Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 667 ท่านพ่อ ท่านช่างน่าเคารพอย่างแท้จริง

เหยาซู่เรียก“ฮูหยิน” ทำให้หลู่เหยาซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ในห้อง
ชั้นนอกยิ้มด้วยความพึงพอใจ จากนั้นนางตอบว่า “ท่านพี่มีอะไรให้ข้า
ช่วยหรือไม่ ? ” ในขณะที่นางพูดนางยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าตามทิศทาง
ของนาง พวกมันเบามากเพราะเขาไม่ได้สวมรองเท้า แต่การหายใจของ
เขาหนักขึ้น ทำให้ห้องทั้งห้องมีบรรยากาศแปลก ๆ
หลู่เหยาพอใจมากในขณะที่มองเหยาซู่เดินมาที่เตียงของนาง
นางไม่อนุญาตให้มีคำอธิบายใด ๆ กอดเขาและรีบกลับไปที่เตียง
เจ้าสาว เมื่อถอดเสื้อผ้าออกแล้วมันเป็นฉากที่มีเสน่ห์
คืนนั้นเหยาซู่รู้สึกราวกับว่าเขามีความฝันอันยาวนานในความ
ฝันนี้เขาเข้าถึงเน้อถึงตัวหลู่เหยาที่เพิ่งแต่งงาน อย่างไรก็ตามมันไม่จริง
มาก ด้วยความงุนงงเขารู้สึกลังเลเล็กน้อย แต่ถ้าเขายอมรับการฝืนใจนี้
เขารู้สึกว่าเขาปล่อยให้หลู่เหยาลดลง ด้วยความขัดแย้งภายในนี้เขา
นอนหลับอย่างไม่สบายใจและสั่นมาก เมื่อเขาตื่นขึ้นในตอนเช้าใน
วันรุ่งขึ้นผ้าปูที่นอนของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
เขาเป็นคนที่เงียบขรึมและรู้สึกราวกับว่าเขาไม่ได้นอนเลยเขา
คิดว่าทุกอย่างเป็นส่วนหนึ่งของความฝัน แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่ามัน
เกิดขึ้นจริง เขาหันไปมองหลู่เหยาและเห็นว่านางนอนอยู่บนเตียงใต้ผ้า
ปูที่นอนบางผืน นางมองเขาด้วยความสำนึกผิด
“ท่านพี่ตื่นแล้วหรือ? ” หลู่เหยาตื่นก่อนเขา เสียงของนาง
ค่อนข้างแหบแห้ง และดวงตาของนางก็แดงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านาง
ร้องไห้ เหยาซู่ต้องการถามสิ่งที่เกิดขึ้นกับนาง แต่ได้ยินว่าหลู่เหยากล่าว
ว่า “เป็นเพราะฮูหยินผู้นี้ไม่ดี ฮูหยินผู้นี้ทำให้ท่านพี่โกรธและรู้สึกเศร้าใจ
มาก แต่เมื่อคืนท่านพี่คงดื่มมากเกินไป ข้าไม่มีแรงมากพอและไม่
สามารถทำอะไรได้” ยิ่งนางพูดมากเท่าไหร่เสียงของนางก็ยิ่งเงียบ ใน
ตอนท้ายนางก็ก้มหน้าลงและจ้องมองผ้าผืนขาวบนเตียง ในที่สุดน ้าตา
ก็เริ่มร่วงหล่น
เหยาซู่เคยเป็นคนที่ใจดีมากและไม่ได้มีความเกลียดชังสำหรับ
หลู่เหยาในใจของเขาก่อนที่ยาจะออกฤทธิ์เต็มที่ เขาได้คิดในสิ่งต่าง ๆ
ผ่านมาแล้ว นอกจากนี้เขายังไม่รู้ว่าเทียนถูกดัดแปลงซึ่งทำให้เขารู้สึก
ราวกับว่าเขาทนไม่ได้ เมื่อได้ยินสิ่งที่หลู่เหยาพูด และเห็นฉากนี้ หัวใจ
ของเขาก็เริ่มรู้สึกว้าวุ่นใจ
เขาลุกขึ้นนั่งแล้วดึงฮูหยินของเขาเข้ามากอดเขาปลอบโยนนาง
ด้วยคำพูดที่สุภาพและกล่าวกับนางว่า “เมื่อแต่งเข้าตระกูลเหยา เจ้า
เป็นภรรยาของข้า ทุกสิ่งที่ทำไปแล้วควรจะทำ ไม่ต้องกังวล เราจะไม่
พูดถึงเรื่องในอดีต ตระกูลเหยานั้นใจดีและไม่มีใครจะรังแกเจ้า” ขณะที่
เขาพูดเขาเห็นว่าหลู่เหยายังคงจ้องมองที่ผ้าขาว เขาสามารถคาดเดา
สิ่งที่นางเป็นห่วง ลุกขึ้นจากเตียงเขาหาของที่แหลมและทิ่มลงบนแขน
ทำให้เลือดออกแล้วเช็ดเลือดบนผ้าปูที่นอน จากนั้นนางก็รู้สึกพึงพอใจ
มาก
หลู่เหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกอดแขนของเหยาซู่
และปฏิเสธที่จะปล่อย นางเอาปากของนางทาบลงบนแผลแล้วดูดไป
พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่ามันไม่มีเลือดออกแล้วนางก็ปล่อยน ้าตาคลอ เหยาซู่
รู้สึกลึกลับมากยิ่งขึ้น
คู่หนุ่มสาวนอนอยู่บนเตียงสักครู่แล้วพูดสิ่งที่คุ้นเคยบางอย่าง
ก่อนที่สาวใช้จะเข้ามาเพื่อปลุกพวกเขาหลังจากแต่งตัวเสร็จพวกเขาไป
ยกน ้าชาให้กับผู้อาวุโสในครอบครัว จากนั้นฮูหยินจะนำผ้าเปื้อนเลือด
มาให้ซูซื่อ เมื่อเห็นซูซื่อยิ้มและพยักหน้า หลู่เหยาก็ผ่อนคลายในที่สุด
เมื่อนางมองเหยาเซียน นางก็รู้สึกว่าสายตาของเขาแหลมคมมาก
เนื่องจากมีความคล้ายคลึงกับเฟิงหยูเองเล็กน้อย หัวใจของนางจึงสั่น
เล็กน้อย
จากการแต่งงานครั้งนี้หลู่เหยาได้รอดพ้นจากสถานการณ์ที่เต็ม
ไปด้วยอันตรายอย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่าในคฤหาสน์หลู่, คุณหนูสาม
หลู่หยานเกือบทำให้เกิดความวุ่นวาย บ่าวรับใช้หรู่ยี่พยายามปลอบใจ
นาง และในที่สุดก็จัดการให้นางสงบลง แต่หลู่หยานไม่เข้าใจว่า “มีสิ่ง
แปลก ๆ มากมายในโลกนี้ เป็นไปได้หรือไม่ที่ยายของพระราชวังได้รับ
ผลตอบแทน”
หรู่ยี่ถอนหายใจ“มันไม่ใช่เรื่องงานที่จะติดสินบนคนของ
พระราชวังเจ้าค่ะ ! ยายคนนั้นใช้ชีวิตของนางในพระราชวัง สิ่งที่นางไม่
เคยเห็นมาก่อน นางเป็นคนที่คนปกติสามารถซื้อได้หรือไม่เจ้าคะ ? ”
“ถ้าอย่างนั้นมันก็แปลก! ” หลู่หยานกล่าวซ ้าตัวเอง “เห็นได้ชัด
ว่าหลู่เหยานั้นไม่บริสุทธิ์ เรื่องเลวทรามระหว่างนางกับหลู่โชวนั้นเป็นสิ่ง
ที่ข้ารู้ ผลการตรวจเป็นไปได้อย่างไรว่านางบริสุทธิ์ เป็นไปได้หรือไม่ที่
ยายแก่มากและตรวจไม่ดี ? ดวงตาของนางไม่แหลมคมอีกต่อไปแล้ว
หรือ ? ”
ในท้ายที่สุดหรูยี่เป็นบ่าวรับใช้และไม่สามารถบอกได้ว่าความ
จริงคืออะไรนางสามารถแนะนำนางได้เท่านั้น “เรื่องนี้ผ่านไปแล้ว
คุณหนูสามอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ อนาคตของคุณหนูจะดีขึ้นกว่าเดิม
นางจะเพลิดเพลินไปกับการเป็นจุดเด่นเป็นเวลาสองสามปี เมื่อเวลา
นั้นมาถึงนางจะไม่ต้องคุกเข่ากับเขาอีกหรือไม่เจ้าค่ะ”
เมื่อสิ่งนี้ถูกกล่าวหลู่หยานก็ดีใจเล็กน้อย แต่เมื่อนางจำสิ่งต่าง ๆ
จากวันก่อนหน้านี้ นางรู้สึกโกรธ “อนาคตที่ดี ? ข้ากลัวว่าอนาคตอัน
ยิ่งใหญ่นี้จะถูกทำลายโดยนาง ! ร้านค้าส่วนใหญ่ของตระกูลถูกส่งมอบ
ข้าได้ยินท่านพ่อบอกเมื่อวานนี้ การกระทำเมื่อวานนี้เป็นสิ่งที่ดีที่สุด
เมื่อข้าแต่งงานข้าจะมีสินเดิมอะไรบ้าง ? ท่านพ่อมุ่งเน้นไปที่การมี
ความสัมพันธ์กับตระกูลเหยา อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยคิดเลยว่า
สถานการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นจริงหรือไม่? ข้าพูดได้ว่าเฟิงหยูเองอยู่ด้วย
ใครจะได้ประโยชน์จากนางบ้าง”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้หรูยี่ก็ตัวสั่นเมื่อวันก่อนนางได้ไปที่คฤหาสน์เหยา
และได้เห็นองค์หญิงจี่อัน แน่นอนว่าการจ้องมองของนางนั้นเย็นยะ
เยือกและน่าตกใจอย่างยิ่ง
ไม่ต้องพูดถึงความสับสนในด้านของหลู่หยานแม้เต่หลู่ซ่งและ
เก้อซื่อก็ไม่สามารถนอนหลับได้เนื่องจากการตรวจร่างกาย ทั้งสองไม่
เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อนึกย้อนกลับไป พวกเขาขังหลู่เหยาและหลู่โชว
ยาวไว้ในห้อง พวกเขาเห็นรอยเลือดบนเตียงอย่างชัดเจน ทำไมยายถึง
บอกว่านางเป็นสาวบริสุทธิ์ ?
ทุกคนในคฤหาสน์หลู่ที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้รู้สึกสับสน
แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นการผ่านอุปสรรค์นี้เป็นสิ่งที่ดีในปัจจุบัน
หลู่ซ่งยังคงสั่นด้วยความกลัว เมื่อยายในพระราชวังบอกว่าหลู่เหยานั้น
ไม่บริสุทธิ์ หลู่เหยาจะไม่มีโอกาสได้อยู่อีกต่อไป แม้แต่ตระกูลของเขาก็
จะต้องทนทุกข์เช่นกัน ! แล้วถ้าเขาเป็นคนแรกที่ออกจากตำแหน่ง
เสนาบดี แม้ว่าคนอื่นจะไม่เข้าใจมัน เขาจะทำยังไง เขาสามารถนำไป
เปรียบเทียบกับคนอื่น ๆ ได้ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับตระกูลเหยาแล้วไม่
มีการเปรียบเทียบเลย
หลู่ซ่งถอนหายใจเก้อซื่อถอนหายใจ แต่นางถอนหายใจไปกับ
การกระทำที่ได้รับ เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้นเมื่อบุตรสาวของนางแต่งงาน นาง
ควรทำอะไร!
ผู้คนในตระกูลหลู่ต่างก็สับสนในคฤหาสน์ขององค์หญิง เฟิงหยู
เองส่งช่างฝีมือเป่ยกลับพระราชวังด้วยตัวเอง เพื่อให้แน่ใจว่าช่างฝีมือ
เป่ยถึงพระราชวังโดยเฉพาะเขานั่งอยู่ในรถม้าของราชสำนัก นางยังมี
องครักษ์เงา 2 คนตามมาด้วย หลังจากจัดการเรื่องต่าง ๆ ในพระราชวัง
ในไม่กี่วัน นางก็รู้สึกสบายใจที่จะส่งช่างฝีมือเป่ยกลับไป
หลังจากรถม้าของราชสำนักหันออกจากตรอกนางก็หันหน้าไป
และพบรถม้าอีกคันวิ่งไปในทิศทางของนาง หลังจากผ่านไปอีกไม่กี่ก้าว
ก็หยุดอยู่หน้าทางเข้าคฤหาสน์ขององค์หญิง หลังจากนี้เฟิงจินหยวนก็
กระโดดออกมา เมื่อเห็นเฟิงหยูเองอยู่ เขาถอนหายใจยาวและกล่าวว่า
“ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่อยู่ในคฤหาสน์ ทหารยามของเจ้าไม่ยอมให้ข้าเข้า
ไป”
เฟิงหยูเองพยักหน้า“ทหารยามอยู่ทางด้านขวา” จากนั้นนางยิ้ม
เยาะ “เมื่อเราพบกันแล้ว ท่านพ่อมีอะไรจะพูดก็พูดมา”
นางพาเฟิงจินหยวนไปที่ห้องโถงใหญ่เฟิงจื่อหรูก็วิ่งออกมา เด็ก
สองคนเห็นบิดาที่ขาดความรับผิดชอบ เมื่อเห็นว่าเฟิงจินหยวนมองไปที่
เฟิงจื่อหรู เฟิงหยูเองกระแอมเบา ๆ แล้วถามว่า “ท่านพ่อมาวันนี้มีเรื่อง
อะไรหรือเจ้าคะ ? ”
”อ่า!ใช่แล้ว ! ” เฟิงจินหยวนตอบสนองเชิงบวกอย่างสมบูรณ์
เมื่อเข้าไปในกระเป๋าของเขา เขาก็ดึงตั๋วแลกเงินออกมาอย่างรวดเร็ว “นี่
เป็นค่าเล่าเรียนสำหรับจื่อหรูที่ข้าเตรียมไว้ มีทั้งหมด 150 เหรียญเงิน
ลองนับดู”
“หืม? ” เฟิงหยูเองรับตั๋วแลกเงินด้วยความประหลาดใจนิด
หน่อย มันเป็นตั๋วแลกเงินของร้านแลกเงินในเมืองหลวง มันครบถ้วน
150 เหรียญเงินไม่ขาดไม่เกิน นางแปลกใจเล็กน้อย “ท่านพ่อเอาเงินนี้
มาจากไหน ? ”
เฟิงจินหยวนโบกมือของเขา“ที่อยู่ของตระกูลเฟิงมีรากฐาน
เล็กน้อย เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ การศึกษาของจื่อหรูเป็น
สิ่งสำคัญที่สุด”
เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้เฟิงหยูเองก็ไม่สามารถถามต่อ ดังนั้น
นางจึงพยักหน้า และส่งตั๋วแลกเงินให้วังซวน “จัดการมัน เมื่อจื่อหรู
กลับไปที่เสี่ยวโจวในอีกไม่กี่วัน นำมันไปด้วย”
เมื่อเห็นว่าตั๋วแลกเงินถูกส่งมอบในที่สุดเฟิงจินหยวนก็ยิ้มราว
กับว่าน ้าหนักถูกยกขึ้นแล้ว แต่ใครจะรู้ว่ามันเป็นเพราะในที่สุดเขาก็มี
งานบางอย่างเพื่อส่งบุตรชายของตัวเองไปสำนักศึกษา หรือถ้าเป็น
เพราะในที่สุดเขาก็มีหน้าที่จะขอให้เฟิงหยูเองช่วย
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้จากไปเฟิงหยูเองรู้ว่ามีเรื่องอื่นอีกแน่นอน
แต่ถ้าเฟิงจินหยวนไม่พูด นางก็จะไม่รีบ นางให้บ่าวรับใช้นำชามาด้วย
จิบไม่กี่ครั้งนางก็เริ่มคุยกับเฟิงจื่อหรู
บทสนทนานี้ไม่มีที่สิ้นสุดเฟิงจินหยวนกลัวว่าเรื่องของเขาจะถูก
ลืม ดังนั้นเขาจึงเริ่มที่จะกล่าว “อาเอง ข้ามีเรื่องที่ข้าอยากจะถามเจ้า”
“เจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองหันไปมองเขา “ท่านพ่อต้องการถามอะไร ? ”
เฟิงจินหยวนสงบใจลงกล่าวว่า“เจ้าก็รู้ว่าข้าและเหยาซื่อ
ทะเลาะกัน นางต้องการทำร้ายข้า ข้าแค่อยากจะถามว่าอาการบาดเจ็บ
ครั้งนี้… มันยังสามารถรักษาได้หรือไม่”
เฟิงหยูเองไม่คิดว่าคำขอของเขาจะเป็นเรื่องนี้แต่หลังจากนึกถึง
ฉากที่เฟิงจินหยวนเห็นจาวเหลียน นางก็พัฒนาความเข้าใจเล็กน้อย
แต่เมื่อนางคิดว่าเพราะสิ่งนี้ ท่าทางของนางก็เย็นชาลงเล็กน้อย นาง
กล่าวทันทีด้วยน ้าเสียงที่ไม่สุภาพ “ตอนนี้ถ้าท่านพ่อต้องการบุตรชาย
ท่านพ่อก็มี หากท่านพ่อต้องการบุตรสาว ท่านพ่อมี บุตรสาวคนหนึ่ง
เป็นองค์หญิงและเป็นว่าที่พราชายา บุตรชายก็เป็นลูกศิษย์ของเย่โหร่ง
ด้วย ท่านพ่อยังไม่พอใจอีกหรือ ท่านยังต้องการกระจายเชื้อสายของ
ตระกูลเฟิงอีกหรือ ? ” ในขณะที่พูด นางมองเฟิงจินหยวนด้วยความดู
ถูกเหยียดหยามและกล่าวว่า “มันช้าไปหรือ ? ”
ใบหน้าของจินหยวนเปลี่ยนเป็นสีแดงสดจากสิ่งที่นางพูด
นอกจากนี้เขาก็เป็นบิดาของนาง เพื่อให้บุตรสาวของเขาใช้สิ่งต่าง ๆ
แบบนี้เพื่อเยาะเย้ยเขา เขาจะไม่รู้สึกอับอายได้อย่างไร แต่เขามาวันนี้
ด้วยเป้าหมายแบบนี้ เขาวางแผนล่วงหน้า โดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่น่า
เกลียดที่เฟิงหยูเองพูด เขาจะต้องอดทน ตราบใดที่เขาสามารถรักษา
อาการบาดเจ็บนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่ขอร้อง “ข้ายังเป็นผู้ชาย
นอกจากนี้ยังมีอนุในบ้าน และข้าต้องคิดเพื่อพวกนาง”
เฟิงหยูเองก็หัวเราะบิดาคนนี้ช่างน่าเคารพเหลือเกิน เขายัง
สามารถพูดสิ่งนี้ได้ แต่การพูดความจริงนั้นไม่เป็นอันตราย เนื่องจาก
พวกเขากำลังพูดอย่างเปิดเผยและทุกคนพูดความจริง นางถามเฟิง
จินหยวน “อย่าพูดว่าข้าไม่รู้สถานการณ์อาการบาดเจ็บของท่านพ่อใน
ปัจจุบัน แต่หลังจากผ่านไปนานมากแม้ว่าข้าจะเป็นหมอเทวดา ข้ากลัว
ว่ามันจะสิ้นหวัง ยิ่งไปกว่านั้น…” นางจ้องที่เฟิงจินหยวน ดวงตาของ
นางเริ่มมองไปที่ท่อนล่างของเขาด้วยความตั้งใจที่ไม่ดี จากนั้นนาง
กล่าวว่า “เมื่อท่านพ่อไม่อายที่จะให้ข้ารักษา ข้าก็จะรักษาให้”