Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 545 พราชายาหยุนไม่ได้อยู่ในตำหนัก

เมื่อได้ยินหยวนเฟยกล่าวว่า “ท่านพ่อของข้าคือเสนาบดีฟุงชิง” เกือบ
ทำให้ผู้พิพากษาคุกเข่าด้วยความกลัว บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างหลังเขาไม่
เข้าใจความหมายของสิ่งนี้และเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นในดวงตาที่สับสน

เฟิงหยูเองยิ้มเล็กน้อยและเตือน “เสนาบดีเป็นขุนนางขั้นหนึ่งของราช
สำนัก อย่างเป็นทางการ ในราชสำนักมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่อยู่เหนือ
เขา แต่มีคนอื่นอีกนับไม่ถ้วนที่อยู่เบื้องล่าง”

บ่าวรับใช้ตัวสั่น และขาของนางหมดแรง นางคุกเข่าบนพื้น

หวงซวนตะโกนอย่างเย็นชา “เจ้ายังต้องการขนมอบอีกหรือไม่ ? ”

บ่าวรับใช้จะกล้าต้องการขนมอบได้อย่างไร นางแค่มุ่งเน้นไปที่การ
คุกเข่า

เฟิงหยูเองเหลียวมองและไม่พูดอะไรเลย อย่างไรก็ตามนางมองวังซวน
วังซวนเข้าใจและยิ้ม นางมองผู้พิพากษาโดยกล่าวว่า “เนื่องจากเจ้า
เป็นขุนนางของราชวงศ์ต้าชุนด้วยเช่นกันจึงไม่จำเป็นต้องสำรวม
ถึงแม้ว่าท่านพ่อจะเป็นขุนนางขั้นหนึ่ง แต่ทว่านายน้อยของเรายังไม่ได้
เป็นขุนนาง”

ในส่วนที่เกี่ยวกับการเสแสร้งว่าเป็นบุตรของตระกูลเสนาบดี วังซวน
กำลังแสดงค่อนข้างพิเศษ เฟิงหยูเองคิดว่าวังซวนต้องทำสิ่งที่คล้ายกัน
ในอดีต ในความเป็นจริงแล้วแม้แต่การพาดพิงถึงสุราซานซิ่งก็ทำให้
หยวนเฟยพัฒนาความเข้าใจโดยปริยาย

ผู้พิพากษาได้ยินวังซวนพูดเช่นนี้ อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้รู้สึกผ่อนคลาย
แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้เป็นขุนนาง แต่คนที่เขาเอ่ยชื่ออกมาเป็นเสนาบดี
คนปัจจุบัน ซึ่งสถานะต ่ากว่าคนเพียงคนเดียวและเหนือผู้คนนับไม่ถ้วน
! แม้ว่าเขาจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของผู้คนตรงหน้าเขา แต่เขาก็
ค่อนข้างจะคาดเดาผิดพลาดเกี่ยวกับตัวตนของพวกเขา ถ้าสิ่งที่พวก
เขาพูดเป็นความจริง ยิ่งกว่านั้นแม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่
กล้าที่จะปลอมแปลงความสัมพันธ์กับเจ้าหน้าที่ระดับสูงเช่นนี้ เมื่อคิด
เกี่ยวกับมัน พวกเขาควรจะเป็นคนที่มีพื้นฐาน ไม่ว่าเขาจะด้วยวิธีใด

เฟิงหยูเองดึงเก้าอี้มามอบให้ผู้พิพากษา “ใต้เท้า ได้โปรดนั่งเถิด”

ผู้พิพากษาพยักหน้าและขอบใจก่อนนั่งที่ขอบของเก้าอี้

การแสดงออกของหยวนเฟยนั้นน่าเบื่อ และเปิดเผยว่าเขาไม่ต้องการ
พูดออกจากการสนทนาเพื่อให้วังซวนจัดการ เมื่อเห็นผู้พิพากษานั่งลง
วังซวนให้หวงซวนส่งขนมอบไปให้บ่าวรับใช้ จากนั้นเฟิงหยูเองหั่นสอง
ชิ้นแล้ววางไว้ข้างผู้พิพากษา ผู้พิพากษาจะกล้ากินได้อย่างไร เขานั่งอยู่
ที่นั่นและฟังวังซวนสนทนากับเขาอย่างเฉยเมย “ข้าสงสัยว่าท่านจะไป
เที่ยวที่ไหน ? ” ก่อนหน้านี้นางได้ยินหวงซวนพูดถึงว่าพวกเขาจะไปทาง
เหนือ นางยังได้รับการมองที่มีความหมายจากเฟิงหยูเอง ดังนั้นนางจึง
ถามคำถามนี้

ผู้พิพากษาเริ่มคิดทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ เขาพยายามอย่างดีที่สุดที่จะ
คิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างฟุงชิงและตระกูลตวนทางภาคเหนือ
จากนั้นเขาก็ตัดสินว่าเสนาบดียังไม่ได้บอกอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่ฝ่ายใด
เมื่อองค์ชายสามสูญเสียอำนาจ เขาไม่ได้ถูกจับกุม เมื่อเขาได้รับอำนาจ
เขาดูเหมือนจะไม่ใช่คนใกล้ชิดองค์ชายสาม โดยรวมเขาควรอยู่ใน
ตำแหน่งที่เป็นกลาง

เมื่อทำการตัดสินนี้แล้วเขาก็สงบลงเล็กน้อย และกล่าวว่า “เจ้าหน้าที่ผู้
ต ่าต้อยนี้กำลังจะไปทางเหนือ วันเกิดของผู้นำตวนใกล้จะมาถึง และ
เจ้าหน้าที่ผู้ต ่าต้อยคนนี้กำลังจะไปร่วมงานฉลองขอรับ” พูดอย่างนี้เขา
แสดงความจริงใจ และพยายามใช้สิ่งนี้ทำให้พวกเขาตกใจ

บ่าวรับใช้สามารถเข้าใจความตั้งใจของเขา และกล่าวเสริมว่า “คุณหนู
สามของใต้เท้าหลู่จะแต่งงานกับชาวเหนือ นางเป็นอนุคนที่สิบสองของ
ผู้นำตวน และนางก็เป็นที่โปรดปรานมากที่สุด” เมื่อนางพูดสิ่งนี้นาง
ยินดีมาก ในสายตาของนางถึงแม้ว่าเสนาบดีจะมีความสำคัญ แต่
ภาคเหนือก็เป็นประตูของราชวงศ์ต้าชุนไปทางภาคเหนือ ตระกูลตวน
นั้นมีลักษณะคล้ายกับราชวงศ์ในท้องถิ่น สำหรับใต้เท้าหลู่ที่เกี่ยวข้อง
กับตระกูลตวนผ่านการแต่งงาน สถานะของเขาไม่ง่ายเหมือนแค่ผู้
พิพากษาขั้นหก

“โอ้ ? ” วังซวนมองผู้พิพากษาหลู่และหัวเราะ แล้วกล่าวว่า “ท่านเป็น
พ่อตาของผู้นำตวน”

“ข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้าเลยขอรับ” ผู้พิพากษาหลู่หน้าผากเปียกโชกด้วย
เหงื่อและเขาอดไม่ได้ที่จะจ้องบ่าวรับใช้ “หยุดพูด ! ” จากนั้นเขาพูดกับ
วังซวน “ท่านฮูหยินน้อยพูดเกินไปขอรับ นางเป็นอนุขั้นต ่า คำว่าพ่อตา
ใช้ไม่ได้ขอรับ ท่านฮูหยินน้อยได้โปรดอย่าพยายามหยอกล้อเจ้าหน้าที่
ผู้ต ่าต้อยคนนี้เลยขอรับ”

วังซวนหัวเราะเบาๆ “ใต้เท้าหลู่ดูเหมือนจะไม่แก่กว่าวัยกลางคน ข้า
สงสัยว่าบุตรสาวของเจ้าควรจะอายุเท่ากันกับบ่าวรับใช้ของข้าใช่
หรือไม่ ? ” นางชี้ไปที่หวงซวน เสียงของนางผ่อนคลายราวกับว่าพวก
เขากำลังพูดคุยกันเฉย ๆ

ผู้พิพากษาหลู่รู้สึกอายเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานเขาพยักหน้า
“บุตรสาวของข้าแต่งงานตอนต้นปี เมื่อนางออกจากบ้าน นาง…เพิ่งจะ
ถึงวัยปักปิ่นขอรับ”

“โอ้” วังซวนพยักหน้าแล้วหันไปพูดกับหยวนเฟย “ข้าได้ยินท่านพ่อพูด
ว่าผู้นำตวนอายุ 50 กว่าแล้ว แม้กระนั้นเขาก็ยังแข็งแรง เขายังคงมี
สุขภาพที่ดีอยู่”

หยวนเฟยพูดด้วยน ้าเสียงต ่า “ผู้นำตวนได้รับหน้าที่ปกป้องภาคเหนือ
เป็นเวลาหลายปี สถานที่หนาวเย็นนั้นดีที่สุดสำหรับการบ่มเพาะ
ร่างกาย เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะมีสุขภาพที่ดี เขาสามารถเปรียบเทียบ
กับชายวัย 40 ปีจากภาคกลาง”

“ดูเหมือนว่าภาคเหนือเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ” วังซวนพูดด้วย
รอยยิ้มที่สดใส “มันน่าละอายที่เราเพิ่งจะไปชิงโจว ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ไม่
งั้นข้าก็อยากจะไปทางเหนือ”

นัยน์ตาของหยวนเฟยสว่างขึ้น และเขาก็กล่าวทันทีว่า “ถ้าเจ้าอยากไป
สามีจะพาเจ้าไปหลังจากปีใหม่ เราสามารถไปที่ตระกูลตวนเพื่อจิบชา
หนึ่งถ้วย”

ใบหน้าของวังซวนเปลี่ยนเป็นสีแดง และนางก้มหัวลงเล็กน้อย

ใครจะรู้ว่าการกระทำนี้จะถูกสังเกตโดยผู้พิพากษาหลู่ อย่างไรก็ตาม
เรื่องนี้ทำให้เขาผ่อนคลายเล็กน้อย อย่างน้อยนายน้อยและฮูหยินน้อย
คนนี้ดูเหมือนจะไม่ปฏิเสธภาคเหนือ จากใบหน้าของผู้นำตวน พวกเขา
ไม่ควรปล่อยให้เขารู้สึกอายเกินไป

วังซวนแอบจ้องที่เฟิงหยูเอง และเห็นนางพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นนาง
ยิ้มและพูดกับผู้พิพากษาหลู่ “การเดินทางไปทางเหนือนั้นค่อนข้างไกล
ข้าหวังว่าผู้พิพากษาหลู่จะเพลิดเพลินไปกับการเดินทางที่สงบสุขโดย
ไม่ต้องกังวล มันไม่ดีที่จะทิ้งขนมอบไว้นานเกินไป นำพวกมันกลับมาให้
ฮูหยินของท่านทาน”

ราวกับว่าผู้พิพากษาหลู่ได้รับการอภัยโทษในขณะที่เขายืนขึ้นอย่าง
รวดเร็วและกล่าวคำอำลา นำบ่าวรับใช้ของเขาออกจากห้อง หวงซวน
ติดตามพวกเขาไปที่ประตูและอ้อยอิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็พยักหน้า
ให้คนที่อยู่ข้างในก่อนที่วังซวนจะถามเฟิงหยูเองว่า “คุณหนูมีอะไรกับผู้
พิพากษาหลู่หรือไม่เจ้าคะ ? ”

เฟิงหยูเองยักไหล่และนั่งแล้วกล่าวว่า “มีปัญหากับเขาอย่างแน่นอน แต่
ปัญหาของเขาไม่เกี่ยวข้องกับเรา เหตุผลที่ข้าพาเขาเข้ามาเพื่อยืนยัน
เรื่องหนึ่ง ตามปกติแล้วแม้ว่าคำพูดของฝ่ายตรงข้ามทางภาคเหนือจะ
ไม่ได้รับการเปิดเผยต่อสาธารณะ แต่เมื่อมีการเปิดเผยการกระทำของ
องค์ชายสาม เจ้าหน้าที่ทุกคนในทุกระดับควรเข้าใจว่าตระกูลตวนนั้นไร้
ความหวังอย่างแท้จริง แม้ว่าจิตใจของผู้พิพากษาที่ต ่าต้อยจะไม่สว่าง
นักสำหรับขุนนางขั้นหกที่จะลอง และการประจบประแจงตวนมู่อันกัว
นั้นลำบากมาก ข้าพูดว่าข้าสงสัยว่าพวกเขาจะมอบของขวัญฉลองวัน
เกิดของตวนมู่อันกัวแบบไหน ปรากฎว่าบุตรสาวของเขากลายเป็นอนุ”

เฟิงหยูเองขมวดคิ้วแน่น ยิ่งนางพูดมากเท่าไรนางก็รู้สึกว่ามีอะไร
บางอย่างหลุดออกไป “เพราะบุตรสาวของเขาแต่งงานกับตระกูลตวน
เขาจึงสามารถไปร่วมงานฉลองวันเกิด…” นางพึมพำกับตัวเอง และ
รู้ตัวทันทีว่า “ไม่ถูกต้อง”

วังซวนและคนอื่น ๆ มองนางทันที และได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวว่า “มัน
ตรงกันข้าม ผู้พิพากษาต ่าต้อยก็สามารถพาบุตรสาวของเขาแต่งงานไป
ทางเหนือได้ ใครอยู่ตรงกลางทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ? หรืออาจจะบอกว่ามี
การเชื่อมโยงระหว่างเขากับตระกูลตวนแล้ว” ดวงตาของเฟิงหยูเองเผย
ให้เห็นแสงที่เย็นชา และเยือกเย็น “นั่นก็ดีเช่นกัน ข้าเป็นห่วงว่าข้าไม่
สามารถเข้าไปในประตูคฤหาสน์ของพวกเขา ผู้พิพากษาหลู่คนนี้จะเป็น
จุดเริ่มต้นของเรา”

หวงซวนรู้สึกงงและถามว่า “คุณหนูมีแผนอะไรหรือเจ้าคะ ? “

เฟิงหยูเองโบกมือแล้วยืนขึ้น “มีแผนแน่นอน แต่…ขอให้ข้าคิดให้ดีกว่า
นี้ก่อน”

………..

“อย่าพูด ให้ข้าคิดให้รอบคอบมากขึ้น” ในห้องครัวของตำหนักศศิ
เหมันต์, เฟิงจื่อหรูและหยิงเชานั่งข้างกัน เขาประสานมือเข้าด้วยกัน
นิ้วก้อยที่หายไปของเขาอยู่ที่ด้านล่าง และมือของเขายังคงพันด้วย
ผ้าพันแผล

เขาจะถูกพาไปที่โรงหมอหลวงทุกวัน เหยาเซียนจะเข้าไปในพระราชวัง
เป็นการส่วนตัวเพื่อให้ยาแก่เขาก่อนที่จะส่งเขากลับไปที่ตำหนักศศิ
เหมันต์ หลังจากอาศัยอยู่ที่นั่นสองสามวัน เฟิงจื่อหรูรู้สึกมากขึ้นว่ามี
เรื่องที่ถูกปกปิดอยู่ในตำหนักศศิเหมันต์

เขาเป็นเด็กที่มีความคิดเสมอ และนับตั้งแต่เขาเข้าสู่ตำหนักศศิเหมันต์
เขาต้องการที่จะไปคารวะพราชายาหยุนหลายครั้ง แต่เขาก็ถูกปฏิเสธ
เสมอ ในที่สุดเขาก็จัดการให้พวกนางยอมรับเมื่อเช้านี้ แต่เขาได้รับ
อนุญาตให้คารวะจากนอกประตูเท่านั้น มีคนข้างในตอบ แต่ใช้ข้อแก้ตัว
ที่นางยังไม่ได้ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่เพื่อส่งเขาออกไป

ในปัจจุบันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เฟิงจื่อหรูคำนวณขนาดห้องครัวเล็ก ๆ นี้ ไม่
ว่าจะพูดอะไรเขาก็ยังเป็นเด็กที่มาจากตระกูลใหญ่ แม้จะย้อนกลับไป
ในอดีตคฤหาสน์เฟิงทุกครั้งที่มันอยู่ในช่วงเวลานี้ห้องครัวจะเตรียม
อาหารสำหรับพวกฮูหยิน คุณหนู และคุณชาย พราชายาของตำหนัก
แห่งนี้มีเกียรติเพียงใด ไม่ว่าจะพูดอะไร ครัวควรเตรียมของขบเคี้ยวใช่
ไหม

ตอนแรกเขาหิว แต่เขายังเป็นแขกในคฤหาสน์หลังนี้ หากบ่าวรับใช้
ไม่ได้นำของว่างมาให้ เขารู้สึกละอายใจที่จะถาม นี่คือเหตุผลที่เขานำ
หยิงเชามาที่ห้องครัว เป็นผลให้เขาพบว่าห้องครัวว่างเปล่าอย่าง
สมบูรณ์ นอกจากเนื้อสัตว์และผักที่เหลืออยู่ ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว

ท้องของเขาร้องและหยิงเชามองเฟิงจื่อหรู นางเอามือลูบท้อง นางก็หิว
ด้วย แต่ทำไมนายน้อยของนางพานางมาที่นี่ ไม่มีอะไรที่นี่ !

เฟิงจื่อหรูนั่งอยู่ที่โต๊ะสักพักหนึ่งหลังจากนั้นก็เกิดความคิดขึ้นมา เมื่อ
กระโจนขึ้น เขาเอานิ้วแตะที่ริมฝีปากของเขาและทำท่าให้หยิงเชาเงียบ
เด็กสองคนแอบออกมาจากห้องครัวและพบมุมซ่อน เอียงของศีรษะ
ลานด้านหน้าของแท่นดูดาวสามารถมองเห็นได้

เฟิงจื่อหรูกอดเข่าของเขา และนั่งลงบนพื้น ยิ่งเขาดูมากเท่าไหร่ นาง
กำนัลของตำหนักศศิเหมันต์นอนเร็วมาก 21.00 น. ดังนั้นทำไมทุก
อย่างจึงเงียบ ทำไมถึงไม่มีแม้แต่คนเดียวที่เดินไปรอบ ๆ ? นางกำนัล
หลับแล้วและผู้ดูแลก็หลับแล้ว นอกจากนี้เขายังไม่เคยเห็นองครักษ์เงา
ปรากฏตัว เขาวิเคราะห์ว่าหากพวกเขาสองคนทำตัวแอบอยู่ใน
คฤหาสน์ขององค์หญิง องครักษ์เงาจะออกมานานแล้ว ? แต่ทำไม
สถานที่แห่งนี้ที่ควรจะปลอดภัยที่สุดดูเหมือนจะเป็นคนที่เข้มงวดมาก ๆ
?

หยิงเชาเอนพิงกำแพง และง่วงจนถึงจุดที่ต้องการนอน นางพูดกับเฟิงจื่
อหรู “นายน้อย เรากลับห้องกันเถิดเจ้าค่ะ หยิงเชาง่วงนอนมากเจ้าค่ะ”

เฟิงจื่อหรูมองนางและคิดเกี่ยวกับมัน ลุกขึ้น เขากล่าวว่า “ข้าจะพาเจ้า
ไปนอน” หลังจากพูดอย่างนี้แล้วเขาก็ช่วยหยิงเชาลุกขึ้น และเริ่มเดิน
แต่ทิศทางที่เขาเข้าไปนั้นไม่ใช่ห้องนอนของเขาเอง เขากำลังมุ่งหน้าไป
ยังห้องนอนของพราชายาหยุน

เด็กสองคนเดินต่อไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางพวกเขาไม่พบอุปสรรคใด ๆ
หลังจากพวกเขามาถึงห้องนอนของพราชายาหยุน ในที่สุดพวกเขาก็ได้
ยินเสียงหญิงเย็นชา “หยุด ! ”

เฟิงจื่อหรูหยุดและบอกกับหยิงเชาอย่างเงียบ ๆ ว่า “อย่ากลัวเลย”
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น และถามว่า “เจ้าประจำอยู่ที่ไหน? ข้าคือเฟิงจื่
อหรู”

ทันใดนั้นวิสัยทัศน์ของเขาก็พร่ามัว และเด็กสาวคนหนึ่งปรากฏตัวต่อ
หน้าเขา สวมชุดสีขาวนางมีท่าทางเย็นชา “นายน้อยตระกูลเฟิง นี่ไม่ใช่
สถานที่ที่เจ้าควรมา”

เฟิงจื่อหรูหัวเราะเยาะนาง และพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้องครักษ์เงา
รู้สึกตกใจอย่างยิ่ง “ทำไมข้ามาที่นี่ไม่ได้ ? พราชายาหยุนไม่ได้อยู่ใน
ตำหนัก”