Divine Doctor Daughter of the First Wife แพทย์เทวะ หัตถ์ปีศาจ - ตอนที่883 ความตายของเหยาซื่อ

มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่ค่อยมีความชัดเจนสำหรับเหยาซื่ออย่างไร
ก็ตามมันทำให้ใบหน้าของเสี่ยวหยาเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย นาง
มักจะเชื่อว่าเหยาซื่อเสียสติและเป็นบ้าไปเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงทำตัว
เป็นบุตรสาวของเหยาซื่อ แต่เมื่อไม่นานมานี้เองที่นางค้นพบว่าเหยา
ซื่อไม่ได้มีความผิดปกติอะไรเลยแม้แต่น้อย มันเป็นเพียงว่าเหยาซื่อ
เลือกที่จะหลีกเลี่ยงบางอย่างและไม่ต้องการที่จะยอมรับความจริง นี่
คือสิ่งที่ทำให้สถานการณ์วันนี้
เหยาซื่อผลักเสี่ยวหยาบนโอ่งบรรจุน ้าที่อยู่ด้านข้างเพื่อปีนขึ้น
ไปบนกำแพงนางลังเลเล็กน้อยเมื่อนางพยายามออกไปจับเหยาซื่อ
“ท่านฮูหยิน ไปด้วยกันเจ้าค่ะ ! ในสถานการณ์ปัจจุบันหากท่านอยู่
ข้างหลัง เป็นไปได้มากว่าจะไม่มีผลลัพธ์ที่ดี ท่านและเฟิงเฟิงจินหยวน
ไม่ใช่คู่แต่งงานอีกต่อไป ไม่จำเป็นต้องยึดติดอยู่กับตระกูลเฟิง ท่านฮู
หยินไม่ต้องเป็นห่วงเสี่ยวหยา ข้าจะไม่ทำให้ท่านเดือดร้อนไปด้วย ไป
จากคฤหาสน์ของตระกูลเฟิงกันเถิดเจ้าค่ะ หลังจากนั้นท่านสามารถ
ไปหาองค์ชายเก้า พระองค์เป็นคู่หมั้นขององค์หญิง ไม่ว่าจะเกิดอะไร
ขึ้น พระองค์ไม่ควรมีปัญหากับมารดาขององค์หญิง”
เสี่ยวหยาขอร้องอย่างหมดท่าและมีความรู้สึกที่แท้จริงบางอย่าง
รวมอยู่ด้วยเป็นเพียงความหวังที่เหยาซื่อสามารถพานางไปที่ซวน
เทียนหมิง เช่นนั้นนางอาจมีทางออกอื่น

แต่เหยาซื่อส่ายหน้าของนางอย่างช้าๆ สีหน้าของนางเริ่มแสดง
ความโกรธออกมา นางกล่าวว่า “ข้าจะไม่ไป แม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็น
ส่วนหนึ่งของตระกูลเฟิงมาเป็นเวลานาน แต่ผลลัพธ์ในวันนี้ส่วนหนึ่ง
เกิดจากข้า ถ้าไม่ใช่เพราะข้ายืนกรานที่จะมาที่นี่ เราอาจไม่ต้องมา
ภาคใต้ก็ได้ เราต้องชดใช้ความผิดของตนเอง ข้าต้องรับผิดชอบเรื่อง
นี้ซึ่งเกิดจากการตัดสินใจของข้าเอง ไปเร็ว ! แม้ว่าเจ้าจะไม่ใช่
บุตรสาวของข้าก็ตาม เจ้ามีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับบุตรสาวของข้า
ข้าไม่ต้องการลากเจ้าเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ เป็นเด็กดี ไปซะ ใน
อนาคตอยู่ให้ห่างจากการทะเลาะของราชสำนัก ตามสถานที่ที่ดี และ
ใช้ชีวิตที่ดี อย่ากลับมาในน่านน ้าโคลนเหล่านี้ เจ้าเข้าใจใจหรือไม่ ?
ออกไปเร็ว ! ”
ขณะที่นางกล่าวนางก็ขยับเท้าของเสี่ยวหยา แม้กระนั้นในเวลา
นี้ก็ได้ยินเสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ เหยาซื่อหัน
กลับมาด้วยความกลัว และเห็นว่าจื่อหลิงเทียนได้นำเจ้าหน้าที่เข้าไป
ในสนามหลังบ้านแล้ว นอกเหนือจากเจ้าหน้าที่ของทางการแล้ว ยังมี
คนที่ดูเหมือนทหาร ด้วยท่าทางที่เยือกเย็น, พวกเขามองไปที่เสี่ยวห
ยาผู้ปีนขึ้นไปบนกำแพงแล้วกล่าวเสียงดัง “อย่าปล่อยให้นางหนีไปได้
! จับนางมา ! ”
เสียงตะโกนเรียกสติเหยาซื่อกลับมาโดยไม่ต้องกังวลอะไรเลย
นางรีบผลักเสี่ยวหยาและกล่าวว่า “ไปเร็ว ! กระโดดลงไป ข้าจะถ่วง
เวลาไว้ วิ่งเร็ว ! ”

เสี่ยวหยาไม่สนใจสิ่งอื่นใดนางไม่สามารถชักชวนเหยาซื่ออีก
ต่อไปได้ และทหารได้มาใกล้จะถึงตัวนางแล้ว จื่อหลิงเทียนมองมา
ด้วยสายตาที่เหมือนกับจะฆ่าคน และแม้แต่เฟิงจินหยวนก็ถูกจับกุม
โดยคนที่เขานำมา ถ้านางไม่ได้วิ่งตอนนี้ นางจะยอมแพ้ในชีวิต
เสี่ยวหยายิ้มกัดฟันและกระโดดลงมาจากกำแพง เหยาซื่อมอง
การหลบหนีของนางขณะที่น ้าตาเริ่มไหลออกมา แม้ว่านางจะรู้
ชัดเจนว่าไม่ใช่บุตรสาวของนาง แต่ใบหน้านั้นก็เหมือนกันทุก
ประการ
นางหันกลับมามองทหารที่วิ่งมานางกางแขนกั้น นางก็เหมือน
แม่ไก่ตัวหนึ่งที่ปกป้องบุตรของนาง จากนั้นนางก็กล่าวเสียงดัง “ไม่มี
ใครทำร้ายบุตรสาวของข้าได้ ! หากเจ้าต้องการจับคนทำผิด เฟิง
จินหยวนและข้าอยู่ที่นี่ทั้งคู่ บุตรสาวของข้าไม่รู้เรื่อง ! ”
พวกทหารเป็นคนหยาบกระด้างพวกเขาจะจัดการเรื่องเหล่านี้
ได้อย่างไร พวกเขารู้แต่เพียงว่าพวกเขาเคยเป็นยามประจำคฤหาสน์
ของเจ้าเมือง แต่เป็นเพราะครอบครัวสามคนนี้มาที่หลานโจวพร้อม
กับองค์หญิงตัวปลอมที่ใต้เท้าจื่อพามา นี่คือสิ่งที่ทำให้คฤหาสน์ของ
เจ้าเมืองตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ พวกเขาถูกขังอยู่ในคฤหาสน์เป็นเวลา
หลายวันและสะสมความโกรธที่ไม่สามารถระบายได้ เมื่อได้ยินว่าพวก
เขาจะจับครอบครัวขององค์หญิงตัวปลอม พวกเขาถูมือของพวกเขา
โดยไม่คาดคิด

มีคนก้าวไปข้างหน้าและจับเหยาซื่อแล้วด่า”เจ้าฮูหยินชั่วช้า !
ระหว่างเจ้ากับเจ้าหน้าที่ เจ้าจะทำอะไรได้ องค์หญิงตัวปลอม นั่นเป็น
ความผิดทางอาญาอย่างแท้จริง คนที่เราต้องจับคือนาง ถอยไป ! ”
หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็โยนเหยาซื่อไปทางด้านข้าง เหยาซื่อ
ถูกโยนลงไปในต้นไม้และหยุดไอไม่ได้ แต่นางยังคงทนความเจ็บปวด
และรีบไปข้างหน้าอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าคนผู้นั้นปีนขึ้นไปบนโอ่งน ้าแล้ว
มือข้างหนึ่งข้ามกำแพงไป ใครจะรู้ว่านางจะกล้าวิ่งไปกอดขาของคนผู้
นั้น แล้วลากเขาลงมา
ทหารได้แต่กล่าวอยู่ด้านหลังว่า“ท่านฮูหยินเหยา คนที่หนีไป
ไม่ใช่บุตรสาวของท่าน นางโกหกท่านตลอดเวลา นางเป็นตัวปลอม”
แต่เหยาซื่อจะรู้สึกยังไงที่ได้ยินเรื่องนั้นนางรู้ว่าเสี่ยวหยาเป็นตัว
ปลอม แต่นางก็ยังต้องการปกป้องชีวิตของเสี่ยวหยา ชายร่างใหญ่ถูก
ลากลงมา และเหยาซื่อได้กลับสู่ตำแหน่งเดิม ปิดกั้นถังเก็บน ้า ไม่
อนุญาตให้ใครเข้าใกล้
จื่อหลิงเทียนหายไปหากสิ่งต่าง ๆ ยังคงเป็นเช่นนี้องค์หญิงตัว
ปลอมก็จะหนีไปได้ ! ดังนั้นเขาจึงตะโกนด้วยความโกรธว่า “เจ้า
ล้มเหลว เจ้าไม่สามารถแม้แต่จะจัดการผู้หญิงคนเดียวได้ ! ถ้านาง
หลบหนีไปได้ในวันนี้ พวกเราคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่รอดได้ ! ”
ด้วยความตกใจของสถานการณ์ความเป็นและความตาย
เจ้าหน้าที่ก็เป็นกังวล มือของหลายคนเอื้อมไปลากเหยาซื่อ อย่างไรก็
ตามเหยาซื่อยังคงอยู่บนถังเก็บน ้าพยายามอย่างยิ่งที่จะซื้อเวลาให้

เสี่ยวหยาหนีไปไกลกว่านี้ ทหารโกรธมาก และหนึ่งในนั้นดึงดาบ
ออกมาจะแทงเหยาซื่อ
ทหารด้านหลังเห็นฉากนี้และตะโกนเสียงดัง“หยุด ! ” เขาช้าไป
ทหารคนนั้นแทงหลังของเหยาซื่อ ปลายดาบทะลุหน้าท้อง ในเวลานี้
ทหารตอบสนองโดยไม่รู้ตัวต่อเสียงตะโกน “หยุด” ดาบที่เพิ่งถูกแทง
ถูกดึงออกมา เลือดไหลออกมาและย้อมพื้นทันที
เฟิงจินหยวนตกตะลึงด้วยความกลัวเมื่อเห็นเหยาซื่อล้มลงบน
พื้น เขาต้องการที่จะเข้าไปดู แต่เขายังคงถูกจับตัวไว้ เขาทำได้แค่
ตะโกน “เหยาซื่อ ! ลุกขึ้นมา ! เจ้าจะตายไม่ได้ ! ”
ทหารที่จับเขาไม่มีกะจิตกะใจที่จะจับเฟิงจินหยวนอีกต่อไปและ
ปล่อยตัวเฟิงจินหยวนเขารีบพุ่งไปหาเหยาซื่อในไม่กี่ก้าว และไม่ลังเล
ที่จะมาประคองนางขึ้นมาและกอดนางไว้
เหยาซื่อยังมีชีวิตอยู่อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถต่อสู้กับรัศมี
แห่งความตายที่ล้อมรอบนางไว้ได้ ราวกับว่านางไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ
แม้กระทั่งรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง นางมองที่เฟิงจินหยวนราวกับว่า
นางกลับไปยังช่วงเวลาที่นางพึ่งแต่งงาน เฟิงจินหยวนเป็นบัณฑิตที่
สอบได้คะแนนสูงสุดและฉลาดพอที่จะได้รับการยกย่องจากฮ่องเต้
เมื่อนางเห็นเฟิงจินหยวนถูกแห่ไปตามถนนในฐานะจอหงวน นางเห็น
เขาจากที่ไกล ๆ และรู้สึกชอบ
มันเป็นเฟิงจินหยวนซึ่งเป็นคนแรกที่จะแต่งงานในขณะที่เขา
สอบถามฮ่องเต้เกี่ยวกับบุตรสาวคนเดียวของตระกูลเหยา แต่ต้อง

บอกว่าตระกูลเหยาไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานกับเฟิงจินหยวน
โดยเฉพาะเหยาเซียน หลังจากตรวจสอบฮูหยินผู้เฒ่า เขามีความคิด
แน่วแน่ที่จะการปฏิเสธ แต่เป็นเหยาซื่อซึ่งขอร้องให้บิดาของนางเห็น
ด้วย นางยังบอกด้วยว่าไม่ว่าตระกูลเฟิงปฏิบัติต่อนางอย่างไร นางก็จะ
ไม่เสียใจและนางจะจัดการกับมันอย่างเหมาะสม
นางขู่ว่าจะฆ่าตัวตายและไม่มีอะไรที่เหยาเซียนสามารถทำได้
เขารักบุตรสาวของเขาและทำได้เพียงเห็นด้วย ไม่ว่าในกรณีใด เขา
คิดว่าตระกูลของเขาจะสามารถคงอยู่ในเมืองหลวงได้อย่างมั่นคง เขา
จะมอบสินเดิมให้นางมากขึ้น หากตระกูลเฟิงมีมโนธรรม พวกเขาจะ
ไม่ทำร้ายบุตรสาวของเขา เช่นนี้เหยาซื่อจึงได้แต่งงานกับตระกูลเฟิง
แต่ใครจะรู้ว่าตระกูลเฟิงจะเป็นสถานที่ที่อันตราย ทุกคนรู้วิธีกินคน
นางเสียใจนางเคยรู้สึกสิ้นหวัง ในขณะที่ดำรงตำแหน่ง ด้วยพระ
ราชโองการที่บุตรสาวของนางร้องขอ ทำให้นางได้หย่าร้างกับเฟิง
จินหยวน นี่เป็นการตัดความสัมพันธ์และความรู้สึกของพวกเขาใน
ฐานะคู่รัก แต่ตอนนี้นางกำลังจะตายและนางแทบจะหายใจไม่ออก
นางไม่รู้สึกเสียใจอีกต่อไป ทันใดนั้นนางก็นึกถึงสองสามปีแรก
หลังจากแต่งงานกันแล้ว เฟิงจินหยวนปฏิบัติต่อนางอย่างดี
เหยาซื่อเอื้อมมือไปจับใบหน้าของเฟิงจินหยวนคนผู้นี้มีอายุมาก
และกลายหดหู่มากขึ้น แม้กระนั้นนางยังสามารถเห็นภาพอดีตของ
จอหงวน นางอ้าปากหอบหายใจและกล่าวเบา ๆ ว่า “ครั้งหนึ่งข้ารัก

เจ้ามาก” อย่างไรก็ตามนางกล่าวอย่างไร้จุดหมาย “น่าเสียดายที่เจ้า
ไม่ได้รักข้า”
หลังจากพูดอย่างนี้นางไม่ได้มองเฟิงจินหยวนอีกต่อไป แล้วหัน
มาสนใจทหารที่รวมตัวกัน จากนั้นนางก็โบกมือให้หนึ่งในนั้น
บุคคลนั้นมีการแสดงออกทางสีหน้าขอโทษเขานั่งยอง ๆ และ
กล่าวกับนางว่า “ท่านฮูหยินเหยา ก่อนที่จะมา พระองค์สั่งห้ามทำร้าย
ท่านมากที่สุด แต่…ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้ ! ”
เหยาซื่อไม่กังวลว่านางจะมีชีวิตหรือตายนางแค่พยายามจะ
กล่าวกับผู้ประสานงาน “บอกพระองค์ให้ส่งข้อความถึงอาเอง แค่
บอกว่า…แค่บอกว่าข้า… ข้าทำให้นางผิดหวัง หากมีชีวิตต่อไป นาง
ไม่ควรจะเป็นบุตรสาวของข้า ข้า…ไม่คู่ควร”
เมื่อคำว่า“ไม่คู่ควร” ออกมาจากปากของนาง สายตาของเหยา
ซื่อดูเลื่อนลอย นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและไม่มีใครรู้ว่านางกำลัง
มองอะไรอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางยังคงอยู่ เมื่อนางสูดลมหายใจ
สุดท้ายของนาง เฟิงจินหยวนได้ยินเสียงพึมพำของนาง “ข้าเห็นอา
เอง…”
ในที่สุดนางก็หยุดหายใจและหลับตาน ้าตาของนางร่วงลงและ
ประกาศจุดจบของชีวิตนี้
เฟิงจินหยวนหลับตาของเขาด้วยน ้าตาสองหยดบนใบหน้าของ
เขาจนถึงตอนนี้จากเฉินซื่อ เฟิงจื่อเฮา เฟิงเฉินหยู จินเฉิน มารดา

ของเขา และคังอี้ เขาต้องเห็นอีกคนกี่คนที่ตายไป ? สำหรับคฤหาสน์
ขนาดใหญ่ เขาแทบไม่เหลือครอบครัว ตอนนี้เหยาซื่อตายแล้ว…แล้ว
เขาล่ะ ?
สถานการณ์ช่างน่าสิ้นหวัง! สถานการณ์ช่างน่าสิ้นหวัง
เหลือเกิน !
เฟิงจินหยวนถอนหายใจเงียบๆ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขา
กล่าวกับจื่อหลิงเทียน “อย่าทำเป็นเก่ง ! ข้าถูกทอดทิ้งโดยองค์ชาย
แปด และเจ้าก็เหมือนกัน เจ้าและข้าไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าตัว
หมากที่ใช้แล้วทิ้ง 2 ตัวขององค์ชายแปดเท่านั้น หากเรามีประโยชน์
เราจะถูกใช้ ถ้าไม่มีประโยชน์ เราจะถูกทิ้ง พระองค์ไม่สนใจเลยแม้แต่
น้อย อย่าคิดว่าการที่ช่วยองค์ชายเก้าจับข้าแล้วจะทำให้โทษของเจ้า
เบาลง ข้าเข้าใจว่าองค์ชายดีเกินไป ข้าจะบอกเจ้าว่ามันเป็นไปไม่ได้ !
พระองค์ไม่เคยเป็นคนที่รักษาคำพูดของพระองค์ พระองค์ไม่เคยทำ
อะไรอย่างมีระเบียบ และพระองค์จะทำทุกอย่างที่พระองค์พอใจ คำ
สัญญาใด ๆ ที่ให้ไว้ล่วงหน้านั้นเป็นสิ่งที่คุ้มค่า ! ยิ่งกว่านั้นคนที่เจ้า
ฆ่าในวันนี้คือเหยาซื่อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหยาซื่อคือใคร นางเป็นมารดาที่
แท้จริงขององค์หญิงจี่อัน! นางเป็นบุตรสาวคนเดียวของหมอเหยา
เซียนในเมืองหลวง ! แม้ว่าองค์ชายเก้าจะให้อภัยเจ้า ตระกูลเหยาจะ
ไม่ให้อภัยเจ้า จื่อหลิงเทียน เจ้าต้องตายอย่างแน่นอน ! สำหรับข้า…”
ในท้ายที่สุดความหวังในการมีชีวิตของเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเฟิง
จินหยวนปล่อยเหยาซื่อแล้วยืนขึ้น แล้วกล่าวกับเจ้าหน้าที่และทหาร

ว่า “เจ้าไม่สามารถฆ่าข้าได้ แม้ว่าข้าจะไม่ใช่เสนาบดีฝ่ายซ้ายอีก
ต่อไป แต่ข้ายังเป็นบิดาขององค์หญิงจี่อัน และข้ายังมีบุตรสาวอีกคน
ในเมืองหลวงซึ่งเป็นว่าที่พราชายาขององค์ชายห้า ไม่ว่าด้วยเหตุผล
ใด เจ้าไม่มีสิทธิ์ฆ่าข้า”
แม้ว่าเฟิงจินหยวนจะไม่พูดเหตุผลนี้แต่ทหารก็เข้าใจอย่าง
ชัดเจน นอกจากนี้ซวนเทียนหมิงยังมีคำสั่งให้นำเฟิงจินหยวนและ
เหยาซื่อไปยังเมืองชาปิง พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำอันตรายใด ๆ กับ
สองคนนี้ พวกเขาจะทำให้พวกเขาตกใจเล็กน้อย ส่วนที่สำคัญที่สุด
คือการจับองค์หญิงจี่อันตัวปลอม เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น นางอาจถูก
ฆ่าตาย ซวนเทียนหมิงได้กล่าวว่าพวกเขาเพียงแต่ต้องตัดหัวไปให้
เขาดู
แต่ตอนนี้เสี่ยวหยาหนีไปแล้วพวกเขาส่งคนไปตามล่าแล้ว
อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่รู้ว่าจะจับได้หรือไม่
เหยาซื่อตายไปแล้วนางถูกเจ้าหน้าที่ฆ่าคนต่อหน้าต่อตาพวก
เขา เรื่องนี้…พวกเขาจะอธิบายได้อย่างไร