกเขาต้องการวางแผน
ต่อต้านข้า จะมีวันหนึ่งที่เขาจะรู้ว่าเขายังขาดอยู่” รอยยิ้ม
บาง ๆ ที่ติดอยู่ที่ใบหน้าของหยูเองทำให้หวงซวนรู้สึกสบาย
ใจและสงบนิ่ง

หวงซวนชอบท่าทางมั่นใจของนางและอดไม่ได้ที่จะมีความสุข
จากนั้นนางก็นึกถึงฉากงูของคุณหนูของนางต่อหน้าองค์ชาย
สาม และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก “ความพ่ายแพ้ขององค์
ชายสามนั้นน่าสนใจมาก”
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองไม่ตอบสนอง นางลุกขึ้นและยกม่าน
ขึ้น “เราออกจากเมืองมาแล้วหรือ ? ”

คนขับคือบานซูที่สวมหมวกไม้ไผ่ เมื่อเห็นเฟิงหยูเองออกมา
เขาชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “ดูสิขอรับ”

หยูเองมองตามนิ้วที่บานซูชี้ ไม่ไกลนางเห็นรถม้าอันงดงาม
อีกคันจอดอยู่บนถนน รถม้าทำจากไม้พะยูง แม้แต่ผ้าม่านก็
ทำจากตาข่ายผ้าไหมที่หายากมาก

นางมีความสุขทันที “เขาไม่ได้บอกหรือว่าเขาจะรอข้าที่ค่าย
ทหาร ? ทำไมเขาถึงมาที่นี่ ? ” เฟิงหยูเองยืนอยู่ข้างนอกรถ
ม้าของนาง นางยกมือป้องปากก่อนตะโกนว่า “เป่ยจื่อ ๆ ! ”

คนที่ยืนข้างรถม้านั้นไม่มีใครนอกจากเป่ยจื่อ เขาเห็นเฟิงหยู
เองมานานก่อนที่นางจะเริ่มโบกมือ ตอนนี้นางตะโกนออกมา
เขาเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งยืนอยู่บนรถม้า เป่ยจื่อไม่สนใจ
ความคิดของเขากลับคืนสู่ภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือทันที
ในเวลานั้นเฟิงหยูเองเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่มีความรู้ทาง
การแพทย์เล็กน้อย เขาจะคิดได้อย่างไรว่าเด็กญิงที่อยู่บน
ภูเขาจะเป็นถึงบุตรสาวของเสนาบดี เขาจะคิดได้อย่างไรว่า
เด็กหญิงที่เขาเจอครั้งนั้นจะกลายเป็นว่าที่พราชายาขององค์
ชายเก้า

“องค์ชาย ! ” เขาดีใจและหันมายกม่าน “พราชายามาถึง
แล้วขอรับ”

คนที่อยู่ในรถคือซวนเทียนหมิงที่สวมชุดสีม่วง เขายังคงนั่ง
อยู่ในรถเข็น แต่ขาใต้เสื้อคลุมของเขากลับมามีกำลังแล้ว
เขาสามารถก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว

เมื่อเป่ยจื่อดูที่ขาของซวนเทียนหมิง ความรู้สึกที่เขามีต่อเฟิง
หยูเองก็ยิ่งลึกซึ้งยิ่งขึ้น ในการได้พบแพทย์ผู้สูงศักดิ์ในฐานะ
พราชายาของพระองค์ พระองค์ช่างโชคดีอย่างแท้จริง !

รถม้าของเฟิงหยูเองมาถึงอย่างรวดเร็ว นางกระโดดลงไป
โดยไม่รอให้รถม้าหยุด และไปหาซวนเทียนหมิงทันที

บานซูกัดฟันของเขาด้วยความโกรธ “คุณหนู! คุณหนูไม่กลัว
ที่จะตกลงมาตายหรือขอรับ ? ”
ป้าป!

หวงซวนตีเขาอย่างรุนแรงจากด้านหลัง “หุบปากของเจ้าได้
หรือไม่ ? ”

บานซูไม่ได้พูดอะไร

ในขณะนี้เฟิงหยูเองปีนขึ้นรถม้าของซวนเทียนหมิงแล้ว เป่
ยจื่อหัวเราะเสียงดังขณะที่ชี้ไปที่บานซู โดยไม่มีคำอื่นเขา
เตรียมรถม้าพร้อมออกเดินทาง

บานซูและหวงซวนตามหลังพวกเขามุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร
ในเขตชานเมืองของเมืองหลวง

“ครั้งที่แล้วเจ้าพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับความประหลาดใจ
ดังนั้นข้าจึงคิดถึงมัน ถ้าข้าบอกเจ้าว่าข้าจะรอเจ้าที่ค่ายทหาร
จากนั้นข้าก็มาที่นี่อย่างลับ ๆ ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องประหลาดใจ
ใช่หรือไม่”

ซวนเทียนหมิงลูบหัวของเฟิงหยูเองเบา ๆ เมื่อมองที่
เด็กผู้หญิงคนนี้ นางเอาคางของนางวางที่ขาของเขา นางดู
เหมือนสัตว์เลี้ยงตัวเล็ก ๆ ถ้านางสามารถอยู่อย่างสงบสุข
อย่างนั้นมันก็น่ารักดีเหมือนกัน

น่าเสียดายที่เฟิงหยูเองไม่ใช่คนที่นั่งนิ่ง ๆ เหมือนสัตว์เลี้ยง
เขาลูบผมของนางสองครั้ง ก่อนที่เด็กหญิงจะไม่มีความสุข
และปัดมือของเขาออกไป “ข้าไม่ใช่ลูกสุนัข ทำไมเจ้าต้องลูบ
หัวข้าตลอดเลย ? ”

ซวนเทียนหมิงยังคงมองแบบเยือกเย็น “แล้วที่อื่นล่ะ ? ”

เฟิงหยูเองคิดอย่างรวดเร็วและยื่นมือเล็ก ๆ ของนางออกมา
“เอาไป”

เขาเริ่มเศร้าหมองและจับมือเล็ก ๆ เขาไม่พูดอีกต่อไป

นางยิ้มมือกว้าง ๆ แล้วนั่งลงบนพื้นตรงหน้าเขา จากนั้นนาง
ก็เริ่มตรวจสอบขาของเขา

“การฟื้นฟูเป็นไปด้วยดี กระดูกควรจะสมานตัวกันดีแล้ว”
นางเงยหน้าขึ้นมองเขา “อีกไม่กี่วันเมื่อข้าถอดเฝือกออก ขา
ของเจ้าจะกลับสู่สภาพเดิมและเจ้าต้องหัดเดินได้ทุกวัน”

“ดีมาก” เขาพยักหน้ารู้สึกมีความสุขขึ้นเล็กน้อย “เมื่อขาของ
ข้าหาย ข้าจะพาเจ้าออกไปเดินเล่น”

“จริงหรือ ? ” ดวงตาของเฟิงหยูเองเป็นประกายขึ้นมา “ข้า
จะไปทุกที่ที่ข้าต้องการได้หรือไม่ ? ”

“ไม่” เขาพยักหน้า “โลกมันกว้างเกินไป”

นางหัวเราะคิกคักในขณะที่นางอยากจะบอกเขาว่าโลกนี้ใหญ่
จริง ๆ มันไม่ได้จำกัดเพียงแค่ 4 อาณาจักรรอบราชวงศ์ต้า
ชุน ไกลออกไปมีอาณาจักรอื่น ๆ อีกมากมายอยู่อีกด้านหนึ่ง
ของมหาสมุทร ยังมีอีกหลายที่ที่ผู้คนไม่ได้คล้ายกับคนของ
ราชวงศ์ต้าชุน

นางไม่สามารถพูดได้ มีหลายสิ่งที่นางพูดไม่ออก นางอาจะ
ถูกตัดสินว่าเป็นปีศาจ และนางไม่ต้องการถูกมองว่าเป็น
ปีศาจ ในยุคนี้ยังมีอีกหลายสิ่งที่ยังคงต้องทำ
“องค์ชาย ! ” ทันใดนั้นเป่ยจื่อก็ตะโกนออกมา หลังจาก
ตะโกนนี้รถม้าก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

เฟิงหยูเองลุกขึ้นแล้วกลับไปนั่งข้าง ๆ ซวนเทียนหมิง เมื่อ
เห็นม่านยกขึ้น เป่ยจื่อก็แหย่หัวเข้ามาและพูดว่า “รองแม่
ทัพเฉียนมาถึงแล้วขอรับ”

“หืม ? ” ซวนเทียนหมิงตกใจแล้วอธิบายกับเฟิงหยูเอง “รอง
แม่ทัพเฉียนเป็นรองแม่ทัพค่ายทหาร โดยปกติเขาจะไม่ออก
จากค่ายเว้นแต่…”

“ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น” สีหน้าของเฟิงหยูเองจมลง ไม่พบแม่
ทัพ และตอนนี้รองแม่ทัพก็รีบออกไป เป็นไปได้ไหมว่ามี
บางอย่างเกิดขึ้นที่ค่ายนี้ ?

“ให้เขาเข้ามา”

“พะยะค่ะ”

เป่ยจื่อหันกลับไปเร็วมาก ชายวัยกลางคนขึ้นมาบนรถม้า
ผู้ชายคนนี้สูงเกือบ 8 ฟุตซึ่งเป็นความสูงที่ไม่ค่อยเห็นในยุคนี้
เขาถูกล้อมรอบอย่างชัดเจนในรัศมีของความกล้าหาญ นี่คือ
สิ่งที่เฟิงหยูเองคุ้นเคย เขามีความรู้สึกของทหารที่ผ่านการ
ต่อสู้มามากมาย

เขาไม่คิดว่าจะมีเด็กผู้หญิงอยู่ในรถม้า และไม่สามารถช่วยได้
อย่างไรก็ตามเขาถอนสายตาของเขา และคำนับซวนเทียนห
มิงอย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวว่า “มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ค่าย
ทหารพะยะค่ะ”

1 : จะต้องเผชิญกับบุคคลที่สาม หรือผู้สนับสนุนที่มี
ประสิทธิภาพ

นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ทีเป็นแพทย์
อัจฉริยะผู้เชียวชาญทั#งแพทย์สมัยใหม่ของโลก
ตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชค
ชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของ
เฮลิคอปเตอร์ นางฟื#นคืนชีพอีกครั#งในอีกโลกที
แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือ
เสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลทีตกอับของ
มารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นทีรัก
ของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี#ยม จาก
นั#นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้าน
ทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วน
เกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั#งนี# นางจะต้องตอบแทนพวกมัน
อย่างสาสม เข็มเล่มหนึง มีดผ่าตัดเล่มหนึง ชีวิต
1
ของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัว
แผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้
พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้
ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชือเสียงความมังคัง
จะเข้ามา นางจะเป็นทียอมรับของฮ่องเต้
แต่เดี7ยวก่อน เรืองทั#งหมดนันยกไว้เถอะ แล้วข้าจะ
ต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี#นะเหรอ นีมันเรือง
อะไรกัน….!
2