Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 453 การรักษานางเป็นสิ่งที่ควรทำ

เมื่อคำพูดที่ว่าหลอกลวงฮ่องเต้พูดออกมา คนที่มาก่อความเดือดร้อนก็
รู้สึกว่าขาของพวกเขาสั่นพั่บ ๆ ทันที พวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลง มีคน
ขอร้องเสียงดัง “องค์หญิงแห่งมณฑลอย่าไปเลยพะยะค่ะ ! องค์หญิง
แห่งมณฑลอย่าไปเลยพะยะค่ะ ! ”

เฟิงหยูเองพูดอย่างเย็นชา “เจ้ามาพูดอะไรตอนนี้ ? เจ้าพูดอย่างชัดเจน
ว่าองค์หญิงแห่งมณฑลนี้ไร้ความกตัญญู เมื่อได้ยินว่าเขาทำผิดในการ
หลอกลวงฮ่องเต้ เจ้ากลับโยนความเมตตาทิ้งไปเช่นนั้นหรือ ? ”

แน่นอน ! แน่นอนว่ามันต้องถูกโยนทิ้งไป พวกเขาแค่ต้องการเงินแต่
พวกเขาไม่ได้โง่ ความผิดอื่น ๆ ยอมรับได้ง่ายกว่า แต่ความผิดนี้ไม่ใช่
สิ่งที่จะล้อเล่นได้

มีคนหันจ้องมองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความโกรธ และพูดเสียงดังว่า “ท่านฮู
หยินผู้เฒ่าเฟิง ท่านต้องการให้เราขอร้องชีวิตของใต้เท้าเฟิง แต่ใต้เท้า
เฟิงทำความผิดร้ายแรง ท่านเป็นคนแบบไหนกัน ? ”

เมื่อได้ยินแบบนี้มีคนพูดตามทันที “ใช่แล้ว ! เป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านหวัง
จะให้พวกเราไปตาย ? ท่านต้องการที่จะใช้ชีวิตของเราเพื่อแลกกับชีวิต
บุตรชายของท่านหรือ ? ”

ฮูหยินผู้เฒ่าพูดอะไรไม่ออกเพราะที่พวกเขาพูดมานั้นถูกต้อง นางคิด
เช่นนี้จริง ๆ

ผู้คนเห็นว่านางนิ่งงันจึงหันความสนใจไปที่การแสดงออกของนาง พวก
เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร คนจนไม่มีอะไรให้คิดมาก ผู้ที่ไม่มีอะไรต้อง
เสียก็ไม่ต้องกลัวอะไร ฮูหยินผู้เฒ่าคนนี้มีจิตใจที่ชั่วร้ายและต้องการ
ชีวิตของพวกเขา แต่พวกเขากลับทำงานถวายหัวให้กับท่านฮูหยินผู้
เฒ่า !

เมื่อความคิดนี้ปรากฏขึ้น ผู้คนก็รีบพุ่งไปหาฮูหยินผู้เฒ่า

เฟิงเฟินไดกรีดร้องออกมา ยายจาวไม่มีโอกาสได้กรีดร้องก่อนที่นางจะ
จมหายไปในฝูงชน พวกเขาทั้งต่อยและเตะตามร่างกายทั้งสอง
หลังจากโดนโจมตีในตอนท้าย มีใครบางคนถอดรองเท้าและเอามาตบ
หน้าของฮูหยินผู้เฒ่า

หวงซวนและวังซวนดูสิ่งนี้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้า วังซวนกังวล
เล็กน้อย และถามเฟิงหยูเอง “พวกเขาจะจบลงด้วยการถูกทุบตีจนตาย
หรือไม่เจ้าคะ ? ”

เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว “นางเชิญคนเหล่านี้ด้วยตัวเอง ตอนนี้ฝูงชนลุกฮือ
ขึ้นมา แม้ว่าพวกเขาจะฆ่านางจนตาย สิ่งนั้นสำคัญกับข้าอย่างไร ? ”

เหยาเซียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็หัวเราะออกมา “นี่คือหลานสาวของ
ข้า ! นี่คือสิ่งที่อาเองของเราควรมี ! ”

หวงซวนยิ้มและแก้ไขเขา “หมอเทวดาเหยา นางคือหลานตาของท่าน !
”

เหยาเซียนโบกมือของเขา “หลานตาอะไร นางเป็นแค่หลานสาวของข้า
ชายชราผู้นี้มีบุตรสาวเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ ในรุ่นหลาน ข้ามี
หลานสาวเพียงคนเดียว นางเป็นที่รักยิ่งของข้า เนื่องจากตระกูลเฟิงไม่
ยอมรับนาง นางเป็นบุตรสาวของตระกูลเหยาของข้า ไม่มีการพูดถึงว่า
นางเป็นหลานตาของข้า นางเป็นหลานสาวของข้า”

เฟิงหยูเองยิ้มด้วย และกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าจะเรียกท่านปู่ในอนาคต”

หลังจากพูดอย่างนี้แล้วทั้งสองก็ยิ้มให้กันและกัน ในสายตาของหวง
ซวนและวังซวน รอยยิ้มนี้เป็นเพียงความรักจากปู่ที่มอบให้หลานสาว
ของเขา แต่เฟิงหยูเองและเหยาเซียนรู้ว่านี่เป็นการฟื้นความสัมพันธ์ขั้น
พื้นฐานที่สุดของพวกเขา

ฮูหยินผู้เฒ่าถูกทำร้าย ทหารองครักษ์ที่อยู่หน้าคฤหาสน์ขององค์หญิง
แห่งมณฑลไม่มีใครเข้าไปห้ามเลยแม้แต่คนเดียว เฟิงหยูเองยืนอยู่บน
รถม้าและเฝ้าดูอยู่พักหนึ่ง เมื่อคฤหาสน์เฟิงได้ยินเสียง และเฮ่อจงวิ่ง
ออกมากับบ่าวรับใช้รับไปช่วยฮูหยินผู้เฒ่าและเฟิงเฟินได

แต่ถึงแม้ว่าพวกนางจะถูกช่วยออกมาแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าและเฟิงเฟินไดก็
นอนอยู่บนพื้นโดยกลุ่มชนที่โกรธแค้น ใบหน้าเล็กของเฟินไดบวม
เหมือนหัวหมู ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นลมและไม่ฟื้น และร่างกายของนางก็
กระตุก ยายจาวก็เช่นกัน นางหมดสติไปนานแล้ว

เฮ่อจงชี้ไปที่ฝูงชนด้วยความโกรธและเริ่มสาปแช่ง อย่างไรก็ตามพวก
เขาไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า ท้ายที่สุดแล้วคฤหาสน์เฟิงก็มีคนที่รู้จักศิลปะ
การต่อสู้ สำหรับผู้ที่ไม่มีความเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ พวกเขารู้ว่า
หากพวกเขาวิ่งเข้าไปในมือของอีกฝ่าย พวกเขาก็จะแพ้

เฮ่อจงสาปแช่งอย่างต่อเนื่องชั่วครู่หนึ่งจึงมีคนเตือนเขาว่า “พ่อบ้าน ฮู
หยินผู้เฒ่าอาการแย่แล้ว ! ”

เฮ่อจงเป็นกังวลเช่นกัน เมื่อเขาหันกลับมาเขาตบหน้าผู้คน “หุบปาก
ของเจ้า ! ” ถึงแม้เขาจะพูดอย่างนี้ มันคงจะดีถ้าเขาไม่มอง แต่เขาก็
หวาดกลัวแทบตายที่จะมอง “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า ! ” เฮ่อจงร้องคร ่าครวญ
ไม่สนใจเฟิงเฟินไดที่นอนบนพื้น เขาสั่งบ่าวรับใช้ “รีบไปตามหมอมา ! ”

บ่าวรับใช้รีบไปหาแพทย์ นอกจากนี้ยังมีคนที่ดึงแขนเสื้อของเฮ่อจงและ
ชี้ไปที่เฟิงหยูเอง แล้วกล่าวเบา ๆ ว่า “คุณหนูรองอยู่ตรงนั้น”
ความหมายคือหมอคนนี้ที่ดีที่สุด

แต่เฮ่อจงไม่มีหน้าหรือความกล้าหาญที่จะเหลียวมองไปในทิศทางของ
เฟิงหยูเอง เขาได้เห็นฉากที่ฮูหยินผู้เฒ่าทำด้วยตัวเอง เขารู้มานานแล้ว
ว่ามีอะไรจะเกิดขึ้น แต่ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ฟังคำแนะนำของใคร นางยืนยัน
ว่านางต้องทำ เขาเป็นเพียงพ่อบ้าน เขาจะพูดอะไรได้มากกว่านี้ ตอนนี้
มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น เขากลัวจริง ๆ แต่เขาคิดเพียงสิ่งเดียวในใจของ
เขา : การรักษานางเป็นสิ่งที่ควรทำ !

เฮ่อจงรู้สึกว่าการรักษาฮูหยินผู้เฒ่าเป็นสิ่งที่ควรทำ นางไม่ได้หาเรื่อง
เองหรอกหรือ ! ตอนนี้สิ่งนี้เกิดขึ้น ไม่ว่านางจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ขึ้นอยู่
กับวาสนาของนางเอง

เขากัดฟันและกำลังจะคำนับเพื่อแสดงความเคารพต่อเฟิงหยูเอง
อย่างไรก็ตามในเวลานี้เขาได้ยินเสียงของคนที่ยืนอยู่บนรถม้า “ทหาร
องครักษ์ฟังข้า พลเมืองที่ลงมือทำร้ายคนในตระกูลขุนนาง คนเหล่านี้
ทั้งหมดจะต้องถูกจับและนำไปที่ทางการ ! ”

เมื่อได้รับคำสั่งนี้ ทหารองครักษ์กล่าวว่า “พะยะค่ะ ! ” โดยพร้อมเพรียง
กัน จากนั้นพวกเขาดึงดาบออกมาและล้อมรอบคนที่ก่อเรื่อง

คนที่ก่อเรื่องตกใจอย่างยิ่ง พวกเขาอ้าปากและอยากจะตะโกน แม้
หลังจากเสียงมาจากลำคอ พวกเขาก็แค่ตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียว
พวกเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเพราะไม่มีอะไรจะสมเหตุสมผล ครั้งแรกพวก
เขาสร้างปัญหาให้กับองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน หลังจากนั้นพวกเขาก็
ทำร้ายท่านฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเฟิง พวกเขาพบว่าพวกเขารีบเร่งมาก
เกินไป พวกเขากลายเป็นเครื่องมือ แต่เนื่องจากเป็นกรณีนี้พวกเขาจะ
พูดอะไรได้บ้าง บางคนที่มีอารมณ์เกรี้ยวกราดมากถูกคุมโดยทหาร
องครักษ์ ในขณะที่เดินไปที่ทางการ พวกเขากล่าวเสียงดัง “ถ้าข้ารู้ว่าสิ่ง
นี้จะเกิดขึ้น ข้าก็คงจะทำรุนแรงมากกว่านี้ ข้าคงจะฆ่าหญิงชราและเด็ก
คนนั้น ! ”

เสียงตะโกนดังขึ้นไปเรื่อย ๆ เฟิงหยูเองกระโดดลงมาจากรถม้าและช่วย
ให้เหยาเซียนลงจากรถม้า

เหยาเซียนยิ้มอย่างขมขื่น “สุขภาพของข้าไม่ได้แย่จนต้องมีคนมาช่วย
ข้า”

อย่างไรก็ตามนางกล่าวว่า “สิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับสุขภาพของท่านปู่ นี่คือ
หลานสาวทำด้วยความกตัญญูเจ้าค่ะ”

ปู่และหลานกำลังสนุกกับความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ในอีกด้านหนึ่งเฮ่อจง
เปล่งเสียงพึมพำอย่างเงียบ ๆ “ท่านฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่รอดขอรับ ! นาง
จะไม่รอดขอรับ ! ”

เมื่อเหยาเซียนเดินผ่านไป เขาตะโกน “ถ้านางกำลังจะตายให้พานาง
กลับไปตายที่คฤหาสน์เฟิง อย่าปล่อยให้นางตายต่อหน้าองค์หญิงแห่ง
มณฑล ! ” จากนั้นเขาก็ติดตามเฟิงหยูเองเข้าไปในคฤหาสน์

หลังจากที่กลุ่มของนางเข้าไปในคฤหาสน์ ทหารองครักษ์เริ่มไล่พวกเขา
ออกไป“เจ้าไม่ได้ยินสิ่งที่ท่านผู้เฒ่าพูดหรือ ? รีบพานางไปเร็ว ๆ ! ”

คำพูดไม่สุภาพมาก แต่พวกเขาเป็นทหารองครักษ์ เฮ่อจงไม่สามารถ
โต้เถียงกับพวกเขาได้แม้แต่น้อย เขาสามารถชี้นำผู้ติดตามของตระกูล
เพื่อพาฮูหยินผู้เฒ่าและคนอื่น ๆ กลับไปที่คฤหาสน์ ในเวลาเดียวกันเขา
สั่ง “ส่งคนไปเชิญหมอมา ไม่เป็นไรที่จะพามาหลาย ๆ คน ! ”

มีเสียงดังอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ และด้านในคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่ง
มณฑลก็ไม่สงบเช่นกัน ฮูหยินผู้เฒ่านำคนมาที่คฤหาสน์เพื่อก่อปัญหา
และเหยาซื่อยืนอยู่ข้างในคฤหาสน์ตลอดเวลา เฟิงเซียนหรูซึ่งกลับมาที่
คฤหาสน์ก่อนเฟิงหยูเองปลอบนางซ ้าแล้วซ ้าอีก แต่เหย้าซื่อไม่สามารถ
สงบลงได้ นางต้องการออกไปดูแต่นางก็ไม่กล้า ด้วยเหตุนี้นางจึงทน
ทุกข์ทรมานไม่น้อย

ไม่นานบ่าวรับใช้คนหนึ่งมารายงานว่าเฟิงหยูเองกลับมา นางก็ถอน
หายใจด้วยความโล่งอก ต่อจากนี้มีรายงานอีกฉบับหนึ่งว่าหมอเหยา
กลับมายังเมืองหลวงพร้อมกับองค์หญิงแห่งมณฑล พวกเขาทั้งคู่อยู่ที่
ทางเข้าของคฤหาสน์ เหยาซื่อตกตะลึงทันที

นางยังคงอยู่ในสภาพเช่นนี้จนเหยาเซียนมาอยู่ต่อหน้านาง จากนั้นนาง
ก็เกิดปฏิกริยา อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถพูดอะไรได้ นางเดินโซเซไป
ข้างหน้าและกอดเหยาเซียนในขณะที่ร้องไห้

เฟิงหยูเองได้เล่าเรื่องของเหยาซื่อให้กับเหยาเซียนฟังก่อนหน้านี้ รวมถึง
การปรากฏตัวของนาง แม้ว่าเหยาเซียนจะเตรียมการเล็กน้อย แต่เมื่อ
เขาได้เห็นคนนี้ที่ดูเหมือนมารดาของเฟิงหยูเองจากชีวิตก่อนหน้านี้ เขา
ยังคงตกใจเมื่อเห็นว่านางคล้ายกับลูกสะใภ้ของเขามากแค่ไหน แต่
ทันทีหลังจากนี้ความคิดของเขาก็คล้ายคลึงกับที่เฟิงหยูเองคิด เขายัง
รู้สึกว่าทุกสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตก่อนหน้าของเขาถูกเติมเต็มในโลกนี้ นี่
ค่อนข้างดีจริง ๆ

ทั้งสามรุ่นจากปู่รวมถึงหลานได้กลับมาพบกันอีกครั้ง พ่อครัวจากโรง
เตี้ยมครัวเทพยุ่งตลอดบ่าย และซวนเทียนหมิงได้รับเชิญมาที่คฤหาสน์
ขององค์หญิงแห่งมณฑล คืนนั้นคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลกิน
อาหารกันพร้อมหน้าพร้อมตา ขาดเพียงเฟิงจื่อหรู เหยาเซียนกล่าวว่า
“เมื่อข้าจากไป หลานชายของข้าก็ยังเด็กอยู่ ตอนนี้ข้าอาจจะจำเขา
ไม่ได้แล้ว”

เหยาซื่อเช็ดน ้าตาเมื่อได้ยินการเอ่ยถึงเฟิงจื่อหรู เฟิงหยูเองได้บอกเหยา
เซียนเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงความคิดของนาง ในเรื่องนี้มีไม่มากที่ปู่
และหลานต้องพูด นอกเหนือจากความสัมพันธ์ของมารดาและบุตรสาว
บุตรสาวของนางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นอกจากเฟิงหยูเองแล้วจะไม่
สามารถซ่อนมันได้ บางทีคนอื่นอาจถูกหลอกด้วยการกล่าวถึงอาจารย์
ชาวเปอร์เซีย แต่เหยาซื่อเป็นมารดาของนางเอง พวกเขาอยู่ด้วยกันเป็น
เวลา 3 ปีในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ทำไมนางจะไม่เห็นสิ่งนี้ เหยา
เซียนเพิ่งบอกกับเฟิงหยูเองว่านางไม่สามารถตำหนิอีกฝ่ายได้ ไม่ว่าจะ
เป็นใครก็ตาม พวกเขาจะรู้สึกไม่ดี

เฟิงหยูเองสามารถเผชิญหน้ากับจิตใจของเหยาซื่ออย่างสงบนิ่งได้แล้ว
นางรู้ว่าเหยาซื่อยอมรับมันได้ไม่ง่าย บุตรสาวของนางเปลี่ยนไป และ
นางไม่เคยเข้าใกล้มารดามาก ความสามารถพิเศษเหล่านั้นที่ปรากฏขึ้น
ทันที อาจทำให้เกิดคำถามบางอย่างในใจของนาง แต่นางไม่ได้ถาม
พวกมันออกมา นี่เป็นความโชคดีของนางแล้ว

ในระหว่างมื้ออาหาร เหยาเซียนและซวนเทียนหมิงสนิทกันมากขึ้นเรื่อย
ๆ ซวนเทียนหมิงและเหยาเซียนไม่ได้คุยกันมากนักในอดีต แม้ว่าฮ่องเต้
และเหยาเซียนก็เข้ากันได้ดี แต่เขาก็ยังจดจ่อกับสิ่งอื่น ๆ และเขาก็
สนใจกองทัพมากขึ้น เขาจะทำอย่างไรถ้าตาแก่ของเขาเข้ากันได้ดีกับ
ขุนนางเฒ่า แต่เมื่อเห็นเขาวันนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจพลังของกรรมพันธุ์
นิสัยของปู่คนนี้คล้ายกับชายาของเขามาก ! พวกเขาทั้งฉลาดและตอบ
โต้อย่างรวดเร็ว คำพูดต่าง ๆ จะถูกพูดทันทีที่ความคิดนั้นถูกสร้างขึ้น
และพวกเขาก็ไม่หยิ่งและไม่สุภาพ และพวกเขาต่างก็มีความคิดของ
ตัวเอง

ในความเป็นจริงเฟิงหยูเองได้คิดถึงบุคลิกภาพของปู่ของเจ้าของร่าง
เดิม นางกลัวว่าบุคลิกของปู่ของนางแทบจะเหมือนกัน… ผิดปกติ
พอสมควร การวิเคราะห์นี้มาหลังจากออกจากพระราชวังเนื่องจากได้
ยินความคิดของฮ่องเต้ นางรู้ว่าใครก็ตามที่สามารถเข้ากับฮ่องเต้ได้ก็
คงจะไม่เชื่อฟังใครเลย

ด้วยพื้นที่นี้เต็มไปด้วยผู้คน เหยาซื่อก็รู้สึกตื่นเต้นที่ได้ยินเช่นนี้ นางเท้า
คางมองบิดาของนางเอง แต่นางไม่ได้สงสัยเหยาเซียนเลยเพราะเหยา
เซียนก่อนหน้านี้เป็นแบบนี้เช่นกัน ในความเป็นจริงเขายิ่งมีชีวิตชีวา
มากกว่านี้ ขณะที่นางฟังดวงตาของนางก็เปล่งประกายขึ้น และพูด
อย่างฉับพลันโดยกล่าวว่า “ในอดีตข้าสงสัยว่าทำไมนิสัยของอาเองถึง
เปลี่ยนไป ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว ความจริงนางไม่ได้เปลี่ยนเลย เป็น
เพราะในอดีตนางอ่อนแอและซ่อนบุคลิกภาพเดิมของนาง หลานสาวนี้
เหมือนท่านพ่อมาก”

เหยาเซียนหัวเราะ “มันดีถ้านางเหมือนข้า ! ในอนาคตนางจะไม่ถูก
เรียกว่าเป็นหลานตาของข้า นางจะเป็นหลานสาวของข้า หากตระกูล
เฟิงไม่ต้องการนาง ตระกูลเหย้าจะรับนาง อาเองจะเป็นบุตรสาวของ
ตระกูลเหยาของข้า”

ขณะที่ทุกคนที่โต๊ะคุยกันอย่างมีความสุข วังซวนก็วิ่งเข้ามาจากด้าน
นอกอย่างรวดเร็ว นางกล่าวทักทายว่า “คุณหนูเจ้าค่ะ ท่านฮูหยินผู้เฒ่า
เสียชีวิตแล้วเจ้าค่ะ”