Gate of God - ตอนที่ 1041 ตำนาน

ตอนที่ 1041 ตำนาน

”เขาเข้าไปในหมอกนั่นจริงๆ?!”

”เขาเป็นแค่เซียนธรรมดาๆเองนะ?”

”แม้เหยียนซิวจะฆ่าท่านหลิงหนิงได้แต่พิจารณาจากระดับการบ่มเพาะของเขาแล้ว เขาควรจะรออยู่ด้านนอกมากกว่า การเข้าไปด้านในเป็นการรนหาที่ตายชัดๆ”

อสูรและปีศาจต่างเยาะเย้ยเมื่อเห็นเหยียนซิวตรงเข้าไปในหมอกที่เกิดจากลมหายใจแห่งความตาย

ด้านฝ่ายมนุษย์เองก็กังวลกับการกระทำของเหยียนซิวเช่นกัน

สถานการณ์ที่การต่อสู้ด้านในหมอกแห่งความตายยังไม่ชัดเจนวิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือเหยียนซิวควรไปช่วยปิงหยางกับเหยียนเฉียนหลี่สู่กับหลินยู่ก่อน

ตราบใดที่หลินยู่ตายแม้ว่าฟางเจิ้งจือจะแพ้โจวฉี แต่มนุษย์ก็ยังมีความหวังอยู่ โจวฉีอาจบาดเจ็บสาหัสหลังสู้กับฟางเจิ้งจือทำให้คนที่เหลืออยู่สามคนอาจจะเอาชนะได้

”เหยียนซิวเร่งรีบเกินไป!”

”เห้อเขายังเด็กเกินไปและขาดการไตร่ตรองที่ดี”

”น่าเศร้าเหลือเกินความหวังของพวกเราต้องมาพังทลายลงในมือของเขา”

เหล่าผู้นำสำนักต่างถอนหายใจ

”ตาเฒ่ามู่ไม่มีอะไรจะพูดหรือ?”โม่ฉานฉือถามเมื่อเห็นมู่ฉิงเฟิงเงียบไป

”ข้าควรพูดอะไรงั้นรึ?”มู่ฉิงเฟิงถาม

”เกี่ยวกับการกระทำของเหยียนซิว?”

”เห้อ…ข้าก็ไม่ได้มีอะไรจะพูดมากนักนอกจาก…ข้าไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย”มู่ฉิงเฟิงส่ายหัว เขารู้ว่าเหยียนซิวอาจจะทำแบบนี้อยู่แล้ว

ย้อนกลับไปในอดีตตอนที่ฟางเจิ้งจือบุกเข้าไปในศาลาหยินหยางด้วยตัวคนเดียวเพื่อช่วยชีวิตเหยียนซิวตอนนั้นเขาก็หุนหันพลันแล่นมิใช่น้อยเช่นกัน

เพื่อน?

มู่ฉิงเฟิงมองร่างที่หายเข้าไปในหมอกแห่งความตายแล้วได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

”เจ้าไม่แปลกใจ?”โม่ฉานฉือจมอยู่ในความคิดหลังจากฟังคำพูดของมู่ฉิงเฟิง “ฮ่าฮ่า ก็จริง เจ้าไม่ควรจะแปลกใจที่เหยียนซิวจะตรงเข้าไปช่วนฟางเจิ้งจือ!”

”ใช่แล้วเพราะเขาคือเหยียนซิว!” วู่จวี้เอ๋อเองก็ถอนหายใจเช่นกันเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

…

เหยียนซิวไม่รู้เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นภายนอก

ร่างของเขาถูกล้อมรอบด้วยชุดเกราะสีแดงที่ทำจากเต๋าอาชูร่าเพื่อใช้ป้องกันลมหายใจแห่งความตาย

”รอข้าก่อน!”แม้ชุดเกราะสีแดงของเขาจะถูกกัดกร่อนด้วยลมหายใจแห่งความตายแต่เขากลับไม่สนใจแม้แต่น้อย　　ในใจของเขาคิดเพียงเรื่องเดียวคือไปถึงตัวฟางเจิ้งจือให้เร็วที่สุด

ไม่นานเขาก็ไปถึงจุดศูนย์กลางของหมอก

เขาสังเกตุเห็นร่างทั้งสองที่ยืนอยู่ทันที

”เจอแล้ว!”โดยไม่ลังเล เหยียนซิวพุ่งไปหาร่างที่คาดว่าเป็นฟางเจิ้งจือทันที

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเห็นอีกร่างชัดเจนร่างของเขากลับแข็งค้าง

”หนานกง…มู่?!”

”หืม?เหยียนซิว?” ฟางเจิ้งจือหันกลับไปเมื่อได้ยินเสียงของเหยียนซิว

”โจวฉีอยู่ไหน?”เหยียนซิวมองไปยังหนานกงมู่ที่สวมใส่ชุดสีดำและมีหมอกสีเทาไหลออกมาจากร่างกาย

มันเป็นลมหายใจแห่งความตาย

อย่างไรก็ตามเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิดเหมือนกับฟางเจิ้งจือก่อนหน้านี้　　”หนานกงมู่คือโจวฉีโจวฉีคือหนานกงมู่” ฟางเจิ้งจืออธิบายเมื่อเห็นเหยียนซิวตกใจ

”อืมข้าเข้าใจแล้ว มาเริ่มสู้กันเถอะ” เหยียนซิวพยักหน้าและไม่ได้ถามอะไรอีก

นั่นเป็นเพราะฟางเจิ้งจือกล่าวออกมาชัดเจนขนาดนี้ต่อให้เขาพยายามปฏิเสธแค่ไหนแต่โจวฉีคือหนานกงมู่จริงๆ

”เหยียนซิวออกไปซะด้วยพลังของเจ้าไม่สามารถอยู่ในนี้ได้เกินห้านาที” หนานกงมู่กล่าวหลังจากเหลือบมองชุดเกราะสีแดงของเหยียนซิว

”หนึ่งนาทีก็เพียงพอ”เหยียนซิวไม่สนใจ เขาหยิบพัดสีเงินขึ้นมาทันที

”อืมมันเพียงพอจริงๆ”ฟางเจิ้งจือพยักหน้า

จริงๆแล้วเขาก็ต้องการให้เหยียนซิวออกไป

แต่เขาไม่ได้พูดออกไป

เพราะเขารู้ว่าเหยียนซิวไม่มีทางยอมในเมื่อเขาไม่ยอมก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องพูด

”ข้าจะโจมตีก่อน”เหยียนซิวพุ่งเข้าไปหาหนานกงมู่ทันที

”พวกเจ้าทั้งคู่มีเวลาไม่มากนักยกเว้นพวกเจ้าจะโจมตีเข้ามาพร้อมกัน”หนานกงมู่โบกดาบสีฟ้าและเขียวในมือจากนั้นลำแสงทั้งสองสีได้พุ่งเข้าหาเหยียนซิว

มันเป็นการโจมตีธรรมดาๆ

แต่ความเร็วนั้นกลับน่าเหลือเชื่อมาก

แสงทั้งสองโจมตีเหยียนซิวจากด้านหน้าและด้านหลัง

อย่างไรก็ตามเหยียนซิวไม่ได้หลบ

นั่นเป็นเพราะเขารู้ว่าฟางเจิ้งจืออยู่ด้านหลัง

ขณะที่แสงจากดาบทั้งสองกำลังกระทบเข้ากับร่างของเหยียนซิวแสงที่ต่างออกไปได้สว่างขึ้นจากด้านหลังด้วยความเร็วไม่แพ้กัน มันเป็นโซ่ตรวนรก

ตูม!เสียงระเบิดดังขึ้นเมื่อโซ่ปะทะเข้ากับแสงจากดาบทั้งสองเล่ม

ในเวลาเดียวกันเหยียนซิวสะบัดพัดสีเงินไปทางหนานกงมู่

ดาบยักษ์ที่เกิดจากผลึกสีแดงปรากฎขึ้นบนอากาศยิ่งไปกว่านั้นบนใบดาบยังมีโซ่ตรวนนรกพันอยู่

”หืม?!”หนานกงมู่ตกตะลึง

เขารู้ว่าฟางเจิ้งจือและเหยียนซิวรู้จักกันมานานแล้วแม้พวกเขาจะมีระดับพลังที่ต่างกัน…

ทั้งคู่กลับสามารถผสานการโจมตีได้เป็นอย่างดี

เหตุผลคืออะไร?

ความเชื่อใจงั้นหรือ?!

หนานกงมู่ถอยหลังไปทันทีแต่ดาบยักษ์ที่พันด้วยโซ่ตรวนนรกได้มาถึงเหนือหัวของเขา

”จงแตกออก!”หนานกงมู่ตั้งดาบสีเขียวและฟ้าเป็นรูปกากบาทเหนือหัวของตัวเองจากนั้นลำแสงสีฟ้าและเขียวได้พุ่งออกมา

อย่างไรก็ตามแทบจะในทันที…

เขาได้ยินเสียงอันนิ่งสงบ

”ผสานอาชูร่า!”

ตูม!เสียงระเบิดดังขึ้น

ดาบสีแดงปลดปล่อยแสงสีทองอ่อนๆออกมาราวกับมันมีชีวิตเป็นของตัวเองมันดูแหลมคมมากราวกับสามารถตัดผ่านได้ทุกอย่าง

ร่างกายของหนานกงมู่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

นั่นเป็นเพราะตามความคิดของเขาต้องเป็นดาบยักษ์ที่แตกเป็นเสี่ยงๆแต่ความจริงกลับเป็นดาบของเขาที่แตกออก!

อั้ก!หนานกงมู่กระอักเลือดออกมา

เขาได้รับบาดเจ็บอย่างไรก็ตามในใจของเขากลับคิดถึงแต่เรื่องที่ฟางเจิ้งจือและเหยียนซิวผสานการโจมตีร่วมกันได้เป็นอย่างดีแม้ไม่ได้ต่อสู้ร่วมกันมานาน　　ทำไม?

ความไว้ใจความเชื่อใจระหว่างสหายมันแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยงั้นรึ?

หนานกงมู่เองก็ต้องการมีเพื่อนที่สามารถเชื่อใจได้ความจริงเขาคิดว่าเขาพบแล้วคนหนึ่ง

แต่ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เขาเลือกที่จะละทิ้งมันไปเอง

เขาเลือกละทิ้งความเป็นเพื่อนไปเพราะเขามีสายเลือดของจักรพรรดิหยานเขาต้องทำภารกิจของตระกูลหนานกงให้สำเร็จ

”ฮ่าฮ่า…”หนานกงมู่หัวเราะจนร่างกายสั่นไหวเขาหัวเราะด้วยความเจ็บปวดและเดือดดาล ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว

มันผิดงั้นรึ?

เขาทำผิดจริงๆงั้นรึ?!

คำถามเกิดขึ้นในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขานึกถึงตอนที่ได้พบกับฟางเจิ้งจือครั้งแรก

นึกถึงตอนที่ได้ร่วมต่อสู้กับฟางเจิ้งจือ

บางทีครั้งหนึ่ง…เขาเองก็เคยสัมผัสได้ถึงถึงคำว่าเพื่อนเช่นกัน

บางทีเขาควรจะเป็นคนที่ยืนอยู่เคียงข้างฟางเจิ้งจือเพื่อต่อสู้กับปีศาจและอสูร

บางที…

อาจจะไม่ควรมีคำว่า’บางที’อีกต่อไป

นั่นเป็นเพราะเขาได้ตัดสินใจแล้วเขาเลือกที่จะละทิ้งทุกอย่าง ละทิ้งความเป็นเพื่อนทั้งหมดเพื่อเป้าหมาย

ไม่มีการหันหลังกลับไปอีกแล้ว

ไม่จำเป็นต้องเสียใจไม่จำเป็นต้องผิดหวังในเมื่อเขาได้เลือกแล้ว

”ข้าได้เลือกที่จะทรยศเพื่อนของข้าดังนั้นข้าจะไม่ทรยศตระกูลของข้าอีก ฟางเจิ้งจือ เหยียนซิว พวกเจ้าต้องตายในวันนี้!” ดวงตาของหนานกงมู่แดงก่ำ　　แสงสีแดงส่องสว่างออกมาจากร่างกายของเขา

ตูม!สายฟ้าสีแดงผ่าลงมาจากท้องฟ้า

มันกระทบกับหัวของหนานกงมู่เกิดเป็นภาพสัญลักษณ์วิชาสังเวยเลือดขนาดใหญ่

ขณะเดียวกันกิ่งไม้สีขาวได้พุ่งออกมาจากร่างของหนานกงมู่มันกระจายไปทั่วทุกทิศทางและเกือบจะสัมผัสกับสัญลักษณ์วิชาสังเวยเลือดเหนือหัวของหนานกงมู่

”วิชาสังเวยเลือดกับต้นไม้เทพเจ้า?”ฟางเจิ้งจือแปลกใจมาก เขานึกไม่ออกว่าเคยมีตำนานพวกนี้ในโลกเก่าของเขา

เขาไม่แน่ใจว่าโลกนี้เกี่ยวข้องกับโลกเก่าของเขายังไงแต่เขาคิดว่ามันต้องมีบางอย่างเกี่ยวข้องกัน

เช่นเรื่องภัยพิบัติในยุคโบราณที่บันทึกอยู่ในจารึกหิน

มันเหมือนกับตำนานของเจ้าแม้หนี่วา

เดี๋ยวก่อน! 　　เหมือนกัน?!

ใช่แล้วแม้จะมีตำนานที่คล้ายกันแต่ไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด

แม้มันจะเป็นความแตกต่างเพียงเล็กน้อยแต่ก็ทำให้ฟางเจิ้งจือต้องพิจารณาพวกมันใหม่ทั้งหมด

ต้นไม้เทพเจ้า…

เรื่องเกี่ยวกับต้นไม้เทพเจ้าที่บันทึกไว้ในเอกสารโบราณปรากฎขึ้นในความคิดของฟางเจิ้งจือมีต้นไม้เทพเจ้าอยู่ห้าต้น

ต้นแรกคือ’ต้นไม้อมตะ’

มันถูกบันทึกไว้ใน’คัมภีร์ทะเลและภูเขา’

ตามตำนานกล่าวไว้ว่าต้นไม้อมตะเติบโตขึ้นในดินแดนอมตะตอนใต้ใครก็ตามที่กินผลไม้จากต้นไม้นี้จะกลายเป็นอมตะ

มันดูค่อนข้างเกินจริง

แต่ถ้านำมันมาเปรียบเทียบกับสถานการณ์ปัจจุบันของโลกใบนี้… 　　มันสามารถตีความได้ว่า’ผลไม้จากต้นไม้สามารถทำให้คนธรรมดากลายเป็นเซียนมีอายุที่ยืนยาวและแข็งแกร่งขึ้น’

มันเกี่ยวข้องกับต้นไม้เทพเจ้าของหนานกงมู่

จริงๆแล้วพลังของหนานกงมู่และหนานกงเฮาได้เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดหลังจากกินผลจากต้นไม้เทพเจ้าเข้าไป

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบันทึกเรื่องอื่นเกี่ยวกับต้นไม้เทพเจ้า

ตำนานกล่าวว่ามันเติบโตขึ้นในทะเลตะวันออกและครั้งหนึ่งเทพีดวงอาทิตย์เคยใช้มันเพื่อลูกชายของนาง

ต้นไม้นั้นอาจจะเทียบได้กับประตูที่เชื่อมต่อระหว่างดินแดนเทพเจ้ากับโลกแห่งความเป็นและตายอย่างไรก็ตามหลังจากที่มันถูกทำลาย ประตูที่เชื่อมต่อระหว่างสามดินแดนก็ได้หายไป

ดูเหมือนว่ามันจะคล้ายกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกนี้มาก

อย่างไรก็ตามวิชาสังเวยเลือดมีไว้เพื่ออะไร?

ทำไมหนานกงมู่ถึงต้องผสานวิชาสังเวยเลือดเข้ากับต้นไม้เทพเจ้า?

ฟางเจิ้งจือคิดไม่ออกแต่เขามีลางสังหรณ์ถึงเรื่องอันน่าสะพรึงกลัว

วิชาสังเวยเลือด…

จักรพรรดิหยาน

หนานกงเฮาและไป่ฉือเคยพูดถึงเรื่องนี้ที่ภูเขาสวรรค์

ต้นไม้เทพเจ้าถูกปลูกหลังจากสงครามครั้งใหญ่และมีเพียงลูกหลานของจักรพรรดิหยานเท่านั้นที่สามารถควบคุมมันได้

อย่างไรก็ตามฟางเจิ้งจือไม่เข้าใจบางเรื่อง

ความสัมพันธ์ระหว่างต้นไม้เทพเจ้าและวิชาสังเวยเลือดคืออะไรกันแน่? 　　……………………………………..