Gate of God - ตอนที่ 924 เซียนกับพระเจ้า

”ห้าคน?ในหนึ่งชั่วโมง?”ปีศาจที่แข็งแกร่งมองไปยังฟางเจิ้งจือจากนั้นก็มองไปยังสี่คนที่เหลือ นิ้วของเขาเคลื่อนไหวพร้อมนับในใจ หนึ่ง สอง สาม… และหันมองหยุนชิงวู “เจ้ายืนมาหนึ่งชั่วโมงแล้วหรือ?”

”ใช่”หยุนชิงวูหยักหน้าอีกครั้ง

”ฮึ่ม…ยอดเยี่ยม! เจ้ายังไม่ต้องคุกเข่าให้ข้า อย่างน้อยก็อีกหนึ่งชั่วโมง” ปีศาจที่แข็งแกร่งพยักหน้าเช่นกันและไม่คิดสงสัยในคำพูดของหยุนชิงวู

”เจ้าจะทนได้ถึงชั่วโมงหรือ?”หยุนชิงวูถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

อย่างไรก็ตามท่าทีของคนอื่นๆรวมไปถึงมู่ฉิงเฟิงและโม่ฉานฉือได้เปลี่ยนเป็นความน่าเกลียดเมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูด

’เจ้าจะทนได้ถึงชั่วโมงไหม?’

นี่เป็นประโยคที่เรียบง่ายแต่เมื่อหยุนชิงวูพูดในสถานการณ์เช่นนี้มันอดทำให้พวกเขาหงุดหงิดไม่ได้

หยุนชิงวูผู้ที่แทบจะไม่มีความสามารถอะไรเลยกลับไม่แสดงความด้อยของตนออกมาต่อเทพปีศาจเห็น เพียงแค่สองสามประโยคกลับเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามแม้แต่น้อย

ด้วยพรสวรรค์ขนาดนี้ไม่แปลกใจเลยที่นางคือผู้นำของทั้งสองเผ่าพันธุ์

”ฮ่าฮ่าฮ่า…”หลังจากนั้นไม่นานเทพปีศาจก็เริ่มหัวเราะอีกครั้ง กลิ่นอายที่เยือนเย็นยังคงอยู่บนใบหน้าของเขา ในขณะเดียวกัน เขาค่อยๆยกมือขึ้นแสงที่เปล่งประกายส่องสว่างขึ้นในมือ จากนั้นกริชสีดำสนิทก็ปรากกฎขึ้นในมือของเขา

แต่กริชนี้แตกต่างไปจากกริชทั่วไป เพราะรูปร่างคล้ายทรงกระดูก

สีของกริชดำสนิททั้งด้ามไม่สามารถแยกได้ว่าส่วนไหนคือด้ามและส่วนไหนคือปลายกริช　　เทพปีศาจไม่ได้ตอบคำถามของหยุนชิงวู

ไม่ใช่เพราะเขาไม่มั่นใจแต่เพราะรู้ว่าตัวเขาจะมีเสน่ห์มากกว่าถ้าสุขุมเยือกเย็นเข้าไว้ ในฐานะเทพปีศาจเขาจะไร้เสน่ห์ดึงดูดได้อย่างไร?

”หนีเฒ่าโม่”มู่งฉิงเฟิงตะโกนเมื่อเห็นฉากตรงหน้า

”หนี?ข้าก็อยากทำแบบนั้น แต่ไม่รู้ว่าพวกเราจะมีโอกาสไหม?”โม่ฉานฉือหัวเราะอย่างขมขื่น มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะหนีรอดจากเทพปีศาจที่แข็งแกร่ง ไป่ฉือและเหล่าราชาอสูรจำนวนมากในสนามรบ

”ผู้นำศาลาผู้นำโม่ ผู้นำเฉียน พวกท่านไปหนีก่อน ข้าจะระวังตัว!”เสียงของหยานหยิงดังขึ้นพร้อมกับแสงที่ส่องสว่างทั่วร่าง

ไม่ลังเลและไม่พูดมากนี่คือนิสัยของหยานหยิง เขาเป็นคนที่ไม่พูดอะไรมากมาย แต่ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้เขาไม่เคยถอยหนี

มือของหยานหยิงเริ่มเคลื่อนไหวแสงยังคงส่องสว่างด้วยประสบการณ์ต่อสู้ที่มากมาย แม้เขาตั้งใจจะสกัดเทพปีศาจ แต่เขาก็ไม่โง่พอที่จะเข้าใกล้เกินไป

หากยังไม่เข้าใจคู่ต่อสู้มากพอการรักษาระยะห่างไว้จะปลอดภัยกว่า

ในขณะที่มือของหยานหยิงผสานกันอยู่บริเวณหน้าอกพลังอันแปลกประหลาดพุ่งไปหาเทพปีศาจ จากนั้นกลุ่มพลังที่มีรูปร่างเหมือนฝ่ามือทั้งสองข้างได้ปรากฎขึ้นรอบตัวเทพปีศาจ

เทพปีศาจเผยยิ้มออกมา

มันเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและแปลกประหลาดทำให้ผู้คนที่เห็นรู้สึกว่าได้เห็นเรื่องตลกที่สุดในโลก

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เคลื่อนไหว

แม้ฝ่ามือทั้งสองข้างจะพุ่งเข้ามาใกล้หูของเขาจนผมปลิวเขาก็ไม่คิดที่จะเคลื่อนไหว

อย่างไรก็ตามไม่นานฝ่ามือทั้งสองก็หายไปแทบจะในทันทีราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

”ระดับพลังของคนธรรมดา?”เทพปีศาจเอ่ยเบาๆ พร้อมกับยกมือซ้ายขึ้นและส่งพลังบางอย่างเข้าไปในชุดเกราะของตัวเอง แสงกระจายไปทั่วชุดเกราะของเขา

มันเป็นฉากที่แปลกมาก

อย่างไรก็ตามสำหรับโม่ฉานฉือและโม่ฉิงเฟิงพวกเขาไม่เข้าใจว่าเทพปีศาจใช้พลังอะไรเพื่อยับยั้งพลังฝ่ามือของหยานหยิง

ดูดกลืน?

ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่เขาพูดมันหมายความว่าอะไร?

ระดับพลังของคนธรรมดา?

หมายถึงระดับพลังของหยานหยิงหรือเปล่า?

ปีศาจอาวุโสต่างหันมองกันด้วยความตื่นเต้นแม้จะเห็นได้ชัดว่าเทพปีศาจทรงพลังมากแค่ไหน พวกเขาก็อดสงสัยไม่ได้กับความหมายที่เขาพูด　　เทพปีศาจปิง…หยานหยิงมีพลังอยู่ในระดับเซียนขั้นสูงสุด”ในที่สุดปีศาจอาวุโสตนหนึ่งก็พูดขึ้นอย่างระมัดระวัง

”เซียนขั้นสูงสุด?”เทพปีศาจมองด้วยความประหลาดใจเขามองไปที่หยานหยิงตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะพูดด้วยความเหยียดหยาม “มนุษย์ธรรมดาถูกเรียกว่าเซียน? งั้นข้าไม่สมควรถูกเรียกในนามของพระเจ้าเลยหรือ?”

”พระเจ้า?!”เมื่อได้ยินเช่นนั้นท่าทีของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ตั้งแต่สมัยโบราณผู้ที่ถูกเรียกว่าพระเจ้าได้รับการยกย่องและสรรเสริญจากผู้คน เป็นคนที่สามารถเคลื่อนย้ายภูเขาและเติมเต็มผืนทะเล

เทพปีศาจตรงหน้าสมควรได้รับนามนั้นหรือไม่?

ไม่ว่าจะหยิ่งผยองแค่ไหนแต่สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าพลังของเทพปีศาจยิ่งใหญ่กว่าหยานหยิงมาก　　”พระเจ้า?”ไป่ฉือหันมองเทพปีศาจที่แข็งแกร่งท่าทีของนางสงบลงมาก

นั่นไม่ใช่เพราะนางอยู่ฝ่ายเดียวกับเทพปีศาจแต่เพราะนางเข้าใจคำว่าพระเจ้าในสมับโบราณมากขึ้น

”ฮึ่มม…จากนี้ไปข้าควรจะถูกเรียกว่าพระเจ้า!”เทพปีศาจไม่ได้สนใจท่าทีที่เปลี่ยนไปของทุกคนแม้แต่น้อยและหันมองหยานหยิง “เจ้ารู้ถึงความแตกต่างของ ‘พระเจ้า’ กับ ‘เซียน’ หรือไม่?”

”หยุดพูดไร้สาระ!”หยานหยิงกำมือแน่นก่อนที่แสงจะส่องสว่างออกมาทั่วร่าง

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับไป่ฉือหยานหยิงเกินขีดจำกัดตัวเองไปมากแล้ว

เขาผสานมืออีกครั้งฝ่ามือทั้งสองปรากฎขึ้นกลิ่นอายที่ทำให้อากาศเคลื่อนไหว

”ดูเหมือนจะไม่รู้”เทพปีศาจเผยยิ้มเมื่อเห็นฉากตรงหน้า　　ในขณะเดียวกันเขาก็ขยับมือขวาเล็กน้อย

ไม่มีกลิ่นอายหรือแรงกดดันมากเกินไปเขายกมือขึ้นราวกับโบกมือให้หยานหยิง

อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

ในทันทีที่เทพปีศาจยกมือขึ้นกริชดำก็หายไปในอากาศ

มันเกิดขึ้นอย่างฉับพลันและไม่สามารถคาดเดาได้

อย่างไรก็ตามฟางเจิ้งจือที่ยืนนิ่งก็เบิกตากว้าง

ในฐานะผู้ที่อยู่ในระดับจุติเขาสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของอากาศ ยิ่งไปกว่านั้นมันเกิดขึ้นไม่ไกลจากเทพปีศาจ

”ความเร็ว?ไม่… มันไม่ใช่ความเร็ว!”ฟางเจิ้งจือไม่รู้เหตุผลที่กริชดำถึงหายไปเพราะมันเร็วมาก

จากนั้นไม่นานกริชดำก็ปรากฎขึ้นไม่ไกลจากหยานหยิงมันห่างจากเขาไม่ถึงเจ็ดก้าว　　สีที่ดำสนิทราวกับน้ำหมึก!

จากนั้นก็หายไปในเวลาไม่กี่วินาที!

ฟุ่บ!ในตอนที่กริชดำหายไปมันเกิดเสียงเล็กน้อย จากนั้นก็ปรากฎขึ้นอีกในมือของเทพปีศาจ

บนกริชนั้นมีรอยสีแดงที่เห็นได้ชัดเลือดสีแดงค่อยๆไหลลงสู่ต้นไม้เทพเจ้า

ด้วยความรวดเร็วรอยสีแดงหายไปกริชกลับเป็นสีดำสนิทอีกครั้ง

ฉากที่แปลกประหลาดเกิดขึ้นเร็วมากมู่ฉิงเฟิงและโม่ฉานฉือที่มองจากด้านล่างต่างรู้สึกว่าพวกเขาถูกห้อมล้อมด้วยกลิ่นอายลึกลับ

พวกเขาไม่ได้ประหลาดใจกับฉาดที่เลือดหยดลงบนต้นไม้เทพเจ้าแต่เป็นเพราะพวกเขารู้ว่าเลือดนั้นเป็นของใคร

”หยานหยิง!”

”ผู้อาวุโส!”

เกือบทันทีที่ความสนใจของผู้คนมุ่งไปหาหยานหยิงและเบิกตากว้าง

หยานหยิงก็มองดูตัวเองเช่นกัน

เขาก้มศีรษะลงมองรูเล็กๆบนหน้าอกที่มีเลือดไหลออกมา

มันเป็นการโจมตีที่เร็วมาก

เร็วมากเสียจนหยานหยิงไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อยเขาเพียงตระหนักถึงรูบนหน้าอกเมื่อเห็นกริชดำปรากฎขึ้นในมือของเทพปีศาจอีกครั้ง

”นี่คือ…พระเจ้า?”สีหน้าของหยานหยิงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาไม่เห็นการเคลื่อนที่ของกริชแม้แต่น้อย

ที่สำคัญไปกว่านั้นทั่วร่างกายมีโล่แสงคอยปกป้อง นั่นคือวิชาป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดของผู้ที่อยู่ในระดับเซียน

แต่ทว่า…

ทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีความหมายต่อหน้าเทพปีศาจ

เขาไม่ได้ใช้วิชาหรือค่ายกลที่น่าตื่นตาเขาเพียงยกมือขึ้นและวางลงเท่านั้น

”ดูเหมือนว่าไม่ใช่แค่ไม่รู้ถึงความแตกต่างระหว่าง ‘พระเจ้า’ กับ ‘เซียน’ แต่ยังไม่รู้ด้วยว่าการต่อสู้ที่แท้จริงนั้นหมายความว่าอย่างไร”หลังจากเทพปีศาจวางมือลง ก็หันมองไปยังประตูสีเขียวและประตูสีดำ ทีเปิดออกอย่างสมบูรณ์ “มีแต่อสูรและปีศาจที่มีประสบการณ์ต่อสู้อย่างแท้จริงเท่านั้นที่จะเข้าใจว่าไม่จำเป็นต้องใช่วิชาที่ยิ่งใหญ่ เพียงแค่ด้วยวิธีธรรมดาๆเท่านั้น”

”เพียงแค่…”

”ฆ่า…งั้นเหรอ?”

ท่าทีของทุกคนกลายเป็นซีดขาวในที่สุดพวกเขาก็รู้ว่าปีศาจแบบไหนที่ออกมาจากประตูพระเจ้า!

”ผู้อาวุโสหยาง!”

”เฒ่าหยางเจ้าจะตายไม่ได้!”

ในฐานะผู้ที่มีพลังในระดับเซียนขั้นสูงสุดเขาควรจะอยู่บนจุดสูงสุดของโลกและมีความสามารถป้องกันตัวเองได้แม้จะต้องเผชิญกับจักรพรรดินีอสูร

แต่ตอนนี้..

มู่ฉิงเฟิงและโม่ฉานฉือตระหนักว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเทพปีศาจพวกเขาจะสูญเสียพลังป้องกันไปโดยสมบูรณ์

สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤต

เขามีพลังมากเกินไป!

เมื่อต้องเผชิญกับจักรพรรดินีอสูรไป่ฉือพวกเขาต้องใช้ห้าคนเข้าต่อสู้

แต่ตอนนี้พลังใจได้หายไปอย่างสมบูรณ์เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเทพปีศาจ

พลังของเทพปีศาจ…

ไม่ใช่พลังธรรมดาความจริงแล้วมันเป็นพลังที่อันตรายเกินไป จิตสังหารที่แข็งแกร่งทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางสนามรบสมัยโบราณและทำให้พวกเขาเสียพลังใจในการต่อสู้!

และนั่นคือความแตกต่างระหว่าง’เซียน’กับ ‘พระเจ้า’

……………………………………..