Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่ 684 แผนอันยิ่งใหญ่ของโลกนี้

เฟิงหยูเองรู้แผนการของฮ่องเต้ในการส่งมอบบัลลังก์เขาแค่
คิดถึงซวนเทียนหมิง แต่ในเวลาเดียวกันนางก็รู้ว่าเมื่อวันนั้นมาถึงใคร
บางคนจะใช้พราชายาหยุนเพื่อสร้างปัญหาโดยเชื่อว่าการมอบ
ตำแหน่งนี้จะไม่ยุติธรรม
แม้ว่าองค์ชายในเมืองหลวงจะเข้ากันได้ดีกับซวนเทียนหมิงแต่ก็
มีบางสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องพูด ตราบใดที่มีการพูดเพียงครั้งเดียว มันคง
เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ผู้คนจำนวนมากจะคิดถึงมัน อีกครั้งที่ผู้คนคิด
เช่นนี้ไม่ว่าซวนเทียนหมิงจะขึ้นครองบัลลังก์อย่างไรก็ไม่สามารถกำจัด
อิทธิพลของพราชายาหยุนได้
นางถอนหายใจอย่างแผ่วเบาและลูบหน้าเสือขาวในอ้อมแขน
ของนางแล้วกล่าวว่า “เมื่อเจ้าสามารถมาบอกข้าเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ เจ้า
ควรมีวิธีจัดการกับมันใช่หรือไม่ ? ”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า“มีวิธีหนึ่ง แต่เป็นวิธีที่โง่ที่สุดและตรงที่
สุด”
“ใช้ทหารหรือ? ”
“ใช่”เขาพูดอย่างจริงจัง “ราชวงศ์ต้าชุนถูกส่งต่อมาหลาย
ศตวรรษ และระบบกฎหมายของมันจะไม่เปลี่ยนแปลงอย่างง่ายดาย
หากคนรุ่นต่อไปต้องการโดดเด่น ตัวเลือกเดียวคือคุณธรรมของทหาร
เพียงแค่พิจารณาจากข้อดีทางทหารของข้าในปัจจุบัน มันชัดเจนว่ายัง
ไม่เพียงพอในการปิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ข้าทำได้เพียงคว้าชัยชนะ
เพื่อที่จะปิดปากพวกเขาต่อไป ในปัจจุบันทั้งสี่อาณาจักรมีความไม่
แน่นอน แม้แต่กูโมทางทิศตะวันตกก็ได้เห็นความไม่แน่นอนบางอย่างที่
เกิดจากความขัดแย้งภายใน ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าคงหนีไม่พ้นที่จะมี
ความขัดแย้งที่พรมแดน นี่จะเป็นโอกาสเช่นกัน” เขามองไปที่เฟิงหยูเอง
และกล่าวอย่างไร้ประโยชน์ “จริง ๆ แล้วข้าไม่ต้องการบัลลังก์ ในอดีต
ข้าคิดเสมอว่าพี่ใหญ่เหมาะกับตำแหน่งนั้นมากที่สุด แม้เขาจะไม่มี
ความแข็งแกร่งเช่นข้า แต่เขาไม่ได้ขาดอำนาจและความกล้าหาญ เขา
ไม่ได้เจียมเนื้อเจียมตัวเหมือนพี่เจ็ด แต่เขาใช้เวลาหลายปีในการทำ
ธุรกิจ ทำให้เขากลายเป็นคนที่สื่อสารกับคนนอกได้ดี นอกจากนี้ด้วย
พรสวรรค์ของเขาในการสะสมความมั่งคั่ง หากราชวงศ์ต้าชุนตกเป็น
ของเขา การที่ท้องพระคลังจะถูกเติมเต็มจะเป็นสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในไม่
ช้า”
เฟิงหยูเองคิดสักพักแล้วกล่าวว่า“นี่เป็นวิธีที่เสด็จพ่อจะรักษา
ความสงบ หากเป็นไปตามที่เจ้าพูด และทั้งสี่อาณาจักรมีความไม่
แน่นอน ข้าไม่เชื่อว่าเขามีพลังที่จะทำให้โลกสงบลงได้”
ซวนเทียนหมิงยิ้มและเอื้อมมือไปลูบหัวของนาง “เด็กโง่ การไป
ที่สนามรบเพื่อฆ่าศัตรูเป็นหน้าที่ขององค์ชายและแม่ทัพ ไม่ต้องพูดถึง
เขา แม้ว่าจะเป็นข้าก็ตาม เมื่อข้าขึ้นครองบัลลังก์นั้น คงเป็นไปไม่ได้
เลยที่ข้าจะไปรบในสนามรบด้วยตัวเอง จะมีแม่ทัพให้คำแนะนำแก่ข้า
และข้าราชสำนักเพื่อดูแลอาณาจักร มันเป็นแค่…”
“อะไรนะ? ”
“เป็นเรื่องน่าเสียดายที่พี่ใหญ่ไม่มีบุตรเมื่ออายุยังน้อยเลยทำให้
เสด็จพ่อยอมแพ้ ตอนนี้เขามีลูก แต่เขามีอายุมากกว่าแล้ว สำหรับเด็ก
มันช้าไปหลายปี มันเป็นเรื่องยากอย่างแท้จริงที่จะได้รับตำแหน่ง
ผู้ปกครองของอาณาจักร”
เฟิงหยูเองได้ยินเรื่องนี้และรู้สึกไม่สบายใจ“ซวนเทียนหมิง เราได้
พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ในอนาคตแม้ว่าเจ้าจะขึ้นครองบัลลังก์ ถ้าเจ้ากล้าที่
จะเอานางสนมคนใดเข้ามาในพระราชวัง ข้าก็จะทำให้พระราชวังของ
ฮ่องเต้ลุกเป็นไฟและจากไป ข้ารับประกันได้ว่าเจ้าจะไม่สามารถตาม
หาข้าเจอ”
ซวนเทียนหมิงนิ้วกระตุกด้วยความโกรธ“ทำไมเจ้าทำแบบนี้
เรื่องที่องค์ชายผู้นี้สัญญาไว้แล้ว ข้าจะต้องทำตามสัญญาอย่างแน่นอน
เจ้าไม่ต้องกังวล สำหรับเรื่องที่ข้ากำลังพูดถึงเสด็จพ่อยกบัลลังก์ให้ข้า
ข้าไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป ข้าได้แต่กัดฟันและยอมรับ และการ
ยอมรับนี้จะต้องเป็นธรรมชาติมาก ข้ากลัวว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะเป็น
เรื่องยากสำหรับเรา”
นางงุนงง“ปัญหาอะไร ? การต่อสู้ ? ข้าจะไปกับเจ้า”
เขาส่ายหัว“ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น ข้าไม่สามารถให้เจ้าติดตาม
ข้าไปได้ ข้าต้องการสะสมความสำเร็จทางทหาร และข้อดีเหล่านี้
จำเป็นต้องเป็นทหารอย่างสมบูรณ์ มันจะต้องแยกออกจากการ
สนับสนุน โดยเฉพาะจากผู้หญิง อาเอง เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”
นางเข้าใจแน่นอนนางเข้าใจ ซวนเทียนหมิงไม่ได้พูดอย่าง
ชัดเจน แต่นางไม่ใช่คนโง่ นางเข้าใจที่เขาพูด พราชายาหยุนให้เงาแก่
ซวนเทียนหมิง ดังนั้นนางจะไม่ทำทำไม ? ผู้คนประณามซวนเทียนหมิง
ที่พึ่งพาเสด็จแม่ของเขาและพวกเขาก็บอกว่าเขาพึ่งพาชายาในเวลา
เดียวกัน ยิ่งนางมีพลังมากเท่าไหร่ เฟิงหยูเองก็ยิ่งหนีจากความสำเร็จ
ของคนของนางมากขึ้นเท่านั้น การคิดเช่นนี้เป็นความผิดของนาง
“ครั้งต่อไปที่เจ้าไปต่อสู้ข้าจะไม่ไปด้วย” นางกล่าวขึ้น “ไม่
จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับข้า ข้าจะไม่คิดมากเพราะเรื่องนี้ ไม่เป็นไรถ้า
ข้าอยู่ในเมืองหลวง ในขณะที่เจ้าออกไปต่อสู้ ข้าจะคอยดูแลเจ้า คน
เหล่านั้นที่กำลังสร้างปัญหา ข้าจะกำจัดความคิดใด ๆ ที่พวกเขาได้ทำ
ไป ความเจริญรุ่งเรืองในโลกไม่ใช่สิ่งที่ได้มาจากการต่อสู้ของมนุษย์
เรื่องในอาณาจักรและเรื่องถูกหรือผิดก็เป็นหัวข้อของการศึกษาเช่นกัน”
ซวนเทียนหมิงยิ้มอย่างมีความสุขเขารู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะ
เข้าใจ สำหรับใครบางคนที่ฉลาดเหมือนนาง นางจะไม่ช่วยเขาพัฒนา
โลกได้อย่างไร ?
เฟิงหยูเองวางลูกเสือไว้บนโต๊ะจากนั้นจับมือทั้งสองของซวน
เทียนหมิง “นอกจากการต่อสู้เพื่อให้โลกสงบสุข เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า
ถึงแม้ระบบกฎหมายของราชวงศ์ต้าชุนจะผ่านไปหลายศตวรรษ เป็น
เรื่องที่ต้องปรับปรุง”
“โอ้? ” ซวนเทียนหมิงยกคิ้ว “ข้าอยากได้ยินรายละเอียด”
สายตาของนางเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจและกล่าวว่า
“เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีร้านห้องโถงสมุนไพรกี่แห่งข้าเปิดภายในอาณาจักร
ของเรา ? ”
ซวนเทียนหมิงส่ายหน้าเขาไม่รู้จริง ๆ
“ร้านค้าทั้งหมด16 แห่ง” นี่คือความภาคภูมิใจของเฟิงหยูเอง
“เจ้าคิดว่าทองคำ และเงินภายในคฤหาสน์ขององค์หญิงถูกทิ้งให้อยู่ที่
นั่นเพื่อให้ขึ้นรางั้นหรือ ? ข้าได้ขยายร้านห้องโถงสมุนไพรอย่างไม่รู้จบ
นี่ไม่ใช่แค่เพื่อให้เราได้เห็นในสถานที่ต่าง ๆ เพื่อให้พวกเขาตระหนักถึง
วัตถุประสงค์ที่แท้จริงของพวกเขาอย่างแท้จริง ร้านห้องโถงสมุนไพร
เป็นร้านขายยาและเป็นโรงหมอ ผู้คนสามารถไปรับคำแนะนำทาง
การแพทย์และได้รับยาในสถานที่เดียวกัน ยาที่พวกเขาได้รับนั้นไม่ได้
เป็นเพียงสมุนไพรทางการแพทย์ตามปกติ นอกจากนี้ยังมียาเม็ดและ
ยาน ้าที่ข้านำออกจากมิติของข้าที่ไปพร้อมกับอุปกรณ์สนับสนุน
บางอย่าง ในปัจจุบันร้านห้องโถงสมุนไพรในเมืองหลวงท่านปู่ดูแล
ในช่วงปีที่ผ่านมาเราอยู่ที่ภาคเหนือ ท่านปู่ฝึกอบรมบุคลากรด้าน
การแพทย์จำนวนหนึ่งซึ่งก้าวหน้ากว่าหมอในยุคนี้เล็กน้อย แม้ว่าระดับ
ของพวกเขาจะยังไม่อยู่ในระดับเดียวกับท่านปู่หรือข้า แต่ก็มีโชคดีที่มี
เวลามากในการปรับและฝึกฝนพวกเขา คนเหล่านี้ถูกส่งออกจาก
มณฑลไปยังพื้นที่อื่น ๆ เพื่อทำงานในร้านห้องโถงสมุนไพร”
ซวนเทียนหมิงมีความเข้าใจเกี่ยวกับแผนการของนางเล็กน้อย
“ข้าจำได้ว่าครั้งหนึ่งเจ้าเคยบอกข้าเกี่ยวกับคำพูดแปลก ๆ มันคือ
อะไร… การดูแลสุขภาพแห่งชาติ”
“ถูกต้อง”เฟิงหยูเองอธิบายความคิดของนางต่อไป “การดูแล
สุขภาพแห่งชาติที่เรียกว่าไม่เพียงแต่จะช่วยให้พลเมืองได้รับการรักษา
ทางการแพทย์ในระดับสูงสุดเท่านั้น แต่ยังเพื่อให้แน่ใจว่าพลเมืองจะ
สามารถพบหมอและกินยา ร้านห้องโถงสมุนไพรที่อยู่นอกเมืองหลวงไม่
ต้องจ่ายค่ารักษาราคาแพงเหมือนกับที่อยู่ที่นี่ แต่กลับราคาลดลงและ
อ่อนไหวต่อผู้คนมากขึ้น ซวนเทียนหมิง ข้าจะไม่ตามติดเจ้าเป็นเงาตาม
ตัว แต่ข้าจะเป็นอีกหนึ่งในแรงสนับสนุนจากภายนอกในการหา
ประโยชน์ทางการทหารของเจ้า ข้าจะให้ทุกคนรู้ว่าเหตุผลที่องค์หญิงจี่
อันทำงานหนักเพื่อราชวงศ์ต้าชุนเพราะผู้ชายของนางเป็นผู้ปกครอง
ของอาณาจักร ไม่อย่างนั้นนางจะไปไหนก็ได้ที่นางพอใจ ข้าเชื่อว่าทุก
คนจะปฏิบัติต่อข้าในฐานะแขกผู้มีเกียรติ”
นางกลายเป็นคนที่กระตือรือร้นในการพูดและจบลงด้วยการให้
ซวนเทียนหมิงคร่าว ๆ ถึงประโยชน์ที่สังคมได้รับจากการรักษาพยาบาล
ในเรื่องนี้ความสามารถในการเข้าใจของซวนเทียนหมิงนั้นไม่ดี หลังจาก
ทั้งหมดมันเป็นสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในยุคนี้ เฟิงหยูเองไม่ได้บังคับเรื่องนี้
เพียงแต่บอกว่านางจะเขียนเรื่องทั้งหมดนี้เพื่อให้เขาอ่านและทำความ
เข้าใจอย่างช้า ๆ
ความช่วยเหลือที่เฟิงหยูเองจัดหาให้ซวนเทียนหมิงนั้นไม่เคยน่า
สังเวชเลยยิ่งกว่านั้นนางได้วางแผนที่จะทำการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
กับราชวงศ์ต้าชุน แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงแบบกวาดนั้นไม่สามารถ
เข้าใจได้ง่ายนัก แต่นางก็อยากลองรถม้าที่ลากแล้วบริการรับส่ง
จดหมาย ประกันสุขภาพและประกันการเกษียณอายุ
ในอดีตนางเชื่อว่านางเข้ามาในช่วงเวลานี้ขัดกับหลักการของฟ้า
ดินดังนั้นนางจึงไม่ควรก่อความวุ่นวายใด ๆ ในโลก แต่เมื่อเวลาผ่านไป
นางก็เริ่มรู้สึกว่าตั้งแต่นางมาแล้ว มันเป็นโอกาสที่ดีอย่างชัดเจน สิ่ง
เหล่านี้ที่เป็นของในโลกสมัยใหม่จะถูกนำออกมาทีละน้อย ราชวงศ์ต้า
ชุนนี้เริ่มเปลี่ยนจากช่วงเวลาที่นางถูกปลุกให้ตื่นด้วยสายฟ้าในภูเขา
ทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ทั้งสองคุยกันอย่างมีความสุขและซวนเทียนหมิงอยู่ในคฤหาสน์
ของบุตรสาวของจักรพรรดิก่อนออกเดินทางตอนกลางคืน สำหรับเฟิง
หยูเอง นางมีลูกเสือขาวเป็นเพื่อน และนางรู้สึกว่าความสนุกใน
ชีวิตประจำวันของนางเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
มันเป็นเพียงแค่ชีวิตที่เป็นเช่นนั้นในขณะที่นางรู้สึกมีความสุข
จะมีบางคนที่รู้สึกตรงกันข้าม จะมีใครซักคนที่ทำให้นางเดือดร้อนอยู่
เสมอ ตัวอย่างเช่นเหยาซื่อ
บ่ายวันนั้นเหยาซื่อออกไปข้างนอกแต่ไม่ยอมให้เสี่ยวหยาไปกับ
นางนางพาสาวใช้ 2 คนที่อยู่กับนางไปด้วย เหยาเซียนได้ส่งเหยาซื่อไป
ยังลานกว้างแห่งหนึ่ง อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ขัดขวางไม่ให้นางไปไหน
มาไหน มันเป็นเพียงว่าทุกครั้งที่เหยาซื่อออกไปข้างนอก จะมีใครบาง
คนติดตามนางเสมอ เมื่อพวกเขาพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ พวกเขาก็
จะพานางกลับมาทันที
เมื่อบ่ายโมงเหยาซื่อไปที่พระราชวังเหวินซวนเหยาเซียนได้แจ้ง
ล่วงหน้า พราชายาเหวินซวนและเหยาซื่อสนิทกัน ถ้านางต้องการไป
และระบาย บ่าวรับใช้ไม่ต้องอยู่ด้วย
แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อเหยาซื่อกลับมานางก็กลับมาพร้อมกับเทียบ
เชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง
แน่นอนองครักษ์เงาในเรือนของนางไม่รู้เรื่องนี้เหยาซื่อได้มอบ
เทียบเชิญให้เสี่ยวหยาเพียงอย่างเดียวหลังจากไล่บ่าวรับใช้ทั้งหมดออก
นางบอกเสี่ยวหยา “ข้าเป็นฮูหยินขั้นหนึ่ง งานเลี้ยงของเทศกาลกลาง
ฤดูใบไม้ร่วงเป็นเรื่องใหญ่ เจ้าไปไม่ได้อย่างไร รับสิ่งนี้และเข้าไปใน
พระราชวังในคืนนั้น”
เสี่ยวหยาไม่เคยคิดเลยว่าเหยาซื่อจะกลับมาพร้อมเรื่องแบบนี้
อีกแล้วหลังจากออกไปข้างนอกนางไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร แต่เมื่อนาง
ได้รับเทียบเชิญ ความรู้สึกคาดหวังก็จะเกิดขึ้น
นางดูแลเหยาซื่ออยู่พักหนึ่งและได้ยินเหยาซื่อเรียกนางว่าอาเอง
ทุกวัน พวกเขาต้องกินด้วยกันและนอนด้วยกัน นางเป็นเหมือนมารดา
อย่างแท้จริง และทำให้นางจำได้ทันทีเมื่อมารดาของนางยังมีชีวิตอยู่
ในขณะที่รู้สึกสับสน นางรู้สึกชัดเจนน้อยลงว่านางเป็นเสี่ยวหยาหรือ
เฟิงหยูเอง ในความเป็นจริงมีหลายครั้งที่นางไม่สามารถตอบสนอง
แม้กระทั่งเมื่อบ่าวรับใช้เรียกนางว่าเสี่ยวหยา นางจะตอบกลับเร็วที่สุด
เมื่อเหยาซื่อเรียกนางว่าอาเอง
แต่นางไม่รู้นางจะเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วยตัวตนใด เป็นเสี่ยวห
ยาหรือ ? นางไม่มีชื่อเสียงและไม่มีสถานะ มันคือเฟิงหยูเองหรือเปล่า
ตัวจริงก็จะไปด้วย นั่นจะไม่ถูกเปิดเผยทันทีหรอกหรือ ?
เหยาซื่อมองเห็นความวิตกกังวลในใจของนางและกล่าวว่า“เจ้า
คือบุตรสาวของข้า จำสิ่งนี้ไว้ เจ้ามีเพียงหนึ่งตัวตน เจ้าคือบุตรสาวของ
เหยาซื่อ ทุกสิ่งที่นางมี เจ้าควรจะมี เป็นนางที่มาแทนที่เจ้า ตอนนี้เจ้า
กลับมาแล้ว เจ้าจะต้องไม่อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน เจ้าต้องคิดย้อนกลับ
ไปว่าเราต้องทนทุกข์เพราะเราอ่อนแอ ในครั้งนี้เจ้าต้องพยายามทำเพื่อ
ข้า ! ”
เสี่ยวหยารู้สึกสับสนจากสิ่งที่นางพูดเหยาซื่อเห็นว่านางไม่ตอบ
ขณะถือเทียบเชิญดังนั้นนางจึงกล่าวต่อ “ไม่ต้องกังวล หากเจ้ามีปัญหา
ในพระราชวังไปหาพราชายาเหวินซวน จำไว้ว่าให้เรียกท่านป้า นางเป็น
สหายที่ดีที่สุดของข้า”
ในที่สุดเสี่ยวหยาก็พยักหน้ารับสิ่งที่นางพูดเหยาซื่อมีความสุข
มาก นางดึงเสี่ยวหยาไปดูเครื่องประดับที่นางซื้อไว้ นอกจากนี้ยังมี
เสื้อผ้าบางชุดที่นางไม่ได้สวมได้
อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่าภายในพระราชวังเหวินซวนเสาหลัก
ของการสนับสนุนที่เหยาชิได้บอกเสี่ยวหยา พราชายาเหวินซวนถอน
หายใจพูดอยู่ว่า “เหยาซื่อ โอ้ เหยาซื่อ ข้าจะช่วยเจ้าในครั้งนี้ แต่จะไม่มี
อีกเป็นครั้งที่สอง บุตรสาวที่เจ้าพูดถึง มันจะดีถ้านางเชื่อฟัง ถ้านางเป็น
คนที่มีจิตใจชั่วร้าย อย่าโทษข้าในการทำความสะอาดบ้านเรือนแทน
ตระกูลเหยา ! ”