Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 436 คนแบบนี้เรียกพ่อได้หรือไม่ ?

เฟิงจินหยวนออกจากห้องโถง เมื่อเขากลับมาเขาได้ถือไว้ในมือของเขา
แล้วส่งให้กับจางหยวน และจางหยวนก็ได้รับจากนั้นก็ดูมัน จากนั้นเขา
ก็มอบโฉนดให้เฟิงจินหยวน “ขุนนางเฟิงดูแลมัน เรื่องนี้จะได้รับการ
พิจารณาแก้ไข เนื่องจากฝนตกหนักยังไม่หยุด ฝ่าบาทตรัสว่าตระกูล
เฟิงสามารถอยู่ที่นี่ต่อไปอีกสองสามวัน เจ้าจะต้องย้ายเมื่อฝนตก
น้อยลง”

ตระกูลเฟิงขอบคุณสำหรับ “พระเมตตา” จากนั้นมองจางหยวนที่หยิ่ง
ยโสออกจากคฤหาสน์เฟิงภายใต้เรือนยอดของฮ่องเต้ เฟิงเฟินไดกล่าว
ว่า “เขาเป็นเพียงขันที แต่ทำไมเขาถึงดูหยิ่งมากกว่าองค์ชาย?”

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องมองนาง “หายนะเกิดจากคำพูดที่พูด ! หุบปาก ! “

เรื่องนี้ทำให้เฟิงเฟินไดตกใจ นางกลัวเกินกว่าจะพูดต่อ

จุนม่านเหลือบไปที่เฟิงจินหยวนและสังเกตโดยตรงว่าเขารู้สึกสั่น
เล็กน้อย โฉนดในมือของเขาถูกขยำ กระดาษสีขาวถูกกำแน่นเกินไป
นางยกมุมปากของนาง แล้วกล่าวว่า “ท่านพี่ เก็บโฉนดให้ดี อย่าได้
ทำลายมัน”

เฟิงจินหยวนก็ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ยุติการกระทำได้อย่างรวดเร็ว
จากนั้นเขาก็พูดกับฮูหยินผู้เฒ่า “ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรอีก ทุก
อย่างจะต้องรอจนกว่าฝนจะหยุด”

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า นางก็รู้ว่าพวกเขาไม่สามารถจากไปได้จนกว่าฝน
จะหยุด นางทำได้แค่ดูแลทุกคน และให้พวกเขากินต่อไป อย่างไรก็ตาม
เฟิงจินหยวนก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง…

วันต่อมาซวนเทียนหมิงออกจากคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล
หลังจากกินอาหารเช้า เขานำบานซูไปที่พระราชวัง เฟิงหยูเองนอนอยู่
บนเตียงครู่หนึ่ง ขณะที่นางกำลังจะลุกขึ้น วังซวนเข้ามา และบอกนาง
ว่า “ใต้เท้าเฟิงมาเจ้าค่ะ”

นางขมวดคิ้ว “เขามาทำอะไร ? ”

วังซวนกล่าวว่า “ท่านผู้หญิงอาวุโสนำข่าวมาบอกว่าขันทีจางมาหา
คฤหาสน์เฟิงเมื่อวานนี้ในช่วงเวลาอาหารเย็น เขาแลกโฉนดกับใต้เท้า
เฟิง”

“แลกโฉนด ? ” เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว “เขาเอาโฉนดอะไรไปแลกกัน ? ”

วังซวนส่ายหัวของนางโดยกล่าวว่า “นี่ยังไม่ชัดเจนนัก แต่ท่านผู้หญิง
อาวุโสกล่าวว่าใต้เท้าเฟิงได้แลกเปลี่ยนโฉนดของคฤหาสน์เฟิงกับโฉนด
ทางตะวันตกเฉียงใต้ของขันทีจาง “

เฟิงหยูเองไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง และกระซิบกับตัวเองว่า “เขาทำของ
ปลอมเพื่อหลอกพวกเขาใช่หรือไม่ ? ” จากนั้นนางก็ยืนขึ้น “ไปดูกัน
เถอะ”

เมื่อนางมาถึงเฟิงจินหยวนก็รอมานานแล้ว เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเอง
ออกมา เฟิงจินหยวนก็รู้สึกโกรธอย่างน่าประหลาดใจ ไม่ว่าเขาจะมอง
บุตรสาวคนนี้อย่างไรเขาก็รู้สึกหงุดหงิดและคำพูดของเขากลายเป็น
เรื่องยุ่งยาก “เจ้าไม่ใส่ใจเวลาเลยหรือ ? เจ้าช้ามาก ! ”

เฟิงหยูเองยักไหล่และเดินไปที่ที่นั่งหลัก ขณะจิบชานางกล่าวว่า “ข้าอยู่
ในคฤหาสน์ของข้าเอง ข้าสามารถลุกได้ทุกเมื่อที่ต้องการ หากเจ้าไม่
คุ้นเคยกับมันก็เพียงแค่จากไป”

เฟิงจินหยวนทุบโต๊ะด้วยความโกรธ เขาชี้ไปที่เฟิงหยูเอง เขากล่าวต่อว่า
“เจ้ายังไม่ได้แต่งงาน แต่เจ้าก็ให้ผู้ชายมาอยู่คฤหาสน์ของเจ้า ตระกูล
เฟิงต้องอับอายขายหน้าเพราะเจ้า ! ”

“โอ้!” เฟิงหยูเองหัวเราะออกมา “ตระกูลเฟิงยังมีชื่อเสียงเหลืออยู่อีก
หรือ เฉินหยูสูญเสียความบริสุทธิ์ของนางก่อนการแต่งงานของนางจะ
กลายเป็นเรื่องหัวเราะเยาะไปทั่วเมืองหลวง ตระกูลเฟิงของเจ้ายังมี
ชื่อเสียงเหลืออยู่อีกหรือ สิ่งที่ข้าทำคงไม่ได้ทำให้อับอายขายหน้าไป
มากกว่านี้ได้” ยิ่งนางพูดมากเท่าไหร่นางก็ยิ่งรู้สึกว่ามันตลก “ถ้าเจ้า
รู้สึกว่าซวนเทียนหมิงอาศัยอยู่ที่นี่ไม่ดี ให้ไปที่ตำหนักหยูเพื่อพูดคุย
เกี่ยวกับเรื่องนี้ หรือเข้าไปในพระราชวังเพื่อเข้าพบฮ่องเต้ อย่าลืมบอก
เสด็จพ่อเกี่ยวกับเรื่องนี้… โอ้ ใช่ น่าอายขนาดไหน ข้าลืมไปเจ้าไม่มี
สิทธิ์ที่จะเข้าไปในพระราชวังเมื่อเจ้าต้องการ”

เฟิงจินหยวนไม่มีแรงที่จะโกรธอีกต่อไป เขาเพิ่งยอมรับชะตากรรมของ
เขาและมองเฟิงหยูเอง ทันใดนั้นเขาก็พบว่าเขาเกือบจะไม่สามารถเงย
หน้ามองบุตรสาวคนนี้ได้อีกต่อไป คำพูดและเสียงหัวเราะของนาง และ
แม้แต่การเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวอาจทำให้เขาพังทลายได้ สำหรับ
ตระกูลเฟิง หากต้องการอยู่รอดต่อไปก็มีแต่ต้องพึ่งพาบุตรสาวคนนี้

แต่เขาก็ยังไม่เต็มใจที่จะยอมรับสิ่งนี้ เขาจ้องที่เฟิงหยูเอง และถามว่า
“ตอนนี้เจ้าไม่แม้แต่จะเรียกข้าว่าท่านพ่อเลยหรือ ? ”

เฟิงหยูเองหุบยิ้มและสายตาของนางก็เย็นชา “ท่านพ่อ” นางพึมพำสิ่งนี้
แต่มันก็ไม่ได้เรียกเขา ราวกับว่านางกำลังคิดถึงบางสิ่งอยู่ หลังจากนั้น
ไม่นานนางก็กล่าวว่า “ดูเหมือนว่าข้าไม่เข้าใจความหมายของคำว่าพ่อ
อย่างแท้จริง ทุกคนบอกว่าท่านพ่อเป็นเทพเจ้าสำหรับบุตร พวกเขา
จัดหาชีวิตที่ดีและอนาคตให้กับบุตรของพวกเขา แต่ท่านพ่อของข้าได้
ทำทุกอย่างเพื่อใช้ชีวิตของข้าเลวร้าย และเขาปกป้องคนอื่นที่พยายาม
ทำร้ายข้าและน้องชายคนเล็กของข้า การทำเรื่องเช่นนี้สมควรเรียกว่า
ท่านพ่อหรือ ? ”

เฟิงจินหยวนรู้สึกว่าใบหน้าเขาร้อนผ่าว คำพูดของเฟิงหยูเองเหมือนมีด
ที่กรีดหน้าเขาอย่างรุนแรง เขาไม่มีเวลาหลบและเขาไม่สามารถหลบ
พวกมันได้ เขาได้แต่ทนรับมัน มันเป็นความผิดของใครที่เขาทำทุกสิ่ง
เหล่านี้ มันเป็นความผิดของใครที่เขาไม่เข้าใจสถานการณ์อย่างชัดเจน
เขาไม่คิดว่าสามปีในภาคตะวันตกเฉียงเหนือจะทำให้บุตรสาวของเขามี
การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ไม่สนใจการสนทนาก่อนหน้านี้ เขาพูดจาไร้
ยางอาย “ข้า…วันนี้ข้ามาพูดคุยกับเจ้า”

“โอ้ ? ” เฟิงหยูเองเหล่ตาของนางแล้วมองไปที่เขา “กับข้าหรือ ? เรื่อง
อะไร ? ”

เฟิงจินหยวนโบกมือของเขา “ไม่ มันเป็นสิ่งที่ข้าต้องขอจากเจ้า”
ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขาดึงกระดาษชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อของเขา “นี่
คือโฉนดที่อยู่ของตระกูลเฟิง ข้ามาถามว่าข้าสามารถใช้สิ่งนี้เพื่อ
แลกเปลี่ยนกับโฉนดของคฤหาสน์เฟิงได้หรือไม่ ? ”

วังซวนได้รับโฉนดและมอบให้เฟิงหยูเอง นางดูถูกหลังจากเหลือบมอง
นางมองกลับมาและใช้สายตาจ้องมองเฟิงจิงหยวน “เป็นไปได้หรือไม่ที่
เจ้ารู้สึกว่าตัวเองโง่ ดังนั้นคนอื่นจะต้องโง่กับเจ้าด้วย”

“หืม ? ” เฟิงจินหยวนตื่นตกใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

เฟิงหยูเองยกกระดาษในมือของนาง “ที่อยู่ใหม่นี้ไม่ได้มีขนาดเท่ากับ
หนึ่งในสามของคฤหาสน์เฟิงในปัจจุบัน ไม่สามารถเปรียบเทียบได้ การ
ประมาณราคาอาจจะเป็นสองในสิบส่วนของที่อยู่ปัจจุบัน หากเจ้าจะใช้
สิ่งนี้เพื่อแลกกับโฉนดในมือของข้า เจ้าคิดอะไรอยู่ นอกจากนี้” นางถาม
เฟิงจินหยวนอย่างสงสัย “ข้าได้ยินมาว่าสิ่งนี้ได้มาเพื่อแลกกับโฉนดที่
อยู่อาศัยเดิม โฉนดที่อยู่อาศัยเดิมอยู่ในมือของข้า แล้วเจ้าเอาอะไรให้
ขันทีจางไป ? ”

สีหน้าของเฟิงจินหยวนดูน่าเกลียดเล็กน้อยเมื่อเขาโบกมือ “เจ้าไม่
จำเป็นต้องกังวล ข้ามาวันนี้เพื่อขอ เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่ คิดว่าข้าเป็น
ผู้ให้กำเนิดเจ้าและเลี้ยงดูเจ้า” เขารู้ว่าเขาผิด และเขาไม่สามารถเรียก
ตัวเองว่า “พ่อ” ได้

เฟิงหยูเองส่ายหัวของนางอีกครั้ง “ข้าเกิดหลังจากที่ท่านแม่พาข้าไป ข้า
ได้รับการเลี้ยงดูและสอนโดยอาจารย์ชาวเปอร์เซียของข้าที่ภูเขาทาง
ตะวันตกเฉียงเหนือ สำหรับปีก่อนหน้านี้ที่ตระกูลเฟิงเลี้ยงดูข้า ข้าพูดไป
แล้ว ผ่านเรื่องของเฉียนโจว และเฉินหยู ข้าจะปกป้องความปลอดภัย
ของตระกูลเฟิง นี่จะเป็นการตอบแทนบุญคุณสำหรับปีก่อนหน้า ส่วน
เรื่องอื่นอย่าพูดถึงอีกเลย”

เฟิงจินหยวนรู้ว่าการแลกเปลี่ยนความคิดนั้นไม่น่าจะประสบ
ความสำเร็จ แต่เขาต้องการลองเสี่ยงโชค เกิดอะไรขึ้นถ้ามันประสบ
ความสำเร็จ ? แต่ในท้ายที่สุดมันก็ยังคงเป็นผลลัพธ์นี้ เขาส่ายหน้า
อย่างไร้ประโยชน์ และไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินไปข้างหน้าและรับโฉนด
คืนจากเฟิงหยูเอง และกล่าวว่า “ลืมมันไปเถิด เจ้าไม่เต็มใจ ข้าจะคิดถึง
สิ่งอื่น” หลังจากพูดแบบนี้เขาวางโฉนดไว้ในกระเป๋าของเขาแล้วออก
จากห้องโถงอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองเขากลับไปท่ามกลางสายฝน เฟิงหยูเองคิดอย่างรวดเร็วจากนั้น
แจ้งวังซวน “มุ่งหน้าเข้าไปในพระราชวังและพบขันทีจาง ให้เขา
ตรวจสอบสิ่งที่เฟิงจินหยวนมอบให้เขาเมื่อวานนี้ เป็นไปได้มากว่า…จะ
เป็นของปลอม”

ฝนตกลงมาอย่างหนักติดต่อกัน 2 วัน มันยังคงไม่มีท่าทีว่ามันจะหยุด
ตกแต่อย่างใดข้อมูล เฟิงหยูเองเยี่ยมชมบ้านพักในเขตชานเมือง โชคดี
ที่หลังคาของที่พักนั้นแข็งแรงและไม่รั่วไหล เด็กทุกคนซ่อนตัวอยู่ข้าวใน
กลัวที่จะออกมา ผักที่ปลูกไว้ก็ถูกเก็บไว้ในห้องใต้ดินเพื่อให้แน่ใจว่า
พวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับอาหารหรือเครื่องดื่ม

บานซูนำผู้คุ้มกันลับมาด้วยสองสามคนและมุ่งหน้าไปทางเหนือภายใต้
คำสั่งส่งผู้คนจากเฉียนโจวกลับมา ซวนเทียนหมิงตัดสินใจว่าพวกเขา
จะลงมือ 100 ลี้ หลังจากที่พวกเขาออกจากเมืองหลวง สิ่งนี้จะให้
คำอธิบายแก่พวกเขาว่าเฉียนโจวจะไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับ
นอกจากนี้การที่ต้าชุนโจมตีเฉียนโจวไม่ใช่เรื่องจริง และเฉียนโจวก็ขาด
ความสามารถในการโจมตีต้าชุน หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย เฉียนโจวจะไม่
กล้าที่จะตรวจสอบและพวกเขาจะไม่มีอำนาจในการตรวจสอบ นี่จะทำ
ให้ราชวงศ์ต้าชุนได้เวลาที่จำเป็นในการหลอมเหล็ก

โหราจารย์ดูท้องฟ้ารอบนาฬิกา แม้กระนั้นพวกเขาก็ขมวดคิ้ว ข้อสรุป
สุดท้ายของพวกเขาคือ: ภัยธรรมชาติ

ซวนเทียนหมิงจับเสือมือเปล่าและระดมกำลังทหารเพื่อต่อสู้กับน ้าท่วม
อย่างไรก็ตามผลลัพธ์มีน้อยที่สุด เฟิงหยูเองรู้ว่าตราบใดที่ฝนยังคง
ดำเนินต่อไปมันเป็นไปไม่ได้ที่จะต่อสู้กับน ้าท่วมครั้งนี้ บางสิ่งที่เหมือน
น ้าท่วมก็ยากที่จะจัดการในศตวรรษที่ 21 แม้ว่าเฮลิคอปเตอร์ถูก
ส่งออกไปเพื่อช่วยชีวิตผู้คน ก็จะยังมีชีวิตอีกนับไม่ถ้วนที่จะถูกพรากไป
จากน ้าท่วม ยิ่งกว่านั้นนี่คือยุคโบราณที่ต้องพึ่งพากำลังคน พวกเขาทำ
ได้แค่รอฝนหยุดเท่านั้น แม้แต่เฟิงหยูเอง สำหรับนางต้องเผชิญกับภัย
พิบัติทางธรรมชาติเช่นนี้ แต่ก็ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้

สองวันนี้ปรากฏการณ์ประหลาดเกิดขึ้นในคฤหาสน์เฟิง เฟิงจินหยวน
เริ่มอนุญาตให้เรือนมีความเท่าเทียมกัน เขายังได้แวะเวียนไปที่เรือน
ของพี่น้องเฉิงทั้งสองในวันเดียว ในวันที่สองเขาไปเรือนของอันชิและจิน
เฉินในช่วงเช้าและบ่าย และในเวลากลางคืนเขาไปนั่งที่เรือนของฮันชิ

ฮูหยินผู้เฒ่ามีความกังวลเล็กน้อยและถามยายจาว “เฟิงจินหยวนทำ
ทั้งหมดนี้ ร่างกายของเขาสามารถทนได้หรือไม่”

ยายจาวไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับเฟิงจินหยวนมีบางอย่างเกิดขึ้นกับ
คุณหนูใหญ่ และเขาถูกลดระดับลง ตอนนี้มีฝนตกหนักและทุกคนใกล้
จะถูกไล่ออกจากคฤหาสน์ เป็นอย่างไรบ้างที่เขายังมีเวลาในช่วงหัว
เลี้ยวหัวต่อที่สำคัญนี้เพื่อแสดงความรักต่อฮูหยินและอนุของเขา และ
แม้กระทั่งวันละหลายครั้ง มันไม่ถูกต้องนัก !

แต่หลังจากความคิดบางอย่างนางก็ดูเหมือนจะเข้าใจเหตุผลบางอย่าง
นางพูดกับฮูหยินผู้เฒ่า “บางทีใต้เท้าเฟิงอาจรู้สึกหดหู่กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
เมื่อเร็ว ๆ นี้ และเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องระบายออกมาเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าตะโกนว่า “เขารู้สึกหดหู่หรือ ? ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขา มี
อะไรให้เขารู้สึกหดหู่ เฮ้อ ! ” นางถอนหายใจ ” หลังจากเราย้ายไปแล้ว
จะไม่มีเรือนกว้างขนาดใหญ่เช่นนี้ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่บ่าวรับใช้บางคน
ของคฤหาสน์จะต้องถูกปลดออกจากตำแหน่ง เรื่องเหล่านี้เจ้าจะต้อง
จัดการจัดการ”

ยายจาวปฏิบัติตาม

ในเรื่องเกี่ยวกับการกระทำของเฟิงจินหยวนที่แปลกไปจากพฤติกรรม
ปกติของเขา ไม่มีฮูหยินและอนุของครอบครัวเข้าใจ จินเฉินและฮันชิมี
ความสุขมาก โดยเฉพาะจินเฉิน เพื่อให้สามารถรับความโปรดปราน
จากเฟิงจินหยวน นางจึงทุ่มเทร่างกายเพื่อรับใช้ ในเวลาเดียวกันนางก็
ยังหวังอย่างใจจดใจจ่อโดยหวังว่านางจะตั้งครรภ์และให้กำเนิด
บุตรชาย

จนกระทั่งเฟิงจินหยวนออกไป จินเฉินก็ยังไม่สามารถสงบอารมณ์ของ
นางได้ ดังนั้นนางจึงให้ม่านซีดูแลการแต่งหน้าของนางเพื่อเตรียมการ
ไว้หากเฟิงจินหยวนมาอีกครั้ง แต่ม่านซีก็งงและบอกนางว่า “มันแปลก
มาก ทำไมดูเหมือนว่าของจะหายไป ต่างหูหยกคู่หนึ่งหายไป ปิ่นปักผม
ทองก็หายไปเช่นกัน”

ในขณะเดียวกัน ฝั่งของฮันชิก็กำลังค้นหาตั๋วแลกเงินที่หายไปทั้งหมด
มูลค่า 1,000 เหรียญเงิน

สำหรับจุนม่านและจุนเหม่ย พวกนางนั่งด้วยกัน และจุนเหม่ยกล่าวว่า
”ท่านพี่ เจ้าคิดว่าเขาจะขโมยสิ่งของไปได้มากแค่ไหน ? ”