Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 379 พึ่งพาผู้ชายแล้วสะดวกสบายจริง ๆ !

คำว่า “สำเร็จ” เป็นตัวแทนของพวกเขา ในที่สุดก็ประสบ
ความสำเร็จในการเปลี่ยนไฟฟ้าด้วยพลังงานลม
“เริ่มละลายแล้ว!” เฟิงหยูเองพูดเสียงดัง “พลังงานลม
เหมาะสมแล้ว มันเริ่มละลายแล้ว!”
ทหารที่สูบลมไม่เข้าใจความหมายของนาง แต่ความดีใจที่
ประสบความสำเร็จได้ทำให้ขวัญและกำลังใจของพวกเขา
มากขึ้น แม้ว่าแขนของพวกเขาจะอ่อนล้าและเจ็บปวด พวก
เขาก็ไม่รู้สึกราวกับว่ามันเป็นเรื่องยากและพูดด้วยความมั่นใจ
“เรามีพลังงานเหลือเฟือ เราจะทำงานสูบลมต่อไปสำหรับ
ท่านแม่ทัพและองค์หญิงแห่งมณฑล หากองค์หญิงต้องการ
ลม เราจะทำให้ถึงที่สุดพะยะค่ะ ! ”
“ดี!” เฟิงหยูเองพยักหน้าแล้วกล่าวกับซวนเทียนหมิง “สิ่ง
สำคัญที่สุดในระหว่างขั้นตอนการหลอมควรเป็นเตาเผาแบบ
เปิดและเตาไฟฟ้า อย่างไรก็ตามสิ่งที่เรามีในตอนนี้ไม่ใช่เตา
แบบเปิดหรือเตาไฟฟ้า มันเป็นเตาลม แต่ทฤษฎีก็เหมือนกัน
ทุกอย่างตั้งแต่การหลอมเหล็กจนถึงการหลอมเหลวของประจุ
ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการหลอม เป้าหมายของขั้นตอนการ
หลอมคือการละลายประจุที่อุณหภูมิสูงในขณะที่ผลิตขี้
ตะกรันสำหรับขั้นตอนการหลอมละลาย” หลังจากพูดอย่างนี้
นางก็ไปเทเหล็กหลอมเหลวเอง ในเวลาเดียวกันนางพูดว่า
“การพูดแบบนี้อาจไม่ชัดเจนเกินไป แต่ก็ใช้ได้ ข้าจะลองทำ
ให้ดูก่อน เจ้าควรเข้าใจหลังจากดูครั้งเดียว”
คราวนี้เฟิงหยูเองดูแลงานด้วยตัวเอง แต่นางไม่คิดว่ามันจะ
ได้มาตรฐานมาก นางลองอีก 2 ครั้ง และครั้งที่ 3 ในที่สุด
นางก็พยักหน้า “ก็ไม่เป็นไร เรื่องของการหลอมไม่ยาก มา
ลองกันเถอะ”
ซวนเทียนหมิงเข้ามารับตำแหน่ง ในท้ายที่สุดเขามี
ประสบการณ์กับช่างตีเหล็กดังนั้นเขาจึงมีความเชี่ยวชาญใน
การทำงานมากกว่าเฟิงหยูเอง เขาพยายามที่จะประสบ
ความสำเร็จในครั้งแรก
ทั้งสองละลายวัสดุก่อนหน้านี้ทั้งหมด เช่นนี้พวกเขาใช้เวลา
หนึ่งวันหนึ่งคืนในการจัดการหลอมละลาย
ทหาร 4 กลุ่มถูกนำมาใช้ในการทำงานเครื่องสูบลม แต่ไม่มี
ทหารคนใดเต็มใจที่จะกลับไปที่ค่ายพัก พวกเขายืนอยู่
ด้านข้างใต้กระโจมชั่วคราวที่ถูกสร้างขึ้น พวกเขานอนหลับ
เอาแรง และจะทำงานทันทีหลังจากตื่นนอน
เฟิงหยูเองรู้สึกว่าประสิทธิภาพค่อนข้างสูง และเริ่มพูดคุยกับ
ซวนเทียนหมิง “แล้วทหารบางคนจะมาสูบลมหรือไม่ ? นี่คือ
งานทางกายภาพ ผู้ที่ไม่มีกำลังจะไม่สามารถสูบลมได้ ยิ่งไป
กว่านั้นเมื่อการผลิตจำนวนมาก เริ่มต้นเพียงเครื่องสูบลม 1
เครื่องจะไม่เพียงพอ อย่างน้อยที่สุดเราจะต้องแน่ใจว่ามี
เครื่องสูบลม 1 เครื่องสำหรับแต่ละเตา นอกจากนี้เรายังต้อง
มีเครื่องสำรองในกรณีที่เกิดความเสียหาย”
ซวนเทียนหมิงเข้าใจในตรรกะนี้โดยธรรมชาติ ดังนั้นเขาจึง
ถามนางว่า “กี่คนถึงจะเพียงพอ”
นางหยุดคิดเล็ดน้อย “อย่างน้อย 100 คน”
“ไม่เป็นไร” เขาหันหลังกลับ และพูดกับทหารว่า “เจ้าได้ยิน
หรือไม่ว่าองค์หญิงแห่งมณฑลพูดอะไร ไปรับทหาร 100 นาย
และบอกพวกเขาให้เตรียมพร้อมตลอดเวลา”
ทหารเป็นแค่ทหารธรรมดา โดยปกติแล้วเขาจะมองซวน
เทียนหมิงจากระยะไกลและจะไม่มีโอกาสพูดคุย ในช่วงสอง
สามวันที่ผ่านมาเขาได้ช่วยสูบลมและบางครั้งจะมีโอกาสพูด
สักสองสามคำ นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขารู้สึกว่าได้รับ
เกียรติอันยิ่งใหญ่ เขายังคิดว่าเมื่อเขาออกไปเขายังสามารถ
คุยโม้ได้ว่าเขาเคยพูดคุยกับองค์ชายเก้า ไม่ว่าพระองค์จะพูด
อะไรกับเขา เขาก็ได้พูดกับท่านแม่ทัพและองค์หญิงแห่ง
มณฑล
ตอนนี้ซวนเทียนหมิงให้เขาไปรับทหารจริงหรือ ทหารตัวแข็ง
ทื่อทันที คิดว่าเป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านแม่ทัพต้องการให้เขา
แจ้งรองแม่ทัพเฉียนหรือไม่ ? ท้ายที่สุดเมื่อมันมาถึงการ
เลือกทหารนั่นคือรองแม่ทัพเฉียนซึ่งมักตัดสินใจเรื่องเช่นนี้
แต่… “รองแม่ทัพเฉียนไปหาช่างตีเหล็ก และคงไม่กลับมาอีก
สองสามวันพะยะค่ะ”
ซวนเทียนหมิงขมวดคิ้ว “ไม่เกี่ยวกัน เขากำลังตามหาช่างตี
เหล็ก ข้าบอกให้เจ้าไปเลือกทหาร” คิดเล็กน้อยเขาเข้าใจ
เล็กน้อย เขาส่งป้ายประจำตัวของเขาให้ “แจ้งคำสั่งที่จะนำ
ทหาร 100 นายมาช่วยองค์หญิงแห่งมณฑลหลอมเหล็ก
เหล่าทหาร 100 นายจะอยู่ภายใต้การบัญชาการของเจ้า ตั้ง
สติหน่อย”
เฟิงหยูเองเห็นว่าทหารตกตะลึงและอดไม่ได้ที่จะยิ้ม แต่ “แม่
ทัพของเจ้าเลื่อนตำแหน่งให้เจ้าแล้ว เจ้าไม่ควรไปทำงานเร็ว
ๆ หรือ ? ”
ในที่สุดอีกฝ่ายก็ได้สติขึ้นมาและคุกเข่าลงทันที “บ่าวรับใช้นี้
ต้องขอบคุณแม่ทัพ และขอบคุณองค์หญิงแห่งมณฑล ! บ่าว
รับใช้คนนี้จะไปทำทันทีพะยะค่ะ” เขากล่าวแล้วรับป้ายจาก
ซวนเทียนหมิงแล้ววิ่งออกไป
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “เมื่อข้าเริ่มทำงานข้าก็มักจะลืมสิ่งที่
เกิดขึ้นรอบตัวข้า เจ้าจะสังเกตเห็นสภาพแวดล้อมได้ดีกว่า”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “อืม ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่งานง่าย
ๆ ของการสูบลม แต่ก็มีทักษะบางอย่างที่เกี่ยวข้อง ใน
ขณะเดียวกันก็ทดสอบความอดทนของผู้คน แม้ว่าเราจะไม่
ขาดคนทำงานเครื่องสูบ แต่มีเพียง 10 คนเท่านั้นที่มี
ประสบการณ์ เราไม่สามารถสอนคนทั้ง 100 คนได้อีกครั้ง
เราพึ่งพาได้เพียง 10 คนนี้เท่านั้นที่จะสอนพวกเขา นั่นเป็น
เหตุผลที่ทีมสูบลมที่ทำชั่วคราวนี้ต้องมีผู้นำ ไม่ใช่เพียงแค่
สอนวีธีการให้พวกเขาเท่านั้น แต่เขาจะต้องรับผิดชอบในการ
เลือกคนด้วย เราไม่สามารถอนุญาตให้สิ่งต่าง ๆ วุ่นวาย
ตอนนี้เด็กคนนั้นดูเฉลียวฉลาดมาก ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา
เขาก็เป็นคนที่ขยันมากที่สุด การให้เขาควบคุมทีมสูบลมจะ
ทำให้ข้าสบายใจมากที่สุด”
เฟิงหยูเองเอนกายพิงเขา เมื่อนางเริ่มพักผ่อนนางก็ขี้เกียจ
นิดหน่อย แขนและขาของนางเริ่มรู้สึกปวด “ถ้าเจ้าคิดว่า
มันดีแล้วมันก็ดี เมื่อพูดถึงการจัดการคน ข้าแย่กว่าเจ้า”
ทั้งสองพูดกันและไม่ได้หลีกเลี่ยงผู้อื่น และพวกเขาก็ไม่ได้ลด
เสียงของพวกเขา ทหารที่อยู่รอบ ๆ ทุกคนสามารถได้ยินสิ่ง
ที่พวกเขาพูด และพวกเขาทั้งหมดก็เคลื่อนไหวอย่างมาก มี
คนที่คันปากขึ้นมาและถามว่า “ความหมายคือเราสามารถอยู่
ที่นี่เพื่อช่วยในการหลอมเหล็กได้หรือพะยะค่ะ”
คนอื่น ๆ ก็เริ่มถามว่า “เราสามารถมีส่วนร่วมในการหลอม
เหล็กได้จริงหรือพะยะค่ะ ? ”
ซวนเทียนหมิงเริ่มหัวเราะ
“แน่นอนพวกเจ้าเป็นคนแรกที่เรียนรู้วิธีการสูบลม ทหาร
100 นายที่จะถูกนำตัวมา ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะสามารถสอน
พวกเขาได้ ! ”
ทุกคนชื่นชมยินดีและเริ่มส่งเสียงโห่ร้อง
เฟิงหยูเองมองมาที่ฉากนี้และรู้สึกว่ามุมปากของนางหยัก
ยิ้ม จากนั้นนางก็พูดกับซวนเทียนหมิงว่า “ค่ายทหารดีที่สุด
จริง ๆ ทหารมีจิตใจที่บริสุทธิ์ เสียงหัวเราะคือเสียงหัวเราะ
และความโกรธคือความโกรธ เมื่อโกรธพวกเขาจะต่อสู้
หลังจากการต่อสู้สิ่งต่าง ๆ ก็ดี มันไม่เหมือนเรือนด้านในของ
คฤหาสน์ขนาดใหญ่ ไม่มีการต่อสู้ที่ชัดเจนและทุกอย่างเป็น
ความลับ พวกเขาล้วนแต่มีความคิดชั่วร้าย ท่านพ่อไม่ใช่ท่าน
พ่อ แต่บุตรสาวไม่ใช่บุตรสาว คนชราไม่ใจดี และคนหนุ่ม
สาวไม่ได้เป็นบุตรที่กตัญญู ข้าเหนื่อยมากกับชีวิตแบบ
นั้น ซวนเทียนหมิง มันยอดเยี่ยมมากที่เจ้าสามารถพาข้า
ออกมาได้”
เขายิ้มเยาะ “ข้ารู้มานานแล้วว่าเจ้าไม่ชอบคนในเรือนด้าน
ใน หากไม่ใช่เพื่อปกป้องและสนับสนุนเจ้า เจ้าเชื่อจริง ๆ
หรือไม่ว่าเจ้าสามารถทำอะไรได้อย่างอิสระ และหยิ่งยโสใน
คฤหาสน์เฟิงที่ไร้ยางอายหรือไม่ ? เจ้าเชื่อจริง ๆ หรือไม่ว่า
เสนาบดีของราชสำนักจะอ่อนแอและจัดการได้ง่าย ? เจ้าไม่
รู้จักเก็บงำอารมณ์ของเจ้า ผู้หญิงเหล่านั้นมีแผนการภายใน
เมื่อเจ้าตรงไปตรงมาถ้าข้าไม่ได้ปกป้องเจ้า ข้าก็ไม่สบายใจ
จริง ๆ !”
เฟิงหยูเองปล่อย “พรืด” แล้วก็เริ่มหัวเราะ “ซวนเทียนหมิง
เจ้าไม่ละอายบ้างหรือ ? ” แต่นางพูดอย่างนี้ก่อนปิดปาก
ในความเป็นจริงการคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เขาพูดก็ถูกต้อง นาง
สามารถยืนหยัดในคฤหาสน์เฟิงได้อย่างรวดเร็ว อะไรทำให้
คนของคฤหาสน์เฟิงเกลียดนางและอิจฉานาง ? อะไรคือ
พื้นฐานที่ทำให้นางได้รับตำแหน่งองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน
มันเป็นเพราะทักษะการแพทย์ของนางหรือ ? ในท้ายที่สุดมัน
เป็นเพราะความสัมพันธ์ของนางกับองค์ชายหยู ไม่ใช่เพราะ
ทักษะของนางเอง
“นี่เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน” นางหันหลังกลับและพูดด้วยความพึง
พอใจอย่างมาก “ในอดีตข้าพึ่งตัวเองสำหรับทุกสิ่งและข้าดู
ถูกผู้หญิงที่พึ่งพาผู้ชายทุกอย่าง ลองคิดดูสิตอนนี้การพึ่งพา
ผู้ชายแล้วสะดวกสบายจริง ๆ ! ไม่จำเป็นต้องคิดอะไร ตราบ
ใดที่ข้าทำสิ่งที่ข้าต้องกา รคนของข้าจะช่วยเก็บกวาดความ
ยุ่งเหยิงของข้า ความรู้สึกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เทียบได้จริง ๆ ! ”
ซวนเทียนหมิงหัวเราะ “เพื่อให้สามารถมีชายที่แข็งแกร่ง
พอที่จะสนับสนุนความฝันทั้งหมดของเจ้าให้เป็นจริงได้นั้นเจ้า
ต้องมีความสามารถของตัวเองด้วย นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมใน
ท้ายที่สุดเจ้ายังคงต้องพึ่งตัวเอง” เขาตบไหล่ของเฟิงหยูเอง
“เราพักกันสองวันหนึ่งคืนอีกครั้ง กลับไปที่ค่ายเพื่อดูแลท่าน
ฮูหยิน จากนั้นอาบน้ำอุ่นแล้วนอนหลับให้สนิท”
“แล้วเจ้าล่ะ?” เฟิงหยูเองได้ยินสิ่งที่เขาหมายถึง “เจ้าจะไม่
พักผ่อน เจ้าจะทำงานต่อไปหรือ ? ”
ซวนเทียนหมิงกล่าวว่า “ข้าก็เป็นผู้ชาย ไม่ว่าจะพูดอย่างไร
ข้าก็มีกำลังมากกว่าเจ้าเล็กน้อย ข้าพร้อมไปดูช่างตีเหล็ก ข้า
จะเลือกพวกเขาบางคนเพื่อมาเรียนรู้ขั้นตอนแรก เราจะให้
พวกเขาสร้างขี้ตะกรันในถ้ำซูเทียน เมื่อเฉียนหลี่กลับมา
พร้อมผู้คนจำนวนมาก เราสามารถทำขั้นตอนต่อไปได้”
คิดเล็กน้อยนางรู้สึกว่าสิ่งนี้ดี แต่นางแนะนำเขาว่า “ถ้าเรา
เลือกช่างตีเหล็กที่มีประสบการณ์มากกว่าแล้วให้พวกเขา
สร้างขี้ตะกรัน มันจะเป็นการสิ้นเปลืองมากเกินไป มันจะเป็น
การดีกว่าถ้าจะสอนลูกศิษย์ของพวกเขา และให้คนหนุ่มทำ
ตามขั้นตอนแรก ปล่อยให้คนที่มีประสบการณ์ดำเนินการใน
ขั้นตอนต่อไป”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “นั่นสมเหตุสมผล กลับไปเร็ว ข้าจะ
ไปจัดการมันทันที”
เมื่อเฟิงหยูเองกลับไปที่ค่าย ทหารกำลังฝึกซ้อมกัน นางไป
หาเฮกานและซีเฟิงเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของ
กองทัพเจตจำนงแห่งสวรรค์ เมื่อได้ยินว่าไม่มีปัญหา นาง
รู้สึกสบายใจและไปเยี่ยมเหยาซื่อ
เหยาซื่อทนนานสองสามวัน และการติดยานั้นควบคุมได้
ดีกว่าเดิมมาก วังซวนบอกกับนางว่า “ท่านฮูหยินไม่ได้ทำร้าย
ในสามวันที่ผ่านมา ดูเหมือนว่านางจะมีชีวิตชีวามากขึ้น
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา”
ทั้งสองผลักม่านออกไป และเข้าไปในกระโจมขณะพูด เหยา
ซื่อกำลังทานโจ๊กด้วยความช่วยเหลือจากหวงซวน เมื่อเห็นว่า
เฟิงหยูเองมาถึง นางก็รีบถามว่า “อาเองเจ้ากินอะไรหรือยัง”
จากนั้นนางก็บอกหวงซวน “รีบไปเอาโจ๊กมาให้อาเองกินเร็ว”
นางไม่ได้เจียมเนื้อเจียมตัว เมื่อนั่งลงที่ฝั่งของเหยาซื่อแล้ว
นางก็เริ่มทานด้วย ในขณะที่ทานนางสังเกตและพบว่าเหยา
ซื่อดีขึ้นอย่างมาก ผิวของนางกลายเป็นสีแดงเล็กน้อย และ
ดวงตาของนางก็ไม่ดูไร้ประกายเหมือนก่อน แม้ว่ามันจะไม่
สามารถเปรียบเทียบได้กับเมื่อนางมีสุขภาพดี แต่ก็ยัง
ค่อนข้างดีกว่าเมื่อก่อน
เฟิงหยูเองถอนหายใจนานราวกับก้อนหินที่ถูกกดลงบนหัวใจ
ของนางถูกยกขึ้น “การเห็นท่านแม่ดีขึ้นทุกวัน ข้าก็สบายใจ
มากขึ้น” นางพูดตามจริง “ข้ากังวลจริง ๆ ว่าข้าจะไม่
สามารถรักษาท่านแม่ได้ และจะไม่สามารถให้คำอธิบายกับ
ท่านตาได้”
หลังจากเหยาซื่อทานเสร็จเสร็จ นางก็วางชามแล้วถอน
หายใจพูดว่า “อาเองไม่จำเป็นต้องกังวล ตระกูลเหยาเป็น
ตระกูลแพทย์ แม้ว่าข้าจะไม่ได้รับคำสอนใด ๆ แต่ข้าก็เติบโต
ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ข้ารู้ว่าแม้ว่าท่านตาของเจ้าจะมา
ด้วยตัวเอง เขาจะรู้สึกหมดหนทางที่จะจัดการยาเปลี่ยน
วิญญาณ ตอนนี้เจ้าสามารถช่วยข้าฟื้นได้ระดับนี้แล้วถือว่า
เป็นปาฏิหาริย์แล้ว”
ไม่ว่าจะเป็นปาฏิหาริย์หรือไม่ก็ตามเฟิงหยูเองไม่รู้ แต่นางก็
ยังจำได้ว่าเหยาซื่อสามารถทนได้เพราะเฟิงจื่อหรูและคำ
สัญญาที่ให้ไว้ ดังนั้นนางจึงริเริ่มที่จะพูดว่า “ท่านแม่ ตอนนี้
ร่างกายของท่านแม่ยังต้องการการฟื้นฟูอีกเล็กน้อย แม้ว่าจะ
มีบางครั้งตั้งแต่อาการกำเริบครั้งล่าสุดของท่านแม่ เรายัง
ไม่ได้หนีจากช่วงเวลาที่อันตราย ข้ากลัวว่าในอีกประมาณ 10
วันท่านแม่จะมีอาการกำเริบอีกเล็กน้อย มันจะไม่มากเหมือน
อย่างที่เคยเป็นมาก่อน อย่างไรก็ตามมันจะทำให้ท่านแม่ล้ม
ป่วย ข้าคำนวณแล้วและมันจะน้อยกว่าครึ่งปีก่อนที่ท่านแม่
จะหายสนิท ในเวลานั้นอาเองจะส่งท่านแม่ไปยังเสี่ยวโจว
เป็นการส่วนตัว ท่านแม่คิดว่าดีหรือไม่เจ้าคะ ? ”
ภาพแห่งความหวังที่ไม่สามารถซ่อนได้ปรากฏในดวงตาของ
เหยาซื่อในขณะที่นางพยักหน้าซ้ำ ๆ ว่า “ดี ดี”
ขณะที่นางพูด วังซวนเข้ามาจากข้างนอกแล้วกระซิบใส่หู
ของนาง การแสดงออกของเฟิงหยูเองเปลี่ยนไปทันทีก่อนที่
จะกลับสู่ภาวะปกติอย่างรวดเร็ว จากนั้นนางก็พูดกับเหยาซื่อ
“องค์ชายส่งคนมาหาข้า เมื่อเร็ว ๆ นี้ที่ค่ายยุ่งมาก และข้า
ไม่มีเวลาอยู่กับท่านแม่เลย ท่านแม่อย่าตำหนิอาเองนะเจ้า
ค่ะ”
เหยาซื่อรีบพูดอย่างรวดเร็ว “ไปเร็ว ข้าสบายดี อย่าปล่อยให้
เรื่องนี้ทำให้การหลอมเหล็กล่าช้า”
เฟิงหยูเองยิ้ม และพยักหน้า เมื่อยืนขึ้นนางนำวังซวนออก
จากกระโจม เผยให้เห็นความตื่นตระหนกเล็กน้อย…