Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่773 ปฏิญาณที่จะกำจัดตระกูลเหยา

ในเรื่องที่เกี่ยวกับเหยาซื่อทั้งสองคนได้พูดคุยเกี่ยวกับนางมา
ก่อน และเฟิงจื่อหรูก็แสดงท่าทีในอดีต แม้กระนั้นไม่เคยมีครั้งเดียว
ที่เขาจะตรงไปตรงมา แสดงความไม่พอใจของเขาที่มีต่อมารดา
แม้แต่หนี้เก่าจากเวลาในหมู่บ้านบนภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือก็
ถูกดึงออกมา
ในความเป็นจริงเฟิงหยูเองไม่ได้มีส่วนร่วมอย่างแท้จริงใน
เวลานั้น แต่เจ้าของร่างเดิมมีความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์
เหล่านี้ นอกจากนี้ความทรงจำในช่วงสามปีนั้นก็ลึกซึ้งอย่างยิ่ง
และรายละเอียดทั้งหมดอยู่ในใจของนาง อาจไม่มีใครลืม นางรู้
เกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ที่เฟิงจื่อหรูพูดถึง นางยังจำได้ครั้งนับไม่ถ้วนว่า
เจ้าของร่างเดิมได้เก็บงำเรื่องไม่ดีบางอย่างเกี่ยวกับเหยาซื่อ
นางไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของเฟิงจื่อหรูได้สำหรับ
ความสัมพันธ์ที่ยํ่าแย่ลงระหว่างเหยาซื่อและบุตรชายคนนี้จนถึง
ระดับนี้ มันเป็นผลมาจากการที่นางทำตัวเอง แม้ว่านางต้องการจะ
คืนดี นางก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะยืนหยัดได้ ยิ่งกว่านั้นในฐานะมารดา
นางได้ทิ้งบุตรของนางและเลือกเส้นทางเพื่อผลประโยชน์ของนาง
เอง ทำไมพวกเขาต้องให้อภัยนาง เฟิงหยูเองในชีวิตก่อนหน้านี้
และชีวิตปัจจุบันของนางไม่เคยมีมารดาผู้ให้กำเนิด ขอให้นางตอบ
แทนความชั่วด้วยความดี นางจะทำได้อย่างไร นางไม่สามารถเป็น
เหมือนมารดาและทำเช่นนั้น “พวกเขาทำผิดต่อข้านับครั้งไม่ถ้วน

แต่ข้าจะปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความรักที่ไม่มีเงื่อนไข” สำหรับนาง
แล้ว คนใกล้ชิดก็สนิทสนมกัน และศัตรูก็เป็นเพียงแค่ศัตรู ถ้าเจ้า
ต้องการเปลี่ยนจากคนใกล้ชิดไปเป็นศัตรู ข้าจะพยายามหยุดเจ้า
แต่ถ้าเจ้าไม่สามารถหยุดได้ก็ให้ลืมมันไป ถ้าไม่ใช่เพราะเหยาซื่อมี
หน้าตาเหมือนมารดาของนางจากชีวิตก่อนหน้านี้ นางอาจไม่
แม้แต่จะพยายามหยุดอีกฝ่ายและจะไม่พยายามเลยแม้แต่น้อย
เหยาซื่อคงอยู่ห่างไกลเมื่อนางเริ่มแสดงอาการเหล่านี้เป็นครั้งแรก
นางจะจัดการกับเหยาซื่ออย่างไรเมื่อมาถึงจุดนี้
นางมองไปที่เฟิงจื่อหรูและทันใดนั้นก็เริ่มยิ้มพร้อมกล่าวเบา ๆ
ว่า “จื่อหรูของข้าโตขึ้นจริง ๆ นับจากวันนี้เป็นต้นไป สิ่งที่ยังคงอยู่
ในโลกนี้คือเจ้าและข้า น้องชายและพี่สาว ไม่ต้องกังวล ข้าจะทำทุก
อย่างเท่าที่เป็นไปได้เพื่อให้เจ้ามีความสงบสุข เฝ้าดูเจ้าเติบโตขึ้น
และมอบสิ่งที่ดีที่สุดแก่เจ้า”
เฟิงจื่อหรูกล่าวกับนางว่า“ข้าไม่ต้องการท่านพี่ทำ ข้าจะไป
ต่อสู้กับพวกเขาเอง เฟิงจื่อหรูต้องเติบโตขึ้นกว่านี้อีกเล็กน้อยและ
ต้องการปกป้องท่านพี่ เพื่อให้ท่านพี่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”
ในเวลากลางคืนเฟิงหยูเองอยู่กับเฟิงจื่อหรูจนกระทั่งเขาหลับ
ในอดีตเฟิงจื่อหรูชอบที่จะยึดติดกับผู้คน เขายึดติดกับเหยาซื่อ
หรือติดนาง หากเขาไม่สามารถยึดติดกับพวกนางทั้งคู่ได้ เขาก็
สามารถไปยึดติดกับวังซวนหรือหวงซวน ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด จะต้อง
มีใครบางคนอยู่กับเขาจนกระทั่งเขาหลับไป และมันก็ไม่เหมือน

ตอนนี้ที่เขานอนบนเตียงนอน ในขณะที่คนที่นั่งข้างเก้าอี้นั่งขณะที่
สามารถอ่านหนังสือ
แต่ปัจจุบันเฟิงจื่อหรูกำลังนอนหลับอย่างสบายเขาไม่เหมือน
ในอดีตอีกต่อไปซึ่งในที่สุดเขาก็มักจะสลัดผ้าห่มออกและขาของ
เขาก็จะเตะไปรอบ ๆ ตอนนี้เด็กคนนี้นอนเหมือนทหารที่มีวินัย
แบนและตรง ลมหายใจของเขาสมํ่าเสมอ และเมื่อเขาลงไปในความ
ฝันของเขา เขาไม่ได้ดิ้นเตะไปรอบๆ
เฟิงหยูเองสังเกตการเปลี่ยนแปลงในน้องชายของนางและนาง
อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ในท้ายที่สุดผู้คนทุกคนจำเป็นต้องเติบโต
ขึ้น เข้าใจมากขึ้นและสามารถวิเคราะห์สิ่งต่างๆ ได้ด้วยตัวเขาเอง
เขายังจำกัดร่างกายของตัวเองเมื่อนอน ไม่มีความประมาทในอดีต
อีกต่อไป แต่ด้วยความยับยั้งชั่งใจนี้ ความไร้เดียงสาก็หายไป ใน
วัยเด็ก เขาเป็นผู้ใหญ่เหมือนกับเด็กคนอื่น ๆ ในยุคนี้ เมื่อวันนั้น
มาถึง เขาจะออกเดินทางและแต่งงานกับภรรยาและมีบุตร เขาไม่
ต้องการการปกป้องจากพี่สาวของเขาอีกต่อไป
นางยิ้มและแอบออกจากห้องของเฟิงจื่อหรูวังซวนและหวง
ซวนกำลังยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก ทั้งสามกลับไปที่เรือนของนาง
ด้วยกัน หวงซวนเตรียมนํ้าไว้ให้นาง ในขณะที่วังซวนช่วยให้นาง
เปลี่ยนชุด นางได้ยินอีกเฟิงหยูเองกล่าวว่า “อีกสักครู่ให้คนไปที่
ตำหนักหยู ไม่จำเป็นต้องรบกวนองค์ชายเก้า แค่ทักทายทหารยาม
แค่บอกให้เขารออยู่ข้างนอกประตูพระราชวังเมื่อปราชุมราชสำนัก

เลิกในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นเขาจะได้พาเฟิงจื่อหรูเข้ามาในพระราชวัง
เพื่อคารวะฮ่องเต้” วังซวนพยักหน้าและใส่เสื้อนอกของนางก่อนที่
จะจัดการเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว หวงซวนเกิดขึ้นในเวลานี้ และเฟิง
หยูเองกล่าวต่อว่า “หวงซวน พรุ่งนี้ก่อนเที่ยง จื่อหรูกลับมาที่เมือง
หลวงและจำเป็นต้องไปพบฮ่องเต้ เจ้าไปส่งเขา ครั้งสุดท้ายที่พบกัน
เสด็จพ่อตรัสว่าอยากพบจื่อหรู”
หวงซวนรีบทำตามอย่างรวดเร็วจากนั้นถามว่า“แล้วคุณหนูจะ
ไม่เข้าไปในพระราชวังกับจื่อหรูหรือเจ้าคะ ? ”
นางส่ายหน้า“ข้าไม่ไป เจ้าไปส่งจื่อหรูให้องค์ชายเก้าที่
ทางเข้าพระราชวัง ข้าจะนำวังซวนและบานซูไปนอกเมือง ใกล้จะ
ถึงปีใหม่แล้ว และข้าอยากไปเยี่ยมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นการ
ส่วนตัว”
หวงซวนพยักหน้าแล้วคิดสักครู่เพิ่ม“คุณหนู ยังไม่ได้นอน
เลย ลองใส่ชุดที่นางกำนัลผู้อาวุโสส่งมาวันนี้ นอกจากนี้เลือก 1
ชุดที่จะสวมไปงานเลี้ยงเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองไม่คัดค้านนางลองเสื้อผ้าทั้งหมดที่นางกำนัล
อาวุโสนำมา ในท้ายที่สุดนางแต่งตัวด้วยชุด *สีดอกโบตั๋น ขณะที่
นางจ้องมองกระจกอย่างนิ่งงัน
ไม่ใช่แค่นางที่ตกอยู่ในความนิ่งงันเนื่องจากหวงซวนก็นิ่งงัน
และถอนหายใจซํ้า ๆ “มันสวยงามจริง ๆ ! นี้เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
คุณหนูสวมชุดสีนี้ ใครจะรู้ว่ามันจะสวยงามมาก” หลังจากคิดไป

ซักพัก นางก็ดูรูปร่างของเฟิงหยูเองและเข้าใจในที่สุด “ข้ารู้แล้ว
คุณหนูสูงขึ้นกว่าเมื่อสองปีก่อน คุณหนูมีเนื้อหนังเพิ่มขึ้นอีก
เล็กน้อย ส่วนที่ควรเติบโตก็มีการเติบโตเช่นกัน มันเป็นธรรมดาที่
คุณหนูใส่แล้วสวยกว่าเดิม ผิวของคุณหนูก็ดีขึ้น และสีก็ตัดกันกับ
คุณหนู มันสวยงามจริง ๆ ”
เฟิงหยูเองยิ้มและชี้ไปที่หน้าอกของนาง“เจ้าบอกว่าส่วนน้
เติบโตขึ้นแล้วหรือ ? ” ขณะที่นางพูดสิ่งนี้นางยิ้ม “ข้ากำลังจะอายุ
15 ปี ข้าควรเริ่มพัฒนา ไม่อย่างนั้นการเหี่ยวแห้งไปตลอดเวลานั้น
ช่างน่าเกลียดทีเดียว”
หวงซวนได้ยินสิ่งนี้และเดาะลิ้นของนางคำพูดเหล่านี้มีแต่
คุณหนูของนางเท่านั้นที่กล้าพูดออกมา คุณหนูของครอบครัวอื่น
ๆ จะใช้ผ้ามัดหน้าอกเมื่อพวกนางเริ่มเติบโต พวกนางเกลียดที่ไม่
สามารถโยนเนื้อที่พวกเขาเติบโต แต่ใครจะรู้ว่าการมีเนื้อเล็กน้อย
จะดูดี !
หวงซวนยิ้มและแนะนำให้เฟิงหยูเอง“ในอนาคตคุณหนูควรใส่
เสื้อสีนี้บ่อยขึ้น มันสวยมาก อย่าใส่สีธรรมดามากเลยเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองยิ้มและกล่าวว่า“ข้าไม่เคยให้ความสนใจมาก
เกินไปเมื่อพูดถึงเสื้อผ้าที่ข้าใส่ ตราบใดที่เสื้อผ้ามีความสบายและ
ดูดี ทุกอย่างก็ดี เมื่อก่อนข้าลังเลที่จะใส่สีเหล่านี้ที่สงวนไว้เพื่อสาว
งามล่มเมืองเพราะกลัวว่าจะสร้างปัญหา” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็
กล่าวอย่างไร้ประโยชน์ “แม้ว่ามันจะหลีกเลี่ยงเช่นนี้ แต่ก็ไม่มีอะไร

ที่จะหลีกเลี่ยงได้อย่างแท้จริง ยังคงหาวิธีที่แตกต่างในการเข้าถึง
ข้า”
“ใช่เจ้าค่ะ”หวงซวนเห็นด้วย และกล่าวว่า “นั่นเป็นเหตุผลว่า
ทำไมเราไม่ต้องคิดถึงสิ่งที่ไม่พึงประสงค์เหล่านั้น ยิ่งกว่านั้นเสื้อผ้า
เหล่านี้ถูกส่งโดยนางกำนัลอาวุโสโจว นางกำนัลอาวุโสโจวเป็นคน
ที่ละเอียดมากที่สุด ถ้าคุณหนูกล้าที่จะใส่เสื้อผ้าสีนี้ มันก็
หมายความว่ามันดีสำหรับเราที่จะใส่มันเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองพยักหน้า“ได้” ขณะที่นางกล่าว นางถอดมันออก
แล้วมอบให้หวงซวน “วางไว้ อย่าพับ เพื่อป้องกันรอยย่น” นางนำ
ไม้แขวนเสื้อออกมาให้ห้องนอนของนางนานแล้ว บ่าวรับใช้สองคน
มีความเชี่ยวชาญในการใช้งาน พวกเขาผสมผสานระหว่างความ
ทันสมัยและความโบราณ
ที่คฤหาสน์ขององค์หญิงทุกคนเข้านอนเร็ว ภายในคฤหาสน์
หลู่, หลู่หยานก็กำลังบ้าคลั่งอยู่กับรังนก เก้อซื่อให้คำแนะนำนาง
ซํ้า ๆ “สิ่งนี้มีรสชาติแบบนี้ การรับประทานมันเพื่อบำรุงร่างกาย
ของเจ้า ไม่ใช่เพื่อรสชาติที่ดี ไม่ว่าจะพูดอย่างไร มันไม่ใช่
เครื่องดื่มรสหวาน”
อย่างไรก็ตามหลู่หยานไม่เชื่อในสิ่งเหล่านี้“เป็นไปไม่ได้ ! ข้า
เคยได้ยินคนพูดว่ารังนกอร่อยมากหลังจากปรุงเป็นอาหารแล้ว
พระสนมจะทานมันลงได้อย่างไร ? ลองคิดดูสิข้าเป็นเพียงบุตรสาว

ของขุนนางและรู้สึกว่ามันกลืนยากมาก สำหรับพระสนมผู้มี
ร่างกายที่บอบบางเช่นนี้ พวกนางจะจัดการกับมันได้อย่างไร ? ”
ไม่มีสิ่งใดที่เก้อซื่อสามารถทำได้และได้แต่บอกความจริง
เท่านั้น“เจ้าไม่สามารถถูกตำหนิได้เพราะไม่สามารถทานมันได้ พ่อ
ครัวหลวงเป็นคนทำอาหาร ! และชั้นวางเครื่องเทศของพวกเขามี
มากเพียงใด ? มันเป็นธรรมดาที่สิ่งที่พวกเขาทำจะดีมาก จาก
สถานการณ์ล่าสุดของคฤหาสน์ของเรา พ่อครัวทุกคนก็ออกไป
คนที่อยู่ก็เป็นเพียงผู้ช่วยพ่อครัวเท่านั้น”
หลู่หยานตกใจเล็กน้อยอย่างไรก็ตามนางเข้าใจได้อย่าง
รวดเร็ว ตระกูลหลู่ปัจจุบันอาจยังคงเป็นคฤหาสน์ของเสนาบดีฝ่าย
ซ้าย และแม้ว่าจะไม่มีธุรกิจจากภายนอกก็ตาม มันก็จะไม่ส่งผลให้
ตระกูลหลู่ยากจนเช่นนี้ แต่ประเด็นปัญหาคือในครอบครัวเหยา
กำลังปราบปรามธุรกิจของตระกูลหลู่อย่างรุนแรง ไม่เพียงธุรกิจ
ของพวกเขาพังทลายลงเท่านั้น แต่ยังทำให้ตระกูลหลู่ตกอยู่ใน
ภาวะหนี้สิน เพียงแค่เงินที่จ่ายออกไปก็เป็นจำนวนที่พอ ๆ กับค่า
เบี้ยหวัดของเสนาบดีเป็นเวลาหลายเดือน พวกเขาจะไม่ใช้ชีวิต
อย่างประหยัดได้อย่างไร ?
ความเกลียดชังในหัวใจของนางที่มีต่อตระกูลเหยานั้นก็
เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้งนางดื่มได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้นก่อนที่รัง
นกจะถูกโยนลงบนพื้นอย่างรุนแรง นางกัดฟันอย่างรุนแรง “ตระกูล
เหยา วันหนึ่งข้าจะทำให้ตระกูลของเจ้าล้มละลาย และทำให้ผู้คน

แตกกระซานซ่านเซ็นไปหมด ! วันหนึ่งที่ข้าจะกำจัดตระกูลเหยา
และถอนรากถอนโคนพวกเจ้า ! ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเหยา
จะถูกฆ่า ! ”
ต้องเผชิญกับอาการของหลู่หยานเก้อซื่อไม่ได้หยุดนาง นาง
เพียงแค่สั่งให้บ่าวรับใช้ทำความสะอาดที่พื้น สำหรับรังนกที่ถูก
ทำลาย หากบ่าวรับใช้ชอบมัน พวกนางก็สามารถหยิบมากินได้
หลังจากคิดเล็กน้อย นางกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะไปหาคน
ที่เชี่ยวชาญในการปรุงรังนก แม้ว่าจะไม่หลงเหลือผู้คนในคฤหาสน์
หลู่ รังนกเหล่านั้นจำเป็นต้องทำอย่างถูกต้องสำหรับเจ้า! ไม่ว่าเรา
จะทนทุกข์มากเพียงใดเราไม่สามารถยอมให้เจ้าต้องทนทุกข์
ทรมานได้”
ใครจะไปรู้ว่าหลู่หยานไม่สนใจฟังสิ่งที่เก้อซื่อพูดนางจ้องตรง
ไปที่บ่าวรับใช้เพราะพวกเขาหยิบรังนกที่สูญเปล่าอย่างระมัดระวัง
จากนั้นวางมันไว้อีกชามอื่น ขณะที่พวกนางกำลังจะโยนมันทิ้ง
นางก็กล่าวเสียงดัง “อย่าเอาทิ้ง เจ้ายังไม่ได้รับอนุญาตให้กิน ไป
ล้างมันแล้วนำกลับมา ไม่ว่ารสชาติแย่แค่ไหน ข้าจะก็กินมัน มันไม่
มีเหตุผลอื่นนอกจากให้คฤหาสน์หลู่รุ่งเรืองอีกครั้ง ข้าต้องกินรัง
นกนี้ทั้งหมด”
ในวันรุ่งขึ้นตอนเที่ยงหวงซวนส่งเฟิงจื่อหรูไปยังทางเข้าของ
พระราชวังและรอซวนเทียนหมิง เฟิงหยูเองส่งมอบยาที่ถูกนำ
ออกมาจากมิติไปยังฉิงหยู เพื่อที่พวกมันจะได้ถูกนำไปที่ห้องโถง

สมุนไพร จากนั้นนางก็นำวังซวนเข้ามาในรถม้าราชสำนักแล้ว
ออกเดินทาง ในเมืองหลวงนางซื้อสิ่งของสองสามอย่างสำหรับปี
ใหม่แล้วมุ่งหน้าไปยังที่อยู่นอกเมือง
เมื่อกล่าวถึงเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่บ้านนอกเมืองนอกจากเด็ก
ที่อายุน้อย เด็กที่อายุมากที่ผ่านการฝึกอบรมทางการแพทย์บาง
คนก็ถูกส่งไปยังร้านห้องโถงสมุนไพรนอกเมืองหลวงอย่างช้า ๆ ใน
ปัจจุบันมีคนหน้าตาแปลกใหม่จำนวนมากในบ้าน และพวกเขาเป็น
เด็กกำพร้าจากพื้นที่โดยรอบ เทียนตงและฟู่ซางก็ไปต่างมณฑล
แต่พวกเขาก็ยังนำกลับมา ท้ายที่สุดแล้วที่อยู่อาศัยไม่สามารถขาด
สองสิ่งนี้ได้ และทั้งสองมีความเข้าใจที่ดีขึ้น และคุ้นเคยกับ
สถานการณ์ทางด้านนี้มากขึ้น
จากเมืองหลวงไปยังบ้านเป็นการเดินทางที่ใช้เวลาเดินทาง
น้อยกว่า1 ชั่วยาม เมื่อรถม้าของเฟิงหยูเองหยุดที่ด้านนอกบ้าน
ผู้คนมากมายภายในเห็น เด็กที่เพิ่งมาถึงเป็นคนอยากรู้อยากเห็น
และบางคนก็วิ่งกลับไปที่ห้องด้วยความกลัว แม้กระนั้นเด็ก ๆ ที่จำ
รถม้าที่สวยงามได้ก็วิ่งออกไปข้างนอก แม้แต่ฟู่ซางและเทียนตงก็
ยังตามพวกเขาไป เมื่อเฟิงหยูเองออกจากรถม้าแล้ว ฟู่ซางก้าวไป
ข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และกล่าวว่า “องค์หญิงมาแล้ว ในปัจจุบันมี
เรื่องที่บ่าวรับใช้คนนี้และเทียนตงกำลังคิดมาก และไม่สามารถ
ตัดสินใจได้เจ้าค่ะ ! ”

—————————————————————
—————————————
*TN: ไม่แน่ใจว่าสีนี้เป็นอะไร แต่การค้นหาทางอินเทอร์เน็ตดู
เหมือนจะเอนเอียงไปทางสีชมพู (EN: นั่นน่าจะสมเหตุสมผล
เนื่องจากดอกโบตั๋นมีแนวโน้มสีชมพู)