Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 307 เอาตัวนางไปและฆ่านางซะ !

สิ่งนี้ทำให้เฟิงจินหยวนถึงกับใจหายแวบ เขามองกลับไป
อย่างรวดเร็ว ที่นั่นเขาเห็นองค์หญิงคังอี้นั่งอยู่บนพื้นด้วยสี
หน้าเจ็บปวด รุ่ยเจียอยู่ข้าง ๆ และร้องตะโกนว่า “เสด็จ
แม่! เสด็จแม่เกิดอะไรขึ้น ท่านล้มลงอย่างไร ? เสด็จแม่
ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ? เสด็จแม่อย่ากลัว! สถานที่แห่งนี้คือ
ราชวงศ์ต้าชุน ถ้าเสด็จแม่เป็นอะไรไป ข้าควรจะอธิบายกับ
เสด็จลุงว่าอย่างไร ! ”

“อ๊ะ ! ” เฟิงจินหยวนปล่อยเฟิงหยูเอง แล้วรีบวิ่งไปหาคังอี้

ดูเหมือนว่าคังอี้จะได้รับบาดเจ็บ นางยังคงนั่งอยู่บนพื้น
และลุกไม่ขึ้นมาเป็นเวลานาน ในท้ายที่สุดเฟิงจินหยวนก็
ประคองนางขึ้นมาและเข้าไปในคฤหาสน์

เมื่อเฟิงหยูเองเข้าไปนางยืนข้างรุ่ยเจีย ทันใดนั้นนางกำนัล
ของรุ่ยเจียได้เอ่ยขึ้นมาว่า “เป็นเพราะนาง ! นางกำนัลผู้นี้
เห็นใต้เท้าเฟิงมาถึงรถม้าของเราแล้วและกำลังจะช่วยองค์
หญิงคังอี้ แต่ใต้เท้าเฟิงถูกเรียกกลับไปเพราะนาง นาง
ยืนยันให้ใต้เท้าเฟิงช่วยนางลงจากรถม้าของนางก่อน ทำให้
องค์หญิงคังอี้ต้องล้ม เป็นเพราะนาง ! ”

รุ่ยเจียจ้องมองไปที่เฟิงหยูเอง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วย
ความโกรธ

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองยกมุมปากของนาง นางยกมือขึ้น
และตบนางกำนัล 2 ครั้งโดยไม่พูดอะไร จากนั้นนางก็พูด
อย่างดุดันว่า “เอาตัวนางไปและฆ่านางซะ ! ”

เมื่อได้ยินคำสั่งของเฟิงหยูเอง หวงซวนก็ลงมือทันที คว้า
คอของนางกำนัล หวงซวนลากนางไปยังคฤหาสน์ขององค์
หญิงแห่งมณฑล ในเวลาเดียวกันนางพูดกับทหารองครักษ์
ว่า “ให้คนสองคนมาที่นี่แล้วพาผู้หญิงคนนี้ไปยังสถานที่ซึ่ง
ไม่มีคน เฆี่ยนนางจนตาย”

ทหารองครักษ์เฝ้ายามอยู่ที่ฤหาสน์ขององค์หญิงแห่ง
มณฑล ดังนั้นเฟิงหยูเองจึงเป็นหัวหน้าของพวกเขา
สำหรับพวกเขา คำสั่งของเฟิงหยูเองนั้นเปรียบเสมือน
คำสั่งจากฮ่องเต้ ไม่ต้องพูดถึงการเฆี่ยนนางกำนัลให้ถึง
ตาย แม้ว่าพวกเขาจะได้รับคำสั่งให้รีบเข้าไปในคฤหาสน์
เฟิงและกำจัดครอบครัวเฟิง พวกเขาก็จะไม่ขัดคำสั่ง

เมื่อเห็นนางกำนัลของนางถูกลากออกไป รุ่ยเจียก็ตะลึงงัน
เมื่อได้ยินนางกำนัลร้องไห้และกรีดร้อง นางมองไปที่เฟิงหยู
เองด้วยความหวาดกลัวแล้วพูดเสียงดังว่า “เจ้ากล้าทำ
แบบนี้ได้อย่างไร? เจ้ากล้าดีเช่นไรถึงได้จะเฆี่ยนนางกำนัล
ของข้าจนตาย”

เฟิงหยูเองตอบด้วยความสับสน “ทำไมข้าถึงไม่กล้า ? นาง
กำนัลบังอาจชี้มาที่องค์หญิงแห่งมณฑลของราชวงศ์ต้าชุน
และให้ร้ายข้า การที่ข้าตีนางจนตายถือเป็นการลงโทษ
สถานเบาแล้ว องค์หญิงรุ่ยเจีย ถ้าองค์หญิงตั้งใจจะปกป้อง
นางกำนัลขององค์หญิง องค์หญิงแห่งมณฑลคนนี้จะบอก
เหตุผลกับองค์หญิง การที่ท่านพ่อมาช่วยข้าส่งผลกระทบ
ต่อองค์หญิงได้อย่างไรเพค่ะ ? ”

“แต่พวกเราคือแขก ! ” รุ่ยเจียตะโกนอย่างมีนัยสำคัญ

“แขกควรดูและประพฤติตัวเช่นแขก ! ” เฟิงหยูเองตอบ
ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีแขกที่ไหนกล้า
ตะโกนใส่เจ้าของบ้านของพวกเขามาก่อน! หวงซวนนำตรา
ประทับขององค์หญิงแห่งมณฑลเพื่อเชิญหมอหลวง นี่จะ
สิ่งที่องค์หญิงแห่งมณฑลทำเพื่อองค์หญิงใหญ่” หลังจาก
พูดอย่างนี้นางก็เข้าไปในคฤหาสน์ ในขณะที่เดินเข้าไปนาง
พูดว่า “มีโรงเตี้ยมที่ดีเลิศ แต่เจ้าไม่ต้องการอยู่ในนั้น
ตอนนี้เจ้าได้รับบาดเจ็บจากการตกรถม้า ใครจะถูกตำหนิ ?
ใช่แล้ว เจ้าได้รับของจากองค์ชายซงซุยหรือไม่ ? ”

เฮ่อจงที่เดินตามนางไปอย่างรวดเร็วกล่าวว่า “บ่าวรับใช้คน
นี้กำลังจะบอกคุณหนูว่ามีคนมาส่งเต่าหยกโดยบอกว่าเป็น
ของขวัญปีใหม่จากองค์ชายสี่ของซงซุยถึงคุณหนูขอรับ”

“อ่า” นางพยักหน้า “นำไปที่โถงด้านหน้าของเรือนโบตั๋น
และวางไว้ที่นั่น นั่นหมายถึงนำสันติสุขจะกลับมาสู่บ้าน
จะต้องวางไว้อย่างถูกต้อง”

“คุณหนูรองไม่ต้องกังวล บ่าวรับใช้ผู้นี้จะรีบไปจัดการตอนนี้
เลยขอรับ” เฮ่อจงคำนับและไปจัดการเรื่องนี้
เฟิงจินหยวนพาคังอี้กลับไปที่เรือนที่นางอาศัยอยู่ซึ่งทำให้
บ่าวรับใช้ในคฤหาสน์เฟิงเริ่มถกกันเรื่องนี้ ก่อนอื่นพวกเขา
ไม่เข้าใจว่านางบาดเจ็บได้อย่างไรหลังจากออกจาก
คฤหาสน์ ประการที่สองพวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านาย
ของพวกเขาจึงดูแลองค์หญิงคังอี้ดีเช่นนี้ พวกเขาซุบซิบกัน
เรื่องนี้ขณะเดินตามหลังมา

รุ่ยเจียรีบวิ่งไปตามพวกเขาด้วยความโกรธ เมื่อได้ยินการ
สนทนาของบ่าวรับใช้ นางก็อดไม่ได้ที่จะโกรธจัด “นินทา
เจ้านายขณะที่เดินตามหลัง นี่เป็นหนึ่งในกฎของตระกูลเฟิง
หรือไม่ ? ”

บ่าวรับใช้รู้สึกหวาดกลัวเงียบ ๆ เฟิงหยูเองได้ยินแล้วหยุด
เคลื่อนไหว “นี่เป็นหนึ่งในกฎของคฤหาสน์ของเรา หากองค์
หญิงรุ่ยเจียไม่สามารถทำความคุ้นเคยกับมันได้ก็มีทางออก
อยู่ทางหนึ่ง องค์หญิงสามารถย้ายออกจากคฤหาสน์ของ
เรา”

“เจ้ากำลังไล่ข้าออกไปหรือ ? ” รุ่ยเจียสามารถเข้าใจสิ่งนี้
“เราได้รับเชิญจากลุงเฟิงและฮูหยินผู้เฒ่าให้เข้ามาใน
คฤหาสน์ ! ”

เฟิงหยูเองส่ายหัว “ใครบอกว่าหม่อมฉันอยากไล่องค์หญิง
ออกไป ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เต่าหยกก็ถูกนำเข้ามาเพื่อนำ
ความสงบสุขมาสู่คฤหาสน์ นอกจากนี้ผู้บาดเจ็บไม่ใช่หม่อม
ฉัน”

“ช่างเป็นองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันที่ยิ่งใหญ่ ! ” รุ่ยเจียกัด
ฟันของนางและพูดว่า “เจ้ามีพฤติกรรมที่แตกต่างออกไป
เมื่อต้องรับมือกับผู้คนเมื่อเทียบการซุบซิบนินทาลับหลัง
แล้ว เจ้าช่างร้ายกาจเสียจริง”

“องค์หญิงคิดผิด” เฟิงหยูเองแก้ไขนาง “ไม่ว่าจะจัดการกับ
ผู้คนต่อหน้าหรือการซุบซิบนินทาลับหลัง องค์หญิงแห่ง
มณฑลผู้นี้ก็ทำแบบเดียวกันเสมอ” หลังจากพูดอย่างนี้นาง
ก็ไม่สามารถไปเยี่ยมคังอี้ นางหันหลังกลับออกไปกับหวง
ซวน

รุ่ยเจียเฝ้าดูการจากไปของนางและถอนหายใจด้วยความโล่
งอกอย่างลับ ๆ ไม่น่าแปลกใจที่มารดาของนางบอกว่า
คุณหนูรองของตระกูลเฟิงนั้นจัดการได้ไม่ง่าย ตอนนี้สิ่งนี้
เกิดขึ้นแน่นอนว่าไม่มีข้อผิดพลาด ในพริบตานางได้สูญเสีย
นางกำนัล สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดมาก

ในขณะที่กลับไปที่เรือนตงเซิง เฟิงหยูเองแจ้งหวงซวน
“เดี๋ยวเจ้าไปที่ตำหนักหยู บอกเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้
บอกองค์ชายเกี่ยวกับองค์ชายแห่งซงซุยที่จะเข้าเฝ้าในวัน
พรุ่งนี้ด้วย ให้นางกำนัลอาวุโสโจวเตรียมตัว”

หวงซวนพยักหน้า “เจ้าค่ะ นอกจากองค์หญิงคังอี้ได้รับ
บาดเจ็บที่คฤหาสน์เฟิง จะไม่มีอะไรจะเกิดขึ้นใช่หรือไม่เจ้า
ค่ะ ? ”

“จะเกิดอะไรขึ้นได้ ? ” เฟิงหยูเองกล่าวว่า “นางกำนัลของ
นางไม่สามารถแม้แต่จะช่วยเจ้านายของนางลงจากรถ แล้ว
จะมีพวกเขาไว้ทำไม อีกสักครู่ส่งบ่าวรับใช้ 10 คนจากเรือน
ตงเซิงไปดูแลพวกเขา บอกว่าองค์หญิงแห่งมณฑลนี้ไม่
วางใจบ่าวรับใช้ของเฉียนโจว เนื่องจากพวกเขามาอาศัยอยู่
ในคฤหาสน์เฟิง องค์หญิงแห่งมณฑลนี้จึงมีข้อผูกพันในการ
รับรองความปลอดภัยขององค์หญิงใหญ่”
หวงซวนเริ่มยิ้ม “ด้วยการที่นางกำนัลทั้งหมดถูกสับเปลี่ยน
ออกไป มันจะแปลกถ้านางไม่รู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่ง”

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองส่ายหน้าของนาง “ถ้ามีคนบอกว่า
รุ่ยเจียสลดใจข้าก็จะเชื่อ แต่คังอี้สามารถรอดชีวิตจากการ
ต่อสู้เพื่อครองบัลลังก์ได้จนถึงทุกวันนี้ จะเป็นได้อย่างไรที่
จะจัดการนางได้ง่ายดายเช่นนี้ ? ”

ทั้งสองเดินพูดคุยและมาถึงที่ลานหน้าคฤหาสน์อย่าง
รวดเร็ว เมื่อเข้าไปในสวนพวกเขาพบว่ามันค่อนข้างมี
ชีวิตชีวา เมื่อมองดูอีกครั้งปรากฏว่าเหยาซื่อพาเฟิงจื่อหรู
มาแล้ว เฟิงจื่อหรูเล่นกับวังซวนทำให้บ่าวรับใช้ทุกคนใน
ลานหัวเราะ

เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองกลับมา วังซวนก็รีบมาคำนับ “ในที่สุด
คุณหนูก็กลับมา ช่วยบ่าวรับใช้ผู้นี้ด้วยเจ้าค่ะ นายน้อย
กำลังถามคำถามที่ข้าไม่สามารถให้คำตอบได้ ข้าแพ้ดื่มชา
ไป 6 จอกแล้ว ถ้าคุณหนูยังไม่กลับมา บ่าวรับใช้คนนี้คงตัว
แตกตายเจ้าค่ะ”

เฟิงจื่อหรูพูดเสียงดัง “มันเป็นวังซวน นางต้องการแข่งขัน
กับจื่อหรูในเรื่องความรู้ จื่อหรูได้เลือกหัวข้อง่าย ๆ แล้วนะ
ท่านพี่”

เหยาซื่อเดินไปดึงเฟิงจื่อหรูพร้อมพูดว่า “วังซวนปล่อยให้
เจ้าชนะ อย่าได้หยิ่งผยอง”

วังซวนรีบแก้ตัวอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่เจ้าค่ะ บ่าวคนนี้แพ้
นายน้อยจริง ๆ เจ้าค่ะ”

เหยาซื่อยิ้มและพูดว่า “เจ้ารู้ดีที่สุดว่าจะดูแลเขาได้อย่างไร”
จากนั้นนางมองที่เฟิงหยูเองและพูดว่า “ข้ามีอะไรจะถาม
เจ้า ข้ากำลังวางแผนจะไปพระราชวังเหวินซวนในวันพรุ่งนี้
เจ้ามีเวลาว่างพอที่จะไปด้วยหรือไม่ ? ”

ได้ยินว่านางต้องการไปที่พระราชวังเหวินซวน เฟิงหยูเอง
ต้องการไปด้วยเช่นกัน นอกจากนั้นนางกับซวนเทียนเก้อยัง
สนิทกันแล้วก็เข้ากันได้ดี และองค์หญิงเหวินซวนเป็น
บุตรสาวของราชครูฟู่หรง จากมุมมองนั้นนางควรเป็นคนที่
จะไปเที่ยว โชคไม่ดีที่นางมีนัดแล้ว “ข้าสัญญากับองค์ชาย
จากซงซุยว่าจะพาเขาไปเยี่ยมองค์ชายเก้า ข้าคงไม่ไปกับ
ท่านแม่ไม่ได้เจ้าค่ะ”

เหยาซื่อส่งเสียง “โอ้” ออกมาอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า
“เรื่องของเจ้าเป็นเรื่องงานและมีความสำคัญที่สุด ห้าม
ยกเลิก พรุ่งนี้ข้าจะพาจื่อหรูนำไปด้วย เจ้าก็จัดการเรื่อง
ของเจ้าเถิด”

เฟิงหยูเองไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ท่านแม่รอก่อน
นะ” หลังจากพูดอย่างนี้นางเข้าไปในห้องเก็บยาทันที
หลังจากจัดเรียงสิ่งของต่าง ๆ ในมิติของนาง นางก็ดึงถุง
เจลทำความร้อนออกมา 2 ถุงจากนั้นจึงเดินออกมา “นี่ใช้
เพื่อประคบหัวเข่า ท่านใต้เท้าเหวินซวนแก่แล้ว ขาและเท้า
ของท่านใต้เท้าไม่แข็งแรงมาก ท่านแม่นำสิ่งนี้ไปมอบให้
คิดว่ามันเป็นของกำนัลเล็กน้อยจากหยูเอง”

ในขณะที่พูดสิ่งนี้นางมอบให้กับเหยาซื่อ นางถืออีกถุงหนึ่ง
ในมือของนาง จากนั้นนางก็บีบถุงเจลทำความร้อนแล้วพูด
ว่า “ท่านแม่ควรลองด้วย แค่บีบมันแบบนี้ หลังจากบีบ มัน
จะเริ่มรู้สึกอุ่น มันสะดวกมากที่จะใช้”
เหยาซื่อทำตามนางและบีบสองสามครั้ง แน่นอนถุงเจลใน
มือของนางเริ่มรู้สึกร้อนและนางก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ
“ดีจริง ๆ ท่านใต้เท้าเหวินซวนต้องมีความสุขมากที่ได้เห็น”

“เจ้าค่ะ” เฟิงหยูเองไม่เคยสงสัยเลยว่าสิ่งต่าง
ๆ ของนางจะทำให้ผู้คนในยุคนี้ประหลาดใจ นางแนะนำทั้ง
สอง “ท่านแม่ต้องระวังตัวให้มาก พรุ่งนี้ข้าจะให้หวงซวน
และวังซวนไปกับท่านแม่”

“แล้วเจ้าล่ะ?” เหยาซื่อกังวลเล็กน้อยว่า “ให้ไปกับข้า
ทั้งหมด เจ้าจะทำอย่างไร?”

“ข้ายังมีผู้คุ้มกันลับอยู่ ท่านแม่ไม่ควรเป็นกังวลเจ้าค่ะ”
นางจูงมือเหยาซื่อแล้วเดินไปส่งเหยาซื่อออกจากลาน เมื่อ
เหยาซื่อจากไป นางบอกหวงซวน “ไปที่ตำหนักหยูเร็ว ข้า
จะให้ฉิงหยูดูแลส่งบ่าวรับใช้ไปที่คฤหาสน์เฟิง”

หวงซวนรับคำสั่งและจากไป จากนั้นเฟิงหยูเองก็บอกกับวัง
ซวนและฉิงหยูถึงสิ่งที่นางกำนัลของคังอี้กล่าวหานาง สิ่งนี้
ทำให้พวกเขาทั้งสองโกรธเมื่อพวกเขาตัดสินใจเลือกบ่าวรับ
ใช้บางคนที่เจ้าระเบียบ

ฉิงหยูและวังซวนกลับมาหลังจากครึ่งชั่วยาม พวกเขาบอก
กับเฟิงหยูเอง “มีบ่าวรับใช้ 10 คนที่ถูกส่งไปแล้ว องค์
หญิงคังอี้ไม่พูดอะไรมาก แต่เสนาบดีเฟิงโกรธและองค์
หญิงรุ่ยเจี่ยก็โกรธเช่นกันเจ้าค่ะ แต่เราบอกว่าเพราะบ่าว
รับใช้ของเฉียนโจวไม่สามารถแม้แต่จะดูแลช่วยเจ้านายให้
ลงจากรถม้าได้ ทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจ คุณหนูรองไม่
ต้องการให้ผู้คนกล่าวว่าคฤหาสน์เฟิงดูแลองค์หญิงใหญ่ไม่
ดี ดังนั้นคุณหนูจึงส่งคนมาช่วยด้วยความปรารถนาดี
ดังนั้นองค์หญิงคังอี้จึงยอมรับอย่างจริงใจ”

เฟิงหยูเองเข้าใจดีว่านางจะไม่ยอมรับมันได้อย่างไร ความ
อดทนของคังอี้เป็นสิ่งที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน รวมถึงรุ่ย
เจีย บางทีนางอาจจะไม่ง่ายอย่างที่นางเห็นอย่างผิวเผิน

ในวันถัดไปเฟิงหยูเองตื่นเช้าเพื่อไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่า
หลังจากนางคารวะ นางก็จะไปยังตำหนักหยู

สิ่งที่นางไม่คาดคิดก็คือเมื่อนางมาถึงที่เรือนซูหยา นอกจาก
ผู้หญิงของตระกูลเฟิงที่นั่งอยู่ที่นั่น ยังมีคังอี้และรุ่ยเจียมา
ด้วย นางเดินไปข้างหน้าและคำนับฮูหยินผู้เฒ่า หลังจาก
นั่งลงนางก็ถามด้วยความกังวล “องค์หญิงใหญ่รู้สึกดีขึ้น
หรือไม่เพคะ ? เมื่อวานนี้อาเองรู้สึกเป็นห่วงมากเพคะ”

คังอี้ยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณองค์หญิงแห่งมณฑลที่เป็นห่วง
ข้า ข้าดีขึ้นแล้ว เมื่อวานหิมะตกเลยทำให้พื้นลื่น ข้ารู้สึกผิด
ที่ทำให้องค์หญิงแห่งมณฑลเห็นอะไรที่น่าอับอายเช่นนั้น”

“เป็นเรื่องดีที่องค์หญิงใหญ่ไม่เป็นอะไรมาก อาเองจะ
หัวเราะเยาะองค์หญิงได้อย่างไรเพคะ ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน
พ่อต้องมาช่วยอาเองลงจากรถม้า บางทีคนที่ลื่นคงจะเป็น
อาเอง องค์หญิงใหญ่ได้รับบาดเจ็บหรือไม่เพคะ ? ”

คังอี้กล่าวว่า “ข้าข้อเท้าแพลงและปวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้
ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการเดินของข้า แพทย์สั่ง
ยาบางตัวให้แล้ว หลังจากที่ทานยาคงจะดีขึ้น”

เฟิงหยูเองพยักหน้า “ถ้าเป็นอย่างนั้นอาเองก็สบายใจ แต่มี
บางสิ่งที่หม่อมฉันอยากรู้ตลอดเวลา โดยปกติแล้วเฉียนโจ
วคงถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งบ่อยครั้ง องค์หญิงใหญ่ควร
คุ้นเคยกับถนนน้ำแข็งเป็นอย่างดี แล้วทำไมองค์หญิงถึงลื่น
ล้มที่ราชวงศ์ต้าชุนได้เพคะ”

คังอี้รู้สึกอับอายเล็กน้อย อย่างไรก็ตามนางพูดทันที “ข้า
ประมาทเอง” นางตอบ “บางทีอาจเป็นเพราะบ่าวรับใช้
ดูแลข้าไม่ดี เมื่อวานองค์หญิงแห่งมณฑลส่งบ่าวรับใช้มาให้
และองค์หญิงผู้นี้ก็รู้สึกขอบคุณมาก”

เมื่อกล่าวถึงบ่าวรับใช้ที่ส่งโดยเฟิงหยูเอง รุ่ยเจียก็เต็มไป
ด้วยความโกรธ แต่มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมในการแสดง
ความโกรธออกมา นางพูดได้อย่างขมขื่น “ถูกต้อง องค์
หญิงแห่งมณฑลจัดการได้ดี”

หลังจากที่นางพูดจบ นางก็มองไปที่เฟิงหยูเองซึ่งดวงตา
ของนางเป็นสีแดงก่ำและใบหน้าซีดเซียว แล้วเฟิงหยูเองก็
มองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ

ฮูหยินผู้เฒ่าตกตะลึงทันที…