Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 501 เจ้าตั้งครรภ์ลูกคนนี้เมื่อไหร่?

ถ้ามันยังคงเป็นเช่นเดิมเหมือนตอนที่อยู่ในคฤหาสน์เฟิงเมื่อเฟิงจินห
ยวนยังเป็นเสนาบดี การที่อนุจะคลอดบุตรจะมีหมอตำแยสองสามคน
ถูกนำตัวเข้ามาในคฤหาสน์ในกรณีฉุกเฉิน อย่างไรก็ตามตอนนี้เฟิงจินห
ยวนนั้นไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าคนเลี้ยงม้าที่ไม่มีขั้นหรือชื่อเสียง แม้แต่
ที่พักอาศัยก็มาจากองค์ชายห้า เขายังมีใจที่จะขอหมอตำแยได้อย่างไร

ฮันชิเริ่มเจ็บท้องมากขึ้นเรื่อย แม้แต่เฟิงเฟินไดก็รู้สึกสงสารมารดา
ตัวเอง

จุนม่านตัดสินใจใช้เงินส่วนตัวของนางเพื่อพาหมอตำแยและหมอมา
ทันที จากนั้นนางก็นำจุนเหม่ยและอันชิมาที่เรือนของฮันชิ หลังจากที่
เหยาซื่อได้ยินเรื่องนี้นางก็รีบไปดู อย่างไรก็ตามนางถูกหยุดโดยฉิง
หลาน “ท่านฮูหยินเหยาไม่เคยเข้ากันได้ดีกับฮันชิ มันจะเป็นการดีที่สุด
ที่จะไม่สร้างปัญหาในเวลาเช่นนี้”

ด้วยเหตุผลบางอย่างเหยาซื่อไม่ได้ฟังคำแนะนำนี้ นางมุ่งตรงไปที่เรือน
ของฮันชิ ขณะเดินนางกล่าวว่า “มีปัญหาอะไร ? ถ้านางคิดว่าข้าดูน่า
รำคาญ ถ้านางโกรธนั่นจะเป็นปัญหาของนางเอง ถ้าการปรากฏตัวของ
ข้าจะทำให้ฮันชิเกิดปัญหาหรือทำให้เด็กคนนี้คลอดยากไม่ราบรื่นนั่นก็
เป็นสิ่งที่ข้าหวังไว้”

เมื่อเหยาซื่อกล่าวมีความเย็นชาปรากฏบนใบหน้าของนางทำให้ฉิง
หลานสั่น ตั้งแต่เช้าเมื่อเหยาซื่อตัดสินใจที่จะกลับมาที่คฤหาสน์เฟิง
นางก็รู้สึกว่าเหยาซื่อเปลี่ยนไปนิดหน่อย มันเป็นเหมือนตอนนี้ที่บางครั้ง
ดูเย็นชาไร้ความรู้สึก มันไม่สามารถปิดบังได้

ในที่สุดเมื่อทุกคนรวมตัวกันในห้องของฮันชิ เฟิงเซียงหรูก็อยู่ด้วย ยายผู้
มีประสบการณ์ในคฤหาสน์อยู่ในห้องด้านในช่วยฮันชิสงบอารมณ์ของ
นาง นำโดยจุนม่านที่นำทุกคนมานั่งในห้องด้านนอก อันชิเพิ่งเข้าไปใน
ห้องด้านในเพื่อดูและกลับมาในขณะที่ขมวดคิ้วและคิดอะไรบางอย่าง
เฟิงเซียงหรูหลับตาของนาง และฉากจากจุดเริ่มต้นของปีที่เกิดขึ้นที่
ด้านข้างของทะเลสาบในคฤหาสน์เฟิงย้อนกลับไปในใจของนาง

นางถามอันชิอย่างเงียบ “แจ้งพี่รองหรือยังเจ้าคะ ? ”

อันชิพยักหน้า “บ่าวรับใช้คนหนึ่งไปที่ตำหนักหยูเพื่อรายงานแล้ว”
จากนั้นนางก็บอกเฟิงเฟินไดว่า “เนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกที่ท่านพี่ไป
ทำงาน จึงไม่รู้ว่าเขาจะสามารถกลับมาได้หรือไม่”

เฟิงเฟินไดไม่ได้มองว่าการตั้งครรภ์ของฮันชินั้นดีเหมือนในอดีต
ท้ายที่สุดแล้วตำแหน่งฮูหยินใหญ่ตระกูลเฟิงก็เป็นของพี่น้องเฉิง ไม่มี
ใครที่สามารถแย่งชิงไปจากพวกนางได้ นางได้หมั้นกับองค์ชายห้าและ
ได้เป็นพราชายาเอก ดังนั้นไม่ว่าฮันชิจะให้กำเนิดบุตรชายหรือไม่ก็ไม่
ช่วยนาง แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร นางก็ยังเป็นมารดาผู้ให้กำเนิด นางยัง
หวังว่าบิดาของนางจะมาอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเหลือนางแทนที่จะให้อาหารม้า

นางกระทืบเท้าแล้วพูดกับบ่าวรับใช้ของนาง ฉิวหยู “ไปที่ตำหนักหลี่
และบอกองค์ชายห้า ให้พระองค์ช่วยพาท่านพ่อกลับมา”

ฉิวหยูพยักหน้าแล้วจ้องที่จุนม่าน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ห้ามปราม
นางก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เฟิงเฟินไดพูดกับจุนม่านอย่างเย็นชา “ใน
ความเป็นจริงองค์ชายห้าไม่จำเป็นต้องปรากฏตัว ตราบใดที่ท่านแม่ส่ง
คนไปถาม ท่านพ่อก็จะสามารถกลับมาที่คฤหาสน์ได้อย่างแน่นอน”

จุนม่านยิ้มบาง ๆ และบอกนางว่า “ข้าสามารถพูดอะไรได้ แต่ไม่มีความ
จำเป็น ตอนนี้ท่านพี่ได้เป็นขุนนางขั้นเก้าที่ต ่าต้อย ตำแหน่งของอนุ
ระดับต ่าในคฤหาสน์ไม่เหมือนเมื่อก่อน ถ้าข้าใช้ตำแหน่งของข้าใน
ฐานะหลานสาวของฮองเฮเพื่อนำท่านพี่กลับมา และหากคำพูดนี้
แพร่หลายออกไป บางทีท่านพี่อาจจะมีปัญหามากขึ้น เจ้าต้องคิดให้ดี
ก่อนที่จะลงมือทำอะไรในอนาคต ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เจ้าต้องพิจารณา
สถานการณ์ของเราอย่างรอบคอบมากขึ้น”

นางบอกเฟิงเฟินได ทำให้หน้าของเฟิงเฟินไดเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วย
ความโกรธ นางต้องการที่จะโต้แย้งเล็กน้อย ดงหยิงคนรับใช้ของนาง
คว้าแขนเสื้ออย่างรวดเร็วและกระซิบบอกว่า “การดูแลแม่รองเป็นสิ่งที่
สำคัญที่สุดเจ้าค่ะ”

เฟิงเฟินไดจึงปิดปากของนาง อย่างไรก็ตามในเวลานี้พวกเขาก็ได้ยินอัน
ชิกล่าว “น้องฮันรักษาได้ดีมาก แต่ท้องของนางดูไม่เต็ม นางกำลังจะ
คลอดบุตรแล้ว แต่ก็ยังดูเล็กไปหน่อย”

เฟิงเฟินไดไม่รู้ว่าฮันชิทำอะไรอยู่ข้างหลังนาง ดังนั้นนางจึงไม่สามารถ
เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดของอันชิ นางแค่คิดว่านาง
กังวลเกี่ยวกับฮันชิดังนั้นนางจึงถามว่า “แล้วจะทำยังไง ? ไม่มีอะไรจะ
เกิดขึ้นกับเด็กใช่หรือไม่เจ้าคะ ? ”

อันชิมองเฟิงเฟินไดด้วยความสับสนเล็กน้อย นางเข้าใจเฟิงเฟินได
แม้ว่านางจะอารมณ์ไม่ดี แต่นางก็ไม่ได้ทรยศมากเกินไป นางไม่
สามารถซ่อนอะไรในหัวใจของนางและความคิดใด ๆ ของนางจะถูก
เขียนอยู่บนใบหน้าของนาง อันชิมักรู้สึกว่าเฟิงเฟินไดควรรู้เกี่ยวกับเรื่อง
ที่เฟิงเซียงหรูเล่าให้นางฟัง แต่ดูเหมือนว่าฮันชิจะซ่อนมันจากบุตรสาว
ของนาง ในฐานะแม่รองเช่นนางเข้าใจเฟิงเฟินไดในระดับดังกล่าว ฮันชิ
ซึ่งมารดาผู้ให้กำเนิดจะไม่เข้าใจได้อย่างไร ถ้านางบอกเฟิงเฟินได บาง
ทีมันอาจไม่ถูกซ่อนจนกระทั่งวันนี้

จ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเฟิงเฟินไดหยุดที่อันชิ และอันชิ
กล่าวว่า “จะเป็นการดีที่สุดที่จะรอฟังสิ่งที่หมอพูด ! ”

อันชิไม่สามารถแสดงความคิดเห็นอีกต่อไป อย่างไรก็ตามเหยาซื่อได้
อยู่ในอารมณ์ ยืนขึ้นจากที่นั่งของนาง นางเดินไปที่ห้องด้านใน

เฟิงเฟินไดตกตะลึงและหยุดยั้งจิตใต้สำนึกของนาง “เจ้ากำลังทำอะไร
?”

เหยาซื่อมองที่นางจากนั้นพูดเบา ๆ ว่า “แม่รองของเจ้ากำลังให้กำเนิด
ข้ามีประสบการณ์และต้องการไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ? ในครอบครัวนี้ข้า
เป็นคนเดียวที่ให้กำเนิดบุตรสองคน ข้ามีประสบการณ์”

คำพูดของเหยาซื่อนั้นสมเหตุสมผลมากและเฟิงเฟินไดไม่มีทางห้ามได้
นางทำได้แค่มองเมื่อเหยาซื่อพาบ่าวรับใช้ของนางเข้าไปด้านใน ทันใด
นั้นนางก็รู้สึกสูญเสียมาก เมื่อนึกถึงเรื่องนี้นางก็ลุกขึ้นแล้วตามเหยาซื่อ
ไป

ฮันชิเจ็บปวดมากจนศีรษะของนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ นางกำลัง
นอนอยู่บนเตียง และไม่หยุดกรีดร้อง หลังจากที่เหยาซื่อเข้ามา บ่าวรับ
ใช้ภายในดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อย นางจ้องมองนางอย่างว่างเปล่าครู่
หนึ่งแล้วคำนับให้ก่อนที่จะดูแลเรื่องของนางเอง

เหยาซื่อเดินไปข้างหน้าและหยุดอยู่ข้างเตียงฮันชิ ดวงตาของนางจ้องที่
ท้องของฮันชิ หลังจากดูใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด นางก็
ขมวดคิ้ว

สำหรับบุคคล ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือความรู้สึกผิด ในที่สุดฮันชิก็พบวิธีที่
จะพาหมอข้างนอกเพื่อให้ยาแก่นางเพื่อทำให้นางคลอดเร็วขึ้น 1 เดือน
นี่คือการจับคู่กับวันที่เฟิงจินหยวนออกจากเมืองหลวง สิ่งที่นางกลัวใน
ขณะนี้คือการที่ใครบางคนรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับการตั้งครรภ์ของ
นาง แต่เหยาซื่อกลับมายังตระกูลเฟิงอย่างลึกลับและตอนนี้กำลังจ้อง
มองที่ท้องของนางด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ฮันชิกลัวจนถึงจุดที่นาง
ไม่สามารถหายใจได้อีก และนางเกือบจะหมดสติ

เฟิงเฟินไดกลัวมากจนนางเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยหายใจ
ขณะที่ช่วยนาง นางกล่าวว่า “ท่านฮูหยินเหยา ถ้าท่านต้องการมาให้
ความช่วยเหลือ ลองนึกถึงวิธีที่จะช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมานของแม่
รองฮัน ถ้าท่านมาเพื่อดูเฉย ๆ ได้โปรดกลับไป ! ” อารมณ์ปัจจุบันของ
เฟิงเฟินไดถูกยับยั้งไว้มากกว่าในอดีต แม้ว่าจะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่
นางไม่สามารถเข้าใจได้ แต่นางเรียนรู้ที่จะโกรธน้อยลง และนางก็
พยายามอย่างที่สุด

แต่ไม่ว่านางจะทนได้มากแค่ไหน เหยาซื่อยังคงมาเพื่อจุดประสงค์เพียง
อย่างเดียวของการให้กำลังใจมารดาและบุตรสาว พวกเขาได้ยินนาง
พูดขณะที่จ้องมองที่ท้องของฮันชิ “น้องฮัน ท้องนี้ดูแปลกไปนะ”

หน้าของฮันชิเปลี่ยนเป็นสีขาวเนื่องจากความเจ็บปวด และความกลัว
ทำให้นางไม่สามารถตอบสนองได้ เฟิงเฟินไดถามว่า “ท่านฮูหยินเหยา
พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” ผู้คนในตระกูลเฟิงยังคงเรียกนางว่า
ท่านฮูหยินเหยาเพราะนางยังคงหย่าร้างจากเฟิงจินหยวน และนาง
ยังคงเป็นฮูหยินขั้นหนึ่ง ความเคารพเป็นสิ่งที่ยังต้องแสดง เฟิงจินหยวน
ยังจำได้เมื่อเขาไปขอร้องให้เหยาซื่อกลับมา เขารู้สึกประหลาดใจ
เล็กน้อยเมื่อเหยาซื่อกลับมา แต่ก็มีความสุขเช่นกัน

ฮันชิกุมมือของเฟิงเฟินไดแน่น ความตั้งใจเดิมของนางคือให้เฟิงเฟินได
เลิกต่อความยาวสาวความยืด แต่เฟิงเฟินไดไม่เข้าใจและเป็นห่วงฮันชิ
นางจึงถามต่อไปว่า “ท่านฮูหยินเหยาพูดเร็วเจ้าค่ะ ! มันแปลกอย่างไร
กัน”

เหยาซื่อเห็นหน้าตาที่บิดเบี้ยวของฮันชิ และในทันใดก็รู้สึกดีใจที่ได้แก้
แค้น ในขณะที่ประสบความสุขนี้ เส้นประสาทที่ถูกทำให้แน่นก็รู้สึกผ่อน
คลายเล็กน้อย นางชี้ไปที่ฮันชิอย่างใจเย็นและกล่าวว่า “พวกเราเคยมี
บุตรมาก่อน บอกข้าทีว่าการตั้งครรภ์นี้ดูเหมือนจะถึงสิบเดือนหรือไม่”

ร่างของฮันชิเริ่มสั่นไหวและความกลัวก็พุ่งออกมาทันที เสียงกรีดร้อง
ของนางเริ่มขึ้นอีกครั้ง อย่างไรก็ตามนางก็ตะโกนว่า “ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่
ท่านพูด ! ออก ! ออกไป ! “

หากเป็นเมื่อก่อนเหยาซื่อก็คงจะหมดสติไปแล้ว ในขณะที่ปิดปากนาง
ไว้ อย่างไรก็ตามเหยาซื่อไม่ใช่คนเดิมก่อนหน้านี้อีกต่อไป ไม่เพียงแต่
นางจะไม่ถอยเท่านั้น นางยังกล่าวเพิ่มเติมอีกว่า “ฮันชิ เจ้าตั้งครรภ์บุตร
คนนี้เมื่อไหร่ ? ”

เมื่อมีการกล่าวถึงเรื่องนี้ ความรู้สึกผิดของฮันชิก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และ
นางก็กล่าวออกมาอย่างตกใจว่า “เมื่อท่านพี่ออกจากเมืองหลวง ! ”

เหยาซื่อส่ายหน้า “เฟิงจินหยวนออกจากเมืองหลวงเมื่อสิ้นปี” แปลก
มากนางไม่สงสัยฮันชิในตอนแรก นางเพิ่งได้ยินสิ่งที่อันชิพูด ดังนั้นนาง
จึงอยากมาและกระตุ้นฮันชินิดหน่อย อย่างไรก็ตามนางไม่เคยคิดเลย
ว่าฮันชิจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ ด้วยสิ่งเช่นนี้นางเริ่มสงสัยจริง ๆ

แต่ก่อนที่นางจะสามารถพูดได้อีกครั้ง เฟิงเฟินไดตระหนักว่าเป้าหมาย
ของเหยาซื่อนั้นไม่ได้ช่วยอะไรแน่นอน นางไม่สามารถสงบสติอารมณ์
ได้อีกต่อไป ราวกับว่านางบ้าไปแล้ว นางผลักเหยาซื่อออก “ออกไป !
ออกไป ! “

เหยาซื่อถูกผลักไปด้านข้างโดยนางและเกือบจะล้มลง โชคดีที่ฉิงหลาน
สนับสนุนนาง เฟิงเฟินไดบ้าไปแล้ว นางหยิบหมอนขึ้นมาจากเตียงแล้ว
ปามันที่เหยาซื่อ ขณะที่ขว้าง นางสาปแช่ง “นังสารเลว ! ทำไมผู้หญิงที่
หย่าร้างอย่างเจ้าถึงกลับมา ? เจ้ามีความละอายหรือไม่ ? ออกไป ! ”

เหยาซื่อถอยห่างจากคำสาปแช่งของเฟิงเฟินได จนกระทั่งนางมาถึง
ห้องด้านนอก ภายใต้การจ้องมองของทุกคน ความตื่นตระหนกครั้งแรก
กลับสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว อีกสักครู่นางก็กลับไปนั่งบนเก้าอี้ นาง
หยิบชาหนึ่งถ้วยแล้วเริ่มดื่มอย่างไม่มีอารมณ์

ทุกคนมองนาง แม้ว่าสายตาของพวกเขาจะไม่คงอยู่นาน แต่พวกเขาก็
เริ่มคิดโดยเฉพาะพี่น้องเฉิง พวกเขามองหน้ากันและเริ่มรู้สึกสงสัย
เล็กน้อยเมื่อเหยาซื่อกลับมาสู่คฤหาสน์

ในคฤหาสน์เฟิงหลังใหม่ เสียงกรีดร้องของฮันชิเต็มคฤหาสน์ ในเวลานี้
บนถนนของเมืองหลวงเฟิงหยูเองนั่งอยู่ในรถม้าพร้อมกับหวงชวน และ
มุ่งหน้าไปยังตระกูลเฟิง ระหว่างทางอารมณ์ของนางไม่ค่อยดีนัก สีหน้า
ของนางดูแย่และนางไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว นางเอนหลังพิง
รถม้าและลืมตาของนาง นางดูอ่อนเพลียอย่างสมบูรณ์

หวงชวนถามนางอย่างระมัดระวัง “คุณหนู คุณหนูไม่อยากพบท่านฮู
หยินเหยาหรือเจ้าคะ ? ”

นางส่ายหน้าและไม่ตอบสนอง นางนิ่งเงียบตลอดเวลา ในที่สุดเมื่อรถ
ม้าหยุดจอดที่ด้านหน้าของคฤหาสน์เฟิง หวงชวนยกผ้าม่านและพูดกับ
นางว่า “คุณหนู เราถึงแล้วเจ้าค่ะ”

จากนั้นเฟิงหยูเองก็ออกจากรถไปแล้ว อย่างไรก็ตามในเวลานี้พวกเขา
เห็นคนนอกคฤหาสน์ที่พยายามแอบดูอยู่ข้างใน