Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 462 เจ้าร้องเพลง ข้าเล่นดนตรี

“อ๊ะ ! ” เฟิงหยูเองกรีดร้อง ท้ายที่สุดความสามารถด้านพลังภายในของ
นางค่อนข้างขาดแคลนและยังไม่ถึงจุดสูงสุดของความสมบูรณ์แบบ ใน
ระยะสั้น ๆ นางไม่มีเวลาหมุนเวียนพลังงานจากตันเถียนของนาง นาง
สามารถยอมรับชะตากรรมของนาง และหลับตาเพื่อรอร่วงลงพื้น นาง
เริ่มพิจารณาว่าจะเอาก้นซ้ายหรือก้นขวาลง

น่าเสียดายที่ความเจ็บปวดยังไม่มาถึง นางกลับตกไปในอ้อมแขนของ
คนผู้หนึ่งและเสียงหัวเราะเยาะเข้ามาในหูของนาง

เฟิงหยูเองเข้าใจทันที ก่อนที่นางจะสามารถลืมตาได้นางกล่าวว่า “ข้า
สงสัยว่าทำไมไม่มีใครหยุดเรากระโดดข้ามกำแพงนี้ได้ กลายเป็นว่า
ซวนเทียนหมิงกำลังรอข้าอยู่ข้างล่างใช่หรือไม่ ? ” นางลืมตาขึ้น
อย่างไรก็ตามความสนใจของนางก็ถูกดึงไปยังคนที่อยู่ข้างหลังคนที่จับ
นางไว้ “พี่เจ็ด ท่านมากับเขาด้วยหรือเจ้าค่ะ ? ”

แน่นอนซวนเทียนฮั่วยืนอยู่ข้างหลังเขาในชุดสีขาว โบกมือให้เขา เขา
ส่ายหน้าแล้วยิ้มให้นางอย่างขมขื่น

แขนที่อุ้มนางไว้แน่นและซวนเทียนหมิงกล่าวว่า “ชายารัก เจ้ามีความ
กล้าหาญมาก เจ้ายังกล้าที่จะกระโดดข้ามกำแพงตำหนักศศิเหมันต์”

เฟิงหยูเองรู้สึกขมขื่นเล็กน้อยภายใน “ข้าอยากผ่านประตูหน้า แต่ที่
สำคัญที่สุดข้าทำไม่ได้ ! ความปรารถนาของเสด็จพ่อที่พิณามาไม่มีที่
สิ้นสุด” นางถอนหายใจและกระโดดออกมาจากร่างของซวนเทียนหมิง
จากนั้นโบกมือขึ้นไปด้านบนสุดของกำแพง “หวงซวนลงมา”

หวงซวนเอนกายลงและบินลงมาก่อนที่จะทักทายองค์ชายทั้งสอง ซวน
เทียนหมิงคว้าชายาของเขาและกล่าวว่า “ไปกันเถิด เราต้องเข้าไปเร็ว
เสด็จแม่รู้สึกหงุดหงิดอย่างมากจากการร้องเพลงนี้ ดังนั้นนางจึงเรียกพี่
เจ็ดมาเล่นพิณให้ฟัง”

เฟิงหยูเองมองบ่าวรับใช้หลังซวนเทียนฮั่ว และเห็นว่าพวกเขาถือพิณ
ในความคิดของนาง นางเริ่มสงสัยว่าเสียงของพิณจะกลบเสียงร้อง
เพลงของฮ่องเต้ได้หรือไม่

ในเวลานี้พราชายาหยุนเอนหลังพิงหมอน นางดูเหมือนจะดีขึ้นมาก
เมื่อเห็นพวกเขา นางโบกมืออย่างรวดเร็วและพูดกับซวนเทียนฮั่วว่า
“ฮั่วเอ๋อ รีบเล่นเพลงให้ข้าฟังเร็ว ถ้าตาแก่ผู้นั้นยังร้องเพลงแบบนี้ต่อไป
ชีวิตของข้าจะจบสิ้นเพราะสิ่งนี้”

ซวนเทียนฮั่วหัวเราะและไม่ได้พูดอะไรอีก บ่าวรับใช้จะวางพิณบนโต๊ะที่
ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า เขานั่งลงและเริ่มเล่นพิณ

เฟิงหยูเองไปตรวจสุขภาพของพราชายาหยุน และให้ยา

ความสามารถในการเล่นพิณของซวนเทียนฮั่วนั้นยอดเยี่ยมอย่าง
แท้จริง มันฟังเหมือนไข่มุกที่หล่นลงบนจานหยก และมันให้ความรู้สึก
เหมือนเป็นดาวตกที่ไม่มีใครจับได้ เสียงที่มาจากพิณช่วยลดความ
รำคาญที่พราชายาหยุนเคยรู้สึกอย่างมาก

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฟิงหยูเองได้ยินซวนเทียนฮั่วมาเล่นที่นี่ แต่น ้าเสียง
แตกต่างกันในแต่ละครั้ง มันสามารถเปลี่ยนแปลงได้กับสภาพแวดล้อม
และสามารถชี้นำอารมณ์ของผู้คนที่จะติดตามทำนอง เฟิงหยูเองจำข่าว
ลือที่นางเคยได้ยิน เห็นได้ชัดว่าในสมัยโบราณมีผู้เล่นพิณที่ไม่ได้เล่น
เพราะความชอบพวกเขาหรือเพื่อความบันเทิงของคนอื่นไม่ได้หรือ
เพื่อที่จะดึงดูดผู้หญิง แต่พวกเขาใช้พิณเป็นอาวุธชนิดหนึ่งแทน ด้วย
คลื่นเสียงจากบทเพลงและพิณ จะทำให้ท่วงทำนองจะมีพลังมหาศาล
มันมีความสามารถในการเป็นอาวุธที่คมชัดและมีพลังเทียบเท่ากับ
ทหารหมื่นคน

มีหลายอาณาจักรที่ใช้เงินเป็นจำนวนมากในการจ้างผู้เล่นแบบนี้และ
พวกเขามักจะได้รับชัยชนะ น่าเสียดายที่มีนักดนตรีน้อยมาก ในโลก
มันเป็นพรที่ได้พบคนหนึ่งหรือสองคน

นี่เป็นตำนานที่นางอ่านเกี่ยวในชีวิตก่อนหน้านี้ ในตอนแรกนางคิดว่า
มันเป็นเพียงเรื่องง่าย ๆ แต่ตอนนี้นางได้ยินเสียงเพลงที่น่าสนใจของ
ซวนเทียนฮั่ว ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ทำให้นางนึกถึงข่าวลือนี้ นางรู้สึก
ว่าข่าวลือนี้อาจไม่ผิด ซวนเทียนฮั่วมีความสามารถจริง ๆ

เมื่อนางคิดถึงสิ่งนี้ นางยิ่งสนุกมากขึ้นด้วยเสียงของมัน แต่ในเวลานี้
การร้องเพลงของฮ่องเต้ดูเหมือนจะเริ่มแข่งขันกับเสียงของพิณ เมื่อไร
เสียงพิณดังเขาก็ดัง เมื่อพิณเงียบเขาก็ยังคงเสียงดังอยู่ ในความเป็น
จริงเขาไม่ลังเลแม้แต่จะตะโกน

มันยังคงเป็นเพลงเดียวกัน ในขณะที่เขาร้องเพลง ใครจะรู้ว่าซวนเทียน
อั่วทำมันอย่างตั้งใจหรือไม่ แต่เสียงของพวกเขาจะค่อย ๆ เริ่ม
ประสานกันกับการร้องเพลงข้างนอกโดยไม่มีใครสังเกตเห็น มัน
กลายเป็นซวนเทียนฮั่วเล่นคลอไปกับการร้องเพลงของฮ่องเต้ พ่อและ
ลูกช่วยเสริมซึ่งกันและกันอย่างดีมาก และทำให้เสียงร้องเพลงของ
ฮ่องเต้น่ากลัวน้อยลง

ดังนั้นพราชายาหยุนก็ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว นางโบกมืออย่างรวดเร็ว
และตะโกนให้ซวนเทียนฮั่วหยุด นางถามเขาอย่างไร้ประโยชน์ “เจ้า
กำลังทำอะไรอยู่ ? ”

ซวนเทียนฮั่วยักไหล่และยิ้ม เขาวางมือบนสายพิณและทำให้เพลงหยุด

เฟิงหยูเองรู้สึกว่าถ้ามีวันหนึ่งที่ราชวงศ์ต้าชุนไปทำสงคราม คนที่ต้อง
พึ่งพาก็คงจะไม่ใช่ทหารของซวนเทียนหมิงหรือซวนเทียนฮั่ว มันจะเป็น
การร้องเพลงของฮ่องเต้ ! นี่จะเป็นการเดินทางที่นำโดยฮ่องเต้เองใช่
หรือไม่

ในเวลานี้ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวด้านนอกได้หยุดลง นางกำนัลคน
หนึ่งเข้ามารายงานว่า “ฝ่าบาทตรัสว่าวันนี้ฝ่าบาทจะหยุดแล้วเพคะ ฝ่า
บาท… จะกลับมาอีกในวันพรุ่งนี้เพคะ”

ใบหน้าของพราชายาหยุนเปลี่ยนเป็นสีเขียว และตะโกนเสียงดัง “ใครก็
ตามที่สามารถไล่เขาออกไปได้ ข้าจะให้รางวัล 1,000,000 เหรียญเงิน !
”

เมื่อได้ยินแบบนี้ เฟิงหยูเองยกมือขึ้นทันที “ข้า ! ”

ซวนเทียนหมิงหน้ามืดครึ้ม นี่มันน่าอับอายเกินไป !

อย่างไรก็ตามพราชายาหยุนไม่ได้คิดมากเกินไป นางพูดกับเฟิงหยูเอง
“อาเองเป็นคนที่เชื่อฟังมากที่สุด เรื่องนี้เจ้าจัดการได้เลย หากเจ้า
สามารถจัดการสิ่งนี้ได้ ข้าจะมอบรางวัลให้เจ้า 1,000,000 เหรียญเงิน
จากนั้นข้าจะให้หมิงเอ๋อมอบรางวัลให้เจ้าด้วย 1,000,000 เหรียญเงิน”

ซวนเทียนหมิงมองดูพราชายาหยุนด้วยสีหน้าขมขื่น “ถ้าเสด็จแม่
ต้องการจัดการ ทำไมถึงต้องให้ข้าจ่ายเงินด้วยพะยะค่ะ”

พราชายาหยุนเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วกล่าว “เจ้ารู้สึกเศร้าใจที่มอบเงิน
ให้ชายาของเจ้าเอง เจ้าจะไม่มีอนาคตที่สดใส”

ซวนเทียนฮั่วยิ้มเบา ๆ จากด้านหลังแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นแล้วนับข้า
ด้วย ! ”

ดวงตาของเฟิงหยูเองคดเคี้ยวจากรอยยิ้มมากมาย 3,000,000 เหรียญ
เงิน ! ในทันทีนางจะได้รับ 3,000,000 เหรียญเงิน ข้อตกลงนี้คุ้มค่ามาก

เมื่อพวกเขาออกจากพระราชวัง ซวนเทียนหมิงถามนางว่า “อะไรที่ทำ
ให้เจ้าแน่ใจว่าพรุ่งนี้เสด็จพ่อจะไม่เสด็จมา”

เฟิงหยูเองยิ้มและกล่าวว่า “ข้าจะให้ท่านปู่เข้ามาในพระราชวังในวัน
พรุ่งนี้”

ซวนเทียนหมิงตกตะลึง “ฉลาด”

เนื่องจากคฤหาสน์เฟิงกำลังจัดงานศพ นางไม่ได้ส่งซวนเทียนหมิงกลับ
ไป ทั้งสองเดินแยกทางกัน เฟิงหยูเองนั่งอยู่ในรถม้าของนางและกลับ
บ้าน

หวงซวนกุมท้องของนาง ตอนนี้นางหิวมาก โชคดีที่เฟิงหยูเองดึงขนม
ออกมาให้นาง เรื่องนี้ทำให้นางต้องอดทนจนกว่าพวกเขาจะกลับไปที่
ทางเข้าของคฤหาสน์เฟิง

เฟิงหยูเองได้ออกจากคฤหาสน์ตั้งแต่เช้าและเมื่อกลับมาก็เกือบจะเป็น
เวลาอาหารเย็นแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางต้องจุดธูปสำหรับฮูหยินผู้
เฒ่าในห้องโถงที่ไว้ทุกข์ นางนำหวงซวนเข้าไปในคฤหาสน์ บ่าวรับใช้
ชายง่วงนอนและแม้แต่บ่าวรับใช้สาวที่เคลื่อนไหวก็ดูเหมือนจะอ่อนล้า
นอกจากทุกคนที่สวมใส่เสื้อผ้าไว้ทุกข์แล้ว มันก็ดู…

หวงซวนกล่าวว่า “คุณหนู ทำไมคฤหาสน์เฟิงถึงดูมืดมนเช่นนี้เจ้าคะ ? ”

เฟิงหยูเองพยักหน้า มันไม่ใช่แค่มืดมน มันดูเหมือนสุสาน แต่นางไม่ได้
พูดแบบนี้ นางเพิ่มความเร็วของนางและไปที่ห้องโถงไว้ทุกข์

เมื่อพวกเขามาถึง ทุกคนในตระกูลเฟิงก็มาอยู่ด้วย แม้แต่เฟิงจื่อหรู
และเฟิงเซียงหรูก็มาถึง สิ่งเดียวที่หายไปคือเฟิงเฟินไดผู้ถูกทุบตี

เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองกลับมา สีหน้าของเฟิงจินหยวนก็ยิ่งแย่ลงไปอีก
เขาแค่ถามนางว่า “ครอบครัวกำลังจัดงานศพ แต่เจ้าออกไปข้างนอกไม่
กลับมาทั้งวัน ตระกูลเฟิงมีบุตรสาวเช่นเจ้าได้อย่างไร”

เฟิงหยูเองไม่เถียงกับเขา นางพูดความจริงอย่างใจเย็นว่า “เสด็จแม่ไม่
สบาย ข้าไปรักษาเสด็จแม่มา”

“แต่ย่าของเจ้าได้เสียชีวิตไปแล้ว ! เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีความสำคัญหรือไม่”
เฟิงจินหยวนไม่สนใจพระสนมของฮ่องเต้ เขาเพิ่งรู้ว่าเขารู้สึกหงุดหงิด
เมื่อเห็นบุตรสาวคนนี้ และเขาเป็นคนที่ทำถูกต้องในครั้งนี้ ดังนั้นเขาจึง
ชี้ไปที่จมูกของเฟิงหยูเองและเริ่มสบถ “เจ้ามันนังสารเลวตัวน้อย ตอนนี้
ท่านย่าได้ล่วงลับไปแล้ว เจ้าไม่ต้องคอยระวัง ! จริงๆ แล้วเจ้าไปรักษา
คนอื่น ข้าจะให้กำเนิดบุตรสาวคนนี้ได้อย่างไร ! เจ้าเป็นคนอัปยศใน
ตระกูลอย่างแท้จริง ! สร้างความอับอายขายหน้าให้กับตระกูล ! ” ยิ่ง
เขาพูดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีพลังมากขึ้น “ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นเพื่อไป
รักษาผู้คน ! ทุกคนที่เจ้ารักษาจะต้องตาย ! ”

ครั้งนี้มีการพูด เฮ่อจงที่อยู่ในห้องโถงไว้ทุกข์ก้าวไปข้างหน้าและปิดปาก
ของเฟิงจินหยวน “นายท่าน ! หยุดพูดเถิดขอรับ ! หากคำพูดนี้
แพร่กระจายแม้ว่าสมาชิกทุกคนของตระกูลเฟิงทุกคนจะมี 9 ศีรษะก็จะ
ไม่เพียงพอนะขอรับ ! ”

ในที่สุดเฟิงจินหยวนก็มีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นเล็กน้อย หลังจากดิ้นรน
เพียงเล็กน้อย เขาผลักเฮ่อจงออกไปอย่างโกรธเคืองและกล่าวว่า “เจ้า
ทำอะไรอยู่ ? ”

สมาชิกคนอื่น ๆ ของตระกูลเฟิงก็สามารถตอบโต้เช่นกัน ใบหน้าของฮัน
ชิเปลี่ยนเป็นซีดขาวด้วยความกลัว นางอุ้มท้องของนาง นางกล่าว
“ท่านพี่ ! หยุดพูด ! อย่าพูดอีกเลยเจ้าค่ะ ! ”

เฟิงจินหยวนโกรธกระทืบเท้า “พวกเจ้าทั้งหมดถูกซื้อโดยนังสารเลวตัว
น้อยผู้นี้หรือไม่ ? ตระกูลเฟิงมีงานศพ แต่ก็มีคนที่ขอให้นางไปรักษา
อาการป่วย นี่คือไร้ยางอายเกินไปจริง ๆ ! ไร้การศึกษามาก ! พวกมัน
ทุกคนควรตาย ! ทุกคนสมควรตาย ! ”

ใบหน้าของพี่น้องเฉิงก็กลายเป็นไม่น่าดูเช่นกัน จุนม่านที่คุกเข่าอยู่แต่
นางลุกขึ้นยืนในขณะนี้ และจ้องมองที่เฟิงจินหยวนแล้วกล่าวเสียงดังว่า
“ท่านพี่ อย่าทำร้ายทุกคนที่อยู่ในคฤหาสน์นี้ ! ”

อันชิกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณหนูรองบอกไปแล้วว่านางไป
รักษาพระสนมของฮ่องเต้ คนที่คุณหนูรองไปรักษาคือพราชายาหยุน ! ”

คำแช่งด่าของเฟิงจินหยวนมาถึงลำคอของเขาแล้ว และพวกมันก็
เกือบจะหลุดออกไป แต่เขาก็ยังสามารถกลืนคำพูดเหล่านั้นกลับลงมา
ได้ จากนั้นเขารู้สึกถึงคลื่นแห่งความกลัวและมีเหงื่อเย็นปรากฏบนหลัง
ของเขา เสื้อผ้าของเขาเปียกโชก

เขาจะลืมเรื่องนี้ได้อย่างไร เขาจะเริ่มสาปแช่งและลงเอยด้วยการ
สาปแช่งพราชายาหยุนได้อย่างไร

เฟิงจินหยวนมองไปที่เฟิงหยูเองด้วยใบหน้าขาวซีด เขารู้ว่าบุตรสาวคน
นี้กำลังโกรธ สถานการณ์แบบไหนจะเกิดขึ้นในครั้งนี้ ?

โดยไม่คาดคิด เฟิงหยูเองไม่โกรธและนางก็ไม่สนใจเรื่องนี้ และปฏิเสธที่
จะให้อภัยในขณะที่เขาเชื่อ ในทางตรงกันข้ามนางไม่แยแสมาก แต่คำที่
นางพูดนั้นทำให้เฟิงจินหยวนรู้สึกหนาวสั่นตั้งแต่หัวจรดเท้า “หวงซวน
แจ้งพระราชวัง เนื่องจากคำคัดค้านของเฟิงจินหยวน องค์หญิงแห่ง
มณฑลจึงไม่สามารถเข้าไปในพระราชวังเพื่อรักษาเสด็จแม่ได้เริ่มตั้งแต่
วันพรุ่งนี้” หลังจากพูดอย่างนี้นางจุดธูปเพื่อฮูหยินผู้เฒ่าอย่างรวดเร็ว
และกล่าวว่า “ข้าหิว เรากลับไปกินข้าวที่เรือนตงเซิงกันเถิด” จากนั้น
นางพูดกับพี่น้องเฉิงว่า “คนรุ่นใหม่ควรยืนเฝ้าอยู่ข้ามคืน ข้าใช้เวลาที่
ข้าหลับเพื่อไปดูแลเสด็จแม่ ข้าทำให้ท่านแม่เดือดร้อนด้วยการอธิบาย
กฎและตรรกะเหล่านี้ต่อขุนนางเฟิง ไม่เป็นไรถ้าเขาต้องการทำให้เกิด
ความยุ่งยากในบ้านของเขาเอง แต่เขาจะต้องไม่ออกไปข้างนอกและ
เสียหน้า”

น่องของเฟิงจินหยวนสั่นไหว เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองกำลังจะจากไป เขาก็
เดินโซเซไปข้างหน้าแล้วพูดด้วยเสียงสั่น “เจ้าต้องรักษาอาการป่วยของ
พราชายาหยุนต่อไป ! ”

เฟิงหยูเองเพิกเฉยต่อเขา แต่หวงซวนหันไปรอบ ๆ แล้วกล่าวว่า “เป็นใต้
เท้าเฟิงที่สั่งพวกข้า ท่านบอกคุณหนูว่าไม่รู้ว่าอะไรสำคัญ ตอนนี้คุณหนู
ทำตามความต้องการของท่าน ท่านยังไม่พอใจอีกหรือ ? ”

เฟิงจินหยวนไม่สนใจหวงซวน เขาตะโกนใส่เฟิงหยูเองที่เดินไปที่สนาม
แล้ว “ข้าไม่ได้ความหมายเช่นนั้น อาการป่วยของพราชายาหยุนไม่ได้
เป็นสิ่งที่สามารถละทิ้งได้ ถ้าเจ้าไม่ไปเจ้าจะขาดความกตัญญู ! เฟิงหยู
เอง เจ้ารู้ดีว่าอะไรดีสำหรับเจ้า”

มือเล็ก ๆ ข้างซ้ายของเฟิงหยูเองสั่นไหว นางหันกลับมาและเห็นว่า
เฟิงจื่อหรูกำลังขมวดคิ้ว ในขณะที่ความโกรธเปล่งออกมาจากใบหน้า
ของเขา นางบีบมือเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร อย่าสนใจเขา”

เฟิงจื่อหรูอยากจะพูดอย่างอื่น ในเวลานี้บ่าวรับใช้ชายรีบเข้ามาจาก
ด้านนอก เมื่อมาถึงที่ทางเข้าโถงไว้ทุกข์ เขาพูดกับเฟิงจินหยวนว่า
“นายท่าน มีคนมาจากร้านแลกเงินและบอกว่า… พวกเขามาทวงเงินกู้
ขอรับ ! ”