Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่725 เฆี่ยนเสี่ยวหยา

เทียนชิงจัดดอกไม้นางเพิ่งมาทำงานใหม่ของนาง แต่ก็ไม่มี
ใครดูแลนาง ในเรือนนี้มีบ่าวรับใช้ไม่มาก และส่วนใหญ่ถูกส่งมา
จากตระกูลเหยา พวกนางมักจะยุ่งกับงานและคุยไม่ค่อยมาก การ
มาถึงของเทียนชิงทำให้บ่าวรับใช้สับสนเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม
พวกนางไม่อยากรู้อยากเห็นมากเกินไป เมื่อเห็นว่าเทียนชิงไปจัด
ดอกไม้ด้วยตัวเอง พวกนางไม่ได้ช่วยนาง อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่า
เสี่ยวหยาจะเดินเข้ามาและเมื่อมาถึงตรงหน้าเทียนชิง นางยกมือขึ้น
ตบหน้าอีกฝ่าย
บ่าวรับใช้ไม่รู้ว่าบ่าวรับใช้ที่เพิ่งมาถึงนี้ทำอะไรผิดทำไมถึงถูก
ตีหลังจากมาถึงได้ไม่นาน สำหรับเสี่ยวหยา พวกเขาทำงานใน
เรือนนี้มานาน แต่พวกเขาไม่เคยเห็นเสี่ยวหยาโกรธ พวกนางคิด
ว่านางเป็นผู้หญิงที่มีอารมณ์ดีมาก เมื่อมาถึงจุดนี้พวกนางพบว่า
เจ้านายทุกคนเป็นคนที่จะทุบตีคนอื่น มันเป็นเพียงว่านางไม่เคย
ต้องการที่จะทุบตีพวกนาง
เสี่ยวหยาตบเทียนชิงทำให้นางสับสนและนางจ้องไปที่เสี่ยว
หยา หลังจากนั้นไม่นานนางก็ถามว่า “แม่นาง ทำไมเจ้าถึงตบข้า
เจ้าคะ ? ”
เพี้ยะ!
ตบอีกครั้งเสี่ยวหยาใช้กำลังทั้งหมดของนางและทำให้เทียน
ชิงล้มลงกับพื้น ในท้ายที่สุดเทียนชิงเป็นบ่าวรับใช้ที่มาจาก

พระราชวังเหวินซวน และจะไม่สลบเพียงเพราะถูกตบแค่ 2 ครั้ง
แม้ว่าสถานะของนางในฐานะบ่าวรับใช้จะชัดเจน และนางไม่
สามารถปกป้องตัวเองได้ นางยังคงถามเสี่ยวหยา “ทำไมแม่นางถึง
ตบข้าเจ้าคะ ? ”
เสี่ยวหยาก้มหน้าดึงคางของเทียนชิงท่าทางในปัจจุบันของ
นางเป็นเหมือนปีศาจที่น่ากลัว และมองน่ากลัว “เจ้าเรียกข้าว่าแม่
นาง ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าข้าเป็นบุตรสาวของท่านฮูหยินเหยา ข้า
เป็นคุณหนู แต่เจ้ายังเรียกข้าแบบนั้น เจ้าตั้งใจจะทำอะไร ? ”
เทียนชิงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว“มันเป็นความผิดของข้าเจ้า
ค่ะ ข้าไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์และจะไม่ทำมันอีก แต่… คุณหนู
ตบข้าก่อนที่ข้าจะทำผิด ทำไมถึงเป็นอย่างนี้เจ้าคะ ? ”
“ทำไม”เสี่ยวหยากล่าวอย่างดุเดือด “เป็นเพราะเจ้าเป็นบ่าว
รับใช้ ! บ่าวรับใช้ที่กำลังถูกตีต้องถามเจ้านายด้วยหรือว่าทำไม ?
นี่เป็นกฎที่พระราชวังเหวินซวนสอนเจ้างั้นหรือ ? เป็นไปได้หรือไม่
ว่าเมื่อพราชายาเหวินซวนตบเจ้า เจ้าจะต้องถามว่าทำไม ? เจ้า
เข้าใจหรือไม่ว่าการเป็นเจ้านายเป็นอย่างไร และการเป็นบ่าวรับใช้
หมายความว่าอย่างไร” นางปล่อยมือและยืนขึ้นเพื่อมองดูนาง
อย่างไรก็ตามเทียนชิงส่ายหน้าและกล่าวด้วยนํ้าเสียงจริงจัง
“แน่นอน ข้ารู้ว่าการเป็นเจ้านายหมายถึงอะไร และการเป็นผู้รับใช้
หมายถึงอะไร แต่ในพระราชวังเหวินซวนจะไม่มีสิ่งใดเลย เรื่องชอบ
ดูถูกหรือทุบตีบ่าวรับใช้โดยไม่มีเหตุผล ไม่ว่าจะเป็นท่านอ๋อง พระ

ชายาหรือองค์หญิง พวกเขาไม่เป็นเหมือนคุณหนูที่ตีใครบางคน
แม้ว่าบ่าวรับใช้คนใดจะทำผิดพลาด พวกเขาก็จะให้คนมา
ตรวจสอบและบอกพวกเขาว่าพวกเขาทำผิด จากนั้นพวกเขาก็จะ
ลงโทษตามกฎของครอบครัว นั่นเป็นสาเหตุที่ข้าแค่อยากถามว่า
ข้าทำอะไรผิดเจ้าค่ะ”
“เอาล่ะ! ” เสี่ยวหยากล่าว “เจ้าอยากรู้ ดังนั้นข้าจะบอกเจ้า
สิ่งที่เจ้าพูดถึงคือกฎของพระราชวังเหวินซวน หากเจ้าต้องการสิ่งที่
เคยเป็นมาก่อน มีเส้นทางเดียวเท่านั้น หากเจ้ายืนยันที่จะอยู่ที่นี่
เจ้าจะต้องปฏิบัติตามกฎของเรือนนี้ ที่นี่เจ้านายคือพระเจ้าของเจ้า
หากเจ้านายต้องการที่จะทุบตีเจ้า เจ้าไม่มีสิทธิสอบถามใด ๆ ทั้งสิ้น
เจ้าทำให้ท่านแม่ไม่มีความสุข ดังนั้นเจ้าก็ไม่ควรคาดหวังว่าจะมี
ความสุข ! ”
เทียนชิงมองเสี่ยวหยาและในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมพราชายา
เหวินซวนจึงส่งนางมาให้นางต้องจับตาดูคนผู้นี้ ปรากฎว่าคนผู้นี้มี
ใบหน้าที่เหมือนกันกับองค์หญิงจี่อันจริง ๆ และมีจิตใจที่น่าเกลียด
สำหรับผู้หญิงที่ถูกทิ้งไว้ที่ด้านข้างของท่านฮูหยินเหยา นาง
ต้องการทำอะไรกันแน่ ? “ในเรือนนี้เจ้าเป็นคุณหนู แต่หลังจากที่
เจ้าออกจากประตูนั้น เจ้าก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย” เทียนชิงนั่งบนพื้น
และตะโกนอย่างเย็นชา “อย่าเชื่อว่าเจ้ามีใบหน้าที่คล้ายกับองค์
หญิงจี่อัน แล้วเจ้าจะสามารถแทนที่นางได้ แม่นางฟูหยา ถ้าเจ้า
ต้องการสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับท่านฮูหยินเหยา มันจะดีที่สุดถ้าเจ้าจำ
สถานะของตัวเองเอาไว้ อย่ายอมรับสิ่งที่ไม่ควรยอมรับ อย่าทำสิ่งที่

เจ้าไม่ควรทำ เช่นนั้นทุกคนจะขอบคุณ พราชายาเหวินซวนกล่าว
แล้วว่าตราบใดที่เจ้าดูแลท่านฮูหยินเหยาและไม่คิดถึงสิ่งที่ไร้ค่า
เหล่านั้น นางจะไม่ทำอะไรเจ้า แต่ถ้าเจ้ายืนยันที่จะใช้ตัวตนของ
องค์หญิงจี่อันต่อไป ไม่ช้าก็เร็ว… เจ้าจะได้รับผลตอบแทน ! ”
เมื่อเทียนชิงพูดนํ้าเสียงของนางสงบและไม่ได้มีความเกลียด
ชังใด ๆ แต่ถ้อยคำที่นางพูดนั้นทำให้เสี่ยวหยาบ้าคลั่ง นางตะโกน
เสียงดัง “หุบปาก ! บ่าวรับใช้ที่ตํ่าต้อยเช่นเจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร
? ข้าคือเฟิงหยูเอง ข้าไม่ได้แทนที่ใคร ! ท่านแม่มอบตัวตนของข้า
ให้ข้า ท่านแม่ของข้าเป็นข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด ! องค์หญิงจี่อันนั้นเป็น
ตัวปลอม นางเป็นตัวปลอม ! ” เสี่ยวหยาพูดพร้อมกับส่งเสียงกรีด
ร้อง ดูเหมือนว่านางจะอารมณ์เสียอย่างมาก “นางทำให้ท่านพ่อ
ท่านแม่ของข้าตาย ข้าไม่ต้องการแค่มารดาของนางเท่านั้น แต่ข้า
ต้องการบิดาของนางด้วย ข้าเป็นเฟิงหยูเองตัวจริง ถ้าเจ้าไม่เชื่อ
ลองไปถามเหยาซื่อ ดูสิ่งที่นางพูด ! ฟังนาง นางบอกเจ้าว่าใครเป็น
ตัวจริง และใครเป็นตัวปลอม ! ”
เสี่ยวหยากำลังจะล่มสลายทางจิตใจนางหยิบกิ่งไม้และถือมัน
ไว้ในมือของนาง มันเหมือนกับแส้ นางตีเทียนชิงอย่างแรง ขณะที่
กำลังตี นางก็ตะโกน “คุกเข่า ! บ่าวรับใช้คนหนึ่งกล้าหลบแส้ของ
ข้าหรือ คุกเข่าลง ! ”
เพี้ยะ! หลังจากนั้นอีกครั้ง การโจมตีบนร่างกายของเทียนชิง
แม้ว่าเสื้อผ้าสำหรับกลางฤดูใบไม้ร่วงที่บ่าวรับใช้ใส่จะค่อนข้าง

หนา แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งการโจมตีที่รุนแรงของเสี่ยวหยา ซึ่งทำ
ให้เทียนชิงทำหน้าตาบูดบึ้งและกัดฟันเพื่อรับความเจ็บปวด
ในเวลานี้ประตูหลักของลานถูกเปิดด้วย”ปัง” ทันทีหลังจากนี้
เสียงพูดขึ้น และมันฟังดูเหมือนว่ามันมาจากใต้พิภพ เสียงดังทำให้
เสี่ยวหยาสั่น “ไม่ใช่ทุกคนในโลกที่สามารถใช้แส้แล้วสามารถ
เรียกตัวเองว่าเฟิงหยูเอง เสี่ยวหยา ถ้าเจ้าต้องการใช้ชื่อของข้า
เจ้าต้องอยู่กับมัน นอกจากนี้ทักษะของเจ้าในการตีคนไม่ดีมาก มา
เถิด องค์หญิงจี่อันจะสอนวิธีใช้แส้ของจริงให้”
หลังจากที่นางพูดแบบนี้นางก็หยุดต่อหน้าเสี่ยวหยาและเอื้อม
มือไปที่แขนเสื้อ แส้ปรากฏในมือของนางทันที ด้วยการหมุนวน
การตีอย่างแรงเริ่มกระแทกเข้าสู่ร่างกายของเสี่ยวหยา “เพี้ยะ, เพี้ยะ
, เพี้ยะ, เพี้ยะ, เพี้ยะ” การโจมตีครั้งต่อมาทำให้เสี่ยวหยาล้มลงกับ
พื้นแล้วกลิ้งจากมุมหนึ่งของเรือนไปยังจุดศูนย์กลาง เสียงกรีดร้อง
ด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นหลังจากที่อีกคนหนึ่งเงียบไป ในตอนท้าย
ทุกสิ่งที่เหลืออยู่ก็คือเสียงกรีดร้อง สำหรับเสื้อผ้าของนางนั้นฉีก
ขาดไม่เหลือชิ้นดี และเลือดก็เริ่มไหลนอง
พวกบ่าวรับใช้ต่างก็งุนงงเมื่อเห็นแม้แต่เทียนชิงก็ยังตัวแข็ง
ทื่อ ในอดีตนางเคยได้ยินเกี่ยวกับการกระทำที่ดุดันรุนแรงของเฟิง
หยูเอง อย่างไรก็ตามนางไม่เคยเห็นด้วยตัวเอง ตอนนี้นางเห็นแล้ว
และนางก็ตกใจมากจนแทบหายใจไม่ออก

ดุร้าย! ทุกคนต่างก็กล่าวว่าองค์หญิงจี่อันปฏิบัติต่อคนที่อยู่
ใกล้นางเป็นอย่างดีและไม่ดี เมื่อนางเริ่มงานของนาง จะไม่มีใครหนี
รอดได้ ดูเหมือนว่ามันเป็นเรื่องจริง
“เฟิงหยูเอง!”ในที่สุดเสี่ยวหยาใช้พลังทั้งหมดของนางกรีด
ร้อง “เจ้าตีข้าทำไม ? เจ้าเคยใช้ชื่อของข้า และตอนนี้ข้าก็แค่ใช้
ชื่อของเจ้า อะไรทำให้มันไม่เป็นที่พึงปรารถนา ข้าสละชีวิตทั้ง
ครอบครัวของข้าเพื่อช่วยเจ้า และช่วยกองทัพของราชวงศ์ต้าชุน
แต่เจ้าล่ะ ? ตอนนี้เจ้าตอบแทนข้าอย่างนี้หรือ ? พ่อและแม่ของข้า
เสียชีวิตจากโศกนาฏกรรม ใครที่ข้าควรพยายามแก้แค้นเพื่อสิ่ง
นั้น ? เฟิงหยูเอง เจ้าไม่มีมโนธรรม เจ้าทำให้ข้าผิดหวัง ! เจ้าปล่อย
ให้พ่อและแม่ของข้าตาย ! ”
เสียงกรีดร้องอย่างเย้ยหยันคำตอบที่นางได้รับจากเฟิงหยูเอง
ยังคงเป็นเสียงเย็นชา“หยุดใช้สิ่งนั้นเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้บีบบังคับ
ข้าจะไม่ยอมทำตาม ก่อนหน้านี้เจ้ายินดีที่จะยอมรับคำขอของข้า
และข้าไม่ได้บังคับเจ้า แน่นอนว่าด้วยความกตัญŜู ข้ายังฝังพ่อ
และแม่ของเจ้า และทำให้เจ้ามีชีวิตที่ดีขึ้น แต่เจ้าไม่ได้มีชีวิตที่ดีขึ้น
นี้ ยืนยันที่จะใช้เส้นทางนี้ ดังนั้นอย่าโทษข้าที่โกรธและไร้ความ
ปราณีกับเจ้า”
เพี้ยะ! การโจมตีอีกครั้ง ทำเครื่องหมายเลือดลงในร่างกาย
ของเสี่ยวหยา

ในที่สุดความวุ่นวายข้างนอกก็ดึงดูดความสนใจของเหยาซื่อ
ประตูห้องโถงถูกเปิดออกและเหยาซื่อเดินโซเซออกมา เมื่อเห็น
สถานการณ์ตรงหน้านาง นางเกือบหมดสติ นางเปล่งเสียงกรีดร้อง
โหยหวนและรีบไปหาเสี่ยวหยา โดยไม่สนใจว่าแส้ของเฟิงหยูเอง
ยังคงเคลื่อนไหวราวกับว่านางบ้าไปแล้ว นางก็ฟุบลงบนร่างของ
เสี่ยวหยา ในเวลาเดียวกันนางตะโกนเสียงดัง “อาเอง, อาเอง, เกิด
อะไรขึ้น ? ทำไมถึงมีเลือดมากมาย ! อาเองอย่ากลัวข้า ข้าจะไม่ให้
ใครทำร้ายเจ้า ! ”
นํ้าตาที่ขมขื่นตกลงไปบนร่างของเสี่ยวหยาในที่สุดแส้ของ
เฟิงหยูเองก็หยุดเคลื่อนไหว อย่างไรก็ตามนางมองเหยาซื่ออย่าง
งุนงง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อนาง
เห็นเวลาที่พวกเขาถูกไล่ออกจากตระกูลเฟิง เหยาซื่ออุ้มนางใน
ขณะที่ร้องไห้ ในหมู่บ้านบนภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ เหยาซื่อ
จะร้องไห้ทุกครั้งที่พบกับความยากลำบาก นํ้าตาก็จะร่วงหล่นลงบน
ร่างของนาง มันเป็นฉากเดียวกับตรงหน้าของนาง มันเป็นเพียง
การที่กอดอยู่นั้นไม่ใช่นางอีกต่อไป กลายเป็นคนที่เหมือนนาง
ในทันทีนั้นเฟิงหยูเองรู้สึกว่าเสี่ยวหยาอาจเป็นเจ้าของร่างเดิม
นี้ได้จริงนางยังคิดว่าถ้านี่เป็นการกลับมาของเจ้าของร่างเดิมอย่าง
แน่นอน นางก็ต้องยอมแพ้ โดยไม่คำนึงว่าสิ่งที่นางได้รับใน
ภายหลังนั้นจะต้องถูกส่งกลับ อย่างน้อยที่สุดมารดาของนางก็ต้อง
ถูกส่งคืนและตัวตนของนางในฐานะเฟิงหยูเองจะต้องถูกส่งคืน

โชคดีที่การตัดการเชื่อมต่อนี้ใช้เวลาเพียงชั่วครู่และนางก็ฟื้น
ความชัดเจนอย่างรวดเร็ว เมื่อมองดูมารดาและบุตรสาวตรงหน้า
นางอย่างเย็นชา นางรู้ว่าเสี่ยวหยาไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม กลับเป็น
คนแปลกหน้าที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดแม้แต่น้อย ถึง
กระนั้นคนแปลกหน้านี้ในขณะนี้ยืนยันที่จะกลายเป็นหนามยอกอก
เสี่ยวหยายังใช้วิธีการพิเศษนี้เพื่อยั่วยวนมารดาของนาง นางไม่
สามารถยอมรับได้อีกต่อไป
ในเวลานี้เสี่ยวหยาก็ฟื้นขึ้นมาเมื่อรู้ว่าเหยาซื่อกอดนางด้วย
เหตุผลบางอย่างนางจึงม้วนริมฝีปากของนางเป็นรอยยิ้ม จากนั้น
นางก็ใช้แรงและหันไปมองเฟิงหยูเอง นางพูดด้วยความยินดี “องค์
หญิงจี่อัน มันไม่เป็นไรถ้าท่านจะเฆี่ยนข้าจนตาย ข้าหวังว่าท่านแม่
จะสามารถมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้า แต่
ข้าก็ทำเพื่อประโยชน์ของท่านแม่เช่นกัน ร่างกายของท่านแม่
อ่อนแอ ถ้าข้าไม่ทำตามที่นางชอบ นางจะป่วย ! องค์หญิง มันเป็น
ความผิดของข้า ข้าหวังว่าท่านจะยกโทษให้ข้าได้ ! ”
คำอ้อนวอนอย่างฉับพลันของเสี่ยวหยาสำหรับความเมตตา
ทำให้เฟิงหยูเองขมวดคิ้วเล็กน้อย ตามที่คาดไว้ทันทีหลังจากนี้จะ
ได้ยินเสียงของเหยาซื่อ “เจ้าทำเกินไปแล้ว ! ” ในที่สุดเหยาซื่อก็
มองไปที่เฟิงหยูเองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังความ
สุภาพเล็กน้อยที่ครั้งหนึ่งเคยมีหายไป ในเวลานี้เฟิงหยูเองเป็นศัตรู
ของนางอย่างสมบูรณ์ นางเป็นศัตรูที่ทำร้ายบุตรสาวของนาง !

เหยาซื่อบ้าไปแล้วนางพุ่งเข้าใส่เฟิงหยูเอง มือทั้งสองของนาง
โอบรอบคอของเฟิงหยูเองแล้วบีบแน่น ขณะที่ใบหน้าของนางบิด
เบี้ยวไปในทางที่ชั่วร้าย “เจ้ากล้าที่จะตีอาเองของข้าจริงหรือ ? เจ้า
กล้าตีบุตรสาวของข้าหรือ ? วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าหายใจไม่ออก !
ข้าจะฆ่าเจ้า ! ”
การบีบของเหยาซื่อกราชับมากขึ้นเมื่อเห็นว่าสีหน้าของเฟิง
หยูเองเปลี่ยนไปเล็กน้อย ซวนเทียนฮั่วที่เข้ามาไม่สามารถทนดู
และเตรียมพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยอีกต่อไป
แต่ในเวลานี้พวกเขาได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวอย่างเย็นชา“เหยา
ซื่อ ลงมือเลย ! ”