Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่717 ทัศนคติของตระกูลเหยา

คนที่เรียกว่าคุณหนูของนางนั้นแน่นอนว่าเป็นคนจากตระกูล
เหยากลุ่มของเฟิงหยูเองออกจากโรงเตี้ยม และซวนเทียนหมิง
ต้องการที่จะไปที่คฤหาสน์เหยาด้วย อย่างไรก็ตามนางปฏิเสธและ
กล่าวว่า “ข้าสามารถจัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในครอบครัวได้
เจ้าไม่จำเป็นต้องไปช่วย”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า“ถ้าเจ้าพูดแบบนั้นมันจะดูเป็นเรื่อง
จริง ลืมไปเถอะพี่ที่เจ็ดและข้าจะไปส่งเซียงหรูเอง” มองย้อนกลับไป
เฟิงเซียงหรูได้รับการสนับสนุนจากซวนเทียนฮั่ว นางดื่มจนเมาและ
เรื่องไร้สาระทุกชนิดออกมาจากปากของนาง นางจะเรียกองค์ชาย
เจ็ด หรือตะโกนเรียกซวนเทียนยี่ว่าเป็นวายร้าย มันเป็นสิ่งที่ยากที่
จะมอง
เฟิงหยูเองโบกมือ“รีบเร็ว เจ้าอย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นกับเซียง
หรู”
กลุ่มแยกทางกันที่โรงเตี้ยมเฟิงหยูเองนั่งในรถม้าซึ่งบ่าวรับใช้
จากตระกูลเหยาขับมาเริ่มออกเดินทาง
ในเวลานี้หน้าคฤหาสน์ของตระกูลเหยาหลู่ซ่งเสนาบดีได้
ออกเดินทางเยือนโดยส่วนตัวพร้อมกับบ่าวรับใช้ทุกคนที่แบกโลง
ศพที่ดีมาก ปัจจุบันเขากำลังพูดกับบุตรชายคนโตของตระกูล
เหยา, เหยาจิงจุน เขาได้ยินหลู่ซ่งกล่าวว่า “บุตรสาวตัวน้อยของ
ข้าเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจ และได้ยินว่าตระกูลเหยาจัดห้องไว้ทุกข์

ที่ห้องโถงด้านข้าง ทำให้ข้าไม่รู้ว่าทำไมตระกูลเหยาทำเช่นนี้ แต่
ในฐานะบิดาของเหยาเอ๋อ มีบางสิ่งที่ข้าควรทำเพื่อนาง โลงศพไม้
ประดู่นี้จะได้รับการพิจารณาว่าเป็นสิ่งที่ตระกูลหลู่ของเรามอบให้
ตระกูลเหยา”
คำพูดของเขาสุภาพแต่ใครจะพลาดมันมีความหมายแฝงอยู่
ในคำพูดของเขา ! นี่เป็นการบอกอย่างชัดเจนว่าตระกูลเหยากำลัง
ปฏิบัติกับหลู่เหยาอย่างไม่เป็นธรรม มันยังบอกด้วยว่าตระกูลเหยา
ไม่สามารถแม้แต่ซื้อโลงศพ และต้องการให้ตระกูลหลู่จัดหาสิ่งใด
สิ่งหนึ่ง
แต่เหยาจิงจุนไม่สนใจมันแม้แต่น้อยเขาบอกกับหลู่ซ่งอย่าง
ใส่ใจในรายละเอียด “ที่จัดขึ้นในห้องโถงด้านข้างเพราะสาเหตุของ
การเสียชีวิตของหลู่เหยายังคงถูกสอบสวนโดยทางการ ต้องมีการ
พิจารณาว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่อหน่วยงานของ
ทางการสอบสวนเสร็จแล้วและบอกว่าหลู่เหยาไม่มีความผิด ตระกูล
เหยาจะย้ายห้องโถงไว้ทุกข์มาที่ห้องโถงใหญ่เป็นธรรมดา
นอกจากนี้สำหรับโลงศพเราได้เตรียมการไว้แล้ว ขณะนี้กำลัง
เตรียมการ แต่ไม่ได้เร็วเท่ากับใต้เท้าหลู่” ในขณะที่เขาพูดเขายก
มือขึ้นและแจ้งบ่าวรับใช้ “นำโลงศพที่ลอร์ดหลู่นำมาไว้ที่ห้องโถง
ไว้ทุกข์” จากนั้นกล่าวต่อ“เราได้ให้เสนาบดีหลู่ใช้เงินซื่อไม้ประดู่
ตระกูลเหยามีโลงศพที่ทำจากวัสดุธรรมดาเท่านั้น มันไม่รํ่ารวยเท่า
ตระกูลหลู่อย่างแท้จริง แต่ตระกูลเหยาของเราอยู่ในหวงโจวมา

หลายปี และไม่สามารถเปรียบเทียบกับตระกูลหลู่ซึ่งใช้เวลาหลายปี
ในเมืองหลวงและสะสมความมั่งคั่งได้”
ใบหน้าของหลู่ซ่งสลับกันระหว่างสีแดงกับสีขาวเขาสะบัด
แขนกว้างของเขา และกล่าวด้วยความโกรธ “เสนาบดีผู้นี้จะไม่พูด
กับเจ้า ไปเรียกเหยาเซียนออกมาที่นี่!”
เหยาจิงจุนรู้สึกงงงวย“ตามรุ่นแล้ว เสนาบดีหลู่และคนตํ่าต้อย
ผู้นี้เป็นญาติโดยการแต่งงาน และเราเป็นคนรุ่นเดียวกัน ท่านพ่อ
เป็นคนรุ่นเก่า สำหรับงานศพของสมาชิกรุ่นน้อง ทำไมท่าน่พอถึง
ต้องถูกเรียกมา ? สุขภาพของท่านพ่อไม่ค่อยดี และตอนนี้ท่านพ่อ
นอนหลับไปแล้ว”
“ไปนอนแล้วหรือ? ” หลู่ซ่งโกรธมาก “ด้วยเรื่องใหญ่ที่
เกิดขึ้นในครอบครัว เขานอนหลับได้จริงหรือ ? ”
ใบหน้าของจิงจุนกลับกลายเป็นมืดครึ้มเขากล่าวอย่างเย็นชา
“เสนาบดีหลู่ แม้ว่าข้าจะไม่มียศ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะรู้สึก
กลัว ตระกูลเหยาของข้าทำสิ่งที่ถูกต้องเสมอ วันนี้บุตรสาวของ
ตระกูลหลู่เสียชีวิต ทำไมตระกูลเหยาของข้าถึงต้องนอนไม่หลับ
หากเจ้ามีสิ่งที่จะพูด ข้ายืนอยู่ตรงนี้ต่อหน้าเจ้า แต่อะไรคือสิ่งที่ต้อง
มีท่านพ่อ เป็นไปได้หรือไม่ที่ห้องโถงไว้ทุกข์สำหรับลูกสาวตระกูล
หลู่ของเจ้าจะต้องได้รับการดูแลจากคนรุ่นเก่า ? ”
หลู่ซ่งรู้ด้วยว่าข้อกล่าวหาของเขาที่มีต่อเหยาเซียนไม่
สามารถอุ้มนํ้าได้เดิมทีเขาไม่ต้องการเดินทางมาครั้งนี้ แต่มี

บางอย่างเกิดขึ้นกับหลู่เหยา แต่ตระกูลเหยาได้จัดการเรื่องนี้ด้วย
วิธีนี้ เมื่อมาถึงใบหน้าของเขา เขาไม่สามารถจัดการได้อย่าง
แท้จริง ! นอกจากนี้ศพของหลู่เหยายังคงอยู่ที่ทางการ แต่ตระกูล
เหยาไม่ได้ไปรับมัน สถานการณ์แบบนี้เป็นแบบไหน ?
เขาจ้องมองจิงจุนและขอร้องเขาว่า “ตระกูลเหยาต้องกลับไป
รับศพของเหยาเอ๋อ ! ไม่ว่าจะพูดอะไรก็คือลูกสะใภ้ตระกูลเหยา ! ”
เหยาจิงจุนส่ายหัว“ข้าไม่มีอำนาจ”
”เจ้า…”
“อะไร? ” เหยาจิงจุนรู้สึกงงงวย และมองหลู่ซ่ง “เจ้าคือผู้ที่
ได้รับตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายซ้าย เจ้าจะไม่สามารถทำอะไรเพื่อนำ
ศพของนางกลับมาได้ ข้าเป็นคนสามัญที่ไม่มีตำแหน่งใด ๆ ข้าจะ
ทำได้อย่างไร”
“เหยาจิงจุน! ” หลู่ซ่งตะโกนอย่างโกรธเคือง “อย่าปฏิเสธที่จะ
ทำมันตอนนี้จนกว่าเจ้าจะถูกบังคับให้ต้องทำมากกว่านี้ ใครไม่รู้
ว่าซูจิงหยวนเชื่อฟังเฟิงหยูเองคนเดียว นางเป็นส่วนหนึ่งของ
ตระกูลเหยาของเจ้า โดยธรรมชาติแล้วคำพูดของตระกูลเหยาของ
เจ้าควรมีนํ้าหนักบ้าง ! ”
“ใครแอบอ้างชื่อองค์หญิง? ” ทันใดนั้นเสียงที่ดังมาจากข้าง
หลัง เฟิงหยูเองลงจากรถแล้วยืนตรงหน้าเสนาบดีหลู่ซ่ง ความ
ตกใจทำให้หลู่ซ่งต้องถอยกลับไป

“จิงจุนเจ้าไปขอความช่วยเหลือจากนางหรือ” ด้วยเหตุผล
บางอย่างคำเหล่านี้ออกมาจากปากของหลู่ซ่ง การปรากฏตัว
ฉับพลันของเฟิงหยูเองทำให้เขารู้สึกค่อนข้างลำบาก เขาได้ยินมา
ว่าเฟิงหยูเองกำลังเที่ยวดูโคมไฟกับองค์ชายเก้าและองค์ชายเจ็ด
ทำไมนางถึงกลับมาในเวลานี้ ?
“เจ้าว่าอะไรข้าไปขอความช่วยเหลือหรือ ? ” เหยาจิงจุนมอง
หลู่ซ่งใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก “อาเองเป็นหลานสาว
ของข้า นางเป็นบุตรสาวของตระกูลเหยาตั้วแต่แรก สิ่งนี้เรียกได้ว่า
ช่วยเหลือหรือ ? ”
“ใช่”หวงซวนอุทาน “คุณหนูของเราเป็นสมาชิกของตระกูล
เหยา และเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับคุณหนูเป็นเรื่องธรรมดา คุณหนูลง
เอยด้วยการช่วยเหลือได้อย่างไร นอกจากนี้” นางจ้องมองที่หลู่ซ่ง
“ตอนนี้ใครที่เอ่ยถึงเฟิงหยูเองเรื่อย ๆ ? เจ้าคือคนที่เลี้ยงดูนางหรือ
แล้วตอนนี้ที่คุณหนูของเรายืนอยู่ตรงหน้าเจ้ากลัวหรือไม่ ? ”
หลู่ซ่งโกรธมากจนมีไฟลุกไหม้ในอกของเขายื่นมือของเขาชี้
ไปที่หวงซวน “เจ้าเป็นแค่บ่าวรับใช้ เจ้าสามารถพิจารณาอะไรได้
บ้าง เจ้ากล้าพูดกับเสนาบดีแบบนี้หรือ ? ”
หวงซวนไม่ได้พูดตามสถานะแล้วนางไม่มีสิทธิ์นี้ แต่เฟิงหยู
เองกล่าวแทนนางว่า “นางเป็นบ่าวรับใช้ที่ตำหนักหยูส่งมาดูแลข้า
แม้ว่าข้าจะไม่ด่าว่านาง ใต้เท้าหลู่กล้าสอนคนขององค์ชายหยู

เช่นนี้ แล้ว… องค์หญิงผู้นี้จะส่งคนไปขอให้องค์ชายหยูมา ด้วยวิธี
นี้ใต้เท้าหลู่สามารถดุบ่าวรับใช้นี้ต่อหน้าพระองค์ได้”
หลู่ซ่งหายใจไม่ออกและเกือบจะหมดสติไปแล้วแต่เขาไม่
ต้องการฉีกหน้าใครบางคนต่อหน้าเฟิงหยูเอง เขาทำได้แค่กล่าวว่า
“สิ่งที่องค์หญิงจี่อันพูดหมายถึงอะไร ? เจ้าหน้าที่ผู้ตํ่าต้อยคนนี้ก็
ไม่กล้า”
“มีอะไรที่เสนาบดีหลู่ไม่กล้าทำ? ” นางมองหลู่ซ่ง “นี่คือ
ทางเข้าคฤหาสน์ของตระกูลเหยา ใต้เท้าหลู่ยังยื่นมือมาหาตระกูล
เหยา มีอะไรที่ใต้เท้าหลู่ไม่กล้าทำ โอ้ ถ้าองค์หญิงผู้นี้ได้ยินไม่ผิด
ใต้เท้าหลู่ก็พร้อมที่จะไปก่อกวนที่สำนักงานของเจ้าเมืองด้วยหรือ
? ”
“จะเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นได้อย่างไร? ” หลู่ซ่งกระทืบเท้าด้วย
ความวิตกกังวล เมื่อไหร่ที่เขาบอกว่าเขาจะไปสร้างความวุ่นวายที่
สำนักงานของเจ้าเมือง ? เขาแค่ต้องการเอาศพของหลู่เหยา
กลับมา เขาไม่ได้สนใจมากเกินไปเกี่ยวกับบุตรสาวคนนั้น
โดยเฉพาะหลังจากที่หลู่เหยาทำลายใบหน้าของหลู่ปิง เขาเกลียด
นางมากยิ่งขึ้น แต่เกลียดไปก็แค่นั้น นางยังคงเป็นบุตรสาวของเขา
หากเขาอนุญาตให้ศพอยู่ในสำนักงานของเจ้าเมือง และอนุญาต
ให้ซูจิงหยวนตรวจสอบสิ่งต่าง ๆ ทุกอย่าง เขาจะไม่หลงเหลือ
ใบหน้าใด ๆ “องค์หญิงจี่อันคงเข้าใจผิด” เขาพยายามอย่างดีที่สุด
ที่จะพูดอย่างสงบกับเฟิงหยูเอง “เจ้าหน้าที่ผู้ตํ่าต้อยคนนี้มีความ

กังวลใจเกี่ยวกับบุตรสาวที่รักของข้า เป็นเพราะตระกูลเหยาที่ไม่ได้
ไปเอาศพ และแม้แต่ตั้งห้องโถงไว้ทุกข์ในห้องโถงด้านข้าง”
“เสนาบดีหลู่ไม่รู้หรือ? ” เฟิงหยูเองอธิบายให้เขาฟัง “หญิง
สาวที่แต่งงานแล้วเปรียบเหมือนนํ้าที่ล้น หากนางไม่มีชีวิตที่เป็น
มงคลกับครอบครัวสามีของนาง นั่นเป็นเพียงวาสนาของนางเองที่
ไม่ดี ถ้าเสนาบดีหลู่รู้สึกว่าการกระทำของตระกูลเหยานั้นไม่ดี งั้น
สร้างห้องโถงไว้ทุกข์ในตระกูลหลู่ หากใต้เท้าต้องการจัดห้องโถง
ไว้ทุกข์ในห้องโถงหลัก ใต้เท้าหลู่สามารถทำได้ หากใต้เท้าหลู่
ต้องการติดตั้งในห้องโถงด้านข้าง ใต้เท้าก็สามารถทำได้ มัน
สามารถฟุ่มเฟือยได้ตามที่ใต้เท้าหลู่ต้องการ แล้วยังไงต่อ?”
“เจ้า…”หลู่ซ่งตะโกนออกมาอีกครั้ง
แต่เฟิงหยูเองกล่าวต่อว่า“ตราบใดที่ตระกูลหลู่ตั้งห้องโถงไว้
ทุกข์ในบ้านของตัวเอง บุตรสาวของจักรพรรดิจีอันจะต้องไปขอ
อภัยโทษจากผู้ปกครอง และนำศพของหลู่เหยากลับมา แต่เมื่อทำ
สิ่งนี้เสร็จแล้วนั่นหมายความว่าหลู่เหยากลับสู่ตระกูลหลู่ และจะไม่
มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับตระกูลเหยาอีกต่อไป ตระกูลเหยาจะออก
หนังสือหย่าร้าง และทั้งสองครอบครัวจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน”
“ทำแบบนั้นไม่ได้!”หลู่ซ่งตกใจมาก “องค์หญิงจี่อัน การถูก
หย่าร้างเป็นความอัปยศอดสู เหยาเอ๋อไม่ได้ทำอะไรผิด การตาย
ของนางก็ลึกลับเช่นกัน ตระกูลเหยาไม่มีเหตุผลที่จะหย่ากับนาง !
”

เฟิงหยูเองยิ้ม“ใต้เท้าหลู่ไม่ต้องพูดเร็วว่าจะมีอะไรผิดปกติ
เกิดขึ้นหรือไม่ ปัจจุบันศพยังอยู่ที่หน่วยงานของทางการ เจ้า
เมืองซูจิงหยวนเป็นเจ้าหน้าที่ซื่อตรง ใครจะรู้ว่าเขาอาจค้นพบอะไร
สำหรับตระกูลเหยาที่หย่านาง นั่นคือความตั้งใจของตระกูลหลู่ของ
เจ้า ! ใต้เท้าหลู่ไม่รู้สึกว่าการจัดงานศพของตระกูลเหยานั้นไม่
เพียงพอใช่ไหม นั่นเป็นสาเหตุที่ตระกูลหลู่จะดำเนินการด้วยตัวเอง
บุตรสาวที่แต่งงานแล้ว งานศพของนางจัดโดยครอบครัวในวัยเด็ก
ของนาง หมายความว่านางไม่มีครอบครัวของสามี แต่ครอบครัว
ของสามียังคงมีอยู่อย่างชัดเจน ซึ่งหมายความว่าการหย่าร้างเป็น
ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่” นางยักไหล่ “นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม
ทั้งหมดเป็นความปรารถนาของใต้เท้าหลู่เอง เรากำลังจะไปทำมัน”
หลู่ซ่งรู้สึกว่าไม่มีเหตุผลที่จะกล่าวกับเฟิงหยูเององค์หญิงเป็น
เหมือนองค์ชายองค์ที่เก้า จิตใจพวกเขาอยู่ในกลุ่มเดียวกัน ไม่ว่า
พวกเขาจะพูดอะไรโดยใช้เหตุผลของอีกฝ่าย ตัวเขาเองนั้นช่างโง่
เขลา เขาจะยืนขึ้นและพยายามให้เหตุผลกับชายาขององค์ชาย
องค์ที่เก้าได้อย่างไร นี่ไม่ใช่แค่การแสวงหาประสบการณ์ที่ขมขื่น
หรอกหรือ ?
ดังนั้นหลู่ซ่งตัดสินใจว่าเขาจะไม่สนใจเฟิงหยูเองและกล่าวกับ
เหยาจิงจุน “ไปเรียกเหยาซู่มาที่นี่ เหยาเซียนเป็นคนรุ่นเก่า แต่
เหยาซู่เป็นส่วนหนึ่งของคนรุ่นใหม่ ด้วยสิ่งต่าง ๆ ระหว่างพวกเขา
ข้ายังเป็นพ่อตาของเขา ข้าอยากเห็นเขา หากเจ้าหยุดข้าต่อไป
นั่นคงเป็นตระกูลเหยาที่กำลังทำผิด”

เหยาจิงจุนพยักหน้า“แน่นอนสิ่งที่เสนาบดีหลู่พูดนั้นถูกต้อง”
หลังจากพูดอย่างนี้แล้วเขาก็แจ้งบ่าวรับใช้ที่ข้าง ๆ ว่า “ไปเรียก
คุณชายใหญ่มา”
บ่าวรับใช้ออกไปอย่างรวดเร็วไม่นานเหยาซู่ออกมาจาก
คฤหาสน์
วันนี้ภรรยาของเขาเสียชีวิตแม้ว่าหัวใจของเหยาซู่จะเยือก
เย็นลงไปที่หลู่เหยา แต่นางก็ยังคงเป็นคนที่เขาใช้เวลาอยู่ด้วย นาง
จากไปอย่างกะทันหันแม้ว่าเขาจะไม่เจ็บปวด
มารยาทของเหยาซู่นั้นเหมาะสมมากเมื่อเห็นหลู่ซ่งเขาก็
คำนับและทักทายเขา จากนั้นเขาก็ได้ยินหลู่ซ่งถาม “ลูกเขย เกิด
อุบัติเหตุเกิดขึ้นกับเหยาเอ๋อวันนี้ และเสนาบดีผู้นี้ปรารถนาจะรู้ว่า
เจ้ามีทัศนคติอย่างไรต่อเรื่องนี้”
เหยาซู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเขาคิดว่าตระกูลหลู่จะมาเคาะประตู
อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ มันเป็นวันที่
15 ของเดือนแปด แต่พวกเขาก็ไม่อนุญาตให้ผ่านไปอย่างสงบสุข
เขาทำแผนของตัวเองเมื่อได้ยินคำถามนี้เขาไม่ลังเลเลย เขา
ป้องมือของเขาและกล่าวว่า “ในเมื่อท่านพ่อตามาที่นี่ ข้าปรารถนา
ที่จะถามทัศนคติของเรา คนรุ่นใหม่จะให้สิ่งหนึ่ง วันนี้หลู่เหยาและ
ท่านแม่ตกลงไปในสระบัว เรารู้ด้วยว่าหลู่เหยานั้นว่ายนํ้าเก่งมาก
และแน่นอนว่าจะไม่ถูกทิ้งให้เคลื่อนไหวไม่ได้เพราะสระบัว นั่นเป็น
สาเหตุที่เราสงสัยว่าหลู่เหยาลงไปในนํ้าอย่างจงใจ สำหรับท่านแม่

ของข้า นางถูกหลู่เหยาดึงลงไปในนํ้าอย่างจงใจ ในเรื่องที่เกี่ยวกับ
เรื่องนี้ ตระกูลเหยาได้ตัดสินใจที่จะรายงานเรื่องนี้ขอรับ ! ”