Gate of God - ตอนที่ 941 ถอยทัพ

ด้วยความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บที่แขนรองแม่ทัพปีศาจกำมือแน่นและมุ่งมั่นที่จะจัดการฟางเฮ่าเตอและฉินซูเหลียน

เขาค่อยๆเดินเขาหาทั้งสองคนที่ละก้าว

มันไม่ใช่การเคลื่อนไหวที่เร็วเกินไปแต่ก็เพียงพอที่ไชเท้าน้อยจะรู้สึกได้และดิ้นออกจากอ้อมแขนของฉินซูเหลียน

”เจ้าปีศาจสารเลวอย่าเข้ามา…ไชเท้าน้อยพยามยามกางมือปกป้องฉินซูเหลียน แม้ตัวของเขาจะหวาดกลัวเล็กน้อยก็ตาม

”ซูเหลียนเร็วเขารีบพาไชเท้าน้อยออกจากที่นี่ ข้าจะสกัดเจ้าปีศาจนี้ไว้เอง!”ฟางเฮ่าเตอสังเกตุว่ารองแม่ทัพปีศาจกำลังใกล้เข้ามา เขาซ่อนมีดไว้ด้านหลังและกัดฟันแน่นอยู่ด้านหน้าฉินซูเหลียนและไชเท้าน้อย

”ฮึ่ม”รองแม่ทัพปีศาจส่งเสียงด้วยความเย็นชาในขณะที่เร่งความเร็วพร้อมเผยรอยยิ้มออกมาและพุ่งเข้าหาฟางเฮ่าเตอในชั่วพริบตา

เมื่อเห็นแบบนั้นสีหน้าของฉิงยี่ก็เปลี่ยนไปใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดของนางเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างมาก

”ไม่!!!”ฉิงยี่ต้องการช่วยฟางเฮ่าเตอแต่ยิ่งนางมีความกังวลมากเท่าไหร่จะยิ่งเกิดข้อผิดพลาดมากขึ้นเท่านั้น เกือบในทันทีหอกทั้งสองแทงที่ต้นขาของนางพร้อมกัน

ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้ฉิงยี่ล้มลงกับพื้นอย่างไรก็ตามคราวนี้นางไม่ได้สวนกลับด้วยกำปั้นแต่อย่างใด นางจ้องไปที่ดาบในมือของรองแม่ทัพปีศาจ

เขายกดาบขึ้น

มันสว่างจ้าทำให้มองวิสัยทัศน์พร่ามัวและปล่อยคลื่นความร้อนออกมาเปลวไฟสีแดงกำลังลุกไหม้ทำให้อากาศโดยรอบร้อนระอุ

”เจ้าปีศาจข้าจะฆ่าเจ้า!”สายตาของฟางเฮ่าเตอจับจ้องไปที่เปลวไฟด้วยความกลัวเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้ลังเลที่จะโจมตีเพราะเขาต้องปกป้องภรรยาและเด็กที่อยู่ด้านหลัง

ในฐานะลูกผู้ชายเขาจะหันหลังกลับในเวลาแบบนี้ได้ยังไง?

เขารู้อยู่แก่ใจไม่ว่าจะโจมตีหรือไม่มันก็ไม่แตกต่างกันเขาจึงยังมุ่งมั่นกับการโจมตีด้วยมีดของเขา

ด้วยความรวดเร็วเขาแทงมีดไปที่หัวใจของรองแม่ทัพปีศาจ

อย่างไรก็ตามความจริงอันโหดร้ายได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างพลังระดับจุติกับชาวบ้านธรรมดาอย่างชัดเจนจนไม่ต้องมีคำอธิบายแม้แต่น้อย

ลำแสงส่องสว่างผ่านร่างของรองแม่ทัพปีศาจฟางเฮ่าเตอคลายมีดออกจากมือจนมันร่วงลงสู่พื้น　　แคล้ง!

ดวงตาของฟางเฮ่าเตอแดงก่ำและมองไปยังมีดบนพื้นก่อนจะหันมองเปลวไฟบนหัวของเขา

ความสิ้นหวัง

”แม้ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้แต่เจ้าก็ไม่สามารถทำร้ายข้าได้รู้สึกยังไงบ้าง? สิ้นหวัง? ฮ่าฮ่า…”เสียงหัวเราะของรองแม่ทัพปีศาจดังขึ้น “เอาล่ะ ชีวิตของเจ้ากำลังจะดับสิ้น ยังไงก็ตามไม่ต้องกังวลไป ผู้หญิงของเจ้าจะตามไปในไม่ช้า!”

รองแม่ทัพปีศาจจับดาบแน่นและหันมองฉิงยี่ที่ถูกปิดล้อมด้วยทหารปีศาจด้านหลังเขาจากนั้นก็ตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ตาย!”

”โฮก!”ตอนนั้นเองเสียงร้องของสัตว์ร้ายก็ดังก้องไปทั่วภูเขาคังหลิง

…

ฟางเจิ้งจืออยู่ห่างจากหมู่บ้านภูเขาทางเหนือไม่ไกลและได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากที่ไหนสักแห่ง

”สัตว์?ทำไมมันถึงมาที่นี่?! ใคร..ใครกัน?! ที่หมู่บ้าน… เสียงมาจากทางหมู่บ้าน!!”ฟางเจิ้งจือนิ่งงันไปชั่วขณะ จากนั้นท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปพร้อมกับดวงตาที่กลายเป็นสีแดง “พ่อ …แม่!”

…

ณหมู่บ้านภูเขาทางเหนือ ดาบของรองแม่ทัพปีศาจหยุดนิ่งห่างจากหัวของฟางเฮ่าเตอเพียงหนึ่งนิ้ว ในขณะที่เปลวไฟยังคงลุกโชนและปล่อยกลิ่นอายความร้อนออกมาอย่างต่อเนื่อง

เวลาดูเหมือนจะหยุดลง

ท่ามกลางความเงียบสงบรองแม่ทัพปีศาจและฉิงยู่เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า

เหนือหัวพวกเขามีร่างยักษ์สามตัวกระพือปีกปิดกั้นท้องฟ้าจนมืดมิด

สัตว์ยักษ์ทั้งสามส่องประกายด้วยแสงสีทอง

ใต้ท้องของพวกมันแต่ละตัวปกคลุมไปด้วยเกล็ดหนาสีขาวในขณะที่ส่วนหลังเต็มไปด้วยขนนกสีทองที่ส่องสว่างลากยาวไปจนถึงหางทั้งสอง

หงส์ยักษ์ขนทอง!

ราชาแห่งสัตว์ปีกทั้งมวลพวกมันสามารถเดินทางได้เป็นพันลี้ด้วยปีกคู่นั้น

แม้ว่าหงส์ยักษ์ขนทองจะจัดอยู่ในกลุ่มสัตว์ร้ายแต่พวกมันก็มีพลังเทียบเท่ากับราชาอสูร การพบเจอพวกมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมากบนโลก เนื่องจากมีข่าวลือว่าพวกมันมีจำนวนน้อยกว่าห้าตัวเสียอีก

แต่อยู่ดีๆพวกมันกลับปรากฎขึ้นที่ด้านบนของหมู่บ้านภูเขาทางเหนือทุกคนจะไม่แปลกใจได้ยังไง?

แต่มันไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด

สิ่งสำคัญที่สุดคือร่างที่อยู่บนสัตว์ทั้งสามนอกจากตัวตนที่ทรงพลังเช่นราชาอสูรแล้วไม่เคยมีใครทำให้พวกมันเชื่องได้แม้แต่ผู้นำของห้าสำนักในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่สามารถทำได้

”ถอยกลับไปที่เมืองเงาเลือด”เสียงไร้อารมณ์ดังขึ้นจากหลังหงส์ยักษ์สีทอง แม้มันจะเป็นเสียงที่สงบแต่ก็แฝงไปด้วยพลัง

”ถอย…ถอยกลับ..หมายความว่ายังไง?!”ท่าทีของรองแม่ทัพปีศาจเปลี่ยนไปทันที

เขาไม่สามารถคาดเดาตัวตนที่ขี่หงส์ยักษ์ขนทองทั้งสามได้หากเสียงไม่ได้มาจากอีกฝั่งของภูเขาคังหลิงเขาคงไม่หยุดโจมตี แต่นี่มาจากอีกฝั่งนั่นหมายความว่าทั้งสามมาจากดินแดนปีศาจ

อย่างไรก็ตามมันไม่สำคัญอีกต่อไป

นั่นเป็นเพราะร่างทั้งสามกระโดดลงมาจากหลังของหงส์ยักษ์ขนทองและยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ร่างของพวกเขาถูกปกปิดด้วยชุดคลุมสีดำ　　ผู้ที่ยืนอยู่ตรงกลางใบหน้าที่อยู่ระหว่างผ้าคลุมเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงาม ใครที่ได้เห็นนางล้วนตกตะลึง นางค่อยๆถอดผ้าคลุมออกช้าๆ

รองแม่ทัพปีศาจตกอยู่ในความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

หยุนชิงวู!

นายน้อยของเหล่าปีศาจหยุนชิงวู!

ทันทีที่รองแม่ทัพปีศาจรับรู้ถึงตัวตนของนางเหงื่ออันเย็นเยียบไหลออกมาจากหลังของเขาทันที

หยุนชิงวูไม่ได้สนใจเขานางมองไปที่ฟางเฮ่าเตอ ฉินซูเหลียนและไชเท้าน้อย

”เด็กน้อยที่กล้าหาญช่วยบอกพี่สาวหน่อยได้ไหมว่าเจ้าชื่ออะไร?”หยุนชิงวูมองไปที่ไชเท้าน้อยที่ยังคงกำหมัดแน่นนางยิ้มออกมาเล็กน้อย

”ท่าน…ท่านเป็นพวกคนชั่วช้าหรือไม่?”เมื่อเห็นรอยยิ้มของหยุนชิงวูท่าทีของไชเท้าน้อยดูผ่อนคลายมากขึ้น

”คนชั่วช้างั้นหรือ?อืม จากคำถามของเจ้า…ข้าเองก็ไม่รู้จะตอบยังไงดี ข้าดูเหมือนคนชั่วร้ายงั้นหรือ?” หยุนชิงวูถามกลับ

”ท่านไม่ใช่คนชั่วช้า!”ไชเท้าน้อยยืนยัน

”โอ้?ทำไมเจ้าถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”หยุนชิงวูตกใจเล็กน้อย

”เพราะท่านต่างจากคนอื่นพวกนั้นมีดวงตาปีศาจอยู่ที่หน้าผาก แต่ท่านไม่มี ท่านต้องเป็นคนดีแน่นอน!” ไชเท้าน้อยกล่าว

”ไม่มีดวงตาปีศาจ?”หยุนชิงวูเงียบไปเล็กน้อย

”ท่านไม่ใช่คนชั่วร้ายงั้น…งั้นท่านมาช่วยพวกเราใช่ไหม?พี่เจิ้งจือบอกให้ท่านมาช่วยพวกเรางั้นหรือ? ทำไมเขายังไม่กลับมา?”

”ไชเท้าน้อยหยุดพูดก่อน!”

”เช่นนั้นเจ้าชื่อไชเท้าน้อย?หืมม เป็นชื่อที่เรียกง่ายดีนะ” หยุนชิงวูได้ยินที่ฉินซูเหลียนพูดนางพยักหน้าเบาๆ นางหันไปหาฉินซูเหลียนและฟางเฮ่าเตอ “ท่านป้าฉิน ท่านลุงฟาง ยินดีที่ได้รู้จักข้าชื่อหยุนชิงวู”

”หยุน…หยุนชิงวู?!เจ้า…เจ้าคือคนที่เจิ้งจือเคยพูดถึง..เจ้าเป็นปีศาจ…”ท่าทีของฉินซูเหลียนเปลี่ยนไปเป็นหวาดกลัวทันทีเมื่อได้ยินชื่อของหยุนชิงวู

”ฟางเจิ้งจือเคยพูดถึงข้าแล้วงั้นหรือ?”

”ท่านหยุนชิงวู!”

ก่อนที่หยุนชิงวูจะพูดจบทหารปีศาจทั้งหมดก็คุกเข่าเพื่อทำความเคารพหยุนชิงวูทันที

มันเป็นฉากที่น่าตกใจสำหรับชาวบ้าน

”นายน้อย?!”

”นางคือนายน้อยของพวกปีศาจ!”

”นางเป็นพวกปีศาจจริงๆ!”

”ปีศาจร้ายพวกเราต้องฆ่านาง!”

ชาวบ้านต่างเริ่มตะโกนและวิ่งเข้าหาหยุนชิงวู　　อย่างไรก็ตามเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะเข้าใกล้หยุนชิงวูเพราะทันทีที่พวกเขาเข้าใกล้ทหารปีศาจก็จับตัวพวกเขาไว้และเตรียมจะแทงหอกไปที่ลำคอ

”หยุด!”หยุนชิงวูห้ามทันที

หอกหยุดอยู่ห่างจากลำคอชาวบ้านไม่กี่นิ้วหน้าของชาวบ้านคนนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและซีขาว

อย่างไรก็ตามฉากที่เกิดขึ้นไม่สามารถหยุดเสียงตะโกนของชาวบ้านคนอื่นๆได้

”ปีศาจ!ต่อให้พวกเราตายก็ไม่มีทางยอมแพ้!”

”พวกมันเป็นปีศาจทั้งหมด!”

แค่คำว่า’นายน้อยของเหล่าปีศาจ’นั้นก็เพียงพอที่จะกระตุ้นเหล่าชาวบ้านแล้วพวกเขาพยายามดิ้นรนต่อสู้ครั้งสุดท้ายด้วยความสิ้นหวัง

พวกเขาพยายามหยิบอาวุธที่อยู่บนพื้นขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว　　แน่นอนว่าทหารปีศาจไม่มีทางยอมให้ชาวบ้านเข้าใกล้หยุนชิงวูแม้การกระทำของหยุนชิงวูในตอนนี้จะไม่ชัดเจนก็ตาม

”พวกเจ้ากล้าดูหมิ่นท่านหยุนชิงวู!”

”พวกเจ้ากล้าดีมาก!”

”ตาย!”

ทหารปีศาจก็หยิบอาวุธออกมาเช่นกันพวกเขาไม่คิดจะเมตตาชาวบ้านอีกต่อไป

”ใครกล้าโจมตีชาวบ้านจะถือว่าทำผิดกฎของกองทัพและจะถูกประหาร!”หยุนชิงวูขมวดคิ้วและพูดออกมาอย่างเยือกเย็น

ทหารปีศาจหยุดเคลื่อนไหวทันทีอย่างไรก็ตามชาวบ้านยังพุ่งเข้ามาและโจมตีเข้าที่ชุดเกราะของปีศาจ บางคนก็สามารถทำให้ปีศาจบาดเจ็บได้

อย่างไรก็ตามไม่มีทหารปีศาจคนไหนเคลื่อนไหว

”ข้าสั่งให้ทั้งหมดกลับไปที่เมืองเงาเลือด….” 　　”หยุนชิงวู!!!”ก่อนที่หยุนชิงวูจะพูดจบ เสียงตะโกนได้ดังขึ้นที่ทางเข้าหมู่บ้านภูเขาทางเหนือ

จากนั้นพลังอันรุนแรงพร้อมกับแสงสีม่วงได้ปะทุขึ้นเงาดาบจางๆพุ่งเข้าใส่ลำคอของหยุนชิงวูด้วยความรวดเร็ว!

……………………………………..