Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 553 แผนวิกลจริตเริ่มต้นขึ้นแล้ว

แผนวิกลจริตของเฟิงหยูเองก็เริ่มต้นขึ้นในที่สุด เมื่อโจวชูได้รับ 50
เหรียญเงินจากท่านฮูหยินหลู่ หยวนเฟยมองเฟิงหยูเองถูกนำตัวไปโดย
ท่านฮูหยินหลู่ ความกังวลในใจของเขาไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถห้ามได้
มันพุ่งออกมาและสัญชาตญาณที่น่ากลัวก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขาเป็นองครักษ์เงามาหลายปี เมื่อเผชิญกับอันตราย สัญชาตญาณ
ของเขาเต้นแรงอย่างมาก สัญชาตญาณบอกเขาว่าเฟิงหยูเองออกไป
ข้างนอกและไปทางเหนือเพียงลำพังนั้นอันตรายอย่างยิ่ง

เช่นเดียวกับที่เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อดึงเฟิงหยูเองกลับมา โจวชูขยับไป
แล้วปิดกั้น เขาลดเสียงกล่าวว่า “นึกถึงภาพรวมในใจ”

หยวนเฟยสูดหายใจลึก ๆ และในที่สุดก็สงบลงเล็กน้อย แต่หลังจาก
สงบสติอารมณ์ เขาถอนหายใจอย่างขมขื่น องค์หญิงที่ไม่ได้เดินทางไป
พร้อมกับองค์ชายของเขานั้นอันตรายมาก เป็นผลให้นางจบลงด้วย
ความคิดเช่นนี้ สิ่งนี้จะเป็นไปด้วยดีได้อย่างไร ?

ในเวลานี้หวงซวนก็กลับมาแล้ว อย่างไรก็ตามนางไม่ได้นำฉิงเล่อมา
ด้วย นางกลับไปข้างหยวนเฟย เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองไม่อยู่แล้ว นางรู้ว่า
เฟิงหยูเองถูกพาไปแล้ว ความสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง แต่
มันหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะมีการพูดอะไร แผนก็ดำเนินไป
เรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาไม่สามารถห้ามเฟิงหยูเองได้

ดังนั้นนางจึงกล่าวกับหยวนเฟยด้วยความเคารพว่า “นายน้อย ผู้ดูแล
โสเภณีบอกว่าผู้หญิงไม่ได้มีไว้ขาย หากนายน้อยสนใจในสินค้าอื่นของ
เขา นายน้อยสามารถเลือกคนอื่นได้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ขาย ? ”

หยวนเฟยโกรธและสะบัดแขนของเขาด้วยความโกรธแล้วกล่าวว่า “เขา
คิดว่าข้าคนนี้ไม่สามารถอยู่ได้โดยไม่มีนางงั้นหรือ ? ข้าให้เงินเขา แต่
เขาไม่ต้องการมัน ! หืมม ! ” จากนั้นเขาก็หันหลังกลับ และเดินออกไป
อย่างรวดเร็ว

หวงซวนถอนหายใจ และมองไปทางถนนทางเหนืออย่างระมัดระวัง
ครอบครัวของท่านฮูหยินหลู่เดินทางไปในรถม้าแล้ว และกำลังจะจาก
ไป นางส่ายหัวอย่างไร้ประโยชน์และตามหลังหยวนเฟยไปอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้เฟิงหยูเองนั่งอยู่ในรถม้าของตระกูลหลู่ ดวงตาของนางแดง
จากการร้องไห้และบางครั้งนางก็จะถามท่านฮูหยินหลู่ “ท่านผู้หญิง ฮู
หยินน้อยของข้าจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ เมื่อข้าออกมาจากที่นั้น ฮู
หยินน้อยจะต้องเสียใจมากเจ้าค่ะ”

เมื่ออดีตบ่าวรับใช้ของพวกเขาถูกบังคับให้ออกมา ผู้พิพากษาหลู่ก็
ไม่ได้อารมณ์ดีนัก แม้ว่าคฤหาสน์ของเขาจะมีอนุหลายคนภายใต้การ
กดขี่ของฮูหยินใหญ่ อนุเหล่านั้นอยู่ด้วยความกลัว แม้ว่าพวกนางจะ
สามารถให้กำเนิดบุตร แต่คนเดียวที่รอดชีวิตได้ก็คือบุตรสาว เมื่อ
บุตรสาวเหล่านั้นถึงอายุปักปิ่น พวกนางก็จะแต่งงานออกเรือนไปใน
ฐานะอนุไปยังสถานที่ที่จะก่อให้เกิดประโยชน์ต่อตระกูล โดยปกติเขา
จะสามารถใช้เวลาได้ไม่เกิน 3 วันในแต่ละเดือนกับอนุ สำหรับอนุชั้นต ่า
พวกนางอาจไม่ได้รับโอกาสในแต่ละเดือน

ยิ่งกว่านั้นไม่มีใครพูดได้ ฮูหยินแย่กว่าอนุ และอนุก็เลวร้ายยิ่งกว่าโจร
แน่นอนว่าโจรนั้นแย่กว่าคนที่ขโมยไม่ได้1 บ่าวรับใช้คนนั้นอยู่ใน
ตำแหน่งที่ถูกขโมย เมื่อรวมกับความกล้าหาญของนาง ทำให้นางกล้า
นำผู้พิพากษาหลู่มาทำสิ่งสกปรก ในขณะที่ท่านฮูหยินหลู่หลับ โดย
ธรรมชาติแล้วตำแหน่งของนางในหัวใจของผู้พิพากษาหลู่นั้นแตกต่าง
กัน

มันจะเป็นเรื่องยากมากที่จะพบบ่าวรับใช้ที่ไม่เหมือนใครในอนาคต !
เมื่อคิดเช่นนี้ผู้พิพากษาหลู่รู้สึกไม่พอใจมากขึ้น แต่เขาไม่กล้าระบาย
ความแค้นของตนต่อฮูหหยิน ดังนั้นมันจึงถูกนำมาลงที่เฟิงหยูเองแทน

ก่อนที่ท่านฮูหยินหลู่จะตอบสิ่งที่เฟิงหยูเองพูด ผู้พิพากษาหลู่โกรธก็
ตะโกนขึ้นมาทันที “เจ้าช่วยเด็กตัวน้อยนี้ ! เป็นเจ้านายยังไง ทาสที่เรา
ซื้อไปแล้วยังจำคนอื่นได้ว่าเป็นเจ้านายของนาง อะไรคือจุดประสงค์
ของการมีทาสแบบนี้”

เฟิงหยูเองขดตัวเป็นลูกบอลด้วยความกลัว แม้กระนั้นนางก็พูดจาเย็น
ชากับตัวเอง นางบอกกับตัวเองว่าหยวนเฟยเป็นคนที่ขี้โมโหและดูแย่
แต่ใครจะรู้ว่าคนที่โกรธและมึนเมาอย่างแท้จริงคือผู้พิพากษาหลู่ ใน
วันที่เขาไปที่ห้องของหยวนเฟย เขาดูเหมือนจะเชื่อฟังมาก แต่ใครจะรู้
ว่าเขาจะเปลี่ยนไปราวกับพลิกหน้าหนังสือได้อย่างรวดเร็ว

แต่เขาตะโกนเพียงเล็กน้อย การให้เขาทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้จริง ๆ ด้วย
การที่มีท่านฮูหยินหลู่ แม้ว่าลิ้นและริมฝีปากของเขาจะเร็ว แต่ผู้
พิพากษาหลู่ก็หยุดที่นี่ได้

ท่านฮูหยินหลู่มีสีหน้าหม่นหมองขณะมองเขาและพูดจาเย้ยหยันอย่าง
เยือกเย็นว่า “ตอนนี้ข้ามีเด็กผู้หญิงที่ไม่มีประสบการณ์อยู่ข้าง ๆ เจ้า
เจ้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย ? สิ่งนี้เลวร้ายยิ่งกว่าอีตัวนั่นหรือไม่ ? ข้า
กำลังบอกเจ้าว่าถ้าเจ้าต้องการที่จะไปถึงตำแหน่งผู้พิพากษาของชิงโจว
เจ้าต้องพึ่งพาตระกูลตวน ไม่อย่างนั้นจะขึ้นอยู่กับการเชื่อมสัมพันธ์เล็ก
ๆ น้อย ๆ ของเจ้า อย่าไปสนใจแม้แต่เรื่องนี้”

เมื่อตำแหน่งผู้พิพากษาของชิงโจวถูกกล่าวถึง ผู้พิพากษาหลู่ก็เหี่ยวเฉา
ทันที ตำแหน่งที่เขาหวังว่าจะได้มานั้นต้องอาศัยตระกูลตวน มิฉะนั้น
แล้วทำไมเขาถึงไม่เคยประสบความสำเร็จแม้ว่าเขาจะทำงานในเงามืด
มาหลายปี

เมื่อเห็นว่าฉิงเซินเงียบ ท่านฮูหยินหลู่กลอกตาจากนั้นเอื้อมมือไปที่เฟิง
หยูเอง เสียงของนางลดลง “อย่ากลัวเลย เขาเป็นเพียงเสือกระดาษ2
มันดีสำหรับคนที่กลัว แต่เขาไม่มีความสามารถอื่น ๆ เมื่อเจ้าทำงานใน
คฤหาสน์ของเสนาบดี นายน้อยของเจ้าก็มีอารมณ์แบบนี้เช่นกัน เมื่อ
นึกถึงฉากแบบนี้เป็นสิ่งที่เจ้าคุ้นเคย”

เฟิงหยูเองพยักหน้าพูดอย่างเห็นด้วย “ท่านใต้เท้าหลู่และท่านฮูหยินหลู่
เป็นคนดีจริง ๆ ดีกว่านายน้อยคนก่อนจริง ๆ เจ้าค่ะ …” เมื่อนางพูดคำ
ว่านายน้อย ดวงตาของนางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง และท่านฮูหยินหลู่ก็
เริ่มปลอบนาง

แต่การปลอบใจก็เป็นเช่นนั้น ท่ามกลางสิ่งที่นางพูด นางก็ไม่ลืมเหตุผล
ที่นางซื้อเฟิงหยูเอง บางครั้งนางจะถามเกี่ยวกับบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับ
คฤหาสน์ของเสนาบดี และเฟิงหยูเองจะพูดจาวกวน จากนั้นนางก็จะ
วนการสนทนาย้อนกลับไปถึงวิธีที่เสนาบดีฟุงเข้ากันไม่ได้กับเสนาบดี
จินหยวน ในท้ายที่สุดเฟิงจินหยวนสูญเสียตำแหน่งในฐานะขุนนาง ใน
เวลาเดียวกันนางก็บอกว่านางชื่อเชี่ยนจิน

คนทั้งสามในรถม้าต่างก็มีความคิดของตนเองขณะที่พวกเขารีบไปทาง
เหนือ กลุ่มของวังซวนที่ถูกทิ้งไว้ในชิงโจวและรออย่างใจจดใจจ่อ แต่ไม่
กล้าตามไปทางเหนือ อย่างไรก็ตามตระกูลหลู่อาจถูกมองว่าเป็นงูใน
ดินแดนของมัน นอกจากท่านฮูหยินหลู่ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลตวนแล้ว
พวกเขาก็ซื้อบ่าวรับใช้ใหม่ทันที ด้วยความปั่นป่วนขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้น
มันแน่นอนว่าจะทำให้คนที่มีแรงจูงใจในการสังเกต บางทีอาจมีคนที่
เริ่มสอบสวนแล้ว ถ้าพวกเขาเคลื่อนไหวตอนนี้มันจะอันตรายเกินไป

กลุ่มของวังซวนติดอยู่ที่ชิงโจว อย่างน้อยที่สุดพวกเขาจะต้องรอสามวัน
ก่อนที่พวกเขาจะเปลี่ยนรูปลักษณ์และออกเดินทางอีกครั้ง ในเวลานี้
กองทัพใหญ่ของซวนเทียนหมิงยังคงเดินทางข้ามภูเขาต่อไป ทักษะการ
ขี่ม้าของเป่ยฟูหรงพัฒนาไปมากในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แต่มันก็ยังคง
น่าอึดอัดใจ นางไม่เป็นธรรมชาติมากเท่ากับเฟิงหยูเอง

เป่ยจื่อ และซวนเทียนหมิงวางนางไว้ตรงกลางเพื่อปกป้องนาง ในชื่อ
มันคือการปกป้องนาง แต่พวกเขาสังเกตนางจริง ๆ เป่ยฟูหรงไม่รู้ว่าเกิด
อะไรขึ้นและมุ่งเน้นไปที่การควบคุมม้าทั้งหมด นางกลัวว่าม้าจะพยศ
บนภูเขาที่ขรุขระและเหวี่ยงนางออกไป

เป่ยจื่อสังเกตเห็นความกระวนกระวายใจของนาง และกล่าวว่า “ถ้าเจ้า
รู้ว่าวันนี้จะมาถึง เจ้าควรฝึกขี่ม้า”

“หืม ? ” ฟู่โหร่งสะดุ้ง และไม่เข้าใจสิ่งที่เป่ยจื่อหมายถึง “ข้าจะรู้ได้
อย่างไรว่าวันนั้นจะมาถึง ? ” นางจ้องมองตากว้าง “นี่คือสิ่งที่ข้าสะดุด
ข้ากำลังบังคับตัวเองให้ทำเช่นนี้ มิฉะนั้นบุตรสาวของช่างฝีมืออย่างข้า
จะเรียนรู้วิธีการขี่ม้าได้อย่างไร”

เป่ยจื่อยิ้มเยาะ “เจ้าเป็นบุตรสาวของช่างฝีมือจริง ๆ แต่ไม่ใช่สหายสนิท
ของเจ้าคนหนึ่งที่เรียบง่าย นอกจากบุตรสาวของตระกูลเฟิงบอกข้าไม่
ว่าจะเป็นหวู่หยาง หรือบุตรสาวของแม่ทัพปิงหนาน นอกจากองค์หญิง
ของเราเองซึ่งหนึ่งในนั้นไม่ได้เป็นคนที่มีความสามารถมาก? หากเจ้า
ต้องการเข้าร่วมกับพวกเขา เจ้าควรเตรียมการ การขี่ม้าเป็นสิ่งที่จะทำ
ไม่ช้าก็เร็ว”

“หืม” เป่ยฟูหรงกลอกตาของนาง “เพื่อให้สามารถเป็นสหายกับพวกเขา
เหล่านี้คือความสามารถของท่านพ่อของข้า แต่ใครบอกว่าข้าต้องรู้
วิธีการทำทุกสิ่งที่สหายของข้าสามารถทำได้ ? ไปถามเทียนหยูว่านางขี่
ม้าเป็นหรือไม่ ? ”

เป่ยฟูหรงตอกกลับทุกอย่างที่เฟ่ยจื่อกล่าวไว้โดยไม่ปล่อยให้สิ่งใดผ่าน
ไป เป่ยจื่อถูจมูกของเขาและคิดกับตัวเองว่าไม่มีสหายแม้แต่คนเดียว
ขององค์หญิงที่ขาดสติปัญญา แต่เป่ยฟูหรง โอ้ เป่ยฟูหรง ฉันต้องการดู
ว่าเจ้าจะเสแสร้งได้นานแค่ไหน

กองทัพยังคงอยู่บนภูเขาต่อไปอีกห้าวันก่อนจะมาถึงในชิงโจว แต่
กองทัพไม่สามารถเดินทางไปตามถนนสายหลัก พวกเขาจะเริ่มเดิน
สำรวจรอบภูเขาอีกรอบ ในวันนั้นเวลาประมาณเที่ยงคืน เป่ยจื่อนำ
จดหมายลับมาให้ซวนเทียนหมิง ในขี้ผึ้งปิดผนึกคือตัวอักษร “ซวน”
ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ว่าวังซวนส่งมา

ซวนเทียนหมิงเปิดจดหมายและไม่สามารถช่วยได้ เขาตกใจ เป่ยจื่อไม่
เข้าใจว่าทำไมเจ้านายของเขาถึงแสดงออกเช่นนี้ เมื่อมองไปที่เนื้อหา
เขาก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนด้วยความกลัว

“….” ผู้หญิงคนนั้นกล้าเกินไปใช่มั้ย

มือซวนเทียนหมิงกำจดหมายแน่นเหมือนจดหมายถูกขยี้เป็นลูกบอล
นิ้วมือของเขาเริ่มปรากฏ

เฟิงหยูเอง เจ้าคิดจะทำอะไรอยู่ ! ซวนเทียนหมิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
และต้องพยายามทั้งหมดเพื่อป้องกันตัวเองจากการไล่ล่านาง ในเวลานี้
ความคิดภายในของเขาเหมือนกับของเป่ยจื่อ “ค้นหาคนที่จะสอบสวน
ให้ความสนใจเพียงเพื่อดูว่ามีคนที่น่าสงสัยใด ๆ ก็ตามที่ตามหลัง
ตระกูลหลู่หรือไม่ เราต้องรับรองความปลอดภัยขององค์หญิง”

เป่ยจื่อพยักหน้า และไปจัดการมันทันที

ห้าวันต่อมามีข่าวเพิ่มมากขึ้น เป่ยจื่อบอกซวนเทียนหมิง “นอกจากกลุ่ม
ของวังซวนที่เดินทางไปทางเหนืออย่างต่อเนื่อง ไม่มีใครที่น่าสงสัยพะ
ยะค่ะ” เขาหยุด และกล่าวต่อว่า “มันไม่ใช่แค่ตระกูลหลู่ที่ไม่มีใคร
ติดตาม แม้แต่กลุ่มของวังซวนก็ไม่ได้ติดตาม เมื่อคิดถึงเรื่องนี้คน
เหล่านั้นก็ไปค้นหาที่เมืองหลวง”

เขาจำได้ว่าสิ่งที่เขาได้ยินในคืนนั้นระหว่างเป่ยฟูหรงและชายชุดดำ เขา
ยังงงกับเรื่องนี้ แต่เขาก็ยังพบเหตุผลในการเก็บเป่ยฟูหรงไว้ในช่วงไม่กี่
วันที่ผ่านมา มิฉะนั้นเมื่อเป่ยฟูหรงได้เปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับการ
เคลื่อนไหวของเฟิงหยูเอง เขาจะลงมือฆ่านางทันที

ซวนเทียนหมิงได้ยินสิ่งนี้และไม่รู้สึกแปลกใจ เอียงร่างของเขาไป
ด้านข้างเขาและมองไปในทิศทางของค่ายที่เป่ยฟูหรงนอน ตั้งแต่วัยเด็ก
จนถึงปัจจุบันเขาไม่เคยบ่นเกี่ยวกับการเกิดมาในตระกูลของฮ่องเต้
สำหรับเขาไม่ว่าจะเป็นองค์ชายหรือสามัญชน พวกเขาล้วนมีชีวิตอยู่
การที่เป็นองค์ชายมีความรับผิดชอบเพิ่มขึ้นและต้องต่อสู้อีกสองสาม
ครั้ง ยิ่งกว่านั้นนั่นคือสิ่งที่ความทะเยอทะยานของเขาวางอยู่ เขาจึง
พบว่ามันค่อนข้างสบาย

แต่การเดินทางเหล่านี้แตกต่างกัน ตอนนี้ชีวิตของเขามีผู้หญิงคนหนึ่ง
และผู้หญิงคนนั้นมีนิสัยและงานอดิเรกเกือบจะเหมือนกับเขา เมื่อมีการ
พูดถึงการต่อสู้ เด็กหญิงคนนั้นก็จะเด้งเท้าออกจากพื้น นางมีความสุข
มากกว่าเขา ตอนแรกเขารอคอยที่จะให้ทั้งสองยืนอยู่บนสนามรบ
ด้วยกัน อย่างไรก็ตามเด็กหญิงคนนั้นได้ทิ้งบ่าวรับใช้และองครักษ์เงา
ของนางแล้ว นางรู้ว่ากองทัพจะเดินทางช้า การเดินทางไปทางเหนือ
จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสี่เดือน ตลอดสี่เดือนเขาจะเป็นห่วงมากแค่
ไหน ?

จากลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านใบไม้ไปจนถึงลมหนาวทำให้กระดูกของ
พวกเขาหนาวเหน็บในที่สุดหิมะก็เริ่มตกลงมา

สองเดือนผ่านไป…