Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 272 ท่านพ่อ, อย่าสร้างความลำบากใจซึ่งกันและ

กันในช่วงปีใหม่

“อาเอง ! ” เฟิงจินหยวนเดินไปข้างหน้าตบประตู “ออกมา
ข้ายังพูดไม่จบ”

จากนั้นเขาก็ได้ยินคนข้างในพูดว่า “ข้ากำลังลับมีด ท่าน
อยากพูดอะไร พูดมาได้เลยข้าได้ยินที่ท่านพูด”

“เจ้า…” เขาต้องการจะพูดว่านางไร้การศึกษา แต่เขาจำสิ่งที่
เฟิงหยูเองพูดไว้ก่อนหน้านี้ได้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่กลืนคำพูด
เหล่านั้นลงไป ดูเหมือนว่าความหวังของเฟิงหยูเองที่จะช่วย
เฉินชิงออกมานั้นค่อนข้างเป็นไปไม่ได้ เขารู้ว่าลึกลงไปนั้น
เหตุการณ์แบบนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเฟิงหยูเองอย่าง
แน่นอนเพราะองค์ชายเก้าเพิ่งกลับจากค่ายทหารก่อนที่ชาย
คนนั้นจะตกจากหลังม้า เฟิงจินหยวนรู้สึกว่าสถานการณ์
ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน การโกรธเฟิงหยูเองในขณะนี้ไม่ใช่เรื่องดี
แม้ว่าฮ่องเต้จะยอมแพ้ต่อองค์ชายเก้า แต่เมื่อมองไปที่ความ
โปรดปรานของฮ่องเต้ที่มีต่อพราชายาหยุนก็เห็นได้ชัดว่าการ
ที่องค์ชายเก้าสูญเสียความโปรดปรานนั้นเป็นไปไม่ได้ เขาคิด
แล้วเปลี่ยนใจเล็กน้อย “ในความเป็นจริง เหตุผลที่ข้ามาที่นี่
ในวันนี้คือมาพบจื่อหรู นอกจากนี้… ท่านย่าต้องการให้แม่
ของเจ้าไปฉลองวันปีใหม่ด้วยกัน”

“ท่านพ่อกับท่านแม่หย่ากันแล้ว นอกจากนี้ยังได้รับการ
สนับสนุนจากพระราชโองการของฮ่องเต้ การที่ผู้หญิงคน
หนึ่งจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวของสามีที่นางหย่าร้างเพื่อ
ฉลองปีใหม่นั้นไม่เคยปรากฎมาก่อนในราชวงศ์ต้าชุน หาก
ท่านพ่อยืนยันที่จะเชิญท่านแม่ไป ท่านพ่อก็ไปที่พระราชวัง
เพื่อรับพระราชโองการก่อน”

“เฟิงหยูเอง! มันมากเกินไปแล้ว” เขาโกรธมาก

“ท่านก็ไม่ควรมากเกินไปเช่นกัน ! ” เสียงภายในห้องดังขึ้น
เช่นกัน “อย่าสร้างความลำบากใจซึ่งกันและกันในช่วงปีใหม่
ท่านพ่อได้โปรดกลับไป ! ข้าจะไปกินข้าวเย็นด้วยภายหลัง
ถ้าท่านพ่อยังคงอยู่ที่ประตูของลูกสาวต่อไป ข้าจะไปคุยกับ
ท่านย่าเรื่องของคฤหาสน์เฟิง”

เฟิงจินหยวนเงียบทันที
พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องคฤหาสน์เฟิง? หากฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าเขา
ได้ใช้โฉนดที่ดินของคฤหาสน์เฟิงเพื่อเป็นหลักประกันในการ
หาเงินให้กับองค์ชายสาม เขาจะไม่ถูกมารดาของเขาฆ่า
หรือ?

ลืมมันไปเถอะ

จากนั้นเขาก็หันออกจากเรือนตงเซิงโดยเร็วที่สุด ถ้าเป็นไปได้
เขาไม่ต้องการที่จะเหยียบที่นี่อีกครั้ง ! ขณะอยู่ที่คฤหาสน์
เฟิง เฟิงหยูเองอาจไว้หน้าเขา แต่เมื่อนางกลับมาอาณาเขต
ของนาง นางก็เป็นเหมือนทรราช การไม่ตัดเขาเป็นท่อน ๆ ก็
ค่อนข้างดีอยู่แล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะเสียใจ แต่การที่บุตรสาวของเขาขุ่นเคือง
จนเกินไปก็เป็นเพราะบางเรื่องเช่นกัน

เขาล้มเหลวในการช่วยเฉินชิงและเดิมเขาต้องการถามเฟิง
หยูเองว่าทำไมนางถึงช่วยเฉินหยู แต่เมื่อเห็นท่าทีในตอนนี้
ของนางแล้ว เขาก็ไม่สามารถถามได้ ตอนนี้เขาทำได้เพียง
หวังว่าเจ้าเมืองจะใจดีและค้นพบว่าเฉินชิงนั้นตกเป็น
เป้าหมายของใครบางคนหรือบางที … “ผู้คุ้มกันลับ”

หลังจากเสียงตะโกนดังขึ้นเงาดำปรากฏขึ้นทันที “นายท่าน”

“ไปตรวจสอบภูมิหลังของผู้หญิงที่เฉินชิงไปลวนลาม” มัน
เป็นไปได้ที่เรื่องนี้จะถูกจัดฉากขึ้นมา

ใครจะรู้ว่าผู้คุ้มกันลับจะตอบทันทีว่า “นายท่าน ข้าได้
ตรวจสอบแล้วขอรับ ผู้หญิงคนนั้นไม่มีพ่อแม่และไม่มีปู่ย่าตา
ยาย เมื่อก่อนนางมีลูกอายุ 3 ขวบแต่ตอนนี้เสียชีวิตเมื่อสอง
ปีก่อน นางอาศัยอยู่คนเดียวและพึ่งพาเงินจากการล้างจาน
ในโรงเตี้ยม หลังจากเหตุการณ์เช่นนี้ วันรุ่งขึ้น… นางก็ฆ่าตัว
ตายด้วยยาพิษขอรับ”

“นางเสียชีวิตงั้นหรือ ? ” เฟิงจินหยวนขยี้เท้า “เฟิงหยูเอง
โอ้ เฟิงหยูเอง เจ้ามีจิตใจที่โหดร้าย ! ” ในสายตาของเขา
มันคือเฟิงหยูเองที่ไม่สนใจแม้แต่ชีวิตของคน เห็นแก่การทำ
ร้ายเฉินชิง แต่เขาไม่ทราบว่าการฆ่าตัวตายด้วยยาพิษนั้น
เรียกได้ว่าไม่มีอะไรมากไปกว่าการแกล้งตาย ผู้หญิงคนนั้น
กำลังเตรียมฉลองปีใหม่ที่บ้านพักในเขตชานเมืองพร้อมกับ
เด็กกลุ่มนั้น

หลังจากเฟิงจินหยวนออกไป เฟิงหยูเองก็นำหวงซวนไปที่
บ้านพักส่วนตัว นางส่งเสื้อผ้าฤดูหนาวที่เพิ่งตัดใหม่ให้กับเด็ก
ๆ และนางได้ซื้อเนื้อและลูกอมจำนวนมาก นางมอบอั่งเปาให้
เด็กทุกคน สำหรับซางซาง, เทียนตง และผู้หญิงที่ช่วย
กำจัดเฉินชิงออกไป นางก็ให้อั่งเปาแก่พวกเขา

เนื่องจากมีผู้คนจำนวนมากอาศัยอยู่ในที่พัก นางจึงส่งบ่าวรับ
ใช้ไปก่อนสองสามวัน มีบางคนที่ดูแลเรื่องการทำความ
สะอาด บางคนดูแลเรื่องการทำอาหาร และยังมีอีกกลุ่มที่รู้
วิธีจัดการพืชผลเพื่อช่วยดูแลสนาม สำหรับผู้หญิงคนนั้น
นางสมัครเข้าร่วมด้วยความสมัครใจเพราะนางช่วยซางซาง
และเทียนตงดูแลเด็ก ๆ

สิ่งสำคัญที่สุดคือเฟิงหยูเองได้จัดอาจารย์มาสอนเด็ก ๆ
อาจารย์เริ่มสอนไปซักพักแล้ว หลังจากสอนอยู่พักหนึ่ง นางก็
เริ่มเตรียมตัวสำหรับการเฉลิมฉลองปีใหม่ หลังจากวันที่ 15
ของเดือนแรก พวกเขาจะเริ่มบทเรียนอีกครั้ง

เด็กเหล่านี้เป็นเด็กกำพร้าและบางคนไม่เคยมีประสบการณ์ปี
ใหม่ที่อบอุ่นเช่นนี้มาก่อน ในสายตาของพวกเขา เฟิงหยูเอง
เป็นเหมือนนางฟ้าจากนิทานเพราะนางช่างงดงามและใจดี
เด็กบางคนไม่เข้าใจว่าทำไมก่อนหน้านี้นางเป็นผู้ชายและ
ตอนนี้เป็นผู้หญิง แต่หลังจากที่พวกเขาได้ยินเทียนตงบอกว่า
พวกเขาเป็นคนเดียวกัน พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะเรียกนางว่าพี่
นางฟ้าซึ่งเกิดขึ้นคล้ายกับที่ซวนเฟยหยูเรียกนาง

เฟิงหยูเองเล่นกับเด็ก ๆ ครึ่งวันก่อนจะกลับไปที่เรือนตงเซิง
ขณะที่นางกลับไปที่คฤหาสน์ นางก็เห็นว่าฉิงหยูกลับไปที่
คฤหาสน์ด้วยความรีบเร่ง ข้างหลังนางมีบ่าวรับใช้ 2 คนที่ถือ
สมุดบัญชี

แค่ได้เห็นสมุดบัญชีเหล่านี้ก็ทำให้นางปวดหัว นางเดินเข้าไป
ในเรือนของนางโดยไม่พูดอะไรอีก ฉิงหยูก็เข้มแข็งเช่นกัน
เนื่องจากนางปฏิเสธที่จะยอมแพ้และไล่ตามเฟิงหยูเอง
ในขณะที่ไล่ตาม นางพูดว่า “คุณหนูไม่ชอบดูสมุดบัญชี
เหล่านี้ แต่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามบ่าวรับใช้คนนี้ได้เตรียมสรุป
รายได้ให้คุณหนูดู จากนั้นรวบรวมตั๋วแลกเงินเจ้าค่ะ”

ในที่สุดดวงตาของเฟิงหยูเองก็สว่างขึ้น “รวมรวบตั๋วแลกเงิน
? ”

ฉิงหยูพยักหน้า “ช่วงสิ้นปี แน่นอนร้านค้าทั้งหมดจะต้อง
รายงานรายได้ของตนให้เจ้านายของพวกเขาทราบร้านห้อง
โถงสมุนไพร, เหมืองหยก และร้านสมบัติที่ยอดเยี่ยมได้โอน
กำไรของพวกเขาไปแล้วในช่วงครึ่งหลังของปี บ่าวรับใช้คนนี้
ได้กำหนดว่า 1 ใน 10 ส่วนจะถูกเก็บไว้เพื่อจ่ายค่าใช้จ่าย
และอีก 5 ใน 100 ส่วนจะจ่ายเป็นอั่งเปาให้ลูกจ้างเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ตำหนิเจ้าในสิ่งนี้ควรทำ โชคดีที่เจ้าอยู่ที่นี่เพื่อดูแลสิ่ง
เหล่านี้ จิตใจของข้าจะไม่สามารถคิดเรื่องนี้ตลอดทั้งวัน”
นางนำฉิงหยูกลับไปที่เรือนของนางเอง หลังจากเข้าไปใน
ห้องของนาง นางก็นำเงินกำไรออกมาอย่างรวดเร็ว นางอด
ไม่ได้ที่จะประหลาดใจ “มันมากขนาดนี้เลยหรือ?” ด้วยการ
รวมสามร้านเข้าด้วยกันทำให้มีรายได้รวม 35,000 เหรียญ
เงิน นี่เทียบเท่ากับเงินเดือนของเฟิงจินหยวนหลายปี

ฉิงหยูกล่าวกับนางว่า “ชื่อเสียงของร้านห้องโถงสมุนไพรโด่ง
ดังมากขึ้นเรื่อย ๆ และรายได้จากยาเม็ดและเวชภัณฑ์น่า
ประทับใจเป็นพิเศษ ในส่วนของเหมืองหยกของเราจะยังคง
ส่งหยกชั้นดีต่อไป บ่าวใช้คนนี้นำช่างฝีมือดีมาสองสามคน
พวกเขามีความรู้ถึงความต้องการของบรรดาฮูหยินและ
คุณหนู สำหรับร้านสมบัตที่ยอดเยี่ยมนั้นสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ขาย
เป็นเวลา 3 ปี แม้ว่าจะไม่ได้กำไรมากนักในช่วงครึ่งปีที่ผ่าน
มา แต่ก็ยังมีกำไรเล็กน้อยเจ้าค่ะ”

เฟิงหยูเองพอใจกับรายได้ของทั้งสามร้านค้ามาก แม้ว่าเงิน
จำนวนนี้ยังห่างไกลจากที่นางต้องการ แต่อย่างน้อยมันก็
เพิ่มขึ้น และนางก็ไม่รีบร้อน

เพราะนางไปที่บ้านพักส่วนตัว นางจึงพลาดเวลาไปคารวะ
ท่านฮูหยินผู้เฒ่า แต่เฟิงหยูเองก็ไม่สนใจ เมื่อเร็วๆ นี้ฮูหยินผู้
เฒ่าเริ่มตีตัวออกห่าง ดังนั้นแม้ว่านางไปมันก็ไม่ได้ช่วยให้
อะไรดีขึ้น

ในขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางหยิบตั๋วแลกเงิน 2 ใบจาก
กองที่ฉิงหยูนำกลับมา ใบแรก 200 เหรียญเงิน อีกใบ 100
เหรียญเงิน นางใส่ในซองแดงแล้วส่งให้หวงซวน “นำ 2 ซอง
นี้ไปที่เรือนหรูยี่มอบให้กับจินเฉิน 1 ซอง และอีก 1 ซอง
ให้กับม่านซี เจ้าคงรู้นะว่าซองไหนต้องให้ใคร ? ”

หวงซวนไม่ค่อยใส่ใจกับความคิดของนางเหมือนกับวังซวน
หรือฉิงหยู นางคิดว่าม่านซีเป็นบ่าวรับใช้เท่านั้น ดังนั้นนาง
จึงควรได้รับเงินจำนวนที่น้อยกว่า ดังนั้นนางจึงพูดว่า:“100
เหรียญเงินมอบให้ม่านซี 200 เหรียญเงินมอบให้อนุจินเฉิน”
จากนั้นนางยิ้มและพูดว่า “คุณหนูใจดีจริง ๆ ”

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองหัวเราะ “ผิดแล้ว 100 เหรียญเงิน
มอบให้กับจินเฉิน, 200 เหรียญเงินจะมอบให้กับม่านซี”

“หา?” หวงซวนเบิกตากว้าง “ทำไม ? จินเจินเป็นอนุนะเจ้า
คะ ! ”

นางส่ายหน้า “ไม่ใช่ใครที่มีฐานะสูงกว่าจะได้รับมากกว่า สิ่ง
สำคัญคือการดูว่าใครทำอะไรให้มากที่สุดแต่ได้ผลน้อยที่สุด”

ฉิงหยูไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าม่านซีเป็น
คนแรกที่ติดตามคุณหนูเพราะคุณหนูรักษาอาการป่วยของ
นางและมารดาของนาง สำหรับจินเฉิน นางทำได้แค่เกาะมือ
ของคุณหนูที่มอบความช่วยเหลือให้ จากมุมมองของค่าทั้ง
สองคนนี้แตกต่างกัน ยิ่งกว่านั้นจินเฉินได้รับตำแหน่งเป็นอนุ
นางยังได้รับความโปรดปรานจากใต้เท้าเฟิงจินหยวน สำหรับ
นาง เสนาบดีเฟิงเป็นที่พึ่งพิงสำหรับนางที่จะลงหลักปักฐาน”

เฟิงหยูเองมองไปที่ฉิงหยูด้วยการชื่นชม จากนั้นกล่าวกับหวง
ซวนว่า “ฉิงหยูพูดถูกต้อง ไป เมื่อเจ้ากลับมา เจ้าจะได้รับ
ซองแดงของเจ้าเอง”

“พวกเราได้รับด้วยหรือเจ้าคะ ? ” จิตใจของหวงซวนไม่เคย
สามารถเก็บข้อมูลมากมายได้ เมื่อได้ยินว่านางจะได้รับซอง
แดง นางก็ดีใจทันที “คุณหนูให้ม่านซีมาก เป็นไปได้หรือไม่
เจ้าคะที่คุณหนูจะให้เรามากกว่านั้น”

เฟิงหยูเองยิ้มและผลักนางออกไป “ไปเร็ว ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็
ได้ไม่น้อยกว่าม่านซี”

หวงซวนยิ้มก่อนจากไป ฉิงหยูยืนขึ้นแล้วโค้งคำนับให้เฟิงหยู
เอง “คุณหนู บ่าวรับใช้คนนี้ไม่ต้องการซองแดง บ่าวคนนี้ใช้
คนนี้ได้รับจากคุณหนูมามากแล้วเจ้าค่ะ และคุณหนูยังต้อง
ใช้เงินอีกมาก ข้าไม่กล้าขอสิ่งอื่นใดเจ้าค่ะ”

เฟิงหยูเองรู้ว่าฉิงหยูเข้าใจมาก และนางรู้ว่าการมอบธุรกิจ
ขนาดใหญ่เช่นนี้ไว้กับผู้หญิงคนนี้เป็นแรงกดดันอย่างมาก
แต่โชคดีที่ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถทางธุรกิจ ยิ่งนางอยู่
ภายใต้แรงกดดันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งประสบความสำเร็จได้มาก
เท่านั้น นางยุ่งมากทุกวันแต่นางสนุกกับมัน นอกจากนี้
นอกเหนือจากค่าจ้างรายเดือนที่นางให้ฉิงหยูทำงานนอก
คฤหาสน์ นางยังให้ผลกำไรเล็กน้อยจากร้านค้าแต่ละแห่ง
แม้ว่ามันจะไม่สามารถเทียบกับ 1 ใน 10 ส่วนสำหรับสาว
ใช้ได้ แต่มันก็มีปริมาณมากแล้ว

“ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า” เฟิงหยูเองบอกฉิงหยู “จำนวน
เงินที่ข้าให้แก่เจ้าคือสิ่งที่เจ้าได้รับ และข้ามีความสุขอย่างยิ่ง
ที่ได้มอบมันให้กับเจ้า วันนี้เป็นวันสิ้นปี สิ่งที่ข้าให้คือซองแดง
มันไม่ใช่แค่เจ้า แต่ทุกคนในคฤหาสน์จะได้รับ นั่นเป็นเหตุผล
ที่เจ้าไม่ควรกังวลมากเกินไป นับจากวันนี้เป็นต้นไปจะมีธุรกิจ
จะเพิ่มขึ้น มีร้านห้องโถงสมุนไพรที่จะเปิดใหม่ในเสี่ยวโจว
และจะเปิดในเมืองอื่นๆ เพิ่ม ข้าจะต้องการให้เจ้าออกนอก
สถานที่มากขึ้น ข้ายังไม่ได้ขอบคุณสำหรับการทำงานหนัก
ของเจ้า ดังนั้นเจ้าจะไม่ยอมรับซองแดงของข้าได้อย่างไร”

ใบหน้าของฉิงหยูเปลี่ยนเป็นสีแดงจากสิ่งที่นางพูด แต่นางก็
มีความสุขมาก นางเป็นบุตรสาวของพ่อค้าอย่างแท้จริง นาง
มีความสามารถพิเศษในการทำธุรกิจ และเมื่อนางได้ยินเฟิง
หยูเองพูดถึงธุรกิจของนางที่จะเติบโตอย่างต่อเนื่อง หัวใจ
ของนางก็เริ่มที่เต้นเร็ว “ขอบคุณคุณหนูมากเจ้าค่ะ ในเมื่อ
คุณหนูพูดเช่นนี้ บ่าวรับใช้ผู้นี้จะยอมรับมันเจ้าค่ะ”

“อืม” เฟิงหยูเองพยักหน้าแล้วยืนขึ้น นำกล่องไม้ออกจากตู้
“ซองแดงสำหรับพวกเจ้าข้าได้เตรียมไว้แล้ว” เปิดกล่องไม้
ซองแดงจำนวนหนึ่งปรากฏขึ้นพร้อมชื่อที่เขียนขึ้น นางดึง
ซองจดหมายของฉิงหยู และมอบมันให้ฉิงหยู “500 เหรียญ
เงิน ข้าสามารถดูแลเรื่องของคฤหาสน์ได้อย่างสงบ ขอบคุณ
ที่เจ้าจัดการเรื่องภายนอก ขอบคุณฉิงหยู”

เมื่อได้ยินถึงคำขอบคุณของเฟิงหยูเอง ฉิงหยูก็เริ่มร้องไห้
นับตั้งแต่บิดามารดาของนางเสียชีวิตไป และตั้งแต่นางไม่มี
ครอบครัว ก็ไม่เคยมีใครที่จะปฏิบัติต่อนางอย่างดีอีกเลย แม้
ว่าเฟิงหยูเองจะเป็นคนเลวทรามอย่างมากต่อผู้คนในตระกูล
เฟิง แต่นางก็ยังคงปกป้องคนของนางได้อย่างแท้จริง รวมถึง
บ่าวรับใช้ของเรือนตงเซิง นางกล้าที่จะพูดว่าการได้ทำงานที่
เรือนตงเซิงนั้นดีกว่าการทำงานให้กับคนอื่น

“หยุดร้องไห้ได้แล้ว ปีใหม่แล้ว” เฟิงหยูเองยิ้ม และแกล้ง
นาง “ไปที่คลังและเตรียมเงิน มันจะถูกมอบให้กับบ่าวรับใช้
ในซองอั่งเปา บ่าวรับใช้ระดับหนึ่งจะได้รับ 50 เหรียญเงิน
ระดับสองจะได้รับ 20 เหรียญเงิน และทุกคนจะได้รับ 10
เหรียญเงิน นอกจากนี้ขอบคุณพวกเขาแทนข้าที่ทำงานให้
เรือนตงเซิงมาตลอด”

ฉิงหยูพยักหน้า น้ำตาไหลออกมานางวิ่งออกไป

หวงซวนกลับมาเร็วมาก และกลับมาจากคฤหาสน์เฟิงก่อนที่
ฉิงหยูจะแจกอั่งเปาให้เสร็จ เฟิงหยูเองเห็นว่าใบหน้าของหวง
ซวนไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นนางอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เกิดอะไรขึ้น
? ”

หวงซวนเดินไปข้างหน้าและกระซิบบอกเฟิงหยูเอง หลังจาก
นั้นไม่นานเฟิงหยูเองขมวดคิ้ว และสีหน้านางคล้ำลง