Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 393 องค์ชายผู้นี้ขี้เกียจไม่ดีหรือ?

การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้ทุกคนงงงวยกับผลลัพธ์ที่ฉับพลันนี้ องค์
ชายเก้า… ยืนขึ้นหรือ ?
ฮ่องเต้ยิ้มอย่างมีความสุข “หมิงเอ๋อยังคงกล้าหาญมากเมื่อ
เขายืน” เขาเป็นคนทั่วไปที่ชอบดูสิ่งที่น่าตื่นเต้นและไม่กลัว
ว่าจะควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ ในขณะที่เขาตะโกน “สู้ต่อไป
! มีคนดูอยู่มากมาย ! ”
ซวนเทียนหมิงม้วนริมฝีปากของเขาด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย
“รีบไปไหนขอรับ รอจนกว่าเขาจะนั่งอย่างถูกต้อง”
มองซิงไห่เซิงผู้ซึ่งถูกผลักลงบนเก้าอี้รถเข็นอีกครั้ง ใครจะรู้
ว่าเขาได้รับบาดเจ็บภายในหรือไม่ เขาดูคุ้นเคยกับการนั่ง
รถเข็นคนพิการอย่างแท้จริง เมื่อนั่งลงเขาเริ่ม
กระสับกระส่าย เขารู้สึกว่าพื้นไม่ราบแน่นอน ไม่เช่นนั้นทำไม
เก้าอี้รถเข็นจะหมุนต่อไปโดยไม่หยุด ?
เชื้อพระวงศ์ของเฉียนโจวตะโกนอย่างโกรธแค้น “ทำไมเจ้า
ไม่รีบลุกขึ้นมาจากรถเข็น ! ”
คำพูดเหล่านี้เป็นเครื่องเตือนความจำให้กับซิงไห่เสิงเมื่อ
จิตใจของเขากระจ่าง จากนั้นเขาก็ออกแรงและพุ่งขึ้นไปใน
อากาศ แต่น่าเสียดายที่ก่อนที่ก้นของเขาจะออกจากรถเข็น
ซวนเทียนหมิงใช้ด้ามมีดของเขากระแทกไหล่ของเขาแล้วตบ
เขาลง
คนหนึ่งต้องการออกจากรถเข็น และคนหนึ่งต้องการหยุดเขา
ไม่ให้ลุก เช่นนี้ 30 กระบวนท่าผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก ซวน
เทียนหมิงไม่ชักช้าอีกต่อไปโดยใช้ด้ามมีดของเขาเพื่อปลด
ดาบที่ซิงไห่เซิงไม่เคยมีฝักดาบ เมื่อดาบหลุดออกมา เขาก็
เฉือนมีดไปที่ดาบแล้วก็ตัดเป็นสองส่วน
“เฮ้อ” ส่ายหัวแล้วพูดว่า “การตัดดาบที่ยืมมานั้นไม่สนุก
เลย ทีหลังเจ้าควรนำอาวุธของเจ้ามาต่อสู้กับองค์ชายผู้นี้อีก
ครั้ง” เขามองคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นและยิ้มอย่างชั่วร้าย
“ตอนนี้ลุกขึ้นเพื่อองค์ชาย ! ”
ครั้งนี้มีคนบอกว่ามีร่างแวบหนึ่ง และไม่มีใครสามารถเห็นได้
ว่าองค์ชายเก้าทำตัวอย่างไร และเขาทำตัวอย่างไร บางสิ่ง
ถูกโยนทิ้งไปในระยะทางไกล สิ่งนั้นคือไม่มีใครนอกจากทั่วไป
จากซิงไห่เซิง ซวนเทียนหมิงเหวี่ยงคนออกจากรถเข็นของ
เขาเองแล้วนั่งลงบนรถเข็นอีกครั้ง จากนั้นเขาก็โบกให้เฟิง
หยูเอง “อาเอง มาเข็นรถให้ข้า”
เฟิงหยูเองเดินไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มเพื่อผลัก
รถเข็น อย่างไรก็ตามมือเล็ก ๆ ของนางถือโอกาสบีบคอหลัง
ของเขาอย่างแรง
ยังจะเสแสร้งอีก !
เฟิงหยูเองไม่มีความสุข แต่มีคนสองคนที่มีความสุขมาก
ขึ้น พวกเขาคือเชื้อพระวงศ์ของเฉียนโจวและขุนนางที่เข้ามา
ฮ่องเต้ก็ตรัสว่า “เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าอาการบาดเจ็บที่ขาของ
องค์ชายได้รับการรักษาแล้ว ทำไมเจ้ายังนั่งเก้าอี้รถเข็น ? ”
ซวนเทียนหมิงเหลือบมองมาที่เขาแล้วตอบอย่างจริงจัง
“เพราะข้าขี้เกียจ”
“หืมม ! ” เชื้อพระวงศ์ของเฉียนโจวสะบัดแขนเสื้อของเขา
และการแสดงออกของเขาก็ยิ่งแย่ลงไปอีก
ซวนเทียนหมิงเริ่มงงงวย “การที่ข้าชอบนั่งรถเข็นเกี่ยวอะไร
กับเจ้า ? เจ้าต้องการเข็นมันหรือไม่ ? ”
แม่ทัพปิงน่านพบว่าผู้คนจากเฉียนโจวน่ารำคาญ ดังนั้นเขา
จึงเข้าร่วม “ถูกต้อง เราเคยกินอาหารของเฉียนโจวของเจ้า
และนอนกับคนของเจ้าหรือไม่ เจ้าสามารถกังวลเกี่ยวกับ
สวรรค์และโลก แต่ทำไมคเจ้าต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่บุตรชาย
ของคนอื่นนั่ง ? ”
คำพูดเหล่านี้ทำให้เชื้อพระวงศ์ของเฉียนโจวพูดไม่ออกและ
หน้าแดง มีคนไปเรียกซิงไห่เซิงแล้ว บุคคลนั้นไม่มีหน้าพูดต่อ
ดังนั้นเขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำเดียว
ซวนเทียนหมิงหันไปมองขุนนางในอีกด้านหนึ่ง และกล่าว
อย่างมีความสุขมากว่า “ขาขององค์ชายผู้นี้ได้รับการรักษา
โดยองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลย ? ”
จากนั้นขุนนางคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว และพูดว่า “กระหม่อม
แสดงความยินดีกับองค์ชายหยูที่ประสบความสำเร็จในการ
รักษาขาพะยะค่ะ ! ”
จากนั้นเขาก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “เอาล่ะ ลุกขึ้นได้”
จากนั้นเขาก็มองฮ่องเต้ และพูดเสียงดัง “ลูกทำให้เสด็จพ่อ
ฮ่องเต้ทรงกังวล”
“ไม่เป็นห่วง ไม่กังวล ! ” ฮ่องเต้โบกมือของเขาซ้ำ ๆ เห็นได้
ชัดว่าเป็นเพียงคำพูดที่สุภาพ แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าใบหน้า
ขององค์ชายเก้าแก่ดูแปลกไปนิดหน่อย
จางหยวนแหย่เขาและพูดอย่างเบา ๆ “ขาขององค์ชายได้รับ
บาดเจ็บถึงเพียงนั้น จะไม่กังวัลได้อย่างไร”
โอ้ ! เขาพยักหน้า และเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “เมื่อก่อน
ข้าเป็นห่วงมาก แต่ไม่ใช่ว่าชายาของเจ้าเป็นหมอเทวดา
หรอกหรือ ! ครั้งที่แล้วนางรับรองกับเราว่าขาของเจ้าจะหาย
เป็นปกติ เรายังทำการพนันกับขันทีหยวน เราบอกว่าเจ้าจะ
หายดีภายในปีนี้ เขายืนยันว่าจะเป็นปีหน้า เขาได้สูญเงินไป
100 เหรียญเงินแก่เราแล้ว ลองคิดดูสิ พ่อมีศรัทธามากที่สุด
ใช่หรือไม่”
จางหยวนเกือบกัดลิ้นของเขาเอง องค์ฮ่องเต้เพื่อที่จะปรากฏ
ตัวต่อหน้าบุตรชายของพระองค์ พระองค์ขายเขา ?
ใบหน้าของเขาจมลงขณะที่เขาพูดกับฮ่องเต้ “บ่าวรับใช้คนนี้
ไม่มีเงินขอรับ”
“เราจะมอบรางวัลให้เจ้าในภายหลัง” จางหยวนรู้สึกว่าการ
ได้รับบางสิ่งบางอย่างค่อนข้างดี เขาจึงพยักหน้าด้วยความ
พึงพอใจ ใครจะรู้ว่าฮ่องเต้จะกล่าวเพิ่มเติม “หลังจากมอบให้
เจ้า เจ้าสามารถจ่ายเงินให้เราได้”
นั่นหมายความว่าเขาจะต้องตายก่อน !
เฟิงหยูเองยืนทนไม่ไหวที่จะดูบิดาและบุตรชายทำตัวไร้
ยางอาย ดังนั้นนางจึงรีบสอดแทรก “เสด็จพ่อ ตอนนี้ได้เริ่ม
หลอมเหล็กแล้ว ข้าเชื่อมั่นว่าทหารทุกคนในต้าชุนจะสามารถ
ควบคุมได้ อาวุธเหล็กเหมือนที่ใช้ก่อนหน้านี้ ในเวลานี้ข้าขอ
เชิญเสด็จพ่อให้ไปเยี่ยมค่ายทหารเพคะ”
ซวนเทียนหมิงยังกล่าวอีกว่า “ท่านพ่อควรไปดูด้วย
ตัวเอง ด้วยอาวุธเหล็ก 30,000 ชิ้นในมือ ฉากนั้นน่าตื่นเต้น
และไม่สามารถอธิบายได้”
ฮ่องเต้สนใจอย่างมากจากสิ่งที่ทั้งสองพูด และพยักหน้าอย่าง
ซ้ำ ๆ “ดี! ดี! เมื่อมีการหลอมเหล็ก เราจะไปดูด้วยตัวเอง”
ขุนนางของต้าชุนเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับดาบเหล็ก เฟิงจินหยวน
ต้องการไปพูดกับเฟิงหยูเอง แต่เห็นท่าทีเย็นชาของนางและ
นางไม่ได้เหลือบมองเขาแม้แต่น้อย เขาก็ไม่มีความกล้า
ในเวลานี้ขันทีก็รีบวิ่งไป และคุกเข่าบนพื้นโดยกล่าวว่า “ทูล
ฝ่าบาท ตอนนี้พบหลานชายของเฉียนโจวแล้วพะยะค่ะ”
“โอ้ ? ” ฮ่องเต้ถามว่า “พบที่ไหน ? เขาถูกพากลับมา
หรือไม่ ? ”
ขันทีตอบว่า “เขาถูกพบในเมืองหลวง เขาถูกพากลับมาที่
พระราชวังแล้วพะยะค่ะ”
เชื้อพระวงศ์ของเฉียนโจวได้ยินว่าหลานชายของเขาพบแล้ว
และอารมณ์ดีทันที เขาถามอย่างเร่งด่วน “เขาอยู่ที่ไหน ?
เขาอยู่ที่ไหน ? ”
ในเวลานี้ที่อีกด้านหนึ่งของจัตุรัสมีเสียงมาจากที่ไกล “ท่านปู่
! คุนเอ๋ออยู่ที่นี่แล้วขอรับ ! ”
เฟิงหยูเองสั่น คุนเอ๋อเหรอ ? มันวิเศษจริง ๆ ที่เขาสามารถ
พูดได้
หลังจากเสียงตะโกนของคนแคระ เขาก็ถูกพาตัวไปที่กลาง
จัตุรัส ฮ่องเต้มองผ้าห่มที่เขาห่อไว้ และเขารู้สึกแปลก ๆ
เล็กน้อย “อากาศร้อนขนาดนี้ เจ้าห่อด้วยผ้าห่มไว้เพื่ออะไร
? ”
จากนั้นคนแคระก็คุกเข่าลง จากนั้นเขาก็พูดด้วยเสียงบ่น
“ข้าขอร้องให้ฝ่าบาททรงสนับสนุนคุนเอ๋อด้วยพะยะค่ะ ! ”
ฮ่องเต้งงงวย “เมจจสสนับสนุนเจ้าทำไม ? ” คิดอีกเล็กน้อย
“โอ้ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกลักพาตัวไปจริงหรือ ? ”
เชื้อพระวงศ์ของฮ่องเต้เฉียนโจวเดินไปข้างหน้า และคำนับ
ว่า “คนร้ายลงมือเช่นนี้ ข้าหวังว่าฝ่าบาทจะสอบสวนเรื่องนี้
พะยะค่ะ”
ฮ่องเต้ถามทหารที่นำเขามาตรงหน้า “เกิดอะไรขึ้น ? ”
ทหารได้ยินเสียงตะโกนจากคนแคระ เฟิงคุน หน้าคฤหาสน์
ขององค์หญิงแห่งมณฑล ดังนั้นเขาจึงบอกทุกคนเกี่ยวกับทุก
สิ่งที่เกิดขึ้น จากนั้นเขาก็มองไปที่เฟิงคุนด้วยท่าทางสับสน
มาก “ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมหลานชายของเฉียนโจววิ่ง
หนีไปที่เปลี่ยวของเมืองหลวง หากไม่ได้ท่านฮูหยินเหยา
พระองค์อาจจะถูกสัตว์กินไปแล้วพะยะค่ะ ? ”
เชื้อพระวงศ์ของฮ่องเต้เฉียนโจวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “ช่าง
เป็นเรื่องไร้สาระ เจ้าไม่ได้ยินที่คุนเอ๋อพูดว่าเขาถูกลักพาตัว
ไปหรือ ? ”
ทหารกลอกตาและสงสัยกับตัวเองว่าเชื้อพระวงศ์ของเฉียน
โจวกำลังทำอะไรที่นี่ในต้าชุน และพยายามใช้ศักดิ์ศรีของ
เขา จากนั้นเขาก็โยนความจริงออกมา “ท่านฮูหยินเหยา
กลับมาจากค่ายทหาร นางไม่ได้อยู่เมืองหลวง และพาพระ
นัดดาของท่านออกไป และกลับมาอีกครั้ง เพียงแค่ดูเวลามัน
ก็ไม่มีเหตุผลแล้ว ! ”
เฟิงคุนเข้ามาอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “ข้าออกไปเล่นด้วย
เอง ระหว่างทางข้าเจอกลุ่มคนร้ายกลุ่มนั้น พวกเขาไม่
เพียงแต่แขวนข้าจากต้นไม้ พวกเขายังโยนข้าลงไปในแม่น้ำ”
“โอ้!” ทหารหัวเราะ “ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้ต่ำต้อยคนนี้อยาก
ถาม ! ทำไมพระองค์ออกไปเดินเล่นกลางดึกพะยะค่ะ ? ”
ฮ่องเต้เข้าใจดีว่ากำลังพูดอะไร และจ้องมองที่เฟิงคุนโดย
ถามว่า “เจ้าพบเหยาซื่อเมื่อไหร่ ? ”
เฟิงคุนรู้ว่าการโกหกนี้จะไม่ถือเป็นการตรวจสอบข้อเท็จจริง
ภายใต้การซักถามหลุมทุกชนิดจะถูกเปิดเผย ดังนั้นเขาจึง
แกล้งทำเป็นเหมือนเด็กอย่างรวดเร็ว และแสดงมันออกมา
ว่า “ข้าลืมแล้ว”
เชื้อพระวงศ์ของฮ่องเต้เฉียนโจวโกรธ “คุนเอ๋อยังเด็ก การ
ออกไปเดินเล่นถือว่าเป็นเรื่องปกติ แต่เหยาซื่อเป็นนางงูพิษ
ได้อย่างไร นาง…”
เพี้ยะ !
ก่อนที่เขาจะพูดให้จบ โดยไม่คาดคิดเชื้อพระวงศ์ของเฉียน
โจวรู้สึกว่าวิสัยทัศน์ของเขาพร่ามัว ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ทำ
ร้ายเขา ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็รู้สึกร้อนและบางสิ่งดู
เหมือนจะไหลลงมา เขายกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัวและรู้สึกว่าจริง
ๆ แล้วมือของเขาเปื้อนเลือด
ขุนนางของต้าชุนเห็นสิ่งนี้และหัวเราะ พูดกับตัวเองว่าเขา
สมควรได้รับมัน ก่อนมาที่ต้าชุนเขาไม่ได้ทำการบ้าน เขา
สามารถดูถูกใครก็ได้ แต่เขาเลือกที่จะดูถูกแม่ขององค์หญิงจี่
อัน การตบเขาถือเป็นการลงโทษที่เบา ไม่มีมีดที่ทำจากเหล็ก
แม้ว่าเจ้าจะตาย มันก็จะสมควร
เชื้อพระวงศ์ของฮ่องเต้เฉียนโจวงงงวย เขาได้ค้นหา
แหล่งที่มาและเห็นแส้ในมือของซวนเทียนหมิงทันที เปิดปาก
ของเขาด้วยความโกรธ เขาเริ่มสาปแช่ง ก่อนที่เขาจะพูด
อะไร เขาก็ได้ยินฮ่องเต้ตรัสว่า “อะไรนะ? เจ้ากำลังจะ
สาปแช่งลูกเก้าของเราหรือ ? ”
เชื้อพระวงศ์ของฮ่องเต้เฉียนโจวตกตะลึงและได้สติ
กลับมา รายงานเกี่ยวกับองค์ชายเก้าของต้าชุนที่ไม่เคยให้
ความสนใจกับสิ่งที่ถูกหรือผิดพุ่งเข้าใส่หัวของเขา รวมถึง
องค์ชายเก้าที่ว่าเขาโปรดปรานองค์หญิงแห่งมณฑลจีอัน เขา
เริ่มรู้สึกกลัว เขามาจากเฉียนโจว แต่เขามาที่ต้าชุนด้วย
ตัวเอง นี่คือสิ่งที่เทียบเท่ากับการเข้าสู่ถ้ำของหมาป่า ถ้าเขา
พูดมากเกินไปเขาก็จะถูกตัดหัว !
แต่ถ้าเขาไม่พูดเขาก็จะรู้สึกเสียใจ ดังนั้นเขาได้แต่พูดกับ
ฮ่องเต้ว่า “ฝ่าบาท เฉียนโจวของข้าได้ถวายบรรณาการปี
แล้วปีเล่า และทำหน้าที่เหมือนข้าราชบริพารทำไมฝ่าบาท…”
“ใช่หรือ?” ซวนเทียนหมิงพูดขึ้น “เฉียนโจวมีหัวใจที่เลวร้าย
ของหมาป่า ในการบอกว่าท่านฮูหยินเหยาพาเขาไป และ
แขวนเขาไว้กับต้นไม้ ใครจะเชื่อมันได้ อย่างไร องค์ชายผู้นี้
จะบอกเจ้าว่าถูกต้อง นั่นคือสิ่งที่ทำ ทั้งหมดนี้ชัดเจนถ้าไม่ใช่
เพื่อความมีน้ำใจของท่านฮูหยินเหยา ตามสิ่งที่องค์ชายผู้นี้
ตั้งใจไว้ เขาจะถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนลงไปในหม้อแล้วต้ม
ให้เดือด”
“เจ้า” เชื้อพระวงศ์ของฮ่องเต้เฉียนโจวตกตะลึงอย่าง
มาก ซวนเทียนหมิงพูดในสิ่งที่หยาบคายเช่นนี้อย่างกะทันหัน
และนี่ทำให้เขามีลางสังหรณ์ไม่ดี หากไม่ใช่เพื่ออีกด้านหนึ่งที่
มีเงื่อนงำบางอย่าง แม้แต่องค์ชายเก้าก็จะไม่ฉีกหน้าเฉียนโจ
วอย่างชัดเจน เป็นที่รู้กันว่าคุนเอ๋อมาที่ต้าชุนในฐานะพระ
นัดดาของเฉียนโจว นั่นคือสายเลือดที่ยิ่งใหญ่ !
เขาตระหนักว่าสิ่งต่างๆ ไม่ดี แต่เขาไม่มีเวลาเข้าใจ
เหตุผล เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและช่วยเฟิงคุน
และดึงเขาเข้าสู่อ้อมกอดของเขา จากนั้นเขาก็พูดว่า “ลืมไป
เถิด เฉียนโจวเป็นรัฐบริวาร โดยธรรมชาติแล้วมันไม่สามารถ
แข่งขันกับต้าชุนได้ เมื่อคุนเอ๋อถูกค้นพบแล้ว องค์ชายผู้นี้จะ
ไม่สอบสวน”
อย่างไรก็ตามมันจะถูกสอบสวนหรือไม่ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถ
ตัดสินใจได้ตามที่ซวนเทียนหมิงกล่าวเสริม “องค์ชายผู้นี้ไม่
สนใจว่าเจ้าจะสืบสวนหรือไม่ แต่มีบางสิ่งที่เฉียนโจวต้องอธิ
บายอย่างชัดเจน ทำไมเฉียนโจวให้คนแคระปลอมตัวเป็นเด็ก
แล้วพาเขามาที่ราชวงศ์ต้าชุน ? ”