Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 256 ของกำนัลพิเศษ

คำว่า “คุณหนูรองไม่มา” ทำให้ทุกคนในห้องงงงวย

ฮูหยินผู้เฒ่าคิดว่านางหูฝาดไป นางรีบถามอีกครั้งทันทีว่า
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ ? ”

บ่าวรับใช้พูดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า “คุณหนูรองพูดว่าไม่มาเจ้าค่ะ”

“ทำไม ? ” เป็นฮันชิที่เอ่ยถามออกมา แต่เดิมนางมีความ
เชื่อมั่นว่าตราบใดที่เฟิงหยูเองมาถึง อาการบาดเจ็บที่ใบหน้า
ของเฟิงเฟินไดจะถูกรักษาได้โดยง่าย นางไม่ต้องกังวลมาก
เกินไปเพราะสิ่งนี้ แต่ตอนนี้เฟิงหยูเองบอกว่านางจะไม่มา
จะเกิดอะไรขึ้นกับเฟิงเฟินได ?

บ่าวรับใช้จ้องที่ฮันชิแล้วพูดด้วยท่าทางเย็นชา “คุณหนูรอง
พูดว่าเมื่อนางกลับมาที่คฤหาสน์ นางจะตรวจการตั้งครรภ์
ของอนุฮันด้วยความปรารถนาดี แต่อนุฮันกล่าวว่าคุณหนู
รองไม่ใช่หมอ ไม่จำเป็นต้องตรวจนาง ดังนั้นคุณหนูรองจะไม่
มา แต่คุณหนูรองยังคงกังวลเกี่ยวกับการบาดเจ็บของคุณหนู
สี่จึงเรียกหมอจากร้านห้องโถงสมุนไพรมาเป็นพิเศษ ซึ่งคือ
เขาผู้นี้เจ้าค่ะ” พูดอย่างนี้นางพาคนที่อยู่ข้างหลังนางไป
ข้างหน้า

เมื่อเห็นกลุ่มคน เขาก็คำนับฮูหยินผู้เฒ่าและกล่าวว่า “ผู้เฒ่า
คนนี้เป็นหนึ่งในหมอของห้องโถงสมุนไพรขอรับ และข้ามา
โดยคำสั่งของเจ้านายที่จะรักษาอาการบาดเจ็บของคุณหนูสี่”

ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจเงียบ ๆ เฟิงหยูเองไม่ไว้หน้าพวกเขา
นั่นทำให้นางโกรธมาก นางต้องการส่งคนอื่นไปพาเฟิงหยูเอง
มาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากคิดเกี่ยวกับมัน นางก็
ตัดสินใจล้มเลิกความคิดนั้น นางแค่โบกมือแล้วพูดว่า “ตรวจ
นางสิ สำหรับเด็กสาว จะเป็นการดีที่สุดที่จะไม่มีแผลเป็น
เหลืออยู่” เมื่อนึกถึงการต่อสู้กับเฟิงหยูเอง นางก็ไม่เคยชนะ
แม้แต่ครั้งเดียว นางไม่ต้องการปลุกเร้าความโกรธนั้น

นางสามารถกลืนความโกรธนี้ได้ แต่เฟิงเฟินไดก็ทำไม่ได้
ก่อนที่หมอจะมาถึงนาง นางตะโกนเสียงดัง “หยุด ! เจ้าไม่ได้
รับอนุญาตจากข้า ! ใบหน้าของคุณหนูผู้นี้เป็นสิ่งที่ใครก็
สัมผัสได้เช่นนั้นหรือ ? ”
ชายชราได้แต่เอ่ยว่า “แต่ชายชราผู้นี้เป็นหมอ”

“แม้เป็นหมอก็ไม่ได้ ! ” จิตใจของเฟิงเฟินไดกำลังใกล้จะแตก
สลาย “หากเจ้าแตะต้องข้า ข้าจะไปบอกองค์ชายห้า !”
หลังจากพูดอย่างนี้นางหันไปวิ่งหนีข้างนอก

บ่าวรับใช้ทุกคนรีบไปหยุดนาง แต่พวกเขาได้ยินฮูหยินผู้เฒ่า
กล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องหยุดนาง หากนางต้องการที่จะ
เปิดเผยใบหน้าที่น่าเกลียดนี้ต่อองค์ชายห้าก็ปล่อยนางไป ! ”

คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าหยุดเฟิงเฟินไดจากการวิ่งออกไปข้าง
นอกได้ แต่ก็ไม่สามารถหยุดนางจากการร้องไห้ได้

เมื่อนางเริ่มร้องไห้ ฮันชิก็เริ่มร้องไห้ทั้งสองร้องไห้ด้วยกัน ฮู
หยินผู้เฒ่ามีอาการปวดหัวอย่างรุนแรง แต่นางทำได้แค่
แนะนำฮันชิ “หยุดร้องไห้ เจ้าต้องไม่ร้องไห้ขณะตั้งครรภ์ ! ”

ฮันชิสะอื้นและกล่าวว่า “แต่เรื่องนี้ไม่สามารถนำมาพิจารณา
ได้เช่นนี้”

ไม่มีอะไรที่ยายจาวทำได้ เมื่อเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต้องการ
พูด นางพูดได้ในนามของเจ้านายของนาง “ไม่ว่าจะรักษาได้
หรือไม่ก็ตาม เราควรให้หมอดูบาดแผลของคุณหนูสี่ก่อน”

หมอเดินไปที่เฟิงเฟินไดอีกครั้ง และพูดว่า “ผู้เฒ่าคนนี้จะ
ถามคุณหนูอีกครั้งว่าจะให้ตรวจบาดแผลหรือไม่ ? ถ้าไม่ ข้า
จะกลับไป”

“ตรวจ ! ” เฟิงเฟินไดตะโกนอย่างโกรธเคือง “มารักษาข้า
เร็ว”

เมื่อเห็นว่าหมอได้เริ่มตรวจแผลแล้ว ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็
ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พูดตามความจริง นางกลัวจริง
ๆ ว่าเฟิงเฟินไดจะพบกับอุบัติเหตุที่โชคร้าย ถ้าหากองค์ชาย
ห้าเสด็จมาสอบสวนก็จะเป็นปัญหาอย่างยิ่งสำหรับคฤหาสน์
เฟิง

“เฉินหยู” นางพูดอย่างเศร้าโศก “ไม่ว่าเรื่องมันจะเป็น
อย่างไร แต่มันก็เกิดขึ้นในห้องของเจ้า”

เฉินหยูคุกเข่า และพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ “เฉินหยูเข้าใจดี ท่าน
ย่าโปรดลงโทษข้าเถิดเจ้าค่ะ”

“อ่า” ฮูหยินผู้เฒ่าไตร่ตรองเล็กน้อย “เจ้าจะถูกลงโทษด้วย
การคัดลอกบทสวดมนต์ 100 จบเพื่อเป็นการลงโทษสำหรับ
เรื่องในวันนี้”

“เฉินหยูยอมรับการลงโทษเจ้าค่ะ”

“หืม ! ” ฮันชิตะโกนอย่างดุเดือดเพื่อแสดงความไม่พอใจของ
นาง

น่าเสียดายที่ไม่มีใครอยากยอมรับนาง

ไม่นานการตรวจของเฟิงเฟินไดก็ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ หมอ
เขียนใบสั่งยาขึ้นมาและนำกล่องยาขนาดเล็กออกมา ให้
คำแนะนำกับเฟิงเฟินไดให้ทาลงบนแผลทุกวัน จากนั้นเขาก็
บรรจุกล่องยาของเขา โค้งคำนับฮูหยินผู้เฒ่าแล้วออกไป
พร้อมกับบ่าวรับใช้

ใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นบ่าวรับใช้จะกลับมาและบอกกับฮูหยิน
ผู้เฒ่าด้วยท่าทางที่ไม่สบายว่า “หมอต้องการเงิน 10 เหรียญ
เงินในการรักษาเจ้าค่ะ”

ฟู่ !

เฟิงเซียงหรูหัวเราะออกมา

พี่รองของนางจะใจดีขนาดเชิญหมอคนหนึ่งในร้านห้องโถง
สมุนไพรให้มารักษาได้อย่างไร

“10 เหรียญเงิน ? ” ฮันชิตะโกนเสียงดังอีกครั้ง “เขาปล้น
เรางั้นหรือ ? ”

ฮูหยินผู้เฒ่าตบเตียงด้วยความโกรธและพูดว่า “จ่ายซะ ! ไม่
ว่าเขาจะคิดค่ารักษาเท่าใด ! คฤหาสน์เฟิงของเราไม่สามารถ
เสียหน้าได้ แต่เจ้าต้องจำไว้ ไม่ว่าใครจะล้มป่วยก็ไม่ได้รับ
อนุญาตให้ไปหาเฟิงหยูเอง…ไม่อนุญาตให้เข้าไปที่ร้านห้อง
โถงสมุนไพร”

เรือนซูหยาคึกคักตลอดทั้งวัน ฮันชิกับเฟิงเฟินไดเลือกที่จะอยู่
และปฏิเสธที่จะจากไป ทั้งเสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้องของ
พวกเขาทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่สามารถพักผ่อนอย่างสงบสุขได้
2 ชั่วยามผ่านไปอาการปวดหัวของนางก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

ในขณะเดียวกันในเรือนตงเซิง เฟิงหยูเองยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์
ในมิติของนาง

นางได้ไตร่ตรองเรื่องของกำนัลสำหรับซวนเทียนเก้อและ
เพื่อนๆ หวงซวนพูดถูก ให้สิ่งที่พวกเขาต้องการหรือสิ่งที่พวก
เขาขาดแคลน

แต่พวกเขาเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ พวกเขาจะขาดแคลน
สิ่งที่พวกเขาต้องการหรือ ? พวกเขาจะขาดแคลนได้อย่างไร

การที่พวกเขาไม่ขาดแคลนสิ่งใดไม่ได้หมายความว่าทุกสิ่งที่
พวกเขามีดีที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กผู้หญิง การ
บำรุงรักษาผิวเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ในยุคนี้ไม่มีผลิตภัณฑ์ดูแล
ผิว พวกเขายังใช้สบู่น้ำผึ้งจีนเป็นสบู่ล้างหน้า หากสิ่งต่าง ๆ
ดำเนินต่อไปเช่นนี้ ผิวชั้นนอกสุดจะสึกกร่อนอย่างสมบูรณ์
เมื่อผิวสัมผัสกับแสงแดดโดยตรง ใบหน้าของพวกเขาจะ
หยาบกร้านก่อนที่พวกเขาจะเสียชีวิตเมื่ออายุมาก

จากเคาน์เตอร์ของนาง นางดึงโฟมล้างหน้า 4 หลอด มาสก์
หน้า 4 กล่อง ครีมกันแดด 4 ขวด นางยังหยิบของบางอย่าง
ออกมา เช่น ยาสีฟันและสบู่หอม หลังจากจัดเก็บพวกมันไว้
ในกล่องขนาดใหญ่ นางออกจากมิติของนาง

นางเรียกหวงซวนเข้ามาในห้องเก็บยา ชี้ไปที่กล่องขนาดใหญ่
นางพูดว่า “ไปหากล่องเล็ก ๆ มาเร็ว เราจะได้แบ่งของกำนัล
เหล่านี้ออกมา นี่จะเป็นของกำนัลตอบแทน”

หลังจากประสบกับการล้างพิษที่ค่ายทหาร หวงซวนก็ไม่
แปลกใจกับสิ่งแปลก ๆ ที่เฟิงหยูเอง “นำ” ออกมาอีกแล้ว
เมื่อเห็นขวดต่าง ๆ นางไม่ได้ถามเกี่ยวกับพวกมัน นางหันไป
เดินออกไปเพื่อไปหากล่อง

เมื่อนางกลับมา เฟิงหยูเองแยกสิ่งของออกเป็นหลายกอง
แล้ว เด็กสาวแต่ละคนจะได้รับอย่างใดอย่างหนึ่ง ยาสีฟัน
และสบู่หอมก็ถูกเตรียมไว้สำหรับครอบครัวของบรรดาคุณหนู
แม้ว่าสิ่งเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่มากสำหรับนางพวกเขาเป็นทุก
สิ่งที่ไม่สามารถพบได้ในราชวงศ์ต้าชุน เฟิงหยูเองพอใจกับ
ของกำนัลที่นางได้เตรียมไว้

แต่หวงซวนยังคงเตือนนางว่า “คุณหนู นอกจากของกำนัล
อบแทนเหล่านี้ คุณหนูต้องเตรียมสิ่งที่ดีกว่าด้วยเจ้าค่ะ”

นางสะดุ้งตกใจ “ดียิ่งกว่าเดิมอีกหรือ ? เอาให้ใคร ? ”

“คุณหนู ! ” หวงซวนไม่รู้ว่านางควรร้องไห้หรือหัวเราะดี “จะ
ถึงปีใหม่แล้ว ดังนั้นคุณหนูต้องส่งของกำนัลไปที่พระราชวัง
ด้วยเจ้าค่ะ ! แน่นอนว่าฮ่องเต้ ฮองเฮา และพราชายาหยุน
คุณหนูต้องส่งของกำนัลให้ด้วยเจ้าค่ะ“ นอกจากนี้นางยังชี้ไป
ที่กล่องที่ห่อไว้แล้วและพูดว่า “คุณหนูได้เตรียมของกำนัลคืน
แล้ว แต่มีบางตระกูลที่คุณหนูต้องส่งของกำนัลให้ก่อนเจ้าค่ะ
! ”

คราวนี้เฟิงหยูเองเข้าใจดี “เจ้าพูดถูก ตำหนักหยู ตำหนักชุน
และตำหนักหยวนหยวนเป็นตำหนักที่ข้าต้องส่งของกำนัลให้
ทุกอย่างปกติดี ข้าจะเตรียมอีกสองสามอย่างที่คล้ายคลึงกับ
สิ่งนี้สำหรับพวกเขา สำหรับของกำนัลที่ถูกส่งไปยัง
พระราชวัง … ข้าต้องคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับพวกมัน”

นางต้องคิดอย่างรอบคอบ เรื่องของการส่งของกำนัลเข้าไป
ในพระราชวังนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนคิดกันมานาน โดยธรรมชาติ
แล้วนางไม่อาจประมาทได้

คืนนั้นเฉินหยูนั่งคัดลอกบทสวดมนต์ ฮูหยินผู้เฒ่าบอกให้นาง
คัดลอกบทสวดมนต์ 100 จบ แม้ว่าจะเป็นเรื่องง่ายแม้ว่า
นางจะใช้เวลาทั้งวันและทุก ๆ คืน การคัดลอกมันก็ยังคงต้อง
ใช้เวลาหลายเดือนกว่านางจะทำเสร็จสมบูรณ์

“เฟิงเฟินได เจ้าสมควรตาย ! ” นางเกลียดเฟิงเฟินไดและ
กัดฟันด้วยความโกรธ ด้วยความโกรธนี้จังหวะแปรงของนาง
ก็หนักขึ้น มีหมึกจุดหนึ่งหยดลงบนกระดาษบทสวดมนต์ที่แก
คัดลอก

“คุณหนูสงบสติเจ้าค่ะ” ยี่หลินขยับมือของนางออกจาก
กระดาษอย่างรวดเร็ว “มันไม่ใช่ว่าคุณหนูไม่รู้จักนิสัยของ
คุณหนูสี่ ทำไมต้องทะเลาะกับนาง บ่าวรับใช้นี้จะขอพูดตรง
ๆ ด้วยนิสัยของนางจะนำไปสู่การพ่ายแพ้ไม่ช้าก็เร็ว ไม่
จำเป็นที่คุณหนูจะต้องลงมือทำ ตัวนางเองสามารถทำให้นาง
ตกต่ำลงได้”

เฉินหยูเหลือบมองไปที่ยี่หลิน “จัดการถุงนั้นหรือยัง ? ”

ยี่หลินพยักหน้า “คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ ข้าเผามันแล้ว
เจ้าค่ะ”

“ดี” เฉินหยูเป็นคนตัวเล็ก “ตอนแรกข้าอยากจะเก็บมันไว้ใน
กรณีที่ข้าสามารถใช้มันได้ ตอนนี้กับการที่เฟิงเฟินไดอยู่ใน
คฤหาสน์ ดูเหมือนว่าแม้ห้องของข้าก็จะไม่ปลอดภัย”

“ไม่เป็นไรถ้าสิ่งนั้นไม่ได้เก็บไว้เจ้าค่ะ” ยี่หลินยังคงปลอบโยน
นางในลักษณะนี้ “บ่าวรับใช้ผู้นี้ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นอาจมีผลใน
อนาคต มันจะอันตรายแค่ไหน ! หากสิ่งนั้นตกอยู่ในมือของ
คุณหนูสี่ ทุกอย่างจะจบลง”

“ข้ารู้” เฉินหยูรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย “ถ้ามันถูกเผาไปแล้ว
เกิดอะไรขึ้นกับเป่ยเอ๋อ นางไม่ได้ตามเจ้าไปหรือ ? ”
เมื่อพูดถึงเป่ยเอ๋อ ใบหน้าของยี่หลินก็เปลี่ยนเป็นสีซีด
เล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึก ๆ นางกัดฟันและกระซิบบอกเฉิน
หยู

เฉินหยูขมวดคิ้วในตอนแรก แต่จากนั้นนางก็เผยอยิ้มและพูด
ว่า “เจ้าทำได้ดีมาก”

ยี่หลินโล่งอกที่นางไม่ถูกลงโทษ ในที่สุดก็สงบลง นางถอน
หายใจด้วยความโล่งอก “ในความเป็นจริงไม่มีความจำเป็นที่
คุณหนูจะโกรธ บ่าวรับใช้ผู้นี้เห็นมันจะเป็นการดีกว่าถ้าให้ทุก
คนเห็นว่าคุณหนูถูกกลั่นแกล้งจากคุณหนูสี่ ไม่ว่าจะด้วยวิธี
ใดท่านใต้เท้าเฟิงจะกลับมาถึงอีกไม่กี่วัน เมื่อเห็นคุณหนู
เช่นนี้ เขาจะรู้สึกเป็นทุกข์อย่างมาก”

“อะไรคือความรู้สึกเป็นทุกข์ ? ” เฉินหยูตบโต๊ะ “ฮันชิ
ตั้งครรภ์ ถ้าท่านพ่อใส่ใจข้าจริง แล้วนั่นคืออะไร ? ” ยิ่งนาง
พูดมากเท่าไหร่สายตาของนางก็ยิ่งดูโกรธมากยิ่งขึ้น “ลูก
ของฮันชิต้องไม่ถือกำเนิดขึ้นมา ! ”

ยี่หลินรู้ว่าเฉินหยูจะหันความสนใจของนางไปหาเด็กที่อยู่ใน
ท้องของฮันชิไม่ช้าก็เร็ว โดยไม่รีบเร่งที่จะให้คำแนะนำเฉินยู
นางเพียงแต่ถามว่า “คุณหนู คุณหนูคิดว่าอนุฮันจะเป็นฮู
หยินใหญ่ได้หรือไม่เจ้าคะ ? ”

“หืม?” เฉินหยูมองไปที่ด้านข้างของนาง “เจ้าหมายความว่า
อย่างไร?”

ยี่หลินกล่าวว่า “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นตระกูลเฟิงก็ยังเป็น
ตระกูลที่มีชื่อเสียง หากอนุที่มีเบื้องหลังอยู่ในหอนางโลม
ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นฮูหยินใหญ่แล้ว มันจะ
กลายเป็นเรื่องตลกของคนทั้งอาณาจักรหรือไม่? ท่านใต้เท้า
เฟิงจะยอมให้สถานะขุนนางของเขาสั่นคลอนหรือไม่ ? ”

เฉินหยูพยักหน้า “เจ้าพูดถูก แม้ว่านางจะไม่ใช่ฮูหยินใหญ่
แต่การที่นางมีบุตรชายอยู่ข้าง ๆ มันก็เหมือนหนามทิ่มแทง
ตา”

ยี่หลินยิ้มและพูดว่า “ไม่ว่าจะเป็นลูกชายหรือไม่ก็ตาม แม้ว่า
มันจะเป็นเพียงบุตรชายของอนุ แต่ถ้าคุณหนูพบว่ามันเป็น
อะไรที่น่ารังเกียจ เราสามารถคิดหาวิธีที่จะทำให้เด็กคนนั้น
ถือกำเนิดขึ้นมาไม่ได้”

“ไม่ต้องรีบ” เฉินหยูพูดอย่างตั้งใจว่า “ท้องของนางยังไม่ใหญ่
เรายังมีเวลาอีกมากในการคิดสิ่งต่าง ๆ สำหรับเฉินชิงผู้ซึ่ง
อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ เป็นเวลานานมากแล้วที่เราได้พบเขา
เป็นครั้งสุดท้าย”

“นายน้อยอุทิศตนอย่างเต็มที่กับการศึกษาของเขา เขาขลุก
อยู่แต่ในห้องของเขาตลอดทั้งวันเพื่อศึกษา ไม่ต้องพูดถึง
คุณหนู แม้แต่บ่าวรับใช้ในสวนของเขาก็ไม่ค่อยเห็นเขา”

“หืม เขาเป็นหนอนหนังสือ” เฉินหยูพูดจาอย่างเยือกเย็น
“แต่ท่านพ่อก็อุ้มชูเขาด้วยความคาดหวังมาก บอกข้าทีว่าเฉิน
ชิงจะได้อันดับสูงสุดของการสอบหรือไม่ ? ”

ยี่หลินไตร่ตรองอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็น
อย่างไร เรายังต้องเตรียมการบางอย่างในกรณีที่เขาทำ ข้า
ได้ยินมาว่านายน้อยเป็นนักเรียนที่เรียนดีจริง ๆ มิฉะนั้นท่าน
ใต้เท้าเฟิงก็คงไม่สนใจเขามาก เมื่อพิจารณาถึงโอกาสที่เขา
ได้อันดับหนึ่งนั้นค่อนข้างสูง คุณหนู หากนายน้อยสามารถ
อยู่ในอันดับที่หนึ่งในการสอบได้สถานะของเขาจะไม่
เหมือนเดิม แม้ว่าจะไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกับองค์
ชายได้ แต่จะเป็นสิ่งที่เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ไม่สามารถ
เปรียบเทียบได้”

“เจ้าพูดถูก” เฉินหยูรำลึกถึงบางสิ่งบางอย่างในทันที “เจ้าจำ
หมอนที่ท่านลุงสามส่งมาให้ท่านแม่ได้หรือไม่? เขาบอกว่า
ภายในมีสมุนไพรแห้งทุกชนิดที่สามารถฟื้นฟูร่างกายและ
จิตใจ”

ยี่หลินพยักหน้า “เจ้าค่ะ แต่หมอนนั่นมีกลิ่นเหมือนยา ดังนั้น
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ชอบ มันถูกทิ้งไว้ในห้องเก็บของตลอด
ความหมายของคุณหนูคือ…”

“ส่งไปให้เฉินชิง สิ่งที่ฟื้นฟูร่างกายและจิตใจมีประโยชน์
เพียงแค่บอกว่าเขาควรศึกษาอย่างขยันขันแข็งต่อไป ข้าจะ
สวดภาวนาให้เขาประสบความสำเร็จทุกวันเพื่อที่เขาจะได้
อันดับหนึ่งในการสอบจอหงวน”

หลังจากที่นางพูดเช่นนี้ มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจาก
ข้างนอก