Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 480 เทพเจ้าแห่งภัยพิบัติมาแล้ว

ในเวลากลางคืนเฟิงหยูเองได้พาเฟิงเซียงหรูและเฟิงจื่อหรูไปที่คฤหาสน์
เฟิงเพื่อเฝ้าศพ ก่อนออกเดินทางพวกเขาไปที่เรือนของเหยาซื่อ และ
ถามบ่าวรับใช้ว่าเหยาซื่อกำลังทำอะไรอยู่ และบ่าวรับใช้ก็บอกนางว่า
“ท่านฮูหยินกำลังสวดอ้อนวอนในพระวิหาร นางบอกว่านางกำลังส่ง
ท่านฮูหยินผู้เฒ่าเฟิงไปสู่สุขคติเจ้าค่ะ”

เฟิงหยูเองหยุดและมองเข้าไปในเรือนก่อนที่จะวางมือของเฟิงจื่อหรูใน
มือของเฟิงเซียงหรู “พาเฟิงจื่อหรูไปก่อน ข้าจะไปหาท่านแม่ก่อน แล้ว
ข้าจะตามไป” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็นำหวงซวนและวังซวนไปที่วัด

หญิงสาวกล่าวว่าเหยาซื่อได้สวดอ้อนวอนทุกครั้งที่มีเวลา หมอเทวดา
เหยาพูดสองสามครั้งก็ไม่ช่วยอะไร ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไรอีกเลย
เมื่อไรก็ตามที่เหยาซื่อไปสวดมนต์ เหยาเซียนจะไปห้องหนังสือที่เฟิงจื่
อหรูอยู่ ทั้งสองไม่ได้คุยกันมากนัก

เฟิงหยูเองรู้ว่าเหยาเซียนไม่ได้อยู่กับเหยาซื่อมาก ดังนั้นนางจึงไม่ได้
รับคำขอมากเกินไป เมื่อนางเข้าไปในวัด เหยาซื่อเพิ่งสวดมนต์เสร็จแล้ว
หันกลับมามองนาง

นางให้บ่าวรับใช้ของนางออกไปข้างนอก แล้วเดินเข้าไปด้วยตัวเองแล้ว
ช่วยเหยาซื่อลุกขึ้น นางแนะนำ “ท่านแม่สุขภาพไม่ค่อยดี ต่อไปท่านแม่
ควรใช้เวลาน้อยลงในการสวดมนต์ ! สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องมีความตั้งใจ
ดีและมีจิตสำนึกที่ชัดเจน แบบนี้เท่านั้นที่สามารถหลีกเลี่ยงการตกนรก
ขุมที่ 18 ไม่พึ่งพาการสวดมนต์ประจำวันของคนเป็น”

เหยาซื่อถอนหายใจ นางจับมือเฟิงหยูเอง นางกล่าวว่า “ไม่ว่าอย่างไร
เราเคยเป็นแม่สามีและลูกสะใภ้ นางอาจเป็นคนโลภนิดหน่อย
นอกจากไล่เราไปอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ นางก็ไม่ได้ทำร้ายเราเลย
อาเอง เรื่องราวในอดีตก็ปล่อยให้เป็นอดีต นางไม่มีชีวิตอยู่แล้ว เจ้าไม่
ควรเคียดแค้นนาง”

เฟิงหยูเองมองไปที่เหยาซื่อ และรอยยิ้มจางๆ ยังคงปรากฏอยู่บน
ใบหน้าของนาง อย่างไรก็ตามนางก็ถอนหายใจ นางรู้ว่าเหยาซื่อมี
ความสุขกับชีวิตในปัจจุบันโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเหยาเซียนกลับมา
นางรู้สึกสบายใจมากยิ่งขึ้น นางเกลียดคฤหาสน์เฟิงจริง ๆ แต่เหยาซื่อ
แตกต่างจากนาง นางไม่ได้เกลียดพวกเขาเหมือนศัตรู เมื่อนางได้รับ
พระราชโองการอนุญาตให้หย่ากับเฟิงจินหยวน นางก็กล้าหาญที่สุด
เท่าที่จะทำได้ เมื่อสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปนางรู้สึกว่าชีวิตดีขึ้น และนางก็ไม่
เกลียดพวกเขาอีกต่อไป

แต่เหยาซื่อไม่รู้ว่าในช่วงสามปีที่ผ่านมา ชีวิตบุตรสาวที่แท้จริงของนาง
ตายไปแล้ว เฟิงหยูเองตัวจริงจะไม่กลับมา

แต่ไม่มีทางที่นางจะพูดเรื่องนี้กับเหยาซื่อ และนางก็ไม่มีพลังมากที่จะ
ทำให้เหยาซื่อเกลียดคฤหาสน์เฟิงต่อไป ในเมื่อเหยาซื่อเลือกที่จะให้
อภัยและลืม นางก็ยอมให้เหยาซื่อทำแม้ว่านางจะไม่เห็นด้วย “การให้
อภัยเป็นทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” นางไม่ต้องการบังคับความคิดของเหยา
ซื่อ นางสามารถพูดคำแนะนำเพียงไม่กี่คำก่อนออกจากวัดและมุ่งหน้า
ไปทางคฤหาสน์เฟิง

วันนี้เด็กรุ่นหลังเข้ามาในห้องโถงไว้ทุกข์เหมือนที่เฟิงเฟินไดเดินทางมา
แม้ว่าอาการบาดเจ็บของนางยังไม่หายดีและนางให้บ่าวรับช่วยพยุง
นางเดิน และนางก็ไม่สามารถคุกเข่าต่อหน้าโลงศพของฮูหยินผู้เฒ่าได้
นาน แต่นางก็ยังคงอยู่เพื่อฮูหยินผู้เฒ่า จากนั้นนางมีบ่าวรับใช้คอย
สนับสนุนนางขณะที่นางจุดธูปสามดอก

เฟิงจินหยวนก็มาในคืนนี้เช่นกัน ปัจจุบันเขายืนอยู่ข้าง ๆ และพยักหน้า
ในขณะที่มองเฟินได เมื่อเฟินไดทำการจุดธูปของนางเสร็จ ในที่สุดเขาก็
กล่าว “ท่านย่าของเจ้าเสียชีวิตจากการถูกคนทำร้าย ในช่วงเวลา
สุดท้ายเจ้าใช้ร่างกายของเจ้าเพื่อปกป้องท่านย่า อาการบาดเจ็บที่เจ้า
ต้องทนทุกข์คือการปกป้องท่านย่าจากการถูกทำร้าย ตระกูลเฟิงจะ
จดจำสิ่งนี้เสมอ”

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา นอกจากเฟินได ทุกคนก็อยากจะ
อาเจียนออกมาจากสิ่งที่เขาพูด ไม่ต้องพูดถึงคุณชายและคุณหนู แม้แต่
บ่าวรับใช้ที่ยืนเฝ้าเงยหน้าขึ้นมอง พวกเขาทั้งหมดมองเจ้านายของพวก
เขาด้วยท่าทางที่ไม่เชื่อ ในสายตาของพวกเขาเห็นเพียงคำเดียวเท่านั้น
: ไร้ยางอาย

แต่เฟิงจินหยวนยังคงกล่าวต่อไปอย่างรวดเร็วซึ่งทำให้พวกเขาได้สัมผัส
กับ “ความไร้ยางอาย” อีกระดับ พวกเขาได้ยินเฟิงจินหยวนกล่าวว่า
“เพื่อใช้ร่างกายของเจ้าเพื่อปกป้องท่านย่า นี่เป็นสิ่งที่หลานสาวควรเต็ม
ใจทำ ตระกูลเฟิงภูมิใจในตัวเจ้า ข้าก็ภูมิใจในตัวเจ้าเช่นกัน”

ร่างกายทั้งหมดของเฟิงเฟินไดสั่นไหวเมื่อได้ยินเฟิงจินหยวนพูดแบบนี้
แน่นอนว่านางตัวสั่นเพราะนางรู้สึกดีใจ ในฐานะที่เป็นบุตรสาวของอนุ
ซึ่งเป็นบุตรสาวคนสุดท้องและคนที่มีมารดาผู้ให้กำเนิดระดับต ่าสุด เฟิง
จินหยวนไม่เคยมองนางนอกจากเมื่อเขาตีหรือสาปแช่งนาง แต่วันนี้เขา
ทำดีกับนางต่อหน้าตระกูลเฟิง ต่อหน้าบุตรทั้งหมด และต่อหน้าโลงศพ
ของฮูหยินผู้เฒ่า เรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกราวกับว่านางไม่สามารถทนได้
ทั้งหมด

นางชัดเจนว่าการยืนยันนี้เป็นผลมาจากการหมั้นของนางกับองค์ชาย
ห้า แต่ไม่คำนึงถึงเหตุผล มันคือเฟิงจินหยวนที่แสดงความรู้สึกของเขา
ทั้งหมดนี้ทำให้มันชัดเจนว่าจากช่วงเวลานี้จนถึงภายหน้า สถานะของ
นางในคฤหาสน์เฟิงได้รับการยกระดับขึ้นแล้ว ในความเป็นจริงมันสูง
มากจนมีที่ที่เหมาะสมในสายตาของบิดาที่หยิ่งผยองเสมอ

เฟินไดคุกเข่าด้วยการสนับสนุนของบ่าวรับใช้ที่อยู่ตรงหน้าเฟิงจินหยวน
และระงับอารมณ์รุนแรงในใจของนางและกล่าวว่า “ขอบคุณสำหรับคำ
ชมเชยจากท่านพ่อ นี่…นี่คือทุกสิ่งที่ข้าควรทำ เมื่อท่านย่ายังมีชีวิตอยู่
ท่านย่าก็ดูแลพี่สาวทุกคน ข้าไม่สามารถทนดูได้ ในขณะที่ผู้ร้ายตีท่าน
ยาย โชคไม่ดีที่ร่างกายของข้าตัวเล็กเกินไปและไม่สามารถปิดกั้นการ
เตะและการต่อยท่านย่าได้ นี่คือความเจ็บปวดในใจข้าเจ้าค่ะ!” ขณะที่
นางพูดสิ่งนี้นางก็เช็ดน ้าตา

ในเวลานี้เฟิงเซียงหรูผู้คุกเข่าอยู่ที่กระถางธูปถามด้วยความสับสน
“ท่านย่าถูกฆ่าโดยการวางยาพิษไม่ใช่หรือ ? ตอนนี้เจ้าเมืองกำลัง
สืบสวนเรื่องนี้ ทำไมเจ้าถึงคิดว่าท่านย่าเสียชีวิตจากการถูกตี ? ”

คำพูดเหล่านี้เตือนทุกคนและเฟิงจินหยวนก็ตระหนักเช่นกัน ถูกต้อง
การตายของฮูหยินผู้เฒ่านั้นแปลก เขาต้องค้นหาเรื่องนี้ต่อ

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ความโกรธของเฟิงจินหยวนก็พุ่งสูงขึ้น เขาหันไปจ้องเฟิง
หยูเอง และถามว่า “มีข่าวจากด้านเจ้าเมืองหรือไม่ ? “

เฟิงหยูเองส่ายหัว “ไม่” จากนั้นนางกล่าวเสริม “ข้าคิดว่าท่านพ่อลืม
เรื่องนี้ไปแล้ว”

“หืม!” เฟิงจินหยวนโกรธ เมื่อใดก็ตามที่เขาพูดกับนาง และหน้าผากที่
ถูกเหยาเซียนทำร้ายก็เริ่มจะปวด เขามองออกไปจากเฟิงหยูเองและ
ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเฟินไดให้ลุกขึ้นจากพื้น เขาเลือกที่จะลืมว่าครั้ง
หนึ่งเขาเตะบุตรสาวคนนี้อย่างไร ขณะที่จับมือของเฟินได และพูดอย่าง
จริงใจ “มีหลายเรื่องในครอบครัว แม้เจ้าจะยังเด็กอยู่ องค์ชายห้า
สัญญาว่าเจ้าจะได้เป็นพราชายาเอก เมื่อเจ้าแต่งงานที่นั่นแล้ว เจ้า
จะต้องจัดการเรื่องของตำหนัก นี่ไม่ใช่สิ่งที่สามารถเรียนรู้ได้ภายในหนึ่ง
หรือสองวัน นั่นคือเหตุผลที่เจ้าจะต้องเรียนรู้วิธีดูแลบ้านและครอบครัว
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

เฟิงเฟินไดพยักหน้า “ท่านพ่อทำงานหนัก ข้าเข้าใจ ข้า…” ในตอนแรก
นางต้องการพูดว่าตระกูลมีมารดาสองคนดูแลอยู่ และมีบุตรสาวของฮู
หยินใหญ่ที่สามารถช่วยเหลือได้ จะมีที่ว่างสำหรับนางอย่างไร ในความ
เป็นจริงนางหวังว่าจะใช้โอกาสนี้เพื่อดูว่าเฟิงจินหยวนจะมอบตำแหน่ง
บุตรสาวของฮูหยินใหญ่ให้นางหรือไม่ แต่บ่าวรับใช้ที่มากับนาง, ดงห
ยิงเข้าใจความคิดของนาง เมื่อได้รับความตกใจนางก็รีบจับแขนของ
เฟิงเฟินไดเบา ๆ เพื่อเตือนนาง เฟิงเฟินไดฟื้นความรู้สึกของนาง
กลับคืนมาอย่างรวดเร็วและทิ้งความคิดเดิมของนางไว้ นางกล่าวว่า
“ข้าจะเรียนรู้จากท่านแม่ทั้งสองอย่างแน่นอนเกี่ยวกับวิธีดูแลครอบครัว
และข้าจะเรียนรู้จากพี่รองเกี่ยวกับคุณสมบัติในการเป็นพราชายาเจ้า
ค่ะ”

เฟิงจื่อหรูรู้สึกงุนงงและถามว่า “เป็นไปได้หรือไม่ว่าพี่สี่รู้วิธีหลอมเหล็ก
ด้วย ? และยังเข้าใจกลยุทธ์ทางทหารอีกด้วย ? ”

เฟินไดตกตะลึงและไม่ตอบสนองชั่วครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวว่า “ข้าทำไม่ได้
! “

เฟิงจื่อหรูกล่าวว่า “ถ้าท่านพี่ไม่รู้วิธีทำสิ่งเหล่านี้ ท่านพี่จะเป็นองค์หญิง
ที่มีคุณสมบัติเหมือนพี่รองได้อย่างไร ! ”

เฟินไดรู้สึกอาย

เฟิงจินหยวนไม่สามารถทนดูต่อไปได้ และดุเฟิงจื่อหรู “เจ้าเข้าใจอะไร ?
หุบปากของเจ้าโดยเร็ว ! ” จากนั้นเขาก็พูดกับเฟินไดว่า “เจ้าไม่
จำเป็นต้องเรียนรู้จากนาง ตัวนางเองยังไม่ได้แต่งงาน นางจะรู้ได้
อย่างไรว่าจะเป็นองค์หญิงได้อย่างไร นอกจากนี้สิ่งสำคัญสำหรับ
เด็กผู้หญิงก็คือการดูแลครอบครัว หากต้องการวิ่งไปรอบ ๆ ข้างนอก
ตลอดเวลา นั่นจะเป็นคุณสมบัติของพราชายาได้อย่างไร ! ”

เฟิงจื่อหรูไม่ได้มีจิตใจที่จะโต้เถียงกับเขาเพียงกล่าวว่า “แต่ศิษย์พี่กล่าว
ว่าพี่สาวของข้าเป็นผู้หญิงที่มีค่าที่สุดขององค์ชายเก้า” จากนั้นเขาก็ปิด
ปากของเขา

แต่ด้วยคำเหล่านี้เพียงเฟิงจินหยวนก็ไม่พูดอะไรเลย สิ่งที่เขากลัวมาก
ที่สุดก็คือบุตรสาวคนที่สองของเขาที่จะพูดกับเสด็จพ่อ และสิ่งที่เขา
กลัวยิ่งกว่านั้นก็คือสำหรับบุตรชายคนเดียวของเขาที่พูดถึงศิษย์พี่
เพราะทุกครั้งที่สิ่งนี้เกิดขึ้นไม่ว่าเขาจะรู้สึกโกรธเพียงใด เขาต้องกล ้า
กลืนความโกรธของเขา

ตอนนี้พี่สาวไม่ได้พูด แต่น้องชายได้สืบทอดความสามารถทั้งหมดของ
นาง และทำให้เขาพูดไม่ออก เฟิงจินหยวนรู้สึกว่าเขามีจุดยืนน้อยลงต่อ
หน้าน้องชายและพี่สาวคู่นี้เรื่อยๆ

เขาไม่ต้องการพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ต่อไปและทำราวกับว่าเขาไม่เคยได้
ยิน จากนั้นเขาก็หันมาพูดกับเฟิงเฟินไดว่า “การเรียนรู้จากท่านแม่ของ
เจ้านั้นถูกต้อง พวกนางเข้าใจกฎและมารยาทของพระราชวัง เจ้าต้อง
เรียนรู้จากพวกนาง ในฐานะพราชายาเอกขององค์ชาย เจ้าจะมีโอกาส
มากมายที่จะเข้าไปในพระราชวัง เจ้าจะต้องไม่ทำผิดพลาดแม้เพียง
เล็กน้อยเท่านั้น” เมื่อเห็นว่าเฟินไดกำลังเชื่อฟังและพยักหน้า เฟิงจินห
ยวนก็ฟื้นความมั่นใจในตัวเองในที่สุด เขาสะบัดลำคอเบา ๆ สองสาม
ครั้งจากนั้นกล่าวต่อ “เจ้าต้องไม่รอจนกว่าจะได้เรียนรู้วิธีดูแลครอบครัว
เจ้าจะเริ่มทันที ท่านย่าของเจ้าถูกวางยาพิษจนตาย และเจ้าจะเป็นผู้นำ
ในเรื่องนี้สำหรับตระกูลเฟิง ไปหาองค์ชายห้าและไปถามท่านเจ้าเมือง
ว่าพบเบาะแสหรือไม่ นอกจากนี้ให้องค์ชายพยายามเร่งพวกเขา พวก
เขาจะต้องให้คำอธิบายแก่เรา”

ที่คือโอกาสครั้งใหญ่ของเฟิงเฟินได ในที่สุดความรู้สึกเหล่านี้ก็สามารถ
เป็นตัวแทนของตระกูลเฟิงให้ทำอะไรบางอย่างได้ เป็นที่รู้กันดีว่าสิ่งต่าง
ๆ เหล่านี้มักจะได้รับการดูแลจากฮูหยินใหญ่หรือบุตรสาวของฮูหยิน
ใหญ่ บุตรสาวของอนุได้รับโอกาสนี้ แต่ตอนนี้เฟิงจินหยวนมอบหน้าที่นี้
ให้นาง นั่นหมายความว่าเฟิงจินหยวนมองว่านางเป็นบุตรสาวของฮู
หยินใหญ่ ในความเป็นจริง เขามองนางเป็นความหวังของตระกูลเฟิง
ตระกูลของขุนนางขั้นห้าที่ต ่าต้อยสามารถเป็นพราชายาเอกของ
เจ้าชายได้ เฟิงเฟินไดสามารถมองเห็นอนาคตได้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
แม้แต่บิดาของนางก็ต้องคุกเข่าเพื่อทักทายนาง

และเหตุผลที่สองที่นางรู้สึกประทับใจมากก็คือในที่สุดนางก็สามารถไป
หาองค์ชายห้าได้อย่างเปิดเผย นั่นคือคนที่เปลี่ยนชีวิตของนาง นางต้อง
กุมหัวใจของคนผู้นั้นไว้ นางไม่สามารถยอมแพ้ได้อย่างแน่นอน

เฟินไดเก็บความดีใจไว้ในใจของนาง และบอกกับเฟิงจินหยวน “ท่าน
พ่อไม่ต้องกังวล ข้าจะไปที่ตำหนักหลี่ในตอนเช้า แน่นอนว่าข้าจะไม่
ยอมให้การตายของท่านย่าต้องสูญเปล่าแน่นอนเจ้าค่ะ”

เฟิงจินหยวนพยักหน้าแล้วมองเฟิงเฟินได และกล่าวว่า “เจ้าต้องดูแล
ร่างกายด้วย จะเคลื่อนศพท่านย่าของเจ้าในวันมะรืนนี้ เจ้าจะต้องอยู่ที่
นั่นเพื่อเคลื่อนศพ”

เฟินไดตกตะลึง “เคลื่อนศพ ? ” จากนั้นนางเห็นบิดาของนางพยักหน้า
และนางรู้สึกว่านางไม่สามารถกลั้นอารมณ์ของนางไว้ได้ โชคดีที่ดงหยิง
บ่าวรับใช้ของนางเตือนนาง และเฟินไดฟื้นการควบคุมไม่ให้นาง
หัวเราะ

การเคลื่อนศพนี้เป็นสิทธิที่มีเพียงบุตรสาวและบุตรชายของฮูหยินใหญ่
เท่านั้น !

นางมองไปที่เฟิงหยูเองและพบว่าเฟิงหยูเองมองไปที่เฟิงจินหยวนด้วย
ท่าทางที่งงงวย นางยังถามอีกว่า “ท่านพ่อแน่ใจหรือว่าต้องการให้น้อง
สี่เคลื่อนศพ ? ”

เฟิงจินหยวนกล่าว “แน่นอนข้ามั่นใจ”

แต่ในเวลานี้เสียงฝีเท้าของใครบางคนวิ่งมาจากข้างนอก ทุกคนหันไป
มองและพบว่าเฮ่อจงที่เข้ามาด้วยความกังวล เมื่อมาถึงตรงหน้าเฟิง
จินหยวน เขาไม่มีเวลาทักทายก่อนที่จะพูดว่า “ท่านเฟิงแย่แล้วขอรับ
ขันทีของพระราชวังกลับมาอีกครั้งขอรับ ! ”