Heavenly Jewel Change : มณีสวรรค์ผันชะตา จบแล้ว - บทที่ 180 อ้วนน้อย ปะทะ ราชาสิงโต! (3)

อันที่จริงหลงซื่อหยาเกือบจะเป็นบ้าไปแล้ว เขาจําเปลวไฟที่กู่ ซื่อเต๋อปล่อยออกมาได้ทันที เปลวไฟที่อยู่ในรูปของสิงโตตัวใหญ่นี้คือ เปลวไฟจากแก่นพลังประจําตัวของราชสีห์วิญญาณสวรรค์ปฐพี ศักดิ์สิทธิ์ เปลวไฟหัวใจวิญญาณปฐพี! นับประสาอะไรกับโจวเหว่ยชิงที่ มีระดับพลังเพียง 6 มณี แม้แต่จ้าวมณีสวรรค์ระดับราชาก็ย่อมต้อง แหลกเป็นผุยผงจากการโจมตีเช่นนี้และตายลงทันที การอัญเชิญเปลว ไฟหัวใจวิญญาณปฐพีไม่ใช่เรื่องง่ายแม้แต่กับตัวกู่ซื่อเต๋อเอง เพราะนั่น ไม่เพียงแต่ระบายพลังปราณออกไปขนานใหญ่เท่านั้น มันยังทําลาย พลังชีวิตของเขาอย่างรุนแรงอีกด้วย

ไม่ว่าหลงซื่อหยาจะคิดคํานวณมาก่อนอย่างไรบ้าง แต่เขาก็ยังไม่ คาดคิดว่ากู่ซื่อเต๋อจะฝ่าฝืนกฎของการแข่งขันโดยกลับไปใช้พลังระดับ มหาราชาสวรรค์และอาศัยเปลวไฟแก่นพลังของตนเองทําร้ายโจวเหว่ย ชิง

เมื่อกู่ซื่อเต๋อรู้ว่าเขาถูกหลอก ความโกรธในใจของเขาก็ลุกโชน จนถึงจุดที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขามักจะอารมณ์ร้อนเป็นนิจอยู่แล้ว และ ด้วยเลือดราชสีห์วิญญาณสวรรค์ปฐพีศักดิ์สิทธิ์ที่ลุกโชนอยู่ภายในตัว เขา เมื่อโกรธขึ้นมาจนถึงที่สุด เขาจึงเสียการควบคุมไปในทันที กู่ซื่อ

เต๋อเป็นใครน่ะหรือ? เขาคือราชาแห่งอาณาจักรวั่นโซ่ว เป็นยอดฝีมือ ระดับมหาราชาสวรรค์ผู้สูงศักดิ์! การถูกเด็กหนุ่มที่มีมณีเพียง 6 ชุด บังคับให้จนมุมถึงจุดนั้น และท้ายที่สุดยังจะแพ้คนเช่นนี้ เขาจะทนไหว ได้อย่างไร!

ดังคํากล่าวที่ว่า ‘ความโกรธผุดจากจิตใจ และความชั่วร้ายเกิดจาก ถุงน�าดี'[1] กู่ซื่อเต๋อตัดสินใจได้ในขณะนั้นว่าจะไม่ปล่อยให้โจวเหว่ยชิง ออกไปจากที่นี่และมีชีวิตอยู่ต่อ แม้ว่าเขาจะต้องมีเรื่องมีราวกับหลง ซื่อหยาก็ตาม ด้านข้างมียอดฝีมือ 3 คนรวมทั้งตัวเขาเอง และถ้าพยัคฆ์ ใต้พิภพกลับด้านเต็มใจที่จะช่วยเหลือ พวกเขาก็อาจจะสามารถฆ่าหลง ซื่อหยาได้เช่นกัน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงหยุดเป็นกังวลและปลดปล่อยการ โจมตีทันที เขามั่นใจว่าซู่อ้าวเทียนจะไม่นั่งดูหลงซื่อหยาฆ่ากู่อิ่งปิง อย่างแน่นอน

การคาดการณ์ของราชาสิงโตนั้นถูกต้อง แต่เขาพลาดจุดหนึ่งไป นั่นก็คือ…เขายังคงติดอยู่ในผลสัมบูรณ์ของทักษะผนึกมังกรเงียบ และ ตอนนี้เขาก็ต้องทนต่อความโกรธเกรี้ยวของหลงซื่อหยาในสภาพนั้น

*ตูม* ค้อนนั้นทุบเพียงครั้งเดียว ร่างของราชาสิงโตก็ถูกหลงซื่อห ยาก็ถูกส่งลอยออกไปเหมือนลูกปืนใหญ่ ก่อนจะพุ่งชนเพดานถ�าอย่าง โหดเหี้ยม ช่วงเวลาต่อมาก็เกิดแสงวูบไหลตามเข้าไปในหลุมที่เพิ่งยุบลง ไปเพราะร่างของกู่ซื่อเต๋อ ราชาสิงโตถูกทุบด้วยค้อนอีกครั้งก่อนจะพุ่ง

ทะลุผ่านภูเขาหิมะสวรรค์ออกไปข้างนอก! คราวนี้ถึงจะไม่ตาย แต่ก็ ต้องบาดเจ็บสาหัสแน่นอน

“เมตตาด้วย!” เมื่อมาถึงจุดนี้ ราชาพยัคฆ์ซู่อ้าวอิงก็ไม่มีทางเลือก อื่นนอกจากเข้าแทรกแซง แม้ว่าเขาจะไม่ชอบราชาสิงโตและเข้ากับเขา ได้ไม่ดีนัก แต่ซู่อ้าวอิงก็ไม่สามารถนั่งดูราชาแห่งอาณาจักรวั่นโซ่วถูก หกสุดยอดมหาราชาสวรรค์สังหารได้!

“ไสหัวไปให้พ้น!” ตอนนี้หลงซื่อหยาไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว แสงสว่างที่ด้านหลังก่อตัวเป็นรูปร่างของเขาเอง เกือบจะทําให้ดู เหมือนว่าร่างกายของหลงซื่อหยาขยายใหญ่ขึ้นจริง แสงรอบค้อนรูป ดอกบ๊วยแปดเหลี่ยมสว่างขึ้นเป็นร้อยเท่าขณะที่มันส่งเสียงหวีดหวิว แทรกอากาศผ่านไปทางราชาพยัคฆ์

การแสดงออกของซู่อ้าวอิงเปลี่ยนไปทันที แม้ว่าเขาจะสามารถใช้ ทักษะและศาสตรามณียุทธ์ของตัวเองได้ แต่เขาก็ไม่กล้าแบกรับความ โกรธเกรี้ยวจากหลงซื่อหยาแน่นอน! ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็ขยับ เคลื่อนไหวออกไป

“พี่หลงใจเย็นๆ โจวเหว่ยชิงยังไม่ตาย” ในที่สุดซู่อ้าวเทียนก็ ปรากฏตัวขึ้นโดยใช้ร่างกายของตัวเองปิดกั้นโพรงที่ราชาสิงโตเพิ่งทะลุ ออกไป หอกยาวสีขาวราวกับหิมะปรากฏขึ้นในมือของเขา ที่ด้านหลัง ของซู่อ้าวเทียนก็มีแสงคล้ายร่างลวงตาของเขากระพริบวาบอยู่เช่นกัน

ด้วยการสะบัดหอกหนึ่งครั้ง เขาก็สามารถปิดกั้นค้อนของหลงซื่อหยา เอาไว้ได้ และทั้งโพรงนั้นก็ดูเหมือนจะสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากแรง กระแทกขนานใหญ่ เดิมทีรูทางออกซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของอสูรสวรรค์ จํานวนมากก็มีเสียงหายใจหนักๆดังลอดออกมาอย่างต่อเนื่อง ทว่าพวก มันก็เงียบเสียงลงทันที หลังจากอสูรสวรรค์เหล่านี้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอาย ของยอดฝีมือทั้ง 2 ที่กําลังปะทะกัน พวกมันก็ไม่กล้าแม้แต่จะ ปลดปล่อยกลิ่นอายที่เปิดเผยตัวตนออกมา

หากใช้ความแข็งแกร่งทางกายภาพในปะทะกันโดยตรง แม้แต่ซู่ อ้าวเทียนก็ไม่กล้าลงมือกับหลงซื่อหยาที่มีชุดศาสตรามณียุทธ์ใน ตํานาน ‘ชังนภาไร้ที่ยึด’ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงทําได้เพียงปัดป้องการโจมตี ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทําได้เท่านั้น

ทันทีที่หลงซื่อหยาได้ยินคําพูดของซู่อ้าวเทียน ความโกรธของเขา ก็ค่อยๆบรรเทาลง เขาหันศีรษะกลับไปยังที่ที่ลูกศิษย์ล�าค่าของเขาเคย ยืนอยู่โดยไม่รู้ตัว

วินาทีต่อมา หลงซื่อหยาก็ต้องตกตะลึง จ้องมองภาพตรงหน้า อย่างงุนงงในขณะที่ร่างหยุดชะงักกะทันหัน

โจวเหว่ยชิงไม่ได้ถูกเปลวไฟหัวใจวิญญาณปฐพีกลืนกินอย่างที่เขา คิด และเด็กหนุ่มก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นโดยที่ศาสตรามณียุทธ์ของเขา หายไปทั้งชุด ทว่าสุดท้ายก็ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ สิ่ง

เดียวที่น่าอับอายก็คือตอนนี้เขาเปลือยเปล่า ยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพ ล่อนจ้อน เป็นภาพน่าขบขันที่แม้แต่โจวเหว่ยชิงเองก็ยังยืนตะลึงทึมทื่อ อยู่กับที่ โชคดีที่ผิวหนังทั้งหมดของเขายังคงปกคลุมด้วยเกล็ดสีม่วง ดังนั้นมันจึงยังมองเห็นไม่ชัดเจนนัก ‘วัตถุ’ บางอย่างที่อยู่ระหว่างขา ของเขาแกว่งไปมาเล็กน้อย และถ้าใครตั้งใจมองก็จะสามารถมองเห็น มันได้อย่างง่ายดาย

หลงซื่อเกือบตบตัวเองราวกับคนโง่ เขาลืมไปได้ยังไง!

แม้เปลวไฟหัวใจวิญญาณปฐพีจะทรงพลังเพียงใด มันก็จะไม่มีผล ต่อลูกศิษย์ของเขา หลังจากดูดซับวิญญาณมังกรกลายสภาพเสร็จ สมบูรณ์แล้ว โจวเหว่ยชิงย่อมต้องมีภูมิคุ้มกันต่อธาตุไฟ

เปลวไฟหัวใจวิญญาณปฐพีเป็นเปลวไฟจากแก่นชีวิตของราชสีห์ วิญญาณสวรรค์ปฐพีศักดิ์สิทธิ์ และภายใต้ข้อจํากัดที่ไม่สามารถใช้ ทักษะกักเก็บและศาสตรามณียุทธ์ได้ นี่จึงเป็นการโจมตีที่แข็งแกร่ง ที่สุดที่กู่ซื่อเต๋อยังสามารถเรียกออกมาใช้งาน อนิจจา สําหรับราชา สิงโตที่น่าสงสาร เสียดายที่การโจมตีของเขาเต็มไปด้วยธาตุไฟ ดังนั้น แม้ว่าการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวนั้นจะทําให้ชุดในตํานานของโจวเหว่ย ชิงสลายหายไปทั้งหมด แต่ร่างกายของเขาก็ยังคงไม่ได้รับอันตรายใดๆ

ในพริบตาเดียว หลงซื่อหยาก็ไปปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าโจวเหว่ยชิง และตรวจสอบร่างกายของลูกศิษย์แสนล�าค่าของเขาโดยละเอียด

แม้กระทั่ง ‘วัตถุบางอย่าง’ ก็ยังถูกกวาดตาผ่าน หลังจากที่แน่ใจว่าโจว เหว่ยชิงสบายดี เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าโจวเหว่ยชิงจะสบายดี แต่นั่นไม่ได้หมายความ ว่าความโกรธของหกสุดยอดมหาราชาสวรรค์จะถูกระงับลงแล้ว เขา หมุนตัวกลับไปหาซู่อ้าวเทียนอย่างกะทันหัน ดวงตาฉายแววเย็นชา ทว่าไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เขาดึงมือของโจวเหว่ยชิงและพูดอย่างเคร่ง ขรึม “ไปกันเถอะอ้วนน้อย”

“พี่หลง รอเดี๋ยวก่อน ข้าอยากชดเชยเรื่องนี้ให้ท่าน” แม้แต่ซู่อ้าว เทียน การได้เห็นหลงซื่อหยาเป็นเช่นนี้ก็ทําให้เขารู้สึกกังวลขึ้นมา เขารู้ ดีว่าหากปล่อยให้หลงซื่อหยาจากไปเช่นนี้จะเกิดผลสะท้อนกลับอย่าง รุนแรง ในความเป็นจริง ไม่ใช่แค่หลงซื่อหยาคนเดียวที่ตอนนี้หัวใจเต็ม ไปด้วยความกรุ่นโกรธ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าราชาสิงโตกู่ซื่อเต๋อจะ เพิกเฉยต่อเกียรติยศและสถานะของตัวเองจนถึงขั้นลงมือทําบางสิ่งที่ ไร้ยางอายเพื่อโจมตีโจวเหว่ยชิงอย่างเต็มกําลัง ถ้าโจวเหว่ยชิงตายไป อย่างแท้จริง ไม่เพียงแต่หลงซื่อหยาเท่านั้น ซู่อ้าวเทียนก็ย่อมไม่ปล่อย กู่ซื่อเต๋อไปง่ายๆ

“อ้าวอิง ไปนําราชาสิงโตกลับมาที่นี่” ซู่อ้าวเทียนกล่าวอย่างเคร่ง ขรึม การแสดงออกของเขาดูน่าเกลียดขึ้นมาในทันที

หลงซื่อหยาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความโกรธในจิตใจของ ถึง อย่างไรที่นี่ก็ยังคงเป็นภูเขาหิมะสวรรค์ และพวกเขาก็ยังไม่บรรลุ เป้าหมายเดิมในการมาที่นี่เช่นกัน

โจวเหว่ยชิงเอ่ยขึ้นมาเบาๆ “อาจารย์ ข้าสบายดี”

หลงซื่อหยาจ้องมองเขาและพูดอย่างโกรธเคือง “เพียงเพราะเจ้า กําลังได้เปรียบเล็กน้อยก็คิดว่าตัวเองจะสามารถเอาชนะมันได้แล้ว? ลืม ไปแล้วหรือว่าคู่ต่อสู้ของเจ้าคือใคร!”

โจวเหว่ยชิงมองตอบอย่างทําอะไรไม่ถูก นอกจากนี้ เขายังรู้สึก ตกใจเป็นอย่างมาก ด้วยไม่คาดคิดว่าราชาสิงโตจะตั้งใจฆ่าเขาให้ตาย เช่นกัน ในช่วงเวลานั้น ทุกคนต่างคิดว่าโจวเหว่ยชิงไม่มีโอกาสให้หลบ การโจมตีแม้แต่น้อย แม้ว่าหลงซื่อหยาจะไม่ได้พูดมันออกมา แต่โจว เหว่ยชิงก็รู้ดี อาจารย์ของเขากําลังเตือนว่าหากกู่ซื่อเต๋อไม่ได้ใช้ธาตุไฟ เข้าโจมตี บางทีเขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้

อย่างไรก็ตาม นั่นจะเป็นความจริงของเรื่องนี้จริงๆงั้นหรือ? ในขณะนั้น โจวเหว่ยชิงไม่ได้พยายามแก้ต่างกับหลงซื่อหยา เพราะ ท้ายที่สุดอาจารย์ของเขาก็ไม่ผิดที่จะสั่งสอนลูกศิษย์ แต่ความจริงเมื่อ เขาสัมผัสได้ถึงการโจมตีของราชาสิงโต ในช่วงเสี้ยววินาทีสุดท้าย โจว เหว่ยชิงก็ยังสามารถตอบโต้และปลดปล่อยทักษะได้ ด้วยทักษะที่เป็น

เอกลักษณ์นั้น แม้ว่าราชาสิงโตจะไม่ได้ใช้การโจมตีธาตุไฟ แต่โจวเหว่ย ชิงก็ยังคงมีความมั่นใจว่าอย่างน้อยเขาจะสามารถรอดชีวิตมาได้

ไม่นานราชาพยัคฆ์ก็ได้นําราชาสิงโตกลับมา

รูปลักษณ์ปัจจุบันของกู่ซื่อเต๋อช่างน่าสังเวชและน่าเศร้าสลดอย่าง แท้จริง มือขวาของเขาห้อยปวกเปียกอยู่ข้างลําตัว ดูเหมือนว่ากระดูก ภายในจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แม้ว่าเขาจะรักษาแขนไว้ได้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่อง ง่ายที่จะหายดีดังเดิม

ในเวลาเดียวกัน บริเวณหน้าอกของกู่ซื่อเต๋อก็ยุบลงไปอย่างชัดเจน ใบหน้าของเขาซีดเผือก เลือดไหลออกมาจากอวัยวะทั้งเจ็ดไม่หยุด และ ดวงตาของเขาก็มืดสลัวอย่างเห็นได้ชัด มองเพียงปราดเดียวก็เห็นได้ชัด ว่ากู่ซื่อเต๋อกําลังได้รับบาดเจ็บสาหัส

หลงซื่อหยาเคยคิดว่ากู่ซื่อเต๋อฆ่าโจวเหว่ยชิงไปแล้ว และด้วย ความโกรธอย่างถึงขีดสุด เขาจึงโจมตีออกไปอย่างเต็มที่โดยอาศัยการ สนับสนุนจากชุดในตํานาน ‘ชังนภาไร้ที่ยึด’ ทั้งหมดของเขา ราชาสิงโต อ่อนแอกว่าหลงซื่อหยาอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับศาสตรามณียุทธ์ ระดับเทพเจ้าในตํานานของเขา การมีชีวิตอยู่รอดมาได้ถือเป็นเครื่อง พิสูจน์แล้วว่าร่างกายและพลังปราณของเขาทรงพลังเพียงใด

เมื่อได้เห็นราชาสิงโตอีกครั้ง ดวงตาของหลงซื่อหยาก็เต็มไปด้วย จิตสังหารรุนแรง เขายกค้อนขึ้นในมือพลางพูดอย่างเย็นชา “ไอ้สารเลว กู่ซื่อเต๋อ จากนี้ไปพวกเราเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน ข้าสาบานว่าข้าจะฆ่า เจ้าให้ได้ เจ้าไม่ต้องการรักษาหน้าอีกต่อไปแล้วงั้นรึ? หึ เจ้ากล้ากระทั่ง รังแกเด็กด้วยซ�า รอดูเถอะ ชายชราคนนี้จะทําให้ราชสีห์วิญญาณ สวรรค์ปฐพีศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าถูกกําจัดจนสิ้นซาก!”

“พี่หลงโปรดใจเย็นๆ ให้ข้าจัดการเรื่องนี้เถิด” ใบหน้าของซู่อ้าว เทียนเคร่งเครียดขณะที่เขาเอ่ยออกมา

กู่ซื่อเต๋อไม่ตอบสนองต่อคําพูดใดๆของพวกเขา แต่กลับจ้องมอง ไปที่โจวเหว่ยชิงอย่างงุนงง เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าโจวเหว่ยชิงยังมีชีวิต อยู่ กระทั่งไม่ได้รับอันตรายใดๆหลังจากต้องต้านรับเปลวไฟหัวใจ วิญญาณปฐพีของเขา ตอนนี้โจวเหว่ยชิงกําลังยืนอยู่ที่เดิมพลางสวม เสื้อผ้าตัวใหม่อย่างไม่ทุกข์ร้อน!

นี่เป็นไปได้ยังไง?! เหตุใดจึงเกิดขึ้นได้? วันนี้โจวเหว่ยชิงทําให้เขา ตกใจมากเกินไปแล้ว เจ้าเด็กเหลือขอผู้นี้คือจ้าวมณีสวรรค์ระดับมณี 6 ชุดจริงๆน่ะหรือ? หัวใจของกู่ซื่อเต๋อเต็มไปด้วยคําถามมากมาย

กู่อิ่งปิงไม่ได้รับบาดเจ็บเนื่องจากซู่อ้าวเทียนเป็นผู้รับการโจมตีที่ หลงซื่อหยาฟาดใส่เขาแทน เขาจึงรีบพุ่งไปอยู่ข้างบิดาของตนเองอย่าง รวดเร็ว จากนั้นรัศมีแสงแห่งการรักษาจากธาตุเทวาก็สาดส่องไปที่ร่าง

ของผู้เป็นบิดาทันที อย่างไรก็ตาม ศีรษะของเขายังคงก้มต�าลงและไม่ กล้ามองไปที่โจวเหว่ยชิงเนื่องจากในใจเต็มไปด้วยความอับอาย เขายัง เยาว์วัย ไร้ประสบการณ์และไม่โหดเหี้ยมเหมือนพ่อของเขา หลังจากสิ่ง นี้เกิดขึ้น จิตวิญญาณการต่อสู้ที่แข็งแกร่งของเขาก็ค่อยๆมอดดับลง

ซู่อ้าวเทียนมองไปที่ราชาสิงโตอย่างเย็นชาและแค่นเสียงออกมาที หนึ่ง “เจ้าโยนใบหน้าของภูเขาหิมะสวรรค์ทิ้งไปแล้ว! ไม่จําเป็นต้อง แข่งขันอีกต่อไป เจ้าไปเสีย บอกแขกทุกคนว่างานแต่งงานถูกยกเลิก”

“เอ๊ะ?” มีเพียงเท่านั้น กู่ซื่อเต๋อจึงตอบสนองขึ้นมาในฉับพลัน ใบหน้าของเขามืดครึ้มลงขณะที่พูดว่า “ท่านจ้าวภูเขา ข้ายอมรับว่า ตัวเองทําผิดพลาดอย่างร้ายแรง พวกเราแพ้บททดสอบครั้งที่ 2 แต่… ไม่ใช่ว่ามีการทดสอบครั้งที่ 3 อยู่อีกหรือ?”

ซู่อ้าวเทียนพูดอย่างเย็นชา “เจ้ายังมีหน้าพูดถึงบททดสอบครั้งที่ 3 อยู่อีกงั้นหรือ? สถานะของเจ้าคืออะไร พลังของเจ้างั้นรึ? พอเป็นราชา แห่งอาณาจักรวั่นโซ่วก็เลยโง่ลง? โจวเหว่ยชิงอายุเท่าไหร่กัน? ข้าบอก อะไรเจ้าก่อนหน้านี้? ข้าพูดว่า เจ้าไปเสีย อิ่งปิงจะไม่สืบทอดตําแหน่ง เจ้าเหนือหัวแห่งภูเขาหิมะสวรรค์ของข้าอีกต่อไป อิ่งปิง เจ้าพาพ่อของ เจ้ากลับไปซะ ภายในหนึ่งเดือน ข้าอยากจะได้ยินว่าเจ้าเข้ารับตําแหน่ง ของเขาและขึ้นเป็นราชาแห่งอาณาจักรวั่นโซ่ว หาไม่แล้วก็อย่ามา กล่าวโทษทีหลังหากข้าลงมือด้วยตัวเอง”

ประกาศเจตจํานงของตนเองอย่างเคร่งครัดและรวดเร็ว นั่นเป็นวิธี ที่ใช้อธิบายซู่อ้าวเทียนได้อย่างแท้จริง ในไม่กี่อึดใจ เขาก็ได้ตัดสินไป แล้ว ซู่อ้าวเทียนไม่ให้โอกาสกู่อิ่งปิงเป็นครั้งที่ 3 นั่นไม่ใช่เพราะภัย คุกคามจากหลงซื่อหยา แต่เป็นเพราะต้องรักษาหน้า เกียรติ และ ศักดิ์ศรีของภูเขาหิมะสวรรค์

…………………………………………….

[1] ความโกรธกําเริบจากจิตใจ และความชั่วร้ายจะเกิดจากถุงน�าดี โดยทั่วไปหมายความว่าเมื่อมีคนโกรธเขาสามารถทําอะไรก็ได้ / สามารถลงมืออย่างหุนหันพลันแล่นได้ทุ กอย่างเพื่อบรรเทาความโกรธ