Gate of God - ตอนที่ 759 ทนได้?
”นีมันโหดร้ายมาก!”เมื่อผู้อาวุโสสามจากเกาะจันทราดำเห็นเขายิ้มออกมาอย่างเย็นชา
”อืมมันโหดร้ายแต่เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่พวกเราทั้งสามคนไดรับมันยังเทียบไม่ติด!” ผู้อาวุโสสองจากเกาะจันทราสีดำพูดขึ้นมา
ในด้านของหยวนหรง เขากลับสงบกว่ามาก เขาเพียงมองไปยัง ฟาง เจิ้งจือ ที่เกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา พร้อมกำมือแน่น
ในฐานะที่เป็นคนของเก้าขุนเขาเขาละอายเล็กน้อยที่ยอมรับความช่วยเหลือจากศาลาหยินหยางเพื่อทำภารกิจนี้
อย่างไรก็ตามเขาต้องทำเพราะมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เก้าขุนเขายังมีขุดยืนอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์
”ฟางเจิ้งจือ!” ร่างกายของ เหยียน ซิว สั่นสะท้าน แสงสีแดงเลือดเริ่มส่องประกายในดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเขา
แต่ทันใดนั้นร่างของเขาก็หยุดสั่นเพราะเขาเห็น ฟาง เจิ้งจือ ขยิบตาให้เขา ใบหน้าที่ซีดขาวพลันเปลี่ยนเป็นตกใจทันที
จากนั้นเหยียน ซิว ก็เงียบลง
ในทางกลับกันฟาง เจิ้งจือ เริ่มตะโกนอย่างรุนแรงมากขึ้น เสียงร้องของเขาดังไปทั่วป่าราวกับเขาใกล้จะตายแล้ว
”หึมันยังไม่จบหรอก!” จิตสังหารปรากฎในดวงตาของฉือฟ่าน ต้องขอบคุณที่ ฟาง เจิ้งจือ ฆ่าเซียนต่อหน้าเขา เขาไม่มีทางปล่อยให้ ฟาง เจิ้งจือ ตายง่ายๆแน่นอน
ดาบในมือของเขาเคลื่อนไหว
ลูกไฟอีกลูกตกลงมาทันที
”อ้ากกก!!!”ฟาง เจิ้งจือ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง มือของเขาฉีกเสื้อผ้าพร้อมกับเอามือดับไฟอย่างไม่หยุดยั้ง
อย่างไรก็ตามฉือฟ่านไม่คิดจะหยุดเขาโบกมืออีกครั้งลูกไฟอีกสองลูกตกลงมาทันที ร่างของฟาง เจิ้งจือ ทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีดำ
อย่างไรก็ตามสิ่งที่แปลกก็คือ…
เขายังไม่ตาย!
ฟางเจิ้งจือ กำลังดิ้นรนพร้อมกับกรีดร้องโหยหวน ไม่ว่าจะมองยังไง ฟาง เจิ้งจือ ก็ไม่มีทางรอด
อย่างไรก็ตามไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมเขาไม่ตายสักที
ฉือฟ่านรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกมาก
ตามความคิดของเขาฟาง เจิ้งจือ ไม่น่าจะรอดหลังจากโดนลูกไฟไปสองลูก
มีบางอย่างผิดปกติ
แม้แต่ฝั่งศาลาเต๋าสวรรค์ก็สังเกตุเห็นความผิดปกติเช่นกัน
”ดูเหมือนเขายังไม่อยากจะตายแต่ไม่ว่าเจ้าจะดิ้นรนไปแค่ไหนก็ไร้ความหมาย ไม่อย่างนั้นแล้วคงจะเสียชื่อเต๋านรกหมด!”ฉือฟ่านพึมพัมกับตัวเอง จากนั้นเขาก็ขยับมืออีกครั้งลูกไฟอีกลูกร่วงลงมา คราวนี้ลูกไฟพุ่งเข้าไปหาหัวใจของ ฟาง เจิ้งจือ
มันไม่ใช่จุดที่คนธรรมดาจะทนได้อย่างแน่นอน!
ฟางเจิ้งจือ ก็ไม่สามารถทนได้เช่นกัน ร่างกายของเขาหดเกร็ง ราวกับนี่จะเป็นลมหายใจสุดท้ายของเขา
แน่นอนว่าเขายังมีชีวิตอยู่
“…” ริมฝีปากของฉือฟ่านกระตุก เขาต้องการจะพูดบางอย่าง แต่เขาไม่รู้จะพูดอะไออกมา
ศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์ต่างหันหน้าหนีฉากที่โหดร้ายแบบนี้ใช่ว่าทุกคนจะทนดูได้ง่ายๆ
”ผู้อาวุโสฉือแค่นั้นก็พอแล้ว!” ในที่สุดผู้อาวุโสหกก็พูดขึ้นมา แม้เขาจะไม่ชอบ ฟาง เจิ้งจือ แต่ใช่ว่าเขาจะทนเห็น ฟาง เจิ้งจือ ถูกทรมารแบบนี้ได้
”พอแล้ว?คนที่ตายไปไม่ได้มาจากศาลาเต๋าสวรรค์ของพวกเจ้านี้ พวกเจ้าก็พูดได้!”เมื่อฉือฟ่านได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสหก น้ำเสียงของเขาก็เย็นชาขึ้นมาทันที
”ฉือฟ่านท่าน…”ใบหน้าของผู้อาวุโสหกกลายเป็นสีแดงทันที
เขาต้องการพูดว่า”ความผิดที่ทำลายบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นั้นมากกว่าฆ่าศิษย์ของท่านหรือไม่?” แต่เขาก็เลือกที่จะกลืนคำพูดกลับไป
การเผยแพร่เรื่องนี้ออกไปไม่ใช่ผลดีกับศาลาเต๋าสวรรค์
”หึถ้าเจ้ายังทนไหว ข้าก็อยากรู้ว่าเจ้าจะทนไปได้ถึงเท่าไหน?!” ฉือฟ่านไม่สนใจผู้อาวุโสหก เขาขยับมือควบคุมให้ลูกไฟตกลงมาอีกครั้ง
”ฟุบ!”
แน่นอนว่าตอนนี้พื้นที่ด้านหน้าของพวกเขาทั้งหมดลุกท่วมไปด้วยเพลิง
พร้อมกับเสียงร้องของฟาง เจิ้งจือ ที่รุนแรงขึ้นเรื่อนๆ เขาพยายามเอามือตะกายพื้น เห็นได้ชัดว่ามันเป็นการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของเขา ไอลีนโนเวล
อย่างไรก็ตามเขายังไม่ตาย
”เจ้าเด็กเหลือขอข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะทนความเจ็บปวดได้มากกว่านี้แล้ว!” ฉือฟ่าน ตะโกน
”อ่า…” ฟาง เจิ้งจือ ครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนราวกับใกล้จะตายแล้ว
”หึหึเห็นได้ชัดว่าเจ้าทนไม่ไหวแล้ว!” ฉือฟ่าน พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์เห็นพวกเขาก็ส่ายหัวช้าๆ
”ในที่สุดมันก็จบลง?”
”เขาสามารถทนต่อการเผาไหม้ของเพลิงทั้งเจ็ดได้เขาช่างแน่วแน่จริงๆ!”
น่าเสียดาย…”
ศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์ไม่มีใครที่ดูมีความสุขกับการตายของ ฟาง เจิ้งจือ แม้แต่น้อย รอ
ฉือฟ่านยืนนิ่ง เขาไม่คิดจะเปลืองพลังทำอะไรอีกต่อไป
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในพริบตา 15 นาทีผ่านไป
ส่วนฟาง เจิ้งจือ …
เขายังคงดิ้นรนอยู่
”…”
”เขายังมีชีวิตอยู่เหรอ?!”
”เป็นไปได้อย่างไร?”
ไม่มีใครอยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
15นาทีแล้ว แต่ ฟาง เจิ้งจือ ยังไม่ตาย
”เจ้าเด็กเหลือขอเจ้าควรจะตายได้แล้ว!” ฉือฟ่านสั่งให้ดวงไฟดวงสุดท้ายร่วงลงมาทันที
”ฟุบ!”กองเพลิงลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
พร้อมกับร่างของฟาง เจิ้งจือ ที่หยุดเคลื่อนไหว เขานอนนิ่งอยู่บนพื้น เขาดูเหมือนตายไปแล้วจริงๆ
”ในที่สุดเขาก็ตาย!”
”เขารอดชีวิตจนมาถึงดวงไฟสุดท้าย?!”
”เขาแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
เหล่าศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์ต่างพูดไม่ออก
เมื่อเห็นฟาง เจิ้งจือ ไม่เคลื่อนไหวแล้ว ในที่สุดผู้อาวุโสสองก็ก้าวออกมาด้านหน้า
”หยวนหรงทุกอย่างจบแล้ว พวกเจ้าสามเซียนจากเกาะจันทราสีดำพร้อมจะไปกับพวกเราแล้วหรือยัง?”ผู้อาวุโสสองถามขึ้นมา
”อืมแต่พวกเรายังส่งตัว เหยียน ซิว ให้ท่านตอนนี้ไม่ได้” หยวนพรง พูดพร้อมพยักหน้า
”หมายความว่ายังไง?เจ้าคิดว่าศาลาเต๋าสวรรค์จะไม่รักษาคำพูดงั้นรึ?” สีหน้าของผู้อาวุโสสองเปลี่ยนไปทันที เขาโกรธอย่างเห็นได้ชัด
”เรื่องนี้เกี่ยวพันกับความเป็นความตายของพวกเราสามพี่น้องข้าคิดว่าพวกเราควรรอบคอบมากกว่านี้ หลังจากพวกเราจัดการทุกอย่างและออกจากเขตแดนของศาลาเต๋าสวรรค์เรียบร้อยแล้ว พวกเราจะส่งตัว เหยียน ซิว คือให้แน่นอน” หยวนหรง พูดออกมาอย่างไม่ปิดบัง
”พวกเจ้าอยากจะขมขู่พวกเรางั้นรึ?”
”พวกเราไม่กล้าขมขู่พวกท่านหรอกพวกเราแค่ต้องกาจะรักษาชีวิตตัวเอง ความสัมพันธ์ของศาลาเต๋าสวรรค์และอาณาจักรเซี่ยนั้นเข้มแข็งมาก และถ้าข้าจำไม่ผิดเจ้าเด็กนี่ก็เป็นถึงองค์ชาย โอ้ใช่ข้ารู้ว่า ฉือ กูเหยียน เองก็าจากอาณาจักรเซี่ยด้วย….นางอาจจะไม่อยู่เฉยก็ได้จริงไหม?”
”หยวนรงเจ้า… ”
”ผู้อาวุโสสองพวกเรายินดีที่จะไปกับท่านเพื่อคุยเรื่องทั้งหมด คิดว่าพวกเราจะกล้าฆ่า เหยียน ซิว งั้นหรือ?” หยวนหรง พูดออกมาด้วยรอยยิ้มอันเยือกเย็น
”พี่สองอาการบาดเจ็บของเหยียนซิวนั้นรุนแรงมากข้าคิดว่าพวกเราควรกลับไปที่ศาลาเต๋าสวรรค์ก่อนที่จะทำอะไรไปมากกว่านี้!” ผู้อาวุโสสี่พูดออกมาด้วยความกังวลทันที
เมื่อผู้อาวุโสสองได้ยินเขาก็หันไปมอง เหยียน ซิว ที่นั่งจมกองเลือดอยู่ จากนั้นเขาก็กัดฟันแล้วพูดออกมา “ได้ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา พวกเจ้าทั้งสามคนจะไม่ได้ออกไปจากศาลาเต๋าสวรรค์!”
”เหอะๆไม่ต้องกังวล พวกเราไม่คิดจะเป็นศัตรูกับศาลาเต๋าสวรรค์!”หยวนหรงพยักหน้า จากนั้นเขาก็หยิบขวดยาเล็กๆออกมาและเทยาลงไปในปากของ เหยียน ซิว
”เตรียมตัวกลับไปที่ศาลาเต๋าสวรรค์!”เมื่อผู้อาวุโสสองเห็นเช่นนั้นเขาก็ออกคำสั่งกับศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์ทันที
”รับทราบ!”ศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์ตอบอย่างพร้อมเพรียง
”นำศพของฟาง เจิ้งจือ กลับไปด้วย!” ผู้อาวุโสสี่มองไปทาง ฟาง เจิ้งจือ ก่อนจะออกคำสั่ง ”รับทราบ!”ศิษย์สองคนวิ่งไปทาง ฟาง เจิ้งจือ ทันที
”เดี๋ยวก่อน!น้องสามเจ้าไปฟันเขาเพิ่มอีกสักสองสามครั้ง เพื่อความมั่นใจว่าเขาจะตายแน่นอน!” เสียงของ หยวนหรงดังขึ้นอีกครั้ง
……………………………………..