Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 575 เกี๊ยวเนื้อมนุษย์

ในวันที่ 29 ของเดือนที่สิบสอง งานเลี้ยงวันเกิดของตวนมู่อันกัวได้
กลายเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมได้ในชีวิตนี้ สำหรับสมาชิกใน
ตระกูลตวนโดยเฉพาะนั่นคือหายนะความอัปยศอดสู ทำให้เกิด
ความรู้สึกสยองขวัญและอันตรายที่จะฝังเข้าไปในใจพวกเขา

องค์ชายเหลียนหันหัวข้อของการสนทนาไปที่ไฟไหม้ขนาดใหญ่ และ
การแสดงออกของตวนมู่อันกัวเปลี่ยนไปทันที นิ้วที่ถือจอกสุรานั้นกำ
จอกสุราแน่นขึ้น และแขนของเขาสั่นเล็กน้อย แม้แต่ดวงตาของเขาก็
แสดงออกมาอย่างโกรธเคือง ในขณะที่เขาพูดผ่านฟัน “ตระกูลตวน
จะต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน!”

องค์ชายเหลียนหัวเราะทันทีไป “แก้แค้น” นางส่ายนิ้วของนาง “ข้ากลัว
ว่ามันเป็นไปไม่ได้! องค์ชายผู้นี้ได้ยินว่าไฟนั้นเกิดจากองค์หญิงจี่อัน
นางเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นเสียด้วยซ ้า แต่ไม่มีใครใน
คฤหาสน์ของเจ้าที่สามารถจับนางได้ นางสามารถจัดการกำลังคนของ
เจ้าได้ครึ่งหนึ่ง ด้วยความสามารถเพียงเล็กน้อยนี้เจ้าต้องการที่จะแก้
แค้นหรือ ? ”

ในขณะที่คุยเรื่องนี้ การเปิดเผยจุดอ่อนคือสิ่งที่พวกเขากลัวที่สุด การ
พูดคุยอย่างเกียจคร้านนั้นดีมาก แต่เมื่อความอ่อนแอถูกเปิดเผย พวก
เขาไม่อยากได้ยินสิ่งนี้ แต่องค์ชายเหลียนไม่ได้ใช้เส้นทางร่วมกัน นาง
กลับแหย่ที่จุดอ่อนของตระกูลตวนแทน ครั้งแล้วครั้งเล่า สิ่งนี้จะได้รับ
อนุญาตได้อย่างไร !

ตวนมู่อันกัวกำลังจะมีอาการผิดปกติทางจิตจากการที่เขาโกรธ เขา
ยังคงสามารถรักษาสติได้ แม้กระนั้นเขาสูญเสียความสามารถในการให้
เหตุผล องค์ชายเหลียนที่เขาไม่กล้าทำอะไร ตอนนี้กลายเป็นคนที่เขา
พร้อมที่จะตอบโต้ เปิดเผยความอ่อนแอ ? เขาสามารถทำได้เช่นกัน
“อืม ! ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เฉียนโจวส่งกลุ่มพลธนูศักดิ์สิทธิ์ไปยัง
ราชวงศ์ต้าชุนเพื่อลักพาตัวน้องชายขององค์หญิงจี่อันหวังจะใช้สิ่งนั้น
เพื่อคุกคามนาง ผลลัพธ์คืออะไร ? ชีวิตของทหารและเหล่าพลธนู
ศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ได้สูญเสียไป และทุกสิ่งที่อีกฝ่ายสูญเสียมีเพียงแค่หนึ่ง
นิ้วจากมือของเด็กคนนั้น ? เราทั้งคู่ต่างก็ทุกข์ทรมานเหมือนกัน ดังนั้น
จึงไม่สามารถเยาะเย้ยได้”

องค์ชายเหลียนปิดปากและหัวเราะ หลังจากนั้นไม่นานนางก็กล่าวว่า
“พวกมันเป็นคนโง่อยู่แล้ว อย่างไรก็ตามพวกมันยังต้องการต่อสู้กับ
ราชวงศ์ต้าชุนซึ่งมีรากฐานที่สร้างมาหลายศตวรรษ หากพวกมันไม่
ประสบความสูญเสีย พวกมันจะมีบทเรียนของพวกมันได้อย่างไร ยิ่งไป
กว่านั้นมีบางคนรับผิดชอบต่อความคับข้องใจและลูกหนี้ทุกราย พวก
เขาไม่มีความสามารถในการต่อสู้กับองค์ชายเก้าและองค์หญิงจี่อัน แต่
พวกเขาจะลงมือทำร้ายเด็กคนหนึ่ง พวกเขากำลังขาดวุฒิภาวะจริง ๆ ”

“องค์ชายเหลียนไร้ความกังวลอย่างแท้จริง” ตวนมู่อันกัวได้ยินบท
สนทนานี้ และถามว่า “เป็นไปได้หรือไม่ที่องค์ชายลืมไปว่าองค์หญิงจี่
อันปฏิบัติต่อองค์หญิงรุ่ยเจียเช่นไร ? “

องค์ชายเหลียนขมวดคิ้วขึ้นแล้วมองดูเขาพูดด้วยน ้าเสียงที่สับสนมาก
“รุ่ยเจียเป็นหลานสาวของลูกพี่ลูกน้องของฮ่องเต้ แต่ไม่ใช่องค์ชายผู้นี้
องค์ชายผู้นี้ควรจะจัดการอะไร ! แม้จะรู้จักนิสัยของรุ่ยเจียดี คังอี้ก็ยัง
ยินดีที่จะพานางไปที่ราชวงศ์ต้าชุน นี่ทำให้เห็นได้ชัดว่านางส่งบุตรสาว
ไปตายที่นั่น ถ้ามารดาของนางอยากให้นางตาย ทำไมข้าถึงต้องสนใจ”

ตวนมู่อันกัวมองไปที่องค์ชายเหลียนสักพักแล้วหยุดพูด อย่างไรก็ตามต
วนมู่ชงกล่าวเสริม “เท่าที่ข้าเห็น เฉียนโจวได้รับนิ้วหนึ่งนิ้วจากน้องชาย
ขององค์หญิงจี่อันถือน้อยเกินไปสำหรับนาง เด็กน้อยคนนั้นน่าจะถูก
ฆ่าตายจากนั้นก็เอาเนื้อไปบดเป็นไส้เกี๊ยว”

องค์ชายเหลียนทำหน้าบูดบึ้งพูดด้วยน ้าเสียงที่น่ารังเกียจและตกใจ
“กลับกลายเป็นว่าบุตรชายของท่านผู้นำชอบกินเกี๊ยวเนื้อมนุษย์ ? มัน
ค่อนข้างดีจริง ๆ คนที่ตายในคฤหาสน์ของท่านผู้นำในวันก่อนก็เอามา
ตัดให้เจ้ากิน พวกมันควรได้รับการปรุงรสก่อน เช่นนั้นรสชาติจะได้ดี
ยิ่งขึ้น”

ด้วยประสบการณ์ที่ลึกซึ้งในสิ่งที่เป็นเหมือนการได้ยินคำพูดที่ดุร้าย
ตวนมู่ชงกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง ในใจเขาตัดสินใจว่าจะไม่พูดอะไรกับ
องค์ชายเหลียนอีก

ในช่วงที่ผ่านมาคนที่ถูกส่งไปมอบเงินให้กับตระกูลฟู่กลับมาแล้วพร้อม
กับนำภาพวาดจากศาลาเซียนจื่อกลับมา เขาคุกเข่าต่อหน้าตวนมู่
อันกัวและรายงานว่า “ข้าไปหาตระกูลฟู่และพบว่าพวกเขามีบุตรสาว
ชื่อฟู่เสี่ยวหยา ไม่กี่วันที่ผ่านมานางได้รับเลือกให้เข้าสู่ห้องโถงมายา
ขอรับ” ขณะที่เขาพูดเขายกภาพสามภาพเหนือหัวของเขา “นี่คือ
ภาพเขียนที่เก็บไว้ในศาลาเซียนจื่อขอรับ ท่านผู้นำดูก่อนขอรับ”

ตวนมู่อันกัวพยักหน้าให้บ่าวรับใช้นำภาพเขียนมา เฟิงหยูเองมองไป
ข้างหน้าตั้งใจว่าจะเปิดเผยตัวเอง นางต้องการให้ตวนมู่อันกัวมองเห็น
อย่างชัดเจน

ภาพวาดทั้งสามนั้นแยกกันเป็นสามรูป บ่าวรับใช้ที่อยู่ตรงหน้าตวนมู่
อันกัว เด็กผู้หญิงในภาพเขียนมีการแสดงออกที่สงบและเป็นธรรมชาติ
นางไม่ยิ้ม นางไม่เศร้าและมันก็เหมือนกับว่าทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับ
นาง นางงามจริง ๆ แต่มันก็ไม่ใช่ความงามที่ละเอียดอ่อนและมีเสน่ห์
นางกลับเป็นเหมือนดอกไม้น ้าแข็งแทนความเยือกเย็นที่เกิดจากหัวใจ
ของนาง

จากนั้นเขาก็มองไปที่เฟิงหยูเองยืนอยู่ข้างหลังองค์ชายเหลียน และเห็น
ว่าพวกเขามีหน้าตาเหมือนกัน มันเป็นเพียงแค่ว่ามันดูฉลาดและโกรธ
เล็กน้อยกว่าในภาพวาด แต่นี่คือความแตกต่างระหว่างคนที่มีชีวิตและ
ภาพวาด นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก

ตวนมู่อันกัวขมวดคิ้วของเขา ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะเป็น
เสี่ยวหยาจากภาพวาด ทำไมเขาถึงรู้สึกว่านางดูเหมือนเป็นคนที่จุดไฟ
ในวันนั้น ? เขาถามบ่าวรับใช้ที่กลับมา “ภาพเหล่านี้ถูกเก็บไว้ในศาลา
เซียนจื่อใช่หรือไม่ ? ”

บ่าวรับใช้พยักหน้า “ขอรับ ภาพเหล่านี้เป็นภาพเขียนของบุตรสาว
ตระกูลฟู่ที่นำมาจากศาลาเซียนจื่อ ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้เองที่เห็นภาพ
แล้วนำออกมา พวกเขายังทำเครื่องหมายวันที่ไว้ด้วยขอรับ”

ตวนมู่อันกัวเหลือบมองไปที่วันที่แล้วไม่ได้ถามต่อ เขาเห็นว่าภาพ
เหล่านี้เป็นของจริง หากพวกเขาวาดภาพเมื่อเร็ว ๆ นี้สีอาจไม่เป็นเช่นนี้
เป็นไปได้ไหมที่เขาคิดมากเกินไป ?

ด้วยความสงสัยเหล่านี้ทำให้งานเลี้ยง 100 ตระกูลดำเนินต่อไปจนถึง
เวลาตี 3 ในที่สุดเมื่อตวนมู่อันกัวประกาศสรุปงานเลี้ยง เฟิงหยูเองยื่น
มือเข้าไปหาองค์ชายเหลียนซึ่งนอนหลับอยู่บนโต๊ะ และพูดด้วยความ
ขมขื่น “องค์ชายตื่นได้แล้วเพคะ”

บ่าวรับใช้สองคนที่ถือโคมไฟน ้าแข็งมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้พูด
อะไรเลย หนึ่งในนั้นเพิ่งย้ายตะเกียงที่พวกนางใกล้ชิดกับองค์ชาย
เหลียน กลิ่นเย็น ๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากตะเกียงรวมกับกลิ่นหอมของ
มันทำให้องค์ชายเหลียนตื่นขึ้นมาทันที

ผู้หญิงคนนั้นสูดหายใจลึก ๆ แล้วยืดตัวเองอย่างสบาย ๆ จากนั้นนางก็
ยืนขึ้นแล้วลากเฟิงหยูเองออกไปโดยไม่สนใจกับตวนมู่อันกัว

นับตั้งแต่ตวนมู่อันกัวแสดงความปรารถนาที่จะยอมจำนนและแสดง
ความจงรักภักดีต่อเฉียนโจว เฉียนโจวได้จัดตั้งกองหลังในซงโจว เมื่อ
องค์ชายเหลียนมาเที่ยวครั้งนี้ นางยังคงอยู่ในสถานที่ของเฉียนโจว

เฟิงหยูเองติดตามองค์ชายเหลียนกลับไปที่ห้องโถง ก่อนที่จะออกจาก
พระราชวังฤดูหนาว นางไม่ได้มีโอกาสได้พบบานซู นางไม่รู้ว่าเป็น
เพราะการเปลี่ยนเวรยามหรือเปล่า ถ้าเขาได้งานใหม่ เฟิงหยูเองคิดว่า
เขาควรจะเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในพระราชวังฤดูหนาว ดังนั้นเขาควรจะ
ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในช่วงเวลานี้ใช่หรือไม่ ? เหมือนเมื่อก่อนเขา
จะเป็นเงาของนาง ?

“เสื้อคลุมนี้ถูกตวนมู่อันกัวจับ เอาไปเผาให้หมด” หลังจากองค์ชาย
เหลียนเข้าไปในห้องโถง นางถอดเสื้อคลุมออกแล้วโยนมันไปที่บ่าวรับ
ใช้ “ตวนมู่อันกัวมีกลิ่นแปลก ๆ และมันน่ารังเกียจจริง ๆ ”

เฟิงหยูเองเชื่อว่าคำเหล่านี้ถูกต้อง

เหลือห้องในที่ทำการให้นาง องค์ชายเหลียนไม่ได้พูดถึงสิ่งที่นาง
ต้องการให้นางทำ และดูเหมือนว่านางได้รับการปฏิบัติแตกต่างจาก
บ่าวรับใช้คนอื่นเล็กน้อย

เฟิงหยูเองกลับไปที่ห้องของนางแล้วนอนลงบนเตียงหลับตาเพื่อ
พักผ่อน นางฝึกซ้อมอย่างหนักในห้องโถงมายาทุกวันก่อนหน้านี้ นาง
แทบไม่มีโอกาสนอนเลย นอกจากนี้ยังมีปัญหาการขาดแคลนไม่กี่วันที่
ผ่านมา ตอนนี้นางง่วงนอนจริง ๆ

น่าเสียดายที่ไม่นานหลังจากที่นางหลับตา และก่อนที่นางจะหลับไป
นางได้ยินเสียงมาจากประตู ติดตามสิ่งนี้ทันทีมีคนแอบเข้ามาในห้อง
แม้ว่าเสียงฝีเท้าจะเบาเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่เฟิงหยูเองก็ได้ยิน

ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ นางพูดอย่างไร้จุดหมาย “ข้านอนไม่หลับเลย !
” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็ลุกขึ้นนั่งทันที

คนที่แอบเข้ามาใกล้กลัวแทบตาย หลังจากปล่อยเสียงกรีดร้องออกมา
พวกเขาตบหน้าอกแล้วพูดซ ้า ๆ ว่า “เจ้าทำให้ข้ากลัวแทบตาย”

เฟิงหยูเองเหลือบตาของนาง “องค์ชายเหลียน มีเรื่องอะไรหรือเพคะ ? ”

“เจ้าไม่สนุกเลยจริง ๆ ” คนที่มาคือองค์ชายเหลียน คนนี้ดูเหมือนจะ
ชอบเสื้อผ้าสีแดง แม้ว่านางจะเปลี่ยนเสื้อผ้าของนางแล้ว แต่นางก็ยัง
สวมสีแดง เมื่อรวมกับผิวสีซีดของนาง มันดูแปลกมาก “จะแกล้งหลอก
เจ้าหรือ ? ” ในขณะที่พูดแบบนี้นางเอาชาที่จิบแล้วส่งมอบให้เฟิงหยูเอง
“ลิ้มรส รสชาติดีมากมันช่วยเติมเลือดและช่วยบำรุงผิวของเจ้า”

เฟิงหยูเองส่ายหัว “หม่อมฉันยังเด็กและไม่ต้องการสิ่งนี้” นางมี
ความรู้สึกที่ดีเกี่ยวกับองค์ชายเหลียน และมันไม่ได้เป็นเพียงแค่
เล็กน้อย แต่นางต้องการควบคุมความรู้สึกนี้เพื่อป้องกันมันไม่โดดเด่น
เกินไป เนื่องจากคนผู้นี้มาจากเฉียนโจวและเป็นสมาชิกของราชวงศ์
เฉียนโจว เนื่องจากความเป็นปฏิปักษ์ที่นางมีต่อราชวงศ์เฉียนโจว นาง
จึงไม่มีความตั้งใจที่จะให้อภัยใครที่แซ่เฟิงรวมถึงผู้ที่เลี้ยงดูคนเหล่านี้
ด้วย

เฟิงหยูเองถอยกลับเล็กน้อยไม่ต้องการเข้าใกล้องค์ชายเหลียนมาก
เกินไป แม้ว่าพวกนางจะเป็นผู้หญิงทั้งสอง แต่ความนุ่มนวลที่เปล่ง
ออกมาจากอีกฝ่ายทำให้นางรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

องค์ชายเหลียนไม่ปรากฏความสุข นางพูดกับนางว่า “ข้าให้คนเตรียม
อาหารให้เจ้า เจ้าใช้เวลาทั้งวันในพระราชวังฤดูหนาว เจ้าจะต้องเหนื่อย
และหิวมาก ตวนมู่อันกัวนั้นรู้เพียงว่าจะทำสิ่งที่ไร้ค่าเหล่านี้ได้อย่างไร
เพื่อให้การแสดงดังกล่าวดำเนินต่อไปอีกนานมันอาจทำให้ใครบางคน
ต้องตายได้”

เฟิงหยูเองไม่ยอมรับความตั้งใจดีของนาง “หม่อมฉันไม่หิว หม่อมฉัน
อิ่มแล้วเพคะ”

“หืม ? ” องค์ชายเหลียนงงงวย “เจ้ากินเมื่อไหร่?”

“เมื่อองค์ชายทรงบรรทมระหว่างงานเลี้ยง หม่อมฉันกินปลาขององค์
ชายหมดเลย” เฟิงหยูเองพูดจริง ๆ ปลานั่นอร่อยจริง ๆ แม้กระทั่งตอนนี้
รสชาติยังติดอยู่ที่ลิ้นอยู่เลย

องค์ชายเหลียนอ้าปากค้างแล้วมองเฟิงหยูเอง “เอ่อ เจ้าดีจริง ๆ ! เจ้า
กล้าที่จะกินปลาของเจ้านายต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ ! บอกข้าหน่อย
ว่าตวนมู่อันกัวทำหน้าแบบไหนเมื่อเจ้ากินปลานั่น ? ”

เฟิงหยูเองนึกถึงการแสดงออกของตวนมู่อันกัวอย่างระมัดระวัง อย่างไร
ก็ตามครู่หนึ่งนางส่ายหน้า “หม่อมฉันจำไม่ได้ หม่อมฉันสนใจการกิน
มากและไม่แม้แต่จะมองเขาเพคะ”

องค์ชายเหลียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “ฮะ เจ้าพลาดฉากที่งดงามที่สุด
ของปีนี้ ข้าจะบอกเจ้าว่าตวนมู่อันกัวให้ความสนใจปลาเหล่านี้มากกว่า
คนที่มีชีวิต เจ้าไม่เห็นสีหน้าเขาเมื่อปลาสองตัวโตมาหรือ จริง ๆ แล้ว
เจ้าควรจะได้รับการพิจารณาอีกสองสามครั้ง หรือเจ้าควรปลุกข้าให้ตื่น
หากต้องการดูว่าตาแก่นั่นถูกทำให้อับอายขายหน้านั้นเป็นสิ่งที่ควรค่า
แก่การฉลอง”

หยูเหมิงรู้สึกงงงวย “ความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างองค์ชายกับตวนมู่อันกัว
คืออะไร ? ทำไมองค์ชายถึงพาหม่อมฉันเข้าไปด้วย ? องค์ชายไม่กลัว
ว่าหม่อมฉันเป็นคนไม่ดีหรือเพคะ ? ”

องค์ชายเหลียนโบกมือของนาง “ข้าเห็นคนเลวมากมายในโลกนี้ ข้าเห็น
ว่าเจ้าดูไม่เหมือนใคร ดังนั้นเจ้าไม่ใช่คนเลว สำหรับศัตรูระหว่างข้ากับต
วนมู่อันกัว หืมม ! ” ขณะที่นางพูดการแสดงออกของนางก็เย็นชา มัน
เกิดขึ้นได้ในพริบตาเมื่อใบหน้าที่ร่าเริง และยิ้มแย้มก็ปรากฏขึ้นในเวลา
หนึ่งพันปีที่ผ่านมา ราวกับว่าบุคคลนั้นกลายเป็นภูตผีหรือปีศาจ มัน
เหมือนกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในเรื่องราวสัตว์ประหลาดที่น่ากลัว
ที่สุดที่สืบทอดมานานกว่า 5,000 ปี ในประวัติศาสตร์จีน มันเป็นภาพที่
น่ากลัวสำหรับทุกคนที่ได้เห็น

แม้ว่าจะเป็นเฟิงหยูเอง นางก็ยังตัวสั่นและพยายามถามว่า “เกิดอะไร
ขึ้นกับองค์ชายเพคะ ? ”