Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 608 องค์ชายองค์นี้จะตัดความสัมพันธ์กับเฉียนโจว

ค ำพูดของเฟิงหยูเองท ำให้องค์ชำยเหลียนแสดงออกด้วยควำม
อับอำยเขำจับมือของเฟิงหยูเองและมองควำมกตัญญู อย่ำงไรก็ตำม
เขำกล่ำวว่ำ “เจ้ำสำมำรถช่วยข้ำได้ด้วยบำงสิ่งบำงอย่ำงที่คุ้มค่ำ แต่
เสี่ยวหยำ ! เจ้ำต้องเบิกตำและมองดี ๆ พระรำชวังชั่วครำวของข้ำไม่ได้
ใช้หินเขี้ยวหนุมำน ! เห็นได้ชัดใช้น ้ำแข็ง ! ”
“หืม? ” เฟิงหยูเองตื่นตกใจ “น ้ำแข็งหรือ ? ” เมื่อนำงพูดแบบนี้
นำงก็ปล่อยมือขององค์ชำยเหลียนและเริ่มเดินไปข้ำงหน้ำ
ยังมีทหำรรักษำกำรณ์บำงคนที่ยืนอยู่รอบเสำและองค์ชำย
เหลียนก็ตะโกนอย่ำงรวดเร็วว่ำ “ออกไป ! ”
เฟิงหยูเองเดินตรงไปข้ำงหน้ำและยืนอยู่ตรงหน้ำเสำที่มองเห็น
ทะลุไปอีกฝั่งนำงแตะมันออกมำ ในทันใดควำมรู้สึกหนำวเย็นก็เข้ำมำ
ในร่ำงกำยของนำง นำงสะดุ้งตื่นและดึงมือกลับมำโดยไม่รู้ตัว อย่ำงไรก็
ตำมสิ่งต่ำง ๆ ไม่เป็นไปตำมที่นำงต้องกำร
ซวนเทียนหมิงเห็นปัญหำเขำรีบก้ำวไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็ว
และใช้พลังภำยในภำยในของเขำเพื่อถ่ำยเทควำมร้อนเป็นมือขวำ
จำกนั้นเขำวำงมือนี้ไว้ที่ด้ำนหลังของมือซึ่งติดกับเสำ หลังจำกนั้นไม่
นำนเขำก็สำมำรถดึงมือเล็ก ๆ ของนำงออกมำได้อย่ำงรวดเร็ว จำกนั้น
เขำกวำดสำยตำเย็นชำเข้ำหำองค์ชำยเหลียนพูดด้วยน ้ำเสียงเยือกเย็น
“เฟิงจำวเหลียน เจ้ำก ำลังรนหำที่ตำย”
องค์ชำยเหลียนโบกมือของเขำซ ้ำๆ “อย่ำโทษข้ำ มันไม่ใช่
ควำมผิดของข้ำ ! นำงเป็นคนที่รีบไปแตะมันเอง ข้ำไม่ได้บอกให้นำงท ำ
! ” ขณะที่พูดอย่ำงนี้เขำขยับไปจับมือของเฟิงหยูเอง “เสี่ยวหยำ เจ้ำ
สบำยดีหรือไม่ ? ให้ข้ำดูหน่อย ! ” ในขณะที่พูดสิ่งนี้ เขำเตะทหำร
รักษำกำรณ์ที่ด้ำนข้ำงของเขำ “เจ้ำยืนอยู่ท ำอะไร ไปเอำขี้ผึ้งขององค์
ชำยผู้นี้มำ ! ”
ทหำรรักษำกำรณ์ออกไปอย่ำงรวดเร็วและองค์ชำยเหลียนจับ
มือเฟิงหยูเองและเริ่มเป่ำ “องค์ชำยคนนี้จะเป่ำให้เจ้ำเอง ไม่มีควำม
เจ็บปวด มันไม่เจ็บ ! ”
เฟิงหยูเองดึงมือของนำงกลับมำอย่ำงโกรธแค้นจ้องมององค์
ชำยเหลียนอย่ำงโกรธเคือง “องค์หญิงผู้นี้เห็นว่ำพระรำชวังของเฉียน
โจวที่ต ่ำต้อยของเจ้ำไม่มีแม้กระทั่งเหมืองหินเขี้ยวหนุมำน เจ้ำแค่ใช้
น ้ำแข็งชิ้นนี้เพื่อหลอกคน แต่เจ้ำยังมีควำมกล้ำที่จะเรียกมันว่ำเป็น
พระรำชวังชั่วครำวของฮ่องเต้ มันน่ำละอำยมำก ! ”
ซวนเทียนหมิงเห็นด้วยกับสิ่งนี้โดยกล่ำวว่ำ“แท้จริงแล้วเป็นเรื่อง
น่ำอำย”
องค์ชำยเหลียนไม่ได้คิดมำกนักพูดด้วยรอยยิ้ม “เฉียนโจวไม่มี
อะไรที่ยิ่งใหญ่ในเขตแดน น ้ำแข็งเป็นสิ่งมีชีวิต ข้ำรู้สึกว่ำมันดูดีทีเดียว
ตรำบใดที่เจ้ำไม่ได้ไปสัมผัสมันก็เป็นกำรดีที่จะหลอกคนอื่นด้วย”
ในขณะที่พูด เขำท ำท่ำให้พวกเขำเดินหน้ำต่อไป ครำวนี้เขำพูดกับซวน
เทียนหมิง “เจ้ำเป็นองค์ชำยเก้ำของรำชวงศ์ต้ำชุน ข้ำจะจัดงำนเลี้ยงคืน
นี้เพื่อเป็นงำนเลี้ยงต้อนรับพวกเจ้ำ ! ”
ซวนเทียนหมิงดึงชำยำของเขำเข้ำมำและเข้ำไปในอำคำร
น ้ำแข็งในควำมก้ำวหน้ำครั้งใหญ่ ลมและหิมะข้ำงนอกหยุดอยู่ข้ำงนอก
อย่ำงไรก็ตำมควำมเย็นภำยในห้องโถงเป็นสิ่งที่ภำยนอกไม่สำมำรถ
เปรียบเทียบได้ เฟิงหยูเองตรวจสอบอุณหภูมิภำยนอกเมือง อุณหภูมิ
ของเมืองลั่วติดลบ 30 องศำแล้วนั่นเป็นข้อจ ำกัดส ำหรับทหำรสมัย
โบรำณแล้ว ส ำหรับห้องโถงนี้นำงคิดในใจว่ำมันจะต้องติดลบอย่ำงน้อย
35 องศำ มันอำจจะต ่ำกว่ำ
นำงหำยใจเข้ำลึกๆ แล้วขยับเข้ำไปใกล้ด้ำนของซวนเทียนหมิง
นำงคิดกับตัวเองว่ำนำงจะต้องดึงควำมอบอุ่นออกจำกมิติของนำง
ไม่เช่นนั้นนำงจะไม่สำมำรถรับมือกับกำรก้ำวเข้ำสู่เฉียนโจวได้อีกต่อไป
ห้องโถงขององค์ชำยเหลียนมีขนำดใหญ่มำกแต่ผู้คนที่แยกทำง
ไปทั้งสองข้ำง ตรงกลำงมีพื้นที่เปิดโล่งขนำดใหญ่ มันถูกปกคลุมด้วย
น ้ำแข็งและสะท้อนแสงบำงส่วน พวกเขำสำมำรถมองเห็นภำพลำน
น ้ำแข็งได้เลือนลำง หลังจำกที่ทุกคนนั่ง เฟิงหยูเองกล่ำวด้วยควำม
รังเกียจ “กำรใช้น ้ำแข็งเพื่อสร้ำงห้องนั้นโอเค แต่จริง ๆ แล้วเฉียนโจวมี
งำนอดิเรกแปลก ๆ กลำงห้องนี้เจ้ำวำงลำนสเก็ตน ้ำแข็งขนำดใหญ่ เจ้ำ
บ้ำไปแล้วหรือ ? นี่เป็นสถำนที่ต้อนรับแขกหรือที่เก็บศพหรือ ? ”
องค์ชำยเหลียนบ่นเมื่อได้ยินสิ่งนี้“อย่ำพูดสิ่งที่น่ำกลัวเช่นนี้
ลำนสเก็ตน ้ำแข็งนี้มีประโยชน์อย่ำงมำก ลองดู” เขำชี้ไปข้ำงหน้ำไปที่
ด้ำนนอกของห้องโถงเนื่องจำกนำงร ำหลำยคนเริ่มเข้ำมำ นำงร ำเหล่ำนี้
ต่ำงจำกรำชวงศ์ต้ำชุน ใต้เท้ำของพวกนำงไม่ใช่รองเท้ำธรรมดำ พวก
เขำสวมรองเท้ำสเก็ต เมื่อถึงลำนสเก็ตน ้ำแข็งพวกนำงก็เริ่มเล่นสเก็ต
แขนเสื้อกระพือ ในมือของพวกนำงจะถือจำนผลไม้หรือสุรำสักจอกซึ่ง
พวกนำงน ำไปยังโต๊ะแขกแต่ละคน
เฟิงหยูเองขมวดคิ้วและดูฉำกนี้แต่นำงไม่คิดว่ำมันน่ำสนใจเป็น
พิเศษ นำงเริ่มสนใจนำงร ำที่ถือกระถำงเครื่องก ำยำนแทน สำยตำของ
นำงจ้องมองนำงร ำคนนี้ตลอดเวลำจนกระทั่งเครื่องก ำยำนวำงอยู่ไม่
ไกลจำกองค์ชำยเหลียนจึงจุดไฟ หลังจำกถูกแขนเสื้อใหญ่พัดไป กลิ่น
ก ำยำนคล้ำย ๆ กับองค์ชำยเหลียนที่เติมอำกำศ และกลิ่นก็ดีทีเดียว
อย่ำงไรก็ตำมเมื่อนำงจ ำได้ว่ำมันเป็นสิ่งที่มำจำกกระดูก นำงก็รู้สึก
คลื่นไส้เล็กน้อย นำงรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย นำงกล่ำวอย่ำงรวดเร็วว่ำ
“นี่มันอะไรกัน ? เจ้ำเอำออกไปไม่ได้หรือ ? ”
องค์ชำยเหลียนตกใจมำก“เสี่ยวหยำเจ้ำไม่ชอบหรือ?”
นำงพยักหน้ำ“ข้ำไม่ชอบ”
”ไม่เป็นไร!เอำมันออกไป เอำมันออกไป!” หำกปรำศจำกค ำพูด
อีกค ำหนึ่งองค์ชำยเหลียนก็สั่งให้น ำกระถำงก ำยำนที่เพิ่งถูกจุดออกไป
แต่ทหำรรักษำกำรณ์ที่อยู่ข้ำงเขำก็ก้ำวไปข้ำงหน้ำเขำใช้มือขยับ
เพื่อหยุดนำงร ำจำกกำรเผำก ำยำน จำกนั้นเขำก็พูดกับองค์ชำยเหลียน
อย่ำงเร่งด่วน “องค์ชำยไม่ต้องกำร ! เจ้ำไปได้แล้ว… ”
องค์ชำยเหลียนโบกมือของเขำ“ไม่มีอะไรที่ต้องท ำ เสี่ยวหยำไม่
ชอบ เอำออกไป”
”แต่…”
“ยังจะมัวรีรออะไรอีก! ” เห็นได้ชัดว่ำองค์ชำยเหลียนโกรธมำก
“ข้ำบอกให้น ำมันออกไป อย่ำมัวชักช้ำ ! ”
องค์ชำยเหลียนไม่มีเหตุผลเสมอไปทหำรรักษำกำรณ์นี้ไม่
สำมำรถท ำอะไรได้เลย เขำท ำได้แค่โบกมือและให้นำงร ำน ำเครื่อง
ก ำยำนออกไป แต่เมื่อเขำย้ำยกลับไปด้ำนหลังองค์ชำยเหลียน เขำมอง
เขำด้วยควำมกังวลอย่ำงมำก
ท่ำทำงของเขำถูกสังเกตโดยเฟิงหยูเองแม้กระนั้นมันท ำให้นำง
รู้สึกงุนงง นำงต้องกำรถำมเกี่ยวกับเรื่องกระถำงก ำยำน แต่องค์ชำย
เหลียนไม่สนใจ ในขณะที่กินผลไม้ เขำชี้ไปที่กลุ่มนำงร ำ และบอกว่ำคน
นั้นงำมกว่ำอีกคน หรือคนนั้นงำมกว่ำคนนี้
ซวนเทียนหมิงหยิบผลไม้ขึ้นเข้ำปำกจำกนั้นเขำก็พูดอย่ำงไม่
สุภำพมำก “หลังจำกถูกส่งออกจำกรำชวงศ์ต้ำชุนแล้ว มันจะไม่สดอีก
ต่อไป” จำกนั้นเขำวำงมันลงบนโต๊ะและปฏิเสธที่จะกัดอีกครั้ง
องค์ชำยเหลียนท ำหน้ำบูดบึ้งแต่ต้องยอมรับว่ำ “มันไม่สด
เหมือนอย่ำงที่เจ้ำกิน”จำกนั้นเขำเอนตัวไปข้ำงหน้ำผ่ำนเฟิงหยูเองย้ำย
ตรงไปที่ด้ำนข้ำงของซวนเทียนหมิงเพื่อพูดกับเขำว่ำ “ดูสิ สิ่งที่ต้องกำร
โจมตีเฉียนโจว ผู้ปกครองที่ต ่ำต้อยของอำณำจักรต้องกำรให้ข้ำมำ
ปกป้องเมืองที่สอง ดังนั้นข้ำจึงมำปกป้องมัน แต่ผู้ปกครองไม่ได้พูดใน
ผลลัพธ์ ตอนนี้เมืองที่สองได้ตกไปอยู่ในมือเจ้ำแล้ว และมันก็เป็นไปโดย
ที่ดำบไม่เปื้อนเลือด ดูสิเจ้ำไม่ควรมอบผลตอบแทนให้ข้ำบ้ำงหรือ”
เฟิงหยูเองกล่ำว“ข้ำไม่ได้พูดไปแล้วหรือ ? ข้ำชนะเจ้ำในกำร
แข่งขันยิงธนู จะมีผลตอบแทนได้อย่ำงไร ? ”
องค์ชำยเหลียนถอนหำยใจ“เสี่ยวหยำ เจ้ำเป็นคนใจกว้ำงหน่อย
ได้หรือไม่ ? เจ้ำสำมำรถหลีกเลี่ยงกำรรังแกข้ำได้หรือไม่ ข้ำแค่อยำกได้
ผลประโยชน์ใหญ่มำกจำกรำชวงศ์ต้ำชุนของเจ้ำ มีควำมต้องกำรที่จะ
พูดคลุมเครือมำกกว่ำผลไม้สองสำมชิ้น?”
ซวนเทียนหมิงถำมด้วยรอยยิ้มร้ำยกำจ“เจ้ำต้องกำรอะไร ? ”
ดวงตำขององค์ชำยเหลียนสว่ำงไสวขึ้นมำ“ข้ำเป็นสมำชิกคน
หนึ่งของครอบครัวของฮ่องเต้เฟิง และท ำบำงสิ่งที่คล้ำยกับกำรทรยศ มี
โอกำสที่เฉียนโจวจะไม่มีที่ว่ำงส ำหรับข้ำ มันจะดีกว่ำถ้ำเจ้ำสำมำรถพำ
ข้ำกลับไปด้วยเมื่อเจ้ำกลับไปที่รำชวงศ์ต้ำชุน ข้ำไม่ขออะไรอีกแล้ว
เพียงแค่พำข้ำไปที่เมืองหลวงและให้ทำงกำรจัดให้มีกำรลงทะเบียน ข้ำ
มีเงิน ข้ำจะซื้อที่บ้ำนเอง ข้ำแค่อยำกกินผักสดและผลไม้สด ข้ำคงจะ
รู้สึกดีกับกำรสูญเสียทรัพย์สมบัติของครอบครัว ! ”
เฟิงหยูเองมองไปที่เขำและถำมด้วยควำมสับสน“เพื่อประโยชน์
ของอำหำร เจ้ำถึงกับจะขำยอำณำจักรของเจ้ำเองเชียวหรือ ? ”
องค์ชำยเหลียนพูดอย่ำงเย็นชำ“ไม่แน่นอน” ในทันใดควำม
เกลียดชังและควำมแค้นวำบขึ้นมำในแววตำของเขำอีกครั้งหนึ่ง แต่
ก่อนที่มันจะเปิดเผยนำนเกินไป เขำก็ไออย่ำงรุนแรงและท ำให้เฟิงหยู
เองตกใจ และช่วยลูบหลังให้เขำหำยใจได้
บำนซูไม่สำมำรถทนดูได้อีกต่อไปอย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองยังคง
คิดอยู่ จำกนั้นนำงก็ออกค ำสั่งให้ทหำรรักษำกำรณ์ขององค์ชำยเหลียน
“รีบน ำกระถำงก ำยำนของเจ้ำมำที่นี่”
รำวกับว่ำทหำรรักษำกำรณ์ได้รับกำรนิรโทษกรรมเขำมองเฟิง
หยูเองอย่ำงซำบซึ้ง เขำก็ไปน ำมันกลับมำด้วยตัวเอง
ไม่นำนหลังจำกนั้นกระถำงก ำยำนก็ถูกน ำกลับมำวำงไว้ใต้จมูก
ขององค์ชำยเหลียนในที่สุดอำกำรไอรุนแรงของเขำก็หยุดลง
เฟิงหยูเองโบกมือแล้วกล่ำวด้วยแรง“ทุกคนหยุดร ำ ! ออกไป ! ”
นำงร ำปัจจุบันปรำกฏขึ้นและเพลงก็หยุดเช่นกันทุกคนมองที่เฟิง
หยูเอง อย่ำงไรก็ตำมพวกเขำเห็นองค์ชำยเหลียนโบกมือของเขำ และ
พูดอย่ำงไร้ประโยชน์ “ทุกคนไปได้” ในไม่ช้ำรูปร่ำงหน้ำตำที่ไม่ธรรมดำ
ก็เริ่มผ่อนคลำยเมื่อมีอำกำรอ่อนเพลียปรำกฏขึ้น
เฟิงหยูเองจ้องมองที่เขำและถำมว่ำ“พูดมำ ! มีอะไรผิดปกติกับ
เจ้ำ ? อย่ำมัวท ำหน้ำตำยิ้มแย้มโดยไม่ท ำอะไรตลอดเวลำ ถ้ำมีอะไรก็
พูดตรง ๆ เลย”
องค์ชำยเหลียนฟื้นตัวได้ในเวลำนี้เมื่อมองที่ตำของเฟิงหยูเอง
หัวใจของเขำก็เริ่มสั่นเทำ แต่เขำก็ยังกล่ำวว่ำ “นี่เป็นสิ่งที่เจ้ำถำม
นอกจำกเมืองหนึ่งที่ข้ำมอบให้กับเจ้ำแล้วยังมีเวลำที่ข้ำจะช่วยเจ้ำด้วย
เจ้ำต้องตอบแทนข้ำ ! ”
นำงกัดฟันของนำงด้วยควำมโกรธ“ข้ำได้ชดใช้ไปก่อนหน้ำนี้แล้ว
และข้ำก็ได้ช่วยเจ้ำด้วย ก่อนอื่นเลยเมืองนี้ข้ำชนะด้วยกำรยิงธนู
นอกจำกนี้เจ้ำเพิ่งพูดกับองค์ชำยเก้ำให้พำเจ้ำกลับไปที่เมืองหลวงของ
รำชวงศ์ต้ำชุนก็จะเพียงพอแล้วส ำหรับกำรจ่ำยคืน มันขึ้นอยู่กับเจ้ำ เจ้ำ
ต้องกำรที่จะพูดหรือไม่ อย่ำใช้เรื่องนี้เป็นหมำกต่อรองกับข้ำ”
“เอ่อ…”องค์ชำยเหลียนติดอยู่นิดหน่อย “นั่นไม่นับ ! ” เขำนับ
นิ้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่ำเขำก ำลังคิดอะไรอยู่ หลังจำกนับนิ้วของเขำครู่หนึ่ง
เขำก็หยิบชำมออกมำจำกโต๊ะแล้วยกมันขึ้นเหนือศีรษะแล้วทุบมันบน
พื้น มีเพียงเศษเสี้ยวที่คมชัดอยู่ในมือของเขำ
บำนซูและเป่ยจื่อได้รับควำมตื่นตระหนกจำกกำรเปลี่ยนแปลง
อย่ำงฉับพลันนี้พวกเขำรีบไปข้ำงหน้ำเพื่อปกป้องซวนเทียนหมิง
และเฟิงหยูเอง แต่ฉำกที่พวกเขำไม่ได้คำดหวังก็ขึ้น พวกเขำเพิ่งเห็น
องค์ชำยเหลียนวำงของมีคมลงบนนิ้วก้อยด้ำนซ้ำยของเขำแล้วก็เพิ่ม
แรงกดขึ้น ใครจะรู้ว่ำเขำจะมีแรงตัดนิ้วก้อยซ้ำยของเขำ
เมื่อตัดเสร็จเลือดสดๆ เริ่มไหล ใบหน้ำของเขำซีดจำกควำม
เจ็บปวด และดูเหมือนว่ำเขำจะไม่สำมำรถนั่งอยู่บนเก้ำอี้ได้อีกต่อไป
โดยไม่มีกำรควบคุมใด ๆ เขำก็เอนตัวไปข้ำงหลัง
ทหำรรักษำกำรณ์ที่อยู่ข้ำงหลังเขำจับเขำไว้อย่ำงรวดเร็วดวงตำ
ของเขำสีแดง อย่ำงไรก็ตำมเขำมองไปที่เฟิงหยูเองและขอร้อง “องค์
หญิง ข้ำขอร้องท่ำน ช่วยเจ้ำนำยของข้ำ ไม่ ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่ำงนั้น
ช่วยชีวิตของเขำ”
เฟิงหยูเองตกใจกับฉำกนี้นำงจ้องมององค์ชำยเหลียนอย่ำงว่ำง
เปล่ำ นำงไม่สำมำรถพูดได้นำน แต่เมื่อนำงได้สติขึ้นมำ ปฏิกิริยำแรก
ของนำงคือเก็บนิ้วก้อยจำกพื้น ขณะท ำสิ่งนี้นำงกล่ำวว่ำ “ข้ำสำมำรถ
ต่อใหม่ให้เจ้ำได้ หำกมีอะไรจะพูดรอก่อน”
อย่ำงไรก็ตำมองค์ชำยเหลียนพยำยำมเอำชนะควำมเจ็บปวด
และใช้มืออีกข้ำงของเขำหยุดนำง เสียงของเขำเต็มไปด้วยควำมขมขื่น
ในขณะที่เขำกล่ำวว่ำ “ข้ำรู้ว่ำเจ้ำเป็นหมอเทวดำ ไม่จ ำเป็นต้องเชื่อมต่อ
ใหม่ นิ้วก้อยนี้เป็นสิ่งที่ข้ำคืนให้เจ้ำ ครอบครัวของรำชวงศ์เฉียนโจวท ำ
ร้ำยน้องชำยของเจ้ำ แม้ว่ำข้ำจะไม่ได้เป็นพวกเดียวกับพวกเขำ แต่ข้ำก็
ยังคงเป็นสำยเลือดของตระกูลเฟิง ข้ำรู้ว่ำเพียงแค่ให้เจ้ำเพียงหนึ่งก็ไม่
เพียงพอที่จะช ำระตำมค ำขอที่ข้ำจะท ำให้เจ้ำ ไม่ต้องพูดถึงควำมจริง
ที่ว่ำเจ้ำไม่คิดว่ำข้ำมอบเมืองนี้ให้เจ้ำ แต่ถึงแม้ว่ำมันจะเป็นของก ำนัล
เสี่ยวหยำ ด้วยนิ้วนี้ข้ำไม่ได้เป็นสมำชิกของตระกูลเฟิงอีกต่อไป ข้ำ
ขอร้องเจ้ำในฐำนะพลเมืองสำมัญ เสี่ยวหยำ ช่วยข้ำแค่ครั้งเดียว”