Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 558 สนใจทันที

เป่ยฟู่หรงเงยหน้าขึ้น เมื่อลมและหิมะปะทะกับใบหน้าของนางที่ซีดจาก
ความเย็น คิ้วของนางก็ปกคลุมไปด้วยหิมะ อย่างไรก็ตามดาบเย็นเฉียบ
ที่จ่ออยู่ที่คอของนางไม่เย็นเท่ากับหัวใจครึ่งหนึ่งที่ตายด้านไปแล้วของ
นาง

“หากเจ้าไม่พบนาง นั่นเป็นเพราะเจ้าไร้ความสามารถเอง หากข้อมูล
นั้นไม่ถูกต้ององค์ชายเก้าจะแจ้งข้อมูลที่เป็นเท็จให้ข้าหรือ ตอนนี้มี
ความเป็นไปได้สองแบบ หนึ่งคือเจ้าเป็นคนโง่ สองคือตัวตนของข้า
ได้รับการเปิดเผย ไม่จำเป็นต้องมองข้าแบบนี้ ข้าไม่กลัวตาย แม้ว่าเจ้า
จะฆ่าข้าที่ภูเขาป่าเหล่านี้ จะมีเพียงซากศพอื่นอยู่ทั้งหมด ข้าได้พูดและ
ทำทุกอย่างที่ทำได้แล้วสำหรับท่านพ่อของข้า ถ้าข้าไม่สามารถปกป้อง
ท่านพ่อได้อย่างแท้จริง ข้าก็สามารถพูดได้ว่านี่คือสิ่งที่ชีวิตของเขาควร
จะเป็น ใครบอกให้เขาไปพบกับผู้หญิงคนนั้นในเวลาเช่นนั้น ใครบอกให้
พวกเขามีข้า วงจรของสาเหตุและผลกระทบในโลกนี้จบลงด้วยการแก้
แค้นที่นำไปสู่การแก้แค้นที่มากขึ้น ไม่ว่าผู้หญิงของเราจะมีชีวิตหรือ
ตายก็ขึ้นอยู่กับสวรรค์”

นางก้มหน้าลงเผยให้เห็นสีหน้าเศร้าโศก นางยังคงพูดด้วยน ้าเสียงที่ทำ
ให้งงมาก “ครั้งหนึ่งข้าได้ยินว่าผู้ปกครองของเฉียนโจวปฏิบัติต่อนาง
ด้วยความรักอย่างมากมาย ถ้าข้าเป็นบุตรสาวที่นางสูญเสียไปเมื่อ
หลายปีก่อน ทำไมข้าจึงได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ? นางไม่พาข้ากลับไป
และดูแลข้าอย่างถูกต้อง กลับส่งข้ามาทำสิ่งที่อันตรายที่สุด มันเป็น
เรื่องตลกจริง ๆ ”

ยิ่งนางพูดมาก เสียงของนางก็ยิ่งเย็นชาลง ในตอนท้ายนางหัวเราะเบา
ๆ “ไปข้างหน้าแล้วฆ่าข้า ถ้าข้าตายก็ดีเช่นกัน ไม่จำเป็นต้องทนทุกข์อีก
ต่อไป บอกเจ้านายของเจ้าว่าในชีวิตนี้ข้าแค่อยากจะเป็นเป่ยฟู่หรง ข้า
ไม่ชอบตระกูลของเฉียนโจว”

เช่นนี้ทั้งสองยังคงอยู่ในภาวะตกใจ จนกระทั่งดาบเย็นมีหิมะปกคลุม
ในที่สุดดาบก็ถูกถอนออกอย่างช้า ๆ และชายในชุดดำก็อ่อนลงกล่าวว่า
“เจ้านายชื่นชอบเจ้า แต่การต่อสู้ระหว่างราชวงศ์ต้าชุนและเฉียนโจว
กำลังกดดัน เขายังเป็นกังวลอย่างมาก เมื่อเจ้าบอกว่านางกลับไปที่
เมืองหลวง เราจะกลับไปค้นหาอีก มองไปรอบ ๆ กองทัพต่อไป หากมี
สิ่งที่น่าสงสัยเกิดขึ้นให้จดบันทึกไว้” หลังจากพูดอย่างนี้แล้วเขาก็หาย
ตัวไปอย่างรวดเร็วจากฉากหิมะ

เป่ยฟู่หรงรักษาตำแหน่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงของนางไว้ก่อนหน้านี้ นางนั่ง
อยู่บนหิมะพร้อมกับจับหน้าอก เห็นได้ชัดว่านางเป็นกังวลมากเกินไป

เป่ยจื่อซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้และใส่ใจกับสภาพแวดล้อมของเขาอย่าง
ใกล้ชิด หลังจากทำให้แน่ใจว่าบุคคลอื่นได้จากไปแล้ว ในที่สุดเขาก็
ออกมาและวิ่งไปที่ข้างเป่ยฟู่หรงอย่างรวดเร็ว

เป่ยฟู่หรงได้ยินคนวิ่งมาหาและตกใจ นางคิดว่าเป็นชายชุดดำกลับมา
แล้วตะโกนอย่างไม่รู้ตัว “ถ้าเจ้าไปแล้ว ทำไมเจ้าถึงกลับมา ? ” อย่างไร
ก็ตามหันมามองนาง นางพบว่าคนที่มาถึงด้านข้างของนางคือเป่ยจื่อ

นางตัวแข็ง ปากของนางยังคงหุบสนิท ใบหน้าของนางยังคงแสดงให้
เห็นถึงความสิ้นหวัง แต่หัวใจของนางเริ่มเต้นแรง ความรู้สึกกลัวยิ่งขึ้น
ทำให้นางเริ่มอ้าปากค้างเพื่อรับอากาศ

นางถอยกลับไปอย่างไม่รู้ตัว แต่ด้วยการเคลื่อนไหว ความเจ็บปวดอัน
ยิ่งใหญ่มาจากข้อเท้าพลิกของนาง ความเจ็บปวดทำให้เกิดเหงื่อเย็น ๆ
ปรากฏบนคิ้วของนาง แต่นางก็ยังคงทนและถอยต่อไป ราวกับว่าเป่
ยจื่อเป็นต้นเหตุของความหายนะครั้งใหญ่ ถ้าเขาเข้าใกล้ เขาจะกินนาง

เป่ยจื่อมองที่หญิงสาวตรงหน้าเขา และด้วยเหตุผลบางอย่างความรู้สึก
ที่ลึกซึ้งของเขาที่ถูกดึงมาอีกครั้ง เขาสงบตัวเองและพยายามทำให้ดี
ที่สุดเพื่อทำตามปกติ จากนั้นเขาจึงถามเป่ยฟู่หรง “เจ้าถูกครอบงำหรือ
? หรือเจ้าละเมอ ? ” ขณะที่เขาพูด เขาก็กลับมาปรากฏตัวตามปกติอีก
ครั้ง เขาขมวดคิ้วขึ้นเผยให้เห็นลักษณะที่ดุร้าย เป่ยฟู่หรงตกตะลึงและ
หยุดมองดูเขาด้วยท่าทางตะลึงงัน

“หึ ๆ ” เป่ยจื่อมองดูนางด้วยความรังเกียจ “เจ้าทำอะไรอยู่ในหิมะใน
วันที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ เจ้าไม่จำเป็นต้องนั่งตอนถ่าย ! ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ เป่ยฟู่หรงก็ระเบิดทันที “ไอ้บ้า ! เจ้ามันไร้ยางอาย มี
ใครบ้างที่จะพูดแบบนี้ต่อหน้าผู้หญิง ? เจ้ายังเป็นหนึ่งในคนขององค์
ชาย เหตุใดเจ้าจึงไม่ได้เรียนรู้ถึงการขัดเกลาใด ๆ ที่องค์ชายมี ? ชิ ! ไอ้
บ้า ไปไกล ๆ เลย ! ” ถึงแม้ว่านางจะสาปแช่งความรู้สึกกลัว และการ
กดขี่ที่เต็มในหัวใจของนางก็ลดน้อยลงทันที

เป่ยฟู่หรงคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่คนที่มาคือเป่ยจื่อที่น่าเบื่อ ถ้าเป็นคนอื่น
บางทีคำพูดก่อนหน้านี้อาจทำให้เกิดความสงสัยขึ้นมาใช่หรือไม่ ?

เป่ยจื่อเห็นว่าท่าทางของนางสงบลง และเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่
งอก ในช่วงเวลาก่อนหน้านั้นเขากลัวจริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนี้จะตื่นเต้น
มากเกินไป และเปิดเผยเรื่องนี้ หากความจริงเปิดเผย เขาจะไม่มี
ทางเลือกนอกจากพานางไปหาองค์ชายเก้า แม้ว่าองค์ชายของเขาจะมี
ความชัดเจนในเรื่องนี้ เมื่อมันยังเป็นเพียงความเข้าใจโดยปริยาย เขาก็
ยังสามารถปกป้องนาง เมื่อเรื่องนี้ถูกเปิดเผยนางจะต้องตายอย่าง
แน่นอน

“คนนั้นไม่ใหญ่ แต่อารมณ์ก็ไม่เล็ก” เป่ยจื่อเงยหน้าขึ้นมองนาง “มัน
เป็นแค่เรื่องตลก มันมีค่ายิ่งใหญ่เหมือนหมาป่าหรือ ? ข้ามาที่นี่เพื่อ
ตามหาเจ้าด้วยความปรารถนาดีเพราะเจ้าหายไปนาน ข้าพบเจ้า
หลังจากที่ข้าค้นหาทั่วภูเขา ข้าพูด เป่ยฟู่หรง ข้ารู้เพียงว่าองค์หญิงของ
เรานั้นดุร้ายและไม่สามารถควบคุมได้ แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าในหมู่สาว ๆ
ทุกคนจะทำให้คนอื่นต้องกังวลไม่น้อยไปกว่าองค์หญิงที่เรานับถือ”
ขณะที่เขาพูด เขาช่วยเป่ยฟู่หรง “ในหิมะที่ตกหนักอย่างนี้ เจ้านั่งลงบน
พื้น เจ้าร้อนหรือ ? ”

เป่ยฟู่หรงโกรธ ปัดมือของเขา “อย่าดึงข้า ! ถ้าข้าสามารถลุกขึ้นได้ ข้า
จะต้องมานั่งที่นี่หรือไม่ ? เจ้ามีมโนธรรมจริง ๆ ออกมาที่นี่เพื่อตามหา
ข้า ข้าได้เตรียมการสำหรับการพักที่นี่ในชั่วข้ามคืนจนกระทั่งทหาร
พบว่าองค์หญิงจี่อันหายตัวไป” ในเวลานี้เป่ยฟู่หรงรู้สึกขอบคุณอย่าง
มากที่นางข้อเท้าแพลง ไม่เช่นนั้นจะเป็นการยากที่จะจัดการกับเป่ยจื่อ

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะนึกภาพออกมาว่าในสองคน คนหนึ่งพยายามทำ
ให้ดีที่สุดเพื่อหลอกลวงคนอื่น ๆ ในขณะที่อีกคนหนึ่งมีความสุขที่ถูก
หลอก นี่เป็นการรวมกันค่อนข้างดี

หัวใจของเป่ยจื่อถูกดึงอีกครั้ง เมื่อเขาพูดอีกครั้งเสียงของเขาก็นุ่มนวล
ขึ้นโดยกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าข้อเท้าแพลง เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเหลือเจ้า
มากกว่านี้ มิฉะนั้นถ้าเจ้าลุกขึ้นได้ ทำไมเจ้ายังคงนั่งอยู่ที่นี่ มา” เขายื่น
มือออกมาอีกครั้ง “ลุกขึ้น ข้าจะช่วยเจ้า”

เป่ยฟู่หรงถูกย้าย ราวกับว่าลมพัดเกล็ดหิมะเข้าไปในดวงตานาง ความ
เย็นทำให้ดวงตาของนางไหม้

นางเช็ดหน้าอย่างไม่ตั้งใจจากนั้นจับมือของเป่ยจื่อให้ยืนขึ้น ในช่วง
เวลานี้นางสามารถยืนขึ้นได้ แต่นางพบว่าการเดินจะไม่ง่ายอย่างที่คิด
เท้าซ้ายของนางดูเหมือนบวม รองเท้าของนางกดทับเท้านางทำให้นาง
รู้สึกอึดอัดมาก ไม่พูดถึงการเดินแม้แต่การวางเท้าของนางลงบนพื้นก็
เจ็บปวด

เป่ยจื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติและมองลงไปที่เท้าของนาง คิ้วของ
เขาขมวดเข้าหากัน

“มันบวมเหมือนหมั่นโถว แม้กระทั่งรองเท้าก็กำลังจะตะเข็บปริ” เขา
หายใจเข้า “ลืมมันไปเลย ข้าคิดว่าข้าจะทำให้เจ้าง่ายขึ้น ข้าจะพาเจ้า
กลับไป”

เป่ยฟู่หรงรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะทำตัวเข้มแข็ง ไม่ต้องพูดถึงหรือไม่ว่านาง
จะเตือนซวนเทียนหมิงโดยการกลับมาช้า แต่ถ้าชายชุดดำที่เพิ่งออกไป
กลับมาในเวลานี้ ความพยายามทั้งหมดของนางจะไร้ประโยชน์ ดังนั้น
นางพยักหน้าและเฝ้าดูเป่ยจื่อนั่งลงตรงหน้านาง จากนั้นนางก็ปีนขึ้นไป
บนหลังของเขาโดยไม่ถือตัว

เป่ยจื่อลุกขึ้นและขยับร่างของนางเล็กน้อยจากนั้นก็เดินไปพร้อมกับ
กล่าวว่า “เจ้าหนักจริง ๆ ข้าไม่รู้ว่าสิ่งที่เจ้ากินจะทำให้เจ้าตัวใหญ่ขนาด
นี้ ทุกคนบอกว่าผู้หญิงควรผอมและตัวเบา เจ้าจะออกเรือนไปทั้งแบบนี้
ได้อย่างไร”

เป่ยฟู่หรงบิดหูของเขาและโต้กลับ “ไม่ว่าทางใดทางหนึ่งข้าไม่ได้กินคน
ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดเจ้าจะไม่ได้แต่งงานกับข้า เจ้าสนใจทำไมว่าข้าหนัก
หรือไม่”

“ข้าไม่ได้คิดเกี่ยวกับอนาคตของลูกเขยของตระกูลเป่ย ! พูดว่าถ้าเจ้า
กินมากเกินไป ถ้าเขาไม่ชอบเจ้าในอนาคตและรับอนุมา เจ้าจะจัดการ
เรื่องนี้อย่างไร ? ”

“ผู้ชายทุกคนไม่มีอนุหรอกหรือ ? ” นางตอบ “ข้าเองไม่สนใจเลย ดังนั้น
เจ้าจะเป็นห่วงเรื่องอะไร ? ”

เป่ยจื่อบอกกับนางว่า “นั่นเป็นเพราะเจ้ายังไม่เคยเจอใครที่เจ้าชอบ นั่น
เป็นเหตุผลที่เจ้าพูดว่าเจ้าไม่สนใจ รอจนกว่าจะถึงวันหนึ่งเมื่อเจ้ามี
ผู้ชายที่เจ้าชอบ ถ้าผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏใกล้เขา เจ้าจะต้องเต็มไปด้วย
ความโกรธ” เป่ยจื่อวิเคราะห์อย่างระมัดระวังสำหรับเป่ยฟู่หรงราวกับ
ว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ

เป่ยฟู่หรงหัวเราะคิกคักและขยับไปรอบ ๆ บนหลังของเป่ยจื่อ และแตะ
เบา ๆ ที่ด้านหลังเป่ยจื่อมันเบามาก และจะไม่มีใครสังเกตถ้าเขาไม่ใส่
ใจ การสัมผัสนั้นละเอียดอ่อนมากและทำให้เป่ยจื่อหน้าแดงตั้งแต่แก้ม
ถึงหูของเขา เมื่อเขาพูดอีกครั้งมันก็ยิ่งอ่อนโยน เขาถามเป่ยฟู่หรง “เจ้า
หัวเราะอะไรหรือ ? ” เสียงของเขาเบามากทำให้เป่ยฟู่หรงหยุดชั่วขณะ

แต่นางก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วโดยแยกความคิดลึกลับที่ปรากฏใน
ใจของนางออก นางกล่าวกับเป่ยจื่อ “ข้าหัวเราะที่เจ้าพูดเหมือนผู้มี
ประสบการณ์และดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่าง เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้ามี
ผู้หญิงหลายคนอยู่ข้างเจ้า และผู้หญิงคนหนึ่งหึง ? ” ใครจะรู้ว่าทำไม
แต่เมื่อนำหัวข้อนี้ขึ้นมา เป่ยฟู่หรงพบว่าคำพูดของนางมีน ้าเสียงอิจฉา
เล็กน้อย นางเริ่มรู้สึกกังวลกับการวิเคราะห์ก่อนหน้านี้ของนาง ดู
เหมือนว่านางกลัวว่าเป่ยจื่อจะพยักหน้า ดังนั้นนางจึงกล่าวเสริมอย่าง
รวดเร็ว “แต่เจ้าอยู่กับองค์ชายเก้าตลอดเวลา และไม่มีเวลาเจอผู้หญิง
เหล่านั้น”

เป่ยจื่อสามารถได้ยินเสียงและมุมริมฝีปากของเขากระตุกขึ้นมาโดยไม่
รู้ตัว จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างเชื่อฟัง “แน่นอนข้าไม่มีเลย ทั้งหมดนี้ข้าได้
ยินจากองค์หญิง นางบอกว่าถ้าองค์ชายกล้ามองหาผู้หญิงคนอื่น นาง
จะฆ่าทุกคนที่องค์ชายพบ หลังจากนั้นนางก็จะตัดของลับองค์ชาย ฮ่า
ๆ เจ้าไม่รู้ แต่องค์หญิงของเราดุร้ายจริง ๆ ”

“อืม” เป่ยฟู่หรงยิ้ม และพยักหน้า “อาเองพูดถูก ถ้าข้าสามารถเจอคน
แบบนั้นข้าก็จะพูดอย่างเดียวกันกับนาง” อารมณ์สดใสของนางลดลง
ในทันทีหลังจากมีการพูด นางจะยังมีโอกาสแบบนี้อีกหรือไม่ ? นางจะ
เดินบนขอบของดาบตลอดการเดินทางครั้งนี้ นางกลัวว่าเมื่อพวกเขาไป
ถึงภาคเหนือ ชีวิตของนางก็จะจบลงหลังจากเรื่องนั้นถูกเปิดเผย

เป่ยฟู่หรงไม่ต้องการที่จะพูดอะไรเพิ่มเติม แขนที่กอดคอของเป่ยจื่อนั้น
แน่นขึ้น และนางวางหน้าของนางบนไหล่ของเขา ความอับจนหนทาง
ปรากฏบนใบหน้าของนาง

เป่ยจื่อก็เงียบลงแล้วขยับตัวขึ้นเล็กน้อย เขาเพิ่มความเร็วของเขา และ
แม้กระทั่งใช้พลังภายในวิ่งกลับไปที่ค่าย

เท้าที่ได้รับบาดเจ็บของเป่ยฟู่หรงได้รับการรักษาโดยซางคัง ในเรื่องที่
เกี่ยวกับการแสดงของนางในฐานะเฟิงหยูเอง คนอื่น ๆ ไม่รู้ แต่ซางคัง
ไม่สามารถถูกหลอกได้ ท้ายที่สุดเขาเป็นลูกศิษย์ของเฟิงหยูเอง หาก
เฟิงหยูเองตัวจริงปรากฏตัวขึ้นแล้ว ทั้งสองคนจะไม่สื่อสารกันได้อย่างไร

ซางคังฉลาดมากและไม่ได้ถามว่าเฟิงหยูเองไปไหน เขาเพียงแต่มุ่งเน้น
ไปที่การรักษาอาการบาดเจ็บของเป่ยฟู่หรง เขาเพียงแต่ถามเป่ยจื่อ
เงียบ ๆ “อาจารย์ของข้าจะไม่ตกอยู่ในอันตรายใช่หรือไม่ ? ”

เป่ยจื่อตบไหล่ “ไม่ต้องห่วง องค์ชายจะไม่ยอมให้มีอะไรเกิดขึ้นกับองค์
หญิง”

ซวนเทียนหมิงนั่งที่อีกด้านหนึ่งของกระโจม แขนของเขากอดอก เขาดู
ภาพตรงหน้าเขาด้วยความเฉยเมย อย่างไรก็ตามความคิดของเขาได้
หายไปไกลแล้ว มันลอยไปยังดินแดนที่เต็มไปด้วยหิมะของภาคเหนือ
มันลอยไปที่ด้านข้างของเด็กผู้หญิงคนนั้นว่าเขาต้องการที่จะกอดนาง
แม้ในความฝันของเขา…