Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 278 เขาต้องการฆ่าเจ้า

เฟิงเฉินหยูตกตะลึงในทันที “เจ้าพูดว่าอะไรนะ ? ” นางคิด
ว่านางหูฝาดไป รือนางกำนัลตาฝาด ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดมัน
ไม่ใช่คำสามคำก่อนหน้านี้ “เจ้าอ่านผิด อ่านใหม่อีกครั้ง ! ”

นางกำนัลจ้องมองนางจากนั้นส่งกระดาษให้ซวนเทียนฉี “มัน
เขียนชื่อของเจ้าไว้อย่างชัดเจน นางกำนัลผู้นี้จะอ่านผิดได้
อย่างไร”

ซวนเทียนฉีถือแผ่นกระดาษไว้ในมือ และในที่สุดก็เข้าใจ
รอยยิ้มเล็ก ๆ ของเฟิงหยูเอง ปรากฎว่าทุกอย่างถูกจัดฉาก
ไว้หมดแล้ว เฟิงเฉินหยูกำลังดิ้นรนอย่างหนัก แต่นางก็ไม่
สามารถหนีจากเงื้อมมือขององค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันได้ แต่
เขาไม่เข้าใจ สถานการณ์ที่เฟิงเฉินหยูกำลังควบคุมอยู่แต่ใน
ท้ายที่สุดนางกลับเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเสียเอง

เขาจ้องมองเฟิงเฉินหยูอย่างดุดัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วย
ความรังเกียจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เขาได้ร่วมมือกับซวนเทียนห
มิงและเฟิงหยูเองในการเสแสร้งชอบเฟิงเฉินหยูมาเป็น
เวลานาน เขามอบสิ่งของที่ดีให้คฤหาสน์เฟิง มีแต่สวรรค์
เท่านั้นที่รู้ว่าเขาดูถูกสาวงามผู้นี้ เขาไม่เคยคิดอะไรกับเฟิง
เฉินหยู

“เจ้ามันผู้หญิงต่ำช้า ! ” เขากัดฟันของเขาอย่างรุนแรงและ
เตะเฟิงเฉินหยู

แต่มันแปลก การเตะน่าจะทำให้เฟิงเฉินหยูล้มลง แต่กลับ
เป็นว่านางคุกเข่าลง เฟิงเฉินหยูเงยหน้าขึ้นมองแล้วเปล่ง
เสียงกรีดร้องโหยหวน เข่าทั้งสองของนางยังคงยึดติดอยู่กับ
พื้นและไม่ขยับ

ซวนเทียนฉีก็ประหลาดใจเช่นกัน ไม่เพียงแต่เฟิงเฉินหยูไม่
ขยับเท่านั้นแม้กระทั่งบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ นางก็ไม่ขยับ ทั้ง
สองยังคงอยู่ในท่าที่แปลก หน้าอกของเฟิงเฉินหยูเจ็บปวด
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้นางเกิดความสงสัย และความสงสัยนี้
เปลี่ยนไปเป็นความหวาดกลัว

นางไม่เข้าใจว่าทำไมขาของนางติดหนึบอยู่กับพื้นราวกับว่า
พวกมันขยับไม่ได้เลย !
ไม่เพียงแต่นางไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ เซียงเอ๋อก็ไม่
สามารถเคลื่อนไหวได้เช่นกัน เจ้านายและบ่าวรับใช้มองหน้า
กันจากนั้นก็รู้สึกตัวชาไปหมด

ซวนเทียนฉีดูตุ๊กตาที่เต็มไปด้วยเข็ม ด้วยความโกรธของเขา
เขาต้องการที่จะโยนนางลงกลางทะเลสาบน้ำแข็ง ! แต่นั่นไม่
สามารถทำได้ เขารู้ว่าเฟิงหยูเองมีแผนที่จะจัดการพี่สาวคนนี้
อย่างแน่นอน แต่ตอนนี้คงไม่ดีแน่ ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้อาจ
ได้รับบาดเจ็บหรือพิการ แต่นางยังไม่ถูกฆ่า

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเห็นเฟิงหยูเองพยักหน้าให้เขา
เล็กน้อยซึ่งทำให้เขาผ่อนคลายได้นิดหน่อย นี่ก็ดีเช่นกัน เมื่อ
ใช้โอกาสนี้เขาจะแตกหักกับผู้หญิงคนนี้ ไม่ว่านางจะแก้ตัว
อย่างไร เขาก็ไม่ต้องเสแสร้งอีกต่อไป

ดังนั้นซวนเทียนฉีกล่าวว่า “เฟิงเฉินหยู เจ้าใช้คุณไสยเพื่อ
สาปแช่งเสด็จแม่ และนี่สมควรได้รับโทษประหารชีวิต แต่
องค์เจ้าผู้นี้จะให้อภัยเจ้าในครั้งนี้เพราะเห็นแก่องค์หญิงแห่ง
มณฑลจี่อัน เจ้าจะไปที่ประตูของตำหนักหยานฟู่และโขก
ศีรษะกับพื้น 30 ครั้ง ! ” หลังจากที่เขาพูดเช่นนี้ เขาเหลือบ
มองที่เฟิงหยูเองแล้วรีบออกไป

เฟิงเฉินหยูมึนงง นางไม่เคยคิดว่าแผนของนางจะล้มเหลว
และย้อนกลับมาทำร้ายนาง ไม่เพียงแต่จะล้มเหลวเท่านั้น
นางยังถูกทอดทิ้งอีกด้วย เอาศีรษะโขกพื้น 30 ครั้งหรือ ?
หน้าผากของนางบาดเจ็บอยู่แล้ว หัวของนางจะแตกหรือไม่
หลังจากที่นางเอาศีรษะโขกพื้น 30 ครั้ง ?

“เฟิงหยูเอง!” นางเงยหน้าขึ้นมาและมองข้ามไป “เจ้าเป็นคน
ทำใช่หรือไม่ ? เจ้ากำลังพยายามทำร้ายข้า ! ”

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ ข้าไม่เคย
คิดที่จะทำร้ายผู้อื่น แต่ข้าไม่เคยประมาทเช่นกัน ฝีมือของ
ท่านพี่ในการทำตุ๊กตานั้นยอดเยี่ยมมาก ตุ๊กตาทำมาค่อนข้าง
ดี”

“หุบปาก ! ” ไฟยิงออกมาจากดวงตาของเฟิงเฉินหยู ขณะที่
นางเกลียดที่นางไม่สามารถฆ่าเฟิงหยูเองได้ “เจ้ามันนาง
ปีศาจ ! เจ้าใช้เวทมนตร์แบบไหนในการเปลี่ยนกระดาษด้าน
ในนั้น”
ตุ๊กตาเป็นสิ่งที่นางทำมากับมือ นางย่อมจดจำรายละเอียด
ปลีกย่อยได้ นี่คือสิ่งที่เฟิงเฉินหยูสับสน ตุ๊กตานั้นเป็นตัว
เดียวกัน แต่ทำไมกระดาษข้างในถึงเปลี่ยนไป นั่นคือสิ่งที่ถูก
เย็บเข้าไปข้างใน ! นางเห็นบ่าวรับใช้กรีดท้องตุ๊กตาและดึง
กระดาษออกมาด้วยตาของตัวเอง ดังนั้นจึงไม่มีข้อผิดพลาด
อย่างแน่นอน ! ต้องเป็นอย่างแน่นอนเพราะผู้หญิงคนนี้ใช้
เวทมนตร์บางอย่าง !

“เฟิงหยูเอง ! เจ้าไม่ควรกลับมาที่เมืองหลวง เจ้าน่าจะตายที่
ภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ ! ชาวเปอร์เซียมันเป็นปีศาจ !
” ยิ่งนางพูดนางยิ่งรู้สึกว่าเฟิงหยูเองเป็นปีศาจ นางรู้สึกว่า
เฟิงหยูเองชั่วร้ายและเริ่มรู้สึกกลัวมากขึ้น ในตอนท้ายนาง
จับเซียงเอ๋อ ตัวของนางสั่นเทาด้วยความกลัวราวกับว่านาง
ได้รับความตกใจอย่างมาก

หวงซวนรู้สึกกังวลเล็กน้อยจากท่าทางของเฟิงเฉินหยู
“คุณหนู เราไม่สามารถอนุญาตให้นางพูดจาเหลวไหลเช่นนี้
ได้เพราะนางเสียสติไปแล้ว ถ้ามีคนได้ยินมันคงไม่เป็นการดี
สำหรับคุณหนูนะเจ้าคะ”

เฟิงหยูเองยิ้มอย่างกะทันหัน “เจ้ากำลังบอกว่าตอนนี้นางเสีย
สติแล้ว ใครจะเชื่อคำพูดของคนบ้า ? ”

หวงซวนรู้สึกตกใจ “คุณหนูหมายถึง… เราควรทำให้นางเป็น
ผู้หญิงที่เสียสติ?”

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองส่ายหัว “ไม่รีบ จะไม่สนุกถ้านาง
คลั่ง”

เฟิงเฉินหยูฟังเจ้านายและบ่าวรับใช้คุยกัน และใบหน้าของ
นางเต็มไปด้วยความกลัว นางต้องการลุกขึ้นแต่นางก็ทำ
ไม่ได้ นางรู้สึกเหมือนลูกแกะกำลังจะถูกสังหาร เนื่องจาก
นางไม่สามารถหนีได้

หลังจากนั้นไม่นานนางกำนัลอาวุโส 2 คนก็มาจากทิศทาง
ของตำหนักหยานฟู่ ก่อนมาถึงตรงหน้าพวกนาง พวกเขา
คารวะเฟิงหยูเองก่อนจากนั้นจึงพูดกับเฟิงเฉินหยู “องค์ชาย
สั่งให้เราพาคุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิงไปที่ประตูตำหนักหยานฟู่
เพื่อเอาหัวโขกพื้น 30 ครั้ง คุณหนูใหญ่ได้โปรดทำเช่นนั้น
ด้วยเจ้าค่ะ!”
เมื่อเห็นนางกำนัลอาวุโสทั้งสองคน หัวใจของเฟิงเฉินหยูก็
ทรุดลง นางรู้เกี่ยวกับคนประเภทนี้ พวกเขามีหน้าที่บังคับ
การลงโทษและมีวิธีการมากมายในการแก้ไขปัญหาบุคคล ถ้า
ใครตกอยู่ในมือของพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะไม่ตาย พวก
เขาก็จะเสียสติ

“ข้าเป็นลูกสาวของขุนนางขั้นหนึ่ง เจ้าทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้ !
” ในความอับจนหนทางของนาง นางทำได้เพียงพูดถึงบิดา
ของนาง

แต่นางกำนัลอาวุโสสองคนได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าอย่าง
ชัดเจน ด้วยการแสดงออกอย่างหนัก พวกเขาพูดเสียงดังว่า
“อย่าพูด เจ้าเป็นเพียงบุตรสาวของอนุเท่านั้น แม้ว่าเจ้าจะ
เป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ก็ตาม องค์ชายใหญ่บอกว่าเจ้า
ได้กระทำความผิดร้ายแรงที่ไม่สามารถให้อภัยได้ การที่ให้เจ้า
โขกศีรษะกับพื้นถือเป็นการลงโทษสถานเบาแล้ว ไม่ให้เจ้าจม
ไปอยู่ในทะเลสาบน้ำแข็งถือเป็นการลงโทษสถานเบา คุณหนู
ใหญ่ตระกูลเฟิง เจ้าจะเดินไปด้วยตัวเองหรือจะให้เราช่วยพา
เจ้าไป”

เฟิงเฉินหยูต้องการพูดว่านางจะเดินไปด้วยตัวเอง แต่ขาของ
นางติดอยู่กับพื้น นางไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

ทั้งสองคนเห็นสิ่งนี้และคิดว่านางถ่วงเวลา ดังนั้นพวกเขาจึง
เดินไปที่ด้านข้างเฟิงเฉินหยูเพื่อไปรับนาง เฟิงเฉินหยูเริ่มดิ้น
รนอย่างไม่รู้ตัว แต่นางก็ไม่สามารถออกแรงเต็มที่ที่ขาของ
นาง แม้ว่าทั้งสองคนจะไปช่วย นางก็ไม่สามารถเคลื่อนไหว
ได้

เฟิงหยูเองหัวเราะ “ต้องลำบากท่านทั้งสองแล้ว พี่สาวคนโต
ของข้ามีนิสัยดื้อรั้น เนื่องจากนางไม่ต้องการลุกขึ้นก็ปล่อยให้
นางคุกเข่าต่อไป หลังจากนี้ 2-3 ชั่วยาม นางก็จะลุกขึ้นเอง

ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วก็คำนับเคารพเฟิงหยูเองและพูดว่า
“บ่าวรับใช้ผู้นี้ขอบคุณองค์หญิงแห่งมณฑลสำหรับคำแนะนำ
เพคะ”

เฟิงหยูเองพยักหน้าแล้วเดินจากไปพร้อมหวงซวน

หลังจากที่ทั้งสองเดินไปไกลกันแล้ว ทั้งสองก็หันกลับไปมอง
เฟิงเฉินหยูและเซียงเอ๋อด้วยใบหน้าเยาะเย้ย หลังจากนั้นไม่
นานทั้งสองแยกจากกันโดยมีคนหนึ่งอยู่ด้านหน้าและอีกคน
หนึ่งอยู่ด้านหลัง เดินตามกันไป

เฟิงเฉินหยูและเซียงเอ๋อตระหนักว่าสถานการณ์ไม่ดีและพวก
เขาก็พยายามวิ่งหนีไปโดยไม่รู้ตัว น่าเสียดายที่พวกเขาไม่
สามารถลุกขึ้นได้ พวกเขารู้สึกเพียงแค่คนที่อยู่ข้างหลังพวก
เขาตบพวกเขา ตบแรงมากแต่ก็ไม่เจ็บปวดมาก สิ่งที่เจ็บคือ
เข็มที่ยึดไว้ระหว่างนิ้วมือของพวกเขา เฟิงเฉินหยูและเซีย
งเอ๋อที่โดนเข็มแทง ทั้งสองจึงล้มลงกับพื้นหลังจากนั้นไม่นาน

หวงซวนและเฟิงหยูเองเดินไปไกลมาก แต่พวกเขายังได้ยิน
เสียงกรีดร้องอยู่ข้างหลังพวกเขา หวงซวนมีความสุข นาง
พูดอย่างมีความสุข “พวกเขาต้องถูกลงโทษด้วยวิธีการใน
พระราชวัง ให้พวกเขาได้ลิ้มรสความหมายของการถูกทุบตี
อย่างแท้จริง” แต่หวงซวนก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยในวันนี้
“คุณหนู คุณหนูเปลี่ยนชื่อบนกระดาษในตุ๊กตาชิ้นนั้นให้เป็น
ชื่อของเฟิงเฉินหยูได้อย่างไรเจ้าคะ ? ”

เฟิงหยูเองกล่าวว่า “ใครจะรู้ เป็นไปได้ว่าพวกเขากังวล
เกินไป เมื่อพวกเขาเตรียมการ พวกเขาเขียนผิดเอง”

หวงซวนหน้าคล้ำ คุณหนู ใครจะเชื่อคุณหนู ? ถ้าข้าพูดแบบ
นี้คุณหนูจะเชื่อหรือไม่ ?

เฟิงหยูเองพูดอย่างอาย ๆ ว่า “เชื่อข้าเถิด”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมเฟิงเฉินหยูและเซียงเอ๋อถึงลุกไม่ขึ้นเจ้าคะ
? ” หวงซวนเริ่มถามเฟิงหยูเองอีกครั้ง

“ถ้าข้าบอกว่าพวกเขารู้สึกว่าพื้นดินนั้นดีจริง ๆ และไม่
ต้องการลุกขึ้น เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ ? ”

“ข้าเชื่อแล้วเจ้าค่ะ!” หวงชวงพยักหน้าอย่างจริงจัง “คุณหนู
แม้ว่าคุณหนูจะพูดอะไร แม้ตอนนี้คุณหนูบอกว่าเป็นผู้ชาย
ข้าก็จะเชื่อเจ้าค่ะ”

“ดีมาก” นางพยักหน้า หากมองในแง่ที่นางเป็นบ่าวรับใช้ของ
นาง นางปรับตัวได้ดีมาก

ในความเป็นจริง ถ้าเฟิงเฉินหยูใช้วิธีการทั้งสองอย่างนี้กับคน
อื่นที่ไม่ใช่เฟิงหยูเอง นางก็จะประสบความสำเร็จได้อย่าง
ง่ายดาย โชคไม่ดีที่ไม่เพียงแต่เฟิงหยูเองร่วมมือกับองค์ชาย
ใหญ่เพื่อสร้างกับดักนี้สำหรับเฟิงเฉินหยู ที่น่าอัศจรรย์ที่สุด
คือนางยังมีมิติที่นางสามารถเข้าถึงได้ทุกที่ทุกเวลา

ในขณะที่เฟิงเฉินหยูโยนตุ๊กตาลงบนพื้น นางคุกเข่าและใช้
แขนเสื้อขนาดใหญ่ของนางเพื่อปกปิดมัน ในเวลานั้นนางได้
โยนตุ๊กตาเข้าไปในมิติของนางแล้วก็ตรวจสอบมันอย่าง
รวดเร็ว หลังจากสังเกตเห็นว่ามีบางสิ่งบางอย่างในท้อง นาง
ก็ตัดสินใจที่จะเขียนชื่อของเฟิงเฉินหยูบนกระดาษในมิติของ
นาง จากนั้นนางก็รีบยัดมันกลับเข้าไปข้างในแล้วเย็บมันกลับ
ขึ้น

เฟิงหยูเองอาจมีความสามารถน้อยกว่าในด้านอื่น ๆ แต่นาง
ค่อนข้างเร็วเมื่อพูดถึงเรื่องการตัดเย็บ ในเวลาไม่นานนางก็
เย็บมันขึ้นมา เมื่อนางนำมันออกมา มันก็ปรากฏแก่พวกเขา
เหมือนที่มันทำ

สำหรับเหตุผลที่เฟิงเฉินหยูยังคงคุกเข่าบนพื้นดินและไม่
สามารถลุกขึ้นได้นั้น เป็นเพราะเฟิงหยูเองใช้กาวตราช้างทา
ไว้บนพื้น เมื่อเฟิงเฉินหยูยืนขึ้นจากตำแหน่งคุกเข่าของนาง
เป็นครั้งแรก เฟิงเฉินหยูและเซียงเอ๋อไม่แม้แต่จะมองก่อนที่
จะคุกเข่าลงและกาวทำงานทันที

“ในความเป็นจริงมีวิธีที่เฟิงเฉินหยูจะลุกขึ้น” ทันใดนั้นนางก็
เริ่มหัวเราะคิกคักและพูดกับหวงซวน “ข้าจะบอกเจ้า ข้าใช้
กาวทากับพื้นเท่านั้น มันเกาะแต่ขากางเกงของนางเท่านั้น
ถ้านางต้องการลุกขึ้น นางก็ต้องถอดกางเกงออก”

หวงซวนเริ่มหัวเราะ “ถอดกางเกงออก ? หากคุณหนูทำจริง
ๆ เฟิงเฉินหยูคงอับอายจนไม่กล้าจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ! ”

เจ้านายและบ่าวรับใช้หัวเราะขณะที่พวกเขาเดินไปที่ฟ้องโถง
เฟยกุย ขณะที่พวกเขากำลังจะไปถึงห้องโถง พวกเขาเห็น
เด็กอ้วน 2 คนเดินมาจากด้านในห้องโถง และพวกเขาทั้ง
สองก็วิ่งมาหานาง

เฟิงหยูเองตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอื้อมมือไปจับพวกเขาทันที
นางเห็นเด็กสองคนยกใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้นและยิ้มให้นาง
“จื่อหรู เฟยหยู พวกเจ้าสองคนอยู่ด้วยกันได้อย่างไร ? ”
เฟิงหยูเองรู้สึกว่าชีวิตของนางช่างมืดมน น้องชายของนาง
เงียบมาก แต่ทำไมหลังจากนั้นเพียงไม่นานเขาก็ถูกซวนเฟย
หยูติดตามออกมา

“ท่านพี่” เฟิงจื่อหรูไม่พอใจอย่างมากและพูดว่า “เฟยหยูก
ล่าวว่าท่านพี่มอบของอร่อยมากมายให้เขา ทำไมจื่อหรูถึง
ไม่ได้กินมัน ? ”

เฟิงหยูเองตอบเขา “เพราะเจ้าไปเรียนที่เสี่ยวโจว”

“แต่จื่อหรูกลับมาหลายวันแล้ว แต่ท่านพี่ยังไม่ได้ให้ข้ากิน
เลย”

เฟิงหยูเอง “…เพราะเจ้าไม่ได้มาขอข้า ! ” นางรู้สึกว่านางไร้
ยางอายมาก

“ฮ่า ๆ ! ข้าบอกแล้วว่าพี่สาวปฏิบัติต่อเฟยหยูดีที่สุด ! ท่าน
อาจื่อหรูยอมรับการพ่ายแพ้ของเจ้าเถิด ! ”

เฟิงหยูเองกำลังจะเป็นลม “ท่านอาจื่อหรู”

“อ่า ! ” “อ่า” ซวนเฟยหยูนั้นกล่าวออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
มาก “เขาเป็นน้องชายของพี่สาว และพี่สาวคือว่าที่พระ
ชายาของท่านอาเก้าของข้า แน่นอนว่าเมื่อเราพูดมันเป็น
ตามนั้น”

“แต่ข้าไม่เคยได้ยินเจ้าเรียกข้าว่าน้ามาก่อน ! ”

“ท่านเป็นนางฟ้า ข้าจะกล้าเกี่ยวดองกับท่านได้อย่างไร”

ดีมาก ! ในความคิดของเด็กคนนี้นางได้กลายเป็นนางฟ้าแล้ว
? นางทำอะไรไม่ถูก ได้แต่พาพวกเขาไปที่ห้องโถงเฟยกุย

ขณะที่พวกเขากำลังเดินเข้าไป นางรู้สึกว่าซวนเฟยหยูตั้งใจ
ดึงแขนเสื้อของนาง นางก้มศีรษะลงเพื่อมองเขา และได้ยิน
ซวนเฟยหยูกระซิบบอกว่า “วันนี้ท่านควรหลีกเลี่ยงท่านอา
สามของข้า ตอนที่ข้าเล่นซ่อนหากับท่านอาจื่อหรู ข้าได้ยิน
เขาพูดว่าเขาต้องการฆ่าท่าน”