Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 350 ใครกล้าแตะแม่ของข้า ข้าจะตัดหัวของพวก

มัน
เหม่ยเซียงเป็นบ่าวรับใช้ของเฟิงเซียงหรู เมื่อได้ยินเฟิงหยู
เองถาม อันชิก็จำได้ว่าบ่าวรับใช้ที่มากับเฟิงเซียงหรูไม่ใช่
เหม่ยเซียง นางจึงถามว่า “ใช่แล้ว เหม่ยเซียงอยู่ที่ไหน ? ”
เฟิงเซียงหรูกล่าวว่า “เหม่ยเซียงไม่สบายเจ้าค่ะ นางบอกว่า
ท้องของนางไม่ค่อยดี ข้าไม่ได้คิดอะไรมาก และปล่อยให้นาง
พักผ่อนที่เรือนเจ้าค่ะ”
อันชิมองที่เฟิงหยูเอง และคิดเกี่ยวกับสถานการณ์ ทันใดนั้น
ก็ตระหนักถึงบางสิ่งที่สำคัญ “นั่นเพราะเหม่ยเซียงใช่หรือไม่
คุณหนูรองหมายความว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเหม่ยเซียง
หรือ ” นางสั่งบ่าวรับใช้ทันที “กลับไปที่เรือนเร็ว ไปเรียก
เหม่ยเซียงมา ! ไปเร็ว ๆ ! ”
บ่าวรับใช้รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว และฮูหยินผู้เฒ่าก็
ออกมาด้วย ขณะเดิน นางกล่าวว่า “อาเอง เจ้าหมายความ
ว่าบ่าวรับใช้คนนั้นเป็นคนทำหรือ นั่นก็เป็นไปได้ นางเป็น
บ่าวรับใช้ส่วนตัวดังนั้นนางจึงมีโอกาสมากมายที่จะลงมือทำ”
คังอี้ยังกล่าวอีกว่า “ใช่ เรียกนางมาและซักถามนางอย่าง
ละเอียด”
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองส่ายหัว “ข้ากลัวว่ามันจะสายเกินไป”
เฟิงเซียงหรูคิดแบบเดียวกันโดยกล่าวว่า “สองสามวันที่ผ่าน
มามีการส่งผลไม้น้อยลง ข้าใช้ลูกแพร์ที่ถูกส่งมาวันก่อนนี้
เพื่อทำขนมอบของเมื่อวานนี้ แต่เมื่อวานนี้ไม่มีผลไม้ แม่รอง
และข้าคุยกันโดยบอกว่าเป็นไปได้ว่าเราจะไม่สามารถทำขนม
อบได้ ท่านฮูหยินเหยาชอบทานขนมอบที่เต็มไปด้วยผลไม้
หากบางคนทำโดยไม่ใส่ผลไม้กลิ่นจะไม่หอม เมื่อเราพูดคุย
กัน เหม่ยเซียงมักจะอยู่ข้างข้าเสมอ มันอาจจะเป็น…”
คังอี้คิดตามความคิดของนาง “วันนี้นางรู้ว่าขนมอบไม่มี และ
ท่านฮูหยินเหยาจะล้มป่วยลงหลังจากผ่านไป 1
วัน ยิ่งกว่านั้นจำนวนที่ส่งเมื่อวานนี้ก็น้อยลงใช่หรือไม่?”
เฟิงเซียงหรูพยักหน้า
อันชิคุกเข่าทันที เหม่ยเซียงเป็นบ่าวรับใช้ส่วนตัวของเฟิง
เซียงหรู ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเขาไม่สามารถรับผิดชอบ
ในเรื่องนี้ได้
นางคลานไปข้างหน้า ไปหาเฟิงหยูเองแล้วกล่าวว่า “คุณหนู
รอง อนุผู้นี้รู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต้องได้รับการลงโทษ แต่ข้า
ขอให้คุณหนูรองลงโทษอนุผู้นี้คนเดียวเจ้าค่ะ ให้อภัยคุณหนู
สามด้วยเจ้าค่ะ ! แม้ว่าอนุผู้นี้จะต้องตาย นั่นก็เป็นเรื่องที่
สมควรเช่นกัน”
เฟิงเซียงหรูตกใจมากและรีบไปดึงอันชิ “แม่รอง เฟิงเซียงหรู
จะอยู่อย่างไรถ้าแม่รองตาย ? ” นางร้องไห้และหันไปขอร้อง
เฟิงหยูเอง “พี่รอง เราไม่เคยคิดไม่ดีและเราไม่เคยคิดที่จะทำ
ร้ายท่านฮูหยินเหยา ท่านฮูหยินเหยาปฏิบัติต่อเซียงหรูดีมาก
และทุกครั้งที่นางได้รับสิ่งของที่ดี นางก็แบ่งให้เซียงหรู เซียง
หรูขอบคุณนางเป็นอย่างมาก เราจะทำร้ายนางได้อย่างไร
ข้าขอร้องพี่รองอย่าตำหนิแม่รองอัน ข้าขอร้องเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองรู้สึกว่านางปวดหัว ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าทำไม
บางครั้งฮูหยินผู้เฒ่าจึงแสดงออกถึงความอดทนและความ
หงุดหงิดของนางเมื่อต้องเผชิญกับเสียงร้องไห้ของบุตรหลาน
ของนาง เมื่อความคิดของนางไม่เป็นระเบียบ เสียงภายนอก
จะน่ารำคาญอย่างยิ่ง กับนางก็ไม่มีข้อยกเว้น
เฟิงหยูเองโบกมือแล้วพูดพร้อมขมวดคิ้ว
“หยุดร้องไห้แล้วก็ตะโกนต่อหน้าข้า ถ้าเจ้าทำต่อไป ข้าจะชัก
แส้ออกมาแล้วเฆี่ยนตีผู้คน ! ”
นางพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทำให้ทั้งสองไม่กล้าส่งเสียง
ร้องไห้ จากนั้นพวกเขาได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวว่า “ตอนนี้สิ่ง
ต่าง ๆ ยังไม่ได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด ข้าไม่ต้องการ
ลงโทษผิดคน แม่รองอัน, เซียงหรู ข้าไม่ค่อยเชื่อใจ
คน อย่างไรก็ตามข้าจะไม่สงสัยคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล ใน
คฤหาสน์ขนาดใหญ่นี้มีคนไม่มากที่ข้าสนิทสนมด้วย แต่เจ้า
สองคนนั้นสนิทที่สุด ข้าไม่อยากเหงา ดังนั้นข้าจะตรวจสอบ
เรื่องนี้อย่างละเอียด แต่…” ทันใดนั้นนางก็จ้องมองไปที่ฮู
หยินผู้เฒ่า “คฤหาสน์เฟิงควรสวดอ้อนวอนให้ข้าไม่สามารถ
ตรวจสอบเรื่องนี้ได้ มิฉะนั้น… ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องท่าน
แม่ของข้า… ”
ฮูหยินผู้เฒ่าตัวสั่น หากไม่ใช่เพราะยายจาวและคังอี้ที่
ประคองนาง นางก็จะล้มลงกับพื้น แต่ในทันใดนั้นนางคิดถึง
สิ่งต่าง ๆ มากมาย
เป็นไปไม่ได้ที่เหม่ยเซียงจะต้องการทำร้ายเหย้าซื่อโดยไม่มี
เหตุผล อันชิ และเฟิงเซียงหรูนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเฟิง
หยูเอง และพวกเขาไม่มีหัวใจที่จะทำอันตรายผู้อื่น นั่นเป็น
เหตุผลว่าทำไมต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังเหม่ยเซียง แล้ว
คนผู้นี้จะเป็นใคร
นางเรียกความกล้าหาญและมองไปที่เฟิงหยูเอง เมื่อเห็น
ดวงตาที่มองนางราวกับว่านางเป็นศัตรู นางก็นึกถึงเฟิงจินห
ยวน ฮูหยินผู้เฒ่าตื่นตระหนก นี่เป็นสิ่งที่บุตรชายของนางทำ
หรือไม่ ? มันเป็นไปได้ ! ในเวลาที่เหยาซื่อหย่ากับเขา เฟิง
จินหยวนก็รู้สึกไม่พอใจเสมอ เขาโกรธแต่เขาไม่มีที่ระบาย
บางทีเขาอาจต้องการทำอะไรบางอย่างกับเหยาซื่อ
นอกจากนี้ยังมีเฟิงเฉินหยู เฟิงเฉินหยูไม่สามารถหลบหนีจาก
การถูกพัวพัน ในช่วงเวลาที่เฉินซื่อตาย ไม่สามารถปฏิเสธได้
ว่าเป็นเพราะการกระทำของเฟิงหยูเอง เป็นไปได้ว่าเฟิงเฉิน
หยูยังคงรู้สึกเสียใจอยู่
ฮูหยินผู้เฒ่านั้นตื่นตระหนกเพราะนั่นหมายความว่าบุคคลที่
รับผิดชอบยังคงมาจากคฤหาสน์เฟิง นางเข้าใจนิสัยของเฟิง
หยูเองดี เมื่อผู้หญิงคนนี้โกรธแค้น นางก็จะปฏิเสธครอบครัว
ของนางเอง นางกล้าที่จะชี้ไปที่คนอื่นโดยตรงและเริ่ม
สาปแช่ง หรือเพียงแค่เริ่มเฆี่ยนผู้คนด้วยแส้ของนาง นาง
เคยไว้ชีวิตผู้ใดเมื่อล้ำเส้นนาง ? เฟิงหยูเองเกลียดชัง
คฤหาสน์เฟิงมาก เพราะสามปีในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
หากพบว่ามีคนในตระกูลเฟิงกล้าทำบางอย่างกับเหยาซื่อ
นางอาจแจ้งองค์ชายเก้าและให้เขาจุดไฟเผาคฤหาสน์เฟิง !
หัวใจของฮูหยินผู้เฒ่าสั่นเทาขณะที่ขาของนางสั่น ในห้องนี้
นางรู้สึกนั่งไม่ติดขึ้นมาทันที คังอี้มองเห็นโอกาส นางคิด
เพียงเล็กน้อยและกล่าวว่า “ร่างกายของท่านแม่ไม่ค่อย
ดี ลูกสะใภ้จะส่งท่านแม่กลับไปก่อน” จากนั้นนางก็พูด
กับเฟิงหยูเองว่า “เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ท่านพี่จะกลับมาแล้ว ให้
ท่านพี่เชิญหมอหลวงมาตรวจ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ไม่จำเป็น อาการป่วยที่แม้แต่ข้าก็ไม่
สามารถรักษาได้ จะมีประโยชน์อันใดในการเชิญหมอหลวง
มา” นางโบกมือของนาง “ท่านแม่เห็นสถานการณ์ทางด้านนี้
แล้ว ตอนนี้กลับไปได้”
อย่างไรก็ตามคังอี้กล่าวว่า “ข้าจะส่งท่านแม่กลับไปแล้วจะ
กลับมาใหม่ ไม่ว่าอย่างไรเราควรรอให้บ่าวรับใช้กลับมาพร้อม
เหม่ยเซียง ความสามารถทางการแพทย์ของเจ้าดีมาก แต่
สำหรับสิ่งอื่น ๆ มันจะเป็นการดีกว่าถ้าให้ผู้ใหญ่จัดการ ให้ข้า
ช่วยเจ้า”
คำพูดของนางค่อนข้างจริงใจ เฟิงหยูเองมองไปที่คังอี้ แล้ว
ทันใดนั้นนางก็พูดกับนางว่า “ข้าให้ยากับรุ่ยเจียเมื่อวานนี้ ยา
นั้นต้องใช้สามวันก่อนที่จะได้รับอีกครั้ง วันนี้ข้าไม่จำเป็นต้อง
เข้าไปในพระราชวัง”
คังอี้ตกใจแล้วพูดทันที “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าหมายถึง ข้าเชื่อมั่น
ว่าเจ้าสามารถรักษานางได้เป็นอย่างดี ข้าแค่ต้องการช่วย
เจ้า”
“ข้าไม่ต้องการ” เฟิงหยูเองยิ้มเยาะ “สิ่งที่ท่านแม่กำลังคิดจะ
ทำ เขียนอยู่ทั่วใบหน้าของท่านแม่ ข้าไม่ใช่โง่ ข้าจะมองไม่
เห็นได้อย่างไร” นางพูดอย่างนี้ในขณะที่จ้องมองที่ฮูหยินผู้
เฒ่า “ข้าเข้าใจความคิดทั้งหมดของท่านแม่ ลืมมันไปเถอะ
ข้าจะไม่เปิดเผยมัน หากท่านแม่มีความสามารถ กลับไปและ
ทำสิ่งที่ท่านแม่ต้องการ นี่จะดีมาก เราสามารถเปรียบเทียบ
และดูว่าบ่าวรับใช้คนใดเชื่อถือได้มากกว่า”
คังอี้รู้สึกอับอายอย่างมากกับสิ่งที่นางพูด จริง ๆ แล้วนาง
เคยเห็นสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าคิด นางต้องการออกจากห้องอย่าง
รวดเร็วเพื่อแจ้งบ่าวรับใช้ของนางให้หยุดเหม่ยเซียงที่หลบหนี
เฉพาะกับเหม่ยเซียงที่กำลังจะตาย เรื่องนี้อาจจบลงได้โดยไม่
มีพยาน เฟิงหยูเองจะไม่ตำหนิตระกูลเฟิง
น่าเสียดายที่นางไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเฉียบแหลมและมอง
ทะลุปรุโปร่ง นางไม่สามารถแสดงสิ่งนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ
และพูดได้อย่างไร้ปัญหา “ข้าไม่มีความคิดอื่นใดเลย ข้าแค่
คิดว่าจะไม่มีผู้ใหญ่คนอื่นอยู่ข้าง ๆ เจ้า และข้าเป็นห่วงว่าจะ
ไม่มีการช่วยเหลือใด ๆ ที่นี่ แต่เนื่องจากอาเองสามารถ
จัดการได้ด้วยตัวเอง ข้าจะไม่รบกวนเจ้า”
หลังจากพูดอย่างนี้คังอี้ช่วยฮูหยินผู้เฒ่า และพาทุกคน
ออกไป
ชั่วครู่หนึ่งนอกเหนือจากบ่าวรับใช้ของเรือนตงเซิงแล้ว มี
เพียงอันชิและบุตรสาวของนางเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในห้อง
บ่าวรับใช้ของอันชิและเฟิงเซียงหรู ทั้งคู่ไปหาเหม่ยเซียง
ในขณะนี้พวกเขายังไม่ได้กลับมา วังซวนเห็นทั้งคู่ยังคง
คุกเข่า จากนั้นนางมองไปที่เฟิงหยูเอง เมื่อเห็นเฟิงหยูเอง
พยักหน้า นางจึงไปช่วยประคองทั้งสองให้นั่งบนเก้าอี้
หัวใจของอันชิกำลังสับสน เฟิงเซียงหรูยังร้องไห้ไม่หยุด
ทั้งสองจะมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว รอให้บ่าวรับ
ใช้ทั้งสองคนกลับมา
เฟิงหยูเองพยายามทำการฝังเข็มให้เหยาซื่อ แม้ว่ามันจะไม่
ได้ผลมากนัก แต่ก็สามารถบรรเทาความทุกข์จากการเสพติด
ได้เล็กน้อย เหยาซื่อยังคงหมดสติแต่คิ้วของนางขมวดแน่น
เห็นได้ชัดว่าอาการของนางไม่ดี
“บานซู!” เฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นแล้วเรียกออกมา มีคนหนึ่ง
ปรากฏตัวขึ้นจากอากาศทันที ทำให้อันชิและเฟิงเซียงหรู
ตกใจ “ส่งผู้คุ้มกันลับบางส่วนที่ถูกส่งมาจากองค์ชายเก้าและ
องค์ชายเจ็ดออกไปตามหาตัวเหม่ยเซียง ถ้าข้าไม่เข้าใจผิด
เหม่ยเซียงไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์เฟิงแล้ว ไปตามหานาง”
บานซูพยักหน้า “ข้าจะให้กลุ่มหนึ่งออกไปไล่ล่านอกเมือง
หลวง และอีกกลุ่มค้นหารอบเมืองหลวง ในช่วงเวลาสั้น ๆ
นางคงหนีไปได้ไม่ไกล เราไม่เพียงแต่กังวลเกี่ยวกับการไล่ล่า
และลืมการซ่อนตัวง่าย ๆ ” หลังจากพูดอย่างนี้เขาไม่รอให้
เฟิงหยูเองพูดอะไรอีก เขาหายตัวไปในพริบตา ไม่เห็นเขาอีก
ต่อไป
หัวใจของอันชิก็ทรมานเช่นกัน ด้วยผู้เชี่ยวชาญประเภทนี้ที่
เรือนตงเซิง มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับทุกคนที่จะทำอะไร
แต่เนื่องจากเหยาซื่อเชื่อใจนาง นางจะกินอาหารที่ส่งมาโดย
ไม่สงสัยอะไรเลย ใครจะรู้ว่านี่เป็นความไว้วางใจที่ทำให้เหยา
ซื่อกลายเป็นเช่นนี้
ยิ่งอันชิมีความคิดเกี่ยวกับมันมากขึ้นเท่าไหร่ นางก็รู้สึก
เสียใจ ในเวลานี้บ่าวรับใช้ทั้งสองคนกลับมาแล้ว การคาด
เดาของเฟิงหยูเองนั้นถูกต้อง ข่าวที่พวกเขานำกลับมาคือ
“เหม่ยเซียงหายตัวไปเจ้าค่ะ บ่าวรับใช้ค้นหาทั้งเรือนก็ไม่พบ
ไม่พบร่องรอยของนางเลยเจ้าค่ะ”
หวงชวนถามอย่างใจจดใจจ่อ “เจ้าไปสอบถามกับยามที่
ทางเข้าด้านหน้าหรือยัง ? ”
บ่าวรับใช้คนหนึ่งตอบ “ถามแล้วเจ้าค่ะ พวกเขาบอกว่าใต้
เท้าเฟิงออกไปในตอนเช้าเพื่อไปราชสำนัก หลังจากนั้นมี
เพียงคนที่มีหน้าที่ซื้อของจำเป็นเท่านั้นที่ออกไป พวกเขาไม่
เห็นบ่าวรับใช้ของคุณหนูสามเลยเจ้าค่ะ”
อันชิเริ่มร้องไห้อีกครั้งขณะที่นางพูดกับเฟิงหยูเอง
“มันเป็นความผิดของข้าคนเดียว อนุผู้นี้ได้ทำร้ายความ
ไว้วางใจของพี่เหยา คุณหนูรองลงโทษข้าเถิดเจ้าค่ะ อนุผู้นี้
ยินดีรับผิดทุกสิ่ง”
เฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไร แต่วังซวนกล่าว “อนุอันหยุดพูดสิ่ง
เหล่านี้ พวกเขาจะทำให้คุณหนูรู้สึกเสียใจ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญ
ที่สุดคือรักษาอาการป่วยของท่านฮูหยินเหยา เราได้ส่งคนไป
ไล่ล่าเหม่ยเซียงแล้ว ถูกและผิดมีความโดดเด่นอย่างชัดเจน
ไม่ช้าก็เร็วความจริงจะเปิดเผยเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองถอนหายใจแล้วหันศีรษะของนาง “แม่รองอันควร
กลับไปก่อน ก่อนที่เรื่องนี้จะได้รับการแก้ไขอย่างชัดเจน ข้า
จะไม่โยนความผิดให้ใคร ข้าได้พูดไปแล้ว มีคนไม่มากที่ข้า
สนิทสนมและไว้ใจในคฤหาสน์นี้ แต่ข้าจะไม่เมตตาเพราะ
ความรู้สึกเหล่านี้ หากพบว่าแม่รองอันไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งนี้
ทุกสิ่งจะง่ายต่อการแก้ไข แต่ถ้าแม่รองมีส่วนร่วม อย่าโทษ
ข้าว่าไร้เมตตา”
เฟิงเซียงหรูยืนขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อให้การรับประกันกับนาง
“คุณหนูรอง หากปรากฏว่าเราเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ข้าจะไม่
ปัดความรับผิดชอบอย่างแน่นอน แม้ว่าเราจะไม่เกี่ยวข้อง
แต่ขนมอบมาจากเรา เราจะไม่หนีการลงโทษเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองโบกมือของนาง นางไม่มีจิตใจจะพูดอะไรเลย ทั้ง
สองเห็นว่านางเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจริง ๆ หากสิ่งที่
เกิดขึ้นมันเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมสำหรับพวกเขาที่จะอยู่และให้
ความช่วยเหลือ พวกเขาลุกขึ้นและกล่าวคำอำลาได้โดยคิด
ว่าพวกเขาจะพยายามตามหาว่าเหม่ยเซียงอยู่ที่ไหน
หลังจากฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปที่เรือนซูหยา นางก็บอกทันทีว่า
นางต้องการพักผ่อน คังอี้ก็กลับไปที่เรือน แต่ทันทีที่คังอี้จาก
ไป นางรีบพูดกับยายจาว “ส่งคนไปรอที่ทางเข้าของคฤหาสน์
เมื่อเฟิงจินหยวนกลับมาแล้วให้เขามาที่นี่ทันที ! ไปเร็ว ๆ “